Monday, December 12, 2016

“Let it snow, let it snow, let it snow …”



လြမ္းေ၀တစ္ေယာက္ SilkAir ေကာင္တာတြင္ boarding pass ရလာမွပဲ သက္ၿပင္းကို ဟင္းခနဲခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။  လက္ကလက္ပတ္နာရီကို ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ၇နာရီေတာင္ ေက်ာ္ေနၿပီ။ မၿဖစ္ေသး ။ immigration ကို ၿမန္ၿမန္ၿဖတ္ရမည္။ အေဖအတြက္ duty free တြင္ ေဆးတံေသာက္ေဆး၀ယ္ရဦးမည္။ ေတာ္ႀကာေန အေမ့အတြက္ေတာ့ ပါတိတ္ေတြပါသြားၿပီး အေဖအတြက္ ဘာမွပါမလာလွ်င္ ႏႈတ္ခမ္းႀကီးစူေနဦးမည္။ လြမ္းေ၀သည္ ေကာင္တာက Airline staff ေကာင္မေလး ၿပန္ေပးလိုက္သည့္ passport ႏွင့္ boarding pass ကို ကိုင္ကာ ေနာက္လွည့္ထြက္လိုက္သည္။

“အယ္..“
“ေဆာရီးဗ်ာ ….“
“ရပါတယ္ ရွင့္ …“

သူႏွင့္ တိုက္မိမလို ၿဖစ္သြားသည္က မိန္းမလွေလးတစ္ေယာက္။ သူက အရင္ေတာင္းပန္လိုက္သည္။ သူမႀကည့္ရာတာ သူ႔လိုပင္ေနာက္က်မွ ေရာက္လာသည္ ထင္သည္။ စိတ္အလ်င္လိုေနတာ ၿဖစ္ရမည္။ ဒါေႀကာင့္ပင္ လြမ္းေ၀က ေနာက္အဆုတ္ သူမက ေကာင္တာကို အ၀င္တြင္ တိုက္မိမလို ၿဖစ္သြားၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူမကိုယ္တိုင္လဲ အားတံု႔အားနာသံႏွင့္ လြမ္းေ၀ကို ၿပံဳးကာၿပေနရွာသည္။

ေကာင္မေလးသည္ လွတာေတာ့ေတာ္ေတာ္လွသည္။ သူမပါးစပ္က “ရပါတယ္ရွင့္“ လို႔သာ ဗမာစကားကို ပီပီသသ မထြက္လွ်င္ ဗမာလို႔ထင္မိမည္ မထင္။ စလံုးမ စတိုင္ေပါက္ေနသည္။ ႀကည့္ပါဦး။ ၀တ္ထားတာကိုက ၿမန္မာၿပည္ ၿပန္မယ့္လူႏွင့္ မတူပင္။ ဒီက စလံုးမေတြ အၿပင္ထြက္သည့္ ပံုစံမ်ဳိး။ ဒီဇိုင္းက ေဟာ့ေရွာ့ပင္။ အရင္ဆံုးသတိထားမိသည္က ေပါင္လည္ေလာက္ေတာင္ မရွိသည့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီတို။ မ်က္စိက်စရာ ၿဖဴၿဖဴ၀င္း၀င္း ေပါင္တံသြယ္သြယ္ေလးေတြက သြယ္သြယ္လ်လ် ရွိေနသည္။ အေပၚဘက္ကို ႀကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ပုခံုးသား၀င္း၀င္းေလး တစ္ဖက္ကို လွစ္ဟေဖာ္ၿပထားသည့္ ဘေလာက္စ္အကၤ် ီေႀကာင့္ ေအာက္ခံဘရာႀကိဳး ေသးေသးေလးေတာင္ ေပၚေနသည္။ ဒါက အခုေခတ္ ဒီမွာ ေရပန္းစားေနသည့္ ႀကိဳးေပၚ ပုခံုးေပၚ ဒီဇိုင္းပင္။

ေခတ္ဆန္ဆန္ ၀တ္ဆင္ထားသည့္ ေကာင္မေလးသည္ မ်က္ႏွာေလးက ႏုငယ္လြန္းလွသည္။ ဆံပင္နီညိဳေရာင္ေလးက ပင္ကိုယ္အေရာင္ ဟုတ္မည္ မထင္ေသာ္လဲ ၿဖဴႏုေနသည့္ သူမႏွင့္ေတာ့ ပနံရစြာလိုက္ဖက္ေနသည္။ ႀကည့္ရတာ … မသကာ ရွိလွမွ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပင္ ရွိမလားမသိ။ လြမ္းေ၀ ေနာက္ကို ႀကည့္ေတာ့ …အေဖာ္အေပါင္း မပါပဲ တစ္ေယာက္တည္း ၿဖစ္သည္ကုိေတြ႔ရသည္။ “အင္း … စလံုးမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ သူမ်ားလား မသိ “။ လြမ္းေ၀သည္ လွည့္ထြက္လာရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္း အေရာက္တြင္ ေနာက္ၿပန္ေတာင္ လွည့္ႀကည့္မိသည္။ သူမွ မဟုတ္။ ေကာင္မေလး ေနာက္က တန္းစီေနသည္ ့ဗိုက္ရႊဲရႊဲႏွင့္ အန္ကယ္ႀကီး တစ္ေယာက္ကလဲ သူမကို ေငးႀကည့္ေနသည္ဆိုတာကို ေတြ႔၍ ၿပံဳးေတာင္ ၿပံဳးမိသြားသည္။ တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ သူဒီလို ေကာင္မေလးကို ငမ္းေနမိေသာေႀကာင့္ အေရးႀကီးသည္ ့ အေႀကာင္းအရာတစ္ခုကိုေတာ့ သတိမထားမိလိုက္ပါ။

လြမ္းေ၀သည္ ေနာက္က်ေနၿပီမို႔ တခါတည္း immigration counter ကို ၿဖတ္လိုက္သည္။ ေတာ္ေသးသည္။ သူက pass ႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနရသူဆိုေတာ့ သိပ္မစီလိုက္ရ။ ထံုးစံအတိုင္းပင္။ Changi Airport ကေတာ့ မနက္ေစာေစာစီးစီး အခ်ိန္ၿဖစ္ေပမယ့္ ခရီးသြားမ်ားႏွင့္ ပ်ားပန္းခတ္မွ်ကို စည္းကားေနသည္။ လြမ္းေ၀သည္ စိတ္ထဲတြင္ “ဒီေလာက္ စည္ေနသည့္ ေလဆိပ္ကိုေတာင္ ထပ္ၿပီးေတာ့ upgrading လုပ္ဦးမယ္ဆိုေတာ့ ဘုရား.. ဘုရား။ ေတာ္ႀကာေန ခရီးသြားေတြမ်ား ဒီထက္လာႀကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္းၿပိဳက်မွေတာင္ စိုးရိမ္ရသည္“ ဟု ေတြးေနမိသည္။

ဟုတ္လဲဟုတ္သည္။ ၂၀၀၇/၂၀၀၈ ေနာက္ပိုင္းမွ စ၍ အေရွ႔ေတာင္အာရွႏိုင္ငံက လူေတြသည္ စလံုးကို ဘယ္လိုဘယ္လို ဓါတ္က်သည္ေတာ့ မသိ။ အလွ်ိလွ်ိကို ေရာက္လာႀကသည္မွာ မနည္းေခ်။ ဒီထဲတြင္ လြမ္းေ၀တို႔လို ေရႊၿမန္မာေတြက ထိပ္ဆံုးကပင္။ အေပ်ာ္ပဲလား၊ အလည္လား၊ အလုပ္လား ..ဘာလား ညာေလးႏွင့္ တေန႔တေန႔ လာလိုက္ႀကသည္မွာ.. MAI မေၿပာႏွင့္.. SilkAir ေတာင္ ေလယာဥ္ မၿပည့္သည့္ေန႔မရွိေခ်။ အခုလဲ လြမ္းေ၀တစ္ေယာက္ ဒီဇင္ဘာေရာက္လို႔ အလုပ္က ရွားရွားပါးပါး ခြင့္ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ရလို႔ ၿမန္မာၿပည္ ၿပန္မည္ဆိုေတာ့ ေလယာဥ္က အခ်ိန္ေကာင္းေတြ မရွိေတာ့။ အခုလိုမ်ဳိး သူမ်ား မစီးခ်င္သည့္ မနက္ပိုင္း အခ်ိန္ကိုေတာင္ waiting လုပ္၍ စီးလာရသည္။ စဥ္းသာ စဥ္းစားႀကည့္ပါေတာ့။

သူ boaring gate ကို ေရာက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ခရီးသည္ေတြေတာင္ တန္းစီကာ ၀င္ေနႀကၿပီ ၿဖစ္သည္။ ေကာင္တာမွာတုန္းက တိုက္မိမလို ၿဖစ္သြားသည့္ ေကာင္မေလးကိုေတာင္ ရွာႀကည့္ေသးသည္။ မေတြ႔။ ႀကည့္ရတာ အထဲေရာက္သြားၿပီ ထင္သည္။ လြမ္းေ၀သည္ boaring pass ကိုႀကည့္ကာ သူထိုင္ရမည့္ ေနရာသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သူ႔ထိုင္ခံုက 25F။ ေဟာ ေတြ႔ပါၿပီ။ ခုနက ေကာင္မေလးသည္ လြမ္းေ၀၏ ေရွ႔ထုိင္ခံုတြင္ အခန္႔သား ထုိင္ေနသည္။ 24F…။

ပါလာသည့္ Handcarry အိတ္ကို အေပၚတင္လိုက္ၿပီးေနာက္ သူသည္ ထိုင္ရမည့္ေနရာသို႔ တုိး၀င္လိုက္သည္။ အရင္ေရာက္ေနသည့္ တရုတ္ဘိုးေတာ္ လင္မယားစံုတြဲက ရွိေနသည္မို႔ သူတို႔ကို ေရွာင္ကာ ကိုယ္ကို အေရွ႔ဘက္သို႔ နဲနဲကိုင္း၍ ၀င္လိုက္သည္။ မ်က္စိကပါ အက်င့္ပါေနလို႔လားေတာ့ မသိ။ အေရွ႔က ထိုင္ေနသည့္ နီညိဳေရာင္ေလးကို အလိုလို ငံု႔ႀကည့္မိသြားၿဖစ္သြားသည္။ ဟိုက္… ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ ခ်ဳိင့္၀ွမ္းေလးပါလား။ ၿဖဴၿဖဴေဖြးေဖြး ေတာင္ပူစာေလး ႏွစ္လံုးႀကားတြင္ ညီညီညာညာ ၿပန္႔ၿပန္႔ၿပဴးၿပဴး ၿဖစ္ေနသည္။ ဟိုက္ ရွားပါး။ ေကာင္မေလးသည္ ေနာက္ေစ့မွာ spycam မ်ား တပ္ထားလားမသိ။ ေနာက္ကို ရုတ္တရက္ လွည့္ႀကည္သည္။ လြမ္းေ၀သည္ သူခိုးလူမိသလို ၿဖစ္သြားေသာ္လဲ သြားေလးၿဖီးကာ ရုပ္တည္ႏွင့္ ၿပံဳးၿပလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ အေရွ႔ကို မ်က္ႏွာၿပန္လွည့္သြားတာ ေတြ႔ရသည္။

ၿဖဴလြလြ ေဘာ္ေငြေရာင္ တိမ္တိုက္ေတြသည္ ေလယာဥ္၏ ေအာက္ဘက္တြင္ အမွ်င္တန္းမ်ားသဖြယ္ တရိပ္ရိပ္ေရြ႔လ်ားေနႀကသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ေလယာဥ္ ၿပတင္းေပါက္မွေန၍ အၿပင္ကို ေမွ်ာ္ကာေငးေနမိသည္။ အခုလိုခြင့္ရက္ရွည္ ၿပန္ရမွပင္ သူသည္ လြတ္လပ္ၿခင္း၏ အရသာကို ခံစားရသည္။ ၂၀၁၂ကို ၿမန္မာႏိုင္ငံတြင္ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ ႀကိဳဆိုရေပေတာ့မည္။ Marina Bay က ေဘာလံုးေတြကို သြားေငးေနစရာ မလိုေတာ့ေခ်။

“Excuse Sir, snowtower for you”

လြမ္းေ၀သည္ ေလယာဥ္မယ္ေလး၏ အသံခ်ဳိခ်ဳိေလးေႀကာင့္ အၿပင္ဘက္ကို ေငးႀကည့္ေနရာမွ အတြင္းဘက္သို႔ ၿပန္လွည့္ႀကည့္မိသည္။ အစိမ္းႏုေရာင္ ၀တ္စံုေလးႏွင့္ SilkAir ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္က Wet tissue အလိပ္ေလးကို ညွပ္ေလးႏွင့္ ကိုင္ကာ သူ႔ကို ကမ္းေပးေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကိုယ္ကေလးကို ခပ္ကိုင္းကိုင္းလုပ္ကာ လွမ္းေပးေနသည့္မို႔ ေလယာဥ္မယ္ေလး၏ ရင္ဖံုးလိုလို၀တ္စံုေအာက္က ေရႊရင္ေလးက ေမာက္မို႔ေနသည္ကို အက်င့္ပါေနသည့္ မ်က္လံုးက ႀကည့္မိလွ်က္သား ၿဖစ္သည္။ ေငြေရာင္ ရင္ထိုးေလးေပၚက နာမည္ေလးကို ဖတ္မိေတာ့ “Cynthia Hua“ ဆိုပါလား။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါလား။ လြမ္းေ၀၏ စိတ္သည္ မႏွစ္က ဒီလိုအခ်ိန္ကို Rewind မႏွိပ္မိပဲ ၿပန္ေရာက္သြားေတာ့သည္။

မႏွစ္ကတုန္းက လြမ္းေ၀သည္ ဒီအခ်ိန္တြင္ စလံုးမွာေတာင္ ရွိမေန။ သူတို႔ company က Project Initiation Meeting အတြက္ Philippines က Manila ၿမိဳ႔ကို ေရာက္ေနခဲ့သည္။ သူတစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္။ လြမ္းေ၀ရယ္ သူ႔စီနီယာ ဘိုးေတာ္ၿဖစ္သူ Deputy Director ရယ္ ၿဖစ္သည္။ မေန႔ညက သူတို႔ေရာက္သည္။ ကုမၸဏီကပဲ အႀကံအဖန္ႏွင့္ တင္ေပးလိုက္တာေလးေတာ့ မသိ။ သူတို႔ေလယာဥ္ အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္သည္။ HR က တရုတ္မက ကပ္ေစးကုတ္သည့္ေနရာတြင္ နာမည္ႀကီးဆိုေတာ့ ေၿပာလို႔မရ။ သူတို႔ႏွင့္ အလုပ္လုပ္မည့္ company က supervisor တစ္ေယာက္ ေလဆိပ္တြင္လာႀကိဳသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ဒီေလာက္မိုးခ်ဳပ္သည့္ အခ်ိန္တြင္ လာႀကိဳသည္ဆိုေတာ့ ေယာက်္ားေလးၿဖစ္မည္လို႕ေတာင္ ထင္ထားသည္။ တကယ္တမ္းေတြ႔ေတာ့ မိန္းကေလးၿဖစ္ေနသည္။ မိတ္ဆက္က်ေတာ့ ေကာင္မေလး နာမည္က “Cynthia” ရယ္။

စလံုးမွာ ေနဖူးသူတိုင္း ဖားမေလးေတြကို ေတြ႔ဖူးႀကမည္သာ။ ရုတ္တရက္ႀကည့္ရင္ ေကာင္မေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ၿမန္မာမေလးေတြႏွင့္ေတာင္ ဆင္ေသးသည္။ ကိုယ္ကသာ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္လွ်င္ အဆင္ေတာ္ေတာ္ေၿပႏိုင္သည္။ ဒါေႀကာင့္လဲ စလံုးက ကိုေရႊၿမန္မာေတြ၏ ပါးစပ္တြင္ ဖားရိုက္သည္ဆိုသည့္ ေ၀ါဟာရသည္ တြင္က်ယ္ေနသည္သာ။

အခုလဲ အသားကေလး နဲနဲ ညိဳသည္လို႔ ထင္ရသည့္ ဖားမေခ်ာေခ်ာေလး စင္သီယာကို ၿမင္ေတာ့ လြမ္းေ၀တစ္္ေယာက္ မနီလာကို လာရက်ဳိးနပ္သည္ဟု ေတြးမိသြားသည္။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့.. အတူလာသည့္ လြမ္းေ၀ စီနီယာက ကားစီးေတာ့ ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္ မသိ။ ေရွ႔ခန္းက တက္စီးသြား၍ သူႏွင့္ စင္သီယာသည္ ေနာက္ခန္းက လိုက္လာခဲ့ရသည္။ သေဘာေကာင္းသည့္ စီနီယာမို႔ လြမ္းေ၀အတြက္ အႀကံအဖန္ လုပ္ေပးသြားတာလားေတာင္ မသိ။ ေလဆိပ္ကေန သူတို႔တည္းခိုမည့္ ဟိုတယ္ကို လာသည့္ မိနစ္၂၀ေလာက္ အခ်ိန္အေတာအတြင္း မနီလာၿမိဳ႔အေႀကာင္း၊ ရာသီဥတုအေႀကာင္း ေၿပာရင္းႏွင့္ လြမ္းေ၀တစ္ယာက္ စင္သီယာႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးသြားသည္။ စကားေၿပာရင္ လက္ဟန္ေၿခဟန္ေလးႏွင့္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေအာင္ ေၿပာတတ္သည့္ ေကာင္မေလးကို ႀကည့္ကာ “ဒါေႀကာင့္ ဒီေကာင္မေလးကို သူတို႔company က ဧည့္ႀကိဳလႊတ္လိုက္တာၿဖစ္မည္“ ဟုေတြးမိသည္။

စင္သီယာသည္ လြမ္းေ၀တို႕ ေနထိုင္ရမည့္ ဟိုတယ္တြင္ check-in ၀င္ၿပီးေနာက္တြင္ေတာ့ သူတို႔ကို အေပၚထိေတာ့လိုက္မပို႔ေတာ့ပါ။ မနက္က်ရင္ လာေခၚမည္လို႔သာ ေၿပာၿပီး လွည့္ၿပန္သြားသည္။ လြမ္းေ၀တို႔လဲ ဟိုတယ္ေရာက္ၿပီ ဆိုၿပီး ေကာင္းေကာင္းႏွပ္ဖို႔ေတာ့ မစဥ္းစားမိပါ။ ၿပင္လာသည့္ စာရြက္စာတမ္းေတြ ႏွင့္ presentation slide ေတြကို ၿပန္စစ္ရင္း ေတာ္ေတာ္ညည့္နက္မွ အိပ္ရသည္။ ဒီလိုမ်ဳိး ၀ီရိယရွိမႈ၏ အက်ဳိးဆက္ကိုေတာ့ လြမ္းေ၀တို႔ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာပင္ လက္ေတြ႔က်က်ခံစားရသည္။ သူတို႔ presentation ကို တစ္ဖက္ company က ႀကိဳက္ယံုမက လြမ္းေ၀ႏွင္ ့စီနီယာ၏ သူတို႔ေမးသမွ်ကို အခ်က္က်က် ေၿဖႀကားႏိုင္မႈတြင္ သေဘာအက်ႀကီးက်ကာ ေနာက္ထပ္လဲ အက်ဳိးတူပူးေပါင္းမည့္ စကားေတြ ဘာေတြပါ ေၿပာကုန္သည္။ လြမ္းေ၀့ စီနီယာဘုိးေတာ္၏ မ်က္ႏွာတြင္ေတာ့ အၿပံဳးေတြက လိႈင္လိႈင္ႏွင့္ ဟိုလူ႕လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္။ ဒီလူ႔လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ ၿဖစ္ေနသည္။

အလုပ္ကိစၥၿပီးသည့္ေနာက္ လြမ္းေ၀တို႔သည္ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ညက ပင္ပန္းထားသည္မို႔ အခန္းကိုပဲ ၿပန္လာခဲ့သည္။ စင္သီယာကပင္ ၿပန္လိုက္ပို႔သည္။ ညေနက်ရင္ မနီလာၿမိဳ႔ကို လုိက္ၿပရင္း ညစာစားႀကမည္ဟု သူမကခ်ိန္းဆိုသြားသည္။ အခန္းၿပန္ေရာက္သည္တြင္ေတာ့ လြမ္းေ၀သည္ လာသည့္ကိစၥကလဲ အထေၿမာက္ကာ ၿပီးသြားၿပီး ညတုန္းကလဲ အိပ္ေရးပ်က္ထားသည္မို႔ ႏွစ္ႏွစ္ခ်ဳိက္ခ်ိဳက္ပင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သူ႔ဘိုးေတာ္ကိုပင္ သတိမထားမိလိုက္။ ဘယ္ေလာက္ႀကာသြားသည္မသိ။ တံခါးဖြင့္သံႀကားမွပဲ ႏိုးေတာ့သည္။  ႀကည့္လုိက္ေတာ့ ဘိုးေတာ္က အၿပင္က ၿပန္လာတာကို ေတြ႔သည္။

လြမ္းေ၀သည္ ဘိုးေတာ္မ်က္ႏွာက မေကာင္းသည္မို႔ ဘာမ်ားၿဖစ္လဲလို႔ ေမးႀကည့္ရာ  ခုနကတုန္းက သူ႔အိမ္ကဖံုးဆက္ေႀကာင္း .. သူ႔ေယာကၡမႀကီး ရုတ္တရက္ ေလၿဖတ္သြား၍ ေဆးရံုတင္ထားရေႀကာင္းႏွင့္ သူအခုပဲ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး ၿပန္လာေႀကာင္းေၿပာသည္။ လြမ္းေ၀လဲ ေလယာဥ္ခ်ိန္က ဘယ္ေတာ့လဲဟု အေမးတြင္..အခုပင္ ၿပန္ေတာ့မွာ ၿဖစ္ေႀကာင္း .. စင္သီယာႏွင့္ company ကိုသူက ႏႈတ္ဆက္သြားေႀကာင္း ပစၥည္းေတြကို သိမ္းရင္းႏွင့္ပင္ ေၿပာသည္။ လြမ္းေ၀ကိုမူ ေအးေအးေဆးေဆးမွပဲ ၿပန္လာခဲ့ဖို႔ မွာသြားသည္။ ဘာမွမႀကာလိုက္.. မိနစ္ပိုင္းအနည္းငယ္ အတြင္းပင္ အ၀တ္ေသတၱာႏွင့္ Laptop ကိုဆြဲကာ အခန္းထဲကေန ေပ်ာက္သြားေတာ့သည္။ ကဲ.. ကိစၥက ဒီလိုဖန္လာမွေတာ့ ဘာအေႀကာင္းလဲ။ ညေနက်ရင္ ေကာင္မေလးနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၿဖစ္သြားတာေပါ့ဟု ေတြးကာ လြမ္းေ၀တစ္ေယာက္ စင္သီယာလာေခၚမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနမိသည္။

ဟိုတယ္ေပါက္၀မွ ၀င္လာသည့္ စင္သီယာကို ၿမင္သည္ႏွင့္ လြမ္းေ၀ခမ်ာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပင္ၿဖစ္သည္။ ရုတ္တရက္ေတာ့ ဘယ္လိုစကားႏွင့္ သရုပ္ေဖာ္ရမွန္းမသိ။ အေကာင္းဆံုးစကားႏွင့္ ေၿပာရရင္ေတာ့ ေကာင္မေလးကို Elegant Beautyလို႔ပင္တင္စားရမည္ ၿဖစ္သည္။ ၀တ္လာသည့္ ဒီဇိုင္းက Mission Impossible III ထဲက Maggie Q ႏွင့္ေတာင္ သြားတူေနေသးသည္။ ပံုခံုးသားတစ္၀က္ေလာက္ေပၚေနသည့္ အနီေရာက္ပိုးဖဲသား dress ရွည္ကို ၀တ္ကာ သူ႔ဆီသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လာသည္။ ဟိုတယ္ထဲမွာ ရွိသည့္ မ်က္လံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ သူမဆီသို႔ ၀ဲကာ က်ေရာက္ေနသည္ကို သူမ မသိမွာမဟုတ္။ စင္သီယာကေတာ့ ေဘးဘီ၀ဲယာကို ႀကည့္ေတာင္ မေနပဲ သူ႔ဆီသို႔ပင္ တန္းတန္းမတ္မတ္ေလွ်ာက္လာသည္။

“Good Evening, Cynthia”
“Good Evening, Lwan … Where is Mr. Cheung?”

လြမ္းေ၀လဲ စင္သီယာ၏ အေမးတြင္ သူ႔စီနီယာ family matter ႏွင့္ၿပန္သြားသည့္ အေႀကာင္းႏွင့္ သူမတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္သြားပါေႀကာင္း ေၿပာလိုက္သည္။ စင္သီယာက ၿဖစ္မွၿဖစ္ရေလဟုသာ တစ္ခြန္းတည္းေၿပာၿပီး ဘာမွဆက္မေၿပာ။ လြမ္းေ၀ကိုသာ သြားႀကရေအာင္ဆိုကာ သူမက ေရွ႔ကေန ဦးေဆာင္ေခၚသြားသည္။ လြမ္းေ၀လဲ ငါကြ ဆိုကာ ဟိုတယ္ထဲက မ်က္လံုးေတြ၏ ပိုင္ရွင္မေလးႏွင့္အတူ ရင္ေပါင္တန္းကာ ေလွ်ာက္လာမိသည္။

စင္သီယာ ေရြးထားသည့္ ဆိုင္ကေလးက မဆိုး။ Italian Restaurant ေလးၿဖစ္ရံုမက ဆိုင္ေလး၏ အၿပင္အဆင္က Romantic ဆန္လွသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္း stage ေပၚက တီးခတ္ေနသည့္ band ကလဲ ဆူဆူညံညံ မဟုတ္ပဲ နား၀င္ၿငိမ့္ေၿငာင္းသည့္ သီခ်င္းေလးမ်ားကိုသာ သီဆိုေနႀကသည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၀ိုင္းေတြသည္လဲ သူတို႔လိုမ်ဳိး ေယာက္်ားမိန္းမ အတြဲေလးေတြ ထိုင္ေနႀကတာ မ်ားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ စားရင္းေသာက္ရင္းႏွင့္ စင္သီယာက ရွင္းၿပသည္မွာ ဒီဆိုင္ေလးတြင္ တစ္နာရီတစ္ခါ special session ရွိသည္ဟု သိရသည္။ လြမ္းေ၀ အစပိုင္းတုန္းက ဘာမွန္းမသိ။ တီး၀ိုင္းကို တီးခတ္ေနသည့္ ေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္သူက ေႀကညာမွပင္ သူမဆိုလိုတာက စံုတြဲေတြ တြဲဲကတာကို ေၿပာမွန္းသေဘာေပါက္သြားသည္။

လြမ္းေ၀လဲ စလံုးမွာကတည္းက ကလပ္သြားကာ ဟိုလိုဒီလိုေတြ တတ္ေနသူမို႔ ဘယ္ရမလဲ။ သူတို႔ စားၿပီးလို႔ special session ႏွင့္အတိုးတြင္ စင္သီယာကို “Shall we? “ လို႔ ဖိတ္ေခၚကာ ဆြဲထုတ္သြားသည္။ တီးလံုးသံ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေၿငာင္းေၿငာင္းတြင္ စင္သီယာ၏လက္က သူ႔ပံုခံုးေပၚေရာက္လာသလို သူ႔လက္ကလဲ ေကာင္မေလး၏ ခါးက်ဥ္က်ဥ္ေလးကို အသာေပြ႔ဖက္မိသည္။ ဆန္႔တန္းထားသည့္ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ လက္က တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ဆုပ္ကိုင္မိသြားကာ သံစဥ္ထဲတြင္ ေမ်ာပါသြားသည္။ ႏွစ္ဦးသား ကိုယ္ခ်င္းက နီးကပ္ေနႀက၍ တစ္ဦး၏ ရင္ခုန္သံကို တစ္ဦးက ႀကားေနရသလို တစ္ေယာက္၏ မ်က္၀န္းအႀကည့္ေတြကိုလဲ တစ္ေယာက္က အေၿဖရွာေနမိႀကသည္။ သိပ္ေတာ့ အခ်ိန္ႀကာႀကာ အေၿဖရွာမေနလို႔က္ရပါ။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မဆံုးခင္မွာပင္ စင္သီယာ လက္ႏွစ္ဖက္စလံုးက သူ႔လည္ပင္းကို သိုင္းယွက္လာသလို လြမ္းေ၀ ကိုယ္တိုင္လဲ ေကာင္မေလး၏ ခါးေလးကို တင္းတင္းရစ္ေပြ႔ဖက္ထားသည္။ ထြားအိေနသည့္ ေရႊရင္သာမက ခ်ပ္ခ်ပ္ေလးၿဖစ္ေနသည့္ ဆီးစပ္ေလးကပါ သူႏွင့္ ထိကပ္ေနသည္မို႔ တကိုယ္လံုးရွိ ေသြးေတြ ဆူပြက္လာသည္။

ႏွစ္ဦးသား တိုင္ပင္ထားစရာ မလိုပဲ. .ဆိုင္ေလးထဲက ၿပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ Taxi ထဲ ၀င္ထိုင္မိသည္ႏွင့္ ဟိုတယ္ကိုပဲ ၿပန္ေမာင္းခိုင္းလိုက္သည္။ စင္သီယာက သူ႔ရင္ခြင္ထဲတြင္ ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးပါလာသည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ လြမ္းေ၀ဘာမွမလုပ္ေသး။ ေကာင္မေလး၏ ခါးကိုသာ အသာေပြ႔ဖက္ထားရင္း သူ႔လက္က စြင့္ကားေနသည့္ တင္သားေလးေတြကို ပြတ္သပ္ေဆာ့ကစားေပးေနသည္။ ေတာ္ေတာ့္ေတာင့္တဲ့ ဖားမေလးပင္။

လြမ္းေ၀ စလႈပ္ရွားသည့္ ေနရာကေတာ့ အခန္းရွိရာသို႔ အတက္ ဓါတ္ေလွကားထဲတြင္ ၿဖစ္သည္။ ဘာမွမႀကာသည့္ ဓါတ္ေလွကား စီးခ်ိန္ေလးအေတာအတြင္းကိုပင္ လြမ္းေ၀၏ ႏႈတ္ခမ္းက စင္သီယာ၏ ႏႈတ္ခမ္းခ်ဳိခ်ဳိေလးကို သူပိုင္နယ္ေၿမတစ္ခု အၿဖစ္ တံဆိပ္ခတ္ သိမ္းပိုက္လိုက္သည္။ က်န္သည့္ ေနရာေတြကေတာ့ အခန္းထဲေရာက္မွ တံဆိပ္ခတ္ရေတာ့မည္။

ေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေ    ေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေေ

P.S: က်ေနာ့္ရဲ ႔ ခရစ္စမတ္ ႏွင့္ ႏွစ္ကူး အမွီ ေက်ာင္းအတြက္ အမွတ္တရဆိုၿပီး ေရးေပးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးကို လာေရာက္ဖတ္ရႈက်တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမ (စာဖတ္ပရိတ္သတ္) အားလံုးကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ပို႔စ္မတင္ရေသးပဲနဲ႔ view က ၃၀၀ေက်ာ္ေတာင္ ၿဖစ္သြားတာကို ႀကည့္ၿပီး ႀကည္ႏူးမိပါတယ္။
တခုပဲ ရွိတာက ... ၿမားကေလးေတြမ်ား ႏွိပ္ဖို႔ ေမ့သြားတာလား ... က်ေနာ္ပဲ ေရးတာမေကာင္းလို႔လား မသိ ..... စိတ္ထဲ တမ်ဳိးေလးေတာ့ ၿဖစ္ေနတယ္ ... အင္း .... :-X :-X :-X

ႀကည့္ရတာ ...ၿမားကေလးကပဲ ေသးလို႔ ေပ်ာက္ေနတာလား ....မသိ ။ က်ေနာ္ေရးတာေတြပဲ ငါးသိုင္းမ်ား ဟင္းဟံုဆိုၿပီး ၿဖစ္ေနလား မသိ။ ဒါမွမဟုတ္ ... တိတ္တိတ္ေလးမ်ား လာႀကည့္ၿပီး ၿပန္သြားႀကတာလား မသိ ။ ဒါမွမဟုတ္ ... မိုးေတြပဲ ရြာေနလို႔ အိပ္ယာထဲမ်ား ေကြးေနႀကတာလား မသိ။ ဒါမွမဟုတ္ Monday ၿဖစ္ေနလို႔ က်ေနာ့္လိုမ်ဳိး အလုပ္ေတြနဲ႔ ရႈပ္ေနႀကတာလား မသိ ...

မသိၿခင္းေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္  ::) ::)

အခန္းတံခါးဖြင့္ဖြင့္ၿပီးခ်င္း လြမ္းေ၀သည္ စင္သီယာကို ဆြဲကာ အထဲသို႔ေခၚသည္။ အခန္းအလယ္က ကုတင္ေတြဆီသို႔ ေခၚမသြားၿဖစ္ေသး။ အေပါက္၀နားက နံရံကိုကပ္ကာ ေကာင္မေလး၏ ေမးကို လက္၀ါးႏွင့္ညွပ္ကိုင္ကာ အားရပါးရ နမ္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းသားႏွစ္ခုခ်င္း ဘယ္ၿပန္ညာၿပန္ထိကပ္ေနရံုမက သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ လွ်ာအသီးသီးကလဲ ပြတ္ဆြဲကာ က်ီစယ္ေနႀကသည္။

စင္သီယာသည္ ပြင့္လင္းရဲတင္းသည့္ ဖားမေလးမို႔ လြမ္းေ၀ နမ္းရႈံ ႔ေနသည္ကို ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးခံမေနပါ။ သူမ၏လက္က သူ၀တ္ထားသည့္ tuxedo အကၤ် ီ၏ ဘိုးတိုင္ကို ၿဖဳတ္ကာ ႀကယ္သီးေတြကို တစ္လံုးခ်င္း ေၿဖခြ်တ္သည္။ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ႏွင့္ ႀကယ္သီးေတြ ကုန္သြားသည့္ေနာက္ လြမ္းေ၀က အကၤ် ီကို ဆြဲခြ်တ္ေပးလိုက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ သူမ၏လက္ကလဲ ေအာက္က စတိုင္ပန္႔၏ ခါးပတ္ကိုၿဖဳတ္ကာ ဇစ္ကို ဆြဲခ်သည္။ လြမ္းေ၀၏ ကိုယ္ေပၚတြင္ အတြင္းခံေဘာင္းဘီႏွင့္ စြပ္က်ယ္သာ က်န္ေတာ့သည္။

စင္သီယာသည္ လြမ္းေ၀ႏွင့္ အၿပိဳင္နမ္းေနရာမွ သူ႔ကိုဆြဲလွည့္သည္။ ဒီတခါ လြမ္းေ၀က နံရံကို ကပ္လ်က္ၿဖစ္သြားသည္။ သူမႏႈတ္ခမ္းေတြက သူ႔ကိုေတ့ကာ ရမက္ႀကမ္းႀကမ္းႏွင့္ ၿပန္နမ္းေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာမွ သူမသည္ လြမ္းေ၀ပကို ၿပံဳးကာႀကည့္ရင္း လူခ်င္းအနည္းငယ္ ခြာသည္။ ဘယ္ကဘယ္လို ဆြဲလုပ္သည္ကို လြမ္းေ၀ေသခ်ာမသိလိုက္။ သူမလက္ကေလး အေၿမွာက္တြင္ မလံုတလံု dress ေလးက တခါတည္း ေအာက္ကို ေၿပေလ်ာ့သြားသည္။

လြမ္းေ၀၏ စိတ္ဆင္ရိုင္းသည္ မ်က္စိေရွ ႔က ဘြားခနဲ ထြက္ေပၚလာသည့္ စင္သီယာ၏ အလွအပတြင္ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရၿဖစ္သည္။ ႀကည့္ဦးေလ။ ေဖာင္းမို႔ ေမာက္ႀကြေနသည့္ သူမ၏ ရင္သားႏွစ္မႊာက ေအာက္ခံ ဘရာအနီေရာင္ေသးေသးေလးေအာက္မွ ရုန္းႀကြေနသည္။ ၀မ္းဗိုက္သားေလးက ဆူထြက္မေနပဲ ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္။ အံမယ္ ေကာင္မေလးက ခ်က္မွာေတာင္ ကြင္းကေလးႏွင့္။ ေအာက္ကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့လဲ သြယ္လ်ေၿဖာင့္စင္းေနသည့္ ေပါင္တံေတြႀကားက ေစာက္ပတ္ေလးကလဲ ဇာပင္တီ အနီေရာင္ေလးသာ ၿခားထားသည္။

လြမ္းေ၀သည္ အခ်ိန္ဆိုင္းမေနေတာ့ပဲ ဘာမွမက်န္ေတာ့သည့္ သူ၏ ကိုယ္ေပၚက လက္က်န္အ၀တ္အစားေတြကို ခြ်တ္ၿပစ္လိုက္သည္။ ေထာင္မတ္ေနၿပီ ၿဖစ္သည့္ သူ၏ လီးတန္ႀကီးက ေအာက္ခံေဘာင္းဘီ ကြ်တ္သြားသည္ႏွင့္ တန္းခနဲေပၚလာသည္။ စင္သီယာသည္ ဒါကို ၿမင္သည္ႏွင့္ …

“Nice one … Do you have condom? “
“Yes, I have”

လြမ္းေ၀သည္ ဖီလစ္ပိုင္ကို သြားရမည္ဆိုကတည္းက ၿပင္ဆင္လာခဲ့သူမို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ လက္ဆြဲအိတ္ေဘးက Durex အထုတ္ကို ဆြဲထုတ္ရင္း ေကာင္မေလးဘက္လွည့္ကာ ေၿမွာက္ၿပလိုက္သည္။ စင္သီယာသည္ လြမ္းေ၀ကို စြဲမက္ဖြယ္ အၿပံဳးေလးႏွင့္ ၿပံဳးကာၿပရင္း ကိုယ္ကေလးကို ေနာက္လွည့္ကာ တင္ပါးေလးကို လိမ္၍ၿပသည္။ ခါးကေလးကလိမ္သြား၍ စြင့္ကား တင္းအယ္ေနေသာ တင္သားေတြက အသက္ရႈမွားေလာက္ေအာင္ လြမ္းေ၀၏ စိတ္ကိုလံႈေဆာ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးသည္ ဒီလို ကိုယ္ကေလး လိမ္ေနရင္းႏွင့္ပင္ ေနာက္ေက်ာက ဘရာခ်ိတ္ကို ၿဖဳတ္သည္။ ေရွ ႔ကို ၿပန္အလွည့္လာတြင္ေတာ့ ..

စင္သီယာ၏ ႏို႔ေတြသည္ ဘရာအခ်ဳပ္အေႏွာင္ကင္းစြာ ပကတိ အတိုင္း ထြက္ေပၚလာသည္။ ေကာင္မေလး၏ ႏို႔ေတြသည္ မႀကီးလြန္း မေသးလြန္းေသာ အရြယ္ရွိသည္။ သူမ၏ အရပ္ ကိုယ္ခႏၵာအခ်ဳိးအစားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြသည့္ အရြယ္ၿဖစ္၍ ၿမင္ရသူ႔ စိတ္ကို ဆူေ၀တက္ေစသည္။ လံုး၀န္းၿပည့္ေမာက္ကာေနသည္။
စင္သီယာသည္ ဘရာကို ၿဖဳတ္လိုက္ေသာ္လဲ ေအာက္က ပင္တီကိုေတာ့ ဆြဲမခြ်တ္ေသးပါ။ အခန္းထဲတြင္ ကုတင္က ႏွစ္လံုးရွိေနေလရာ သူမသည္ အနီးဆံုးၿဖစ္သည့္ ေမြ႔ယာေပၚေၿခေထာက္ေလး ဆင္းကာ ထိုင္ရင္း လြမ္းေ၀ကို လက္ညိႈးကေလး ေကြးကာဆန္႔ကာႏွင့္ လွမ္းေခၚေနသည္။

ဒါမ်ဳိးၿဖစ္ေနမွေတာ့ ဘာရေတာ့မလဲ။ လြမ္းေ၀သည္ လက္ထဲတြင္ အခုထက္ထိ ကိုင္ကာ ဘာမွမလုပ္ရေသးသည့္ ကြန္ဒြန္းကို ခပ္ၿမန္ၿမန္ပင္ ေဖာက္လိုက္ၿပီး သူ၏ ေထာင္မတ္ေနသည့္ လီးတန္ႀကီးအေပၚကေန တပ္စြပ္လိုက္သည္။ ေနရာက်သည္ႏွင့္ စင္သီယာနားသို႕ ေလွ်ာက္လာသည္။ ေကာင္မေလးက အလိုက္သင့္ လက္ကေလးေၿမွာက္ကာ ႀကိဳဆိုေနသၿဖင့္ သူသည္ စင္သီယာကို ဖက္ရင္း ေမြ႔ယာေပၚသို႔ လွဲခ်မိႀကသည္။

လြမ္းေ၀၏ ပါးစပ္သည္ ဒီတခ်ီေတာ့ စင္သီယာ၏ ႏို႔အံုေလးေပၚသို႔သာ ဦးတည္၍ ေရာက္သြားသည္။ စပ်စ္သီးခပ္ေသးေသး အရြယ္ေလာက္ရွိမည့္ ႏို႕သီးေလးမ်ားကို ပါးစပ္ၿဖင့္ အငမ္းမရ တၿပြတ္ၿပြတ္ႏွင့္ စုပ္ယူလိုက္သည္။ စင္သီယာမွာေတာ့ ထိမိလွသည့္ လြမ္းေ၀၏ ႏို႔စို႔ခ်က္ေတြတြင္ လွ်ာကေလးႏွင့္ သူမႏႈတ္ခမ္းကို သပ္ကာ “တရွီးရွီး“ ၿဖစ္လာရံုမက တကိုယ္လံုးလဲ မရိုးမရြၿဖစ္၍ လာသည္။ သူ၏ ေက်ာၿပင္ကို ပြတ္သပ္ေပးေနသည့္ စင္သီယာ၏ လက္ကေလးေတြကလဲ လြမ္းေ၀ကို လုပ္ပါေတာ့ဟု အခ်က္ေပးေနသလို။

“You’re lovely”
“Thanks”

လြမ္းေ၀သည္ ႏို႔စို႔ေနရာမွ ရပ္ကာ ေကာင္မေလး၏ ပင္တီအစေလးကို ကိုင္ကာ ခြ်တ္လိုက္ရင္း ေၿပာသည္။ စင္သီယာသည္လဲ ကာမစိတ္က ေတာ္ေတာ္အရွိန္ရေနၿပီမို႔ ရမက္ခိုးေ၀ေနသည့္ အႀကည့္ေလးႏွင့္ ၿပန္ႀကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေအာက္ဘက္ကို ငံု႔ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ..

စင္သီယာ၏ ေစာက္ပတ္ေလးသည္ အေမႊးအမွင္ကင္းမဲ့ေနသည္။ ရိတ္ထားတာထင္ရသည္။ ဆီးစပ္အထက္ပိုင္းတြင္ အကြက္ရာေလးထင္ေနသည္။ ေၿပာင္တလင္းခါေနသည့္ အဖုတ္ေလးမို႔ တပ္မက္ေမာစရာပင္။ လြမ္းေ၀သည္ လီးတန္ႀကီးကို လက္ၿဖင့္ကိုင္ေလာက္ၿပီး ေကာင္မေလး၏ ေစာက္ဖုတ္ေၿပာင္ေၿပာင္ေလး၏ အကြဲေႀကာင္းေလးေအာက္က တြင္းကေလးထဲသို႔ ဖိ၍ ေထာက္ထည့္လိုက္သည္။

”အင္း ..ရွီး…ရွီး…“

စင္သီယာ၏ ကိုယ္ကေလးက ဆတ္ခနဲတြန္႔သြားၿပီး သူမ၏ လက္ေတြက အိပ္ယာခင္းကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ လြမ္းေ၀သည္လဲ ဖားမေလး၏ ေစာက္ပတ္ေလးက စီးကာ က်ဥ္းက်ပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရ၍ အရသာအရွိႀကီး ရွိကာ လီးတန္ႀကီးကို တရစ္ခ်င္း ထိုးသြင္းေနမိသည္။

”ၿဗစ္ …ၿဗစ္…အင့္…အင့္……အီး….အီး“

လီးတန္ႀကီးက ေစာက္ပတ္ထဲကို တိုး၀င္ေနမႈႏွင့္ အတူ စင္သီယာ၏ မ်က္ေတာင္ေလးမွာ ေမွးကာ က်ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ လြမ္းေ၀၏ ဒုတ္ထိပ္က စင္သီယာ၏ သားအိမ္၀ကို သြားေထာက္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ဆီးစပ္ခ်င္းကလဲ အႀကားအလပ္မရွိေအာင္ကို ထိကပ္သြားသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ေနရာက်သည္ႏွင့္ ကိုယ္ကိုက်က်နနၿပင္ကာ စင္သီယာ၏ ပုခံုးအား အားယူ၍ ဆြဲကာ ခပ္ႀကမ္းႀကမ္းပင္ စတင္ေဆာင့္ေတာ့သည္။ 

‘Your dick feels amazing , fuck me harder “
”အင္း…အင့္….ဟင္း…ဟင္း”

စင္သီယာသည္ လြမ္းေ၀၏ ခပ္ႀကမ္းႀကမ္း ေဆာင့္ခ်မႈေတြကို မမႈပါ။ သူမကပင္ ေအာက္ကေကာ့ကာ ပင့္တင္ေပးေသးသည္။ လြမ္းေ၀သည္ အရည္ႀကည္ေလးေတြ စိမ့္ထြက္ေနမႈေႀကာင့္ သြင္းရထုတ္ရ အဆင္ေခ်ာလာသည့္ ဖားမေလး၏ ေစာက္ပတ္ကို အားမနာတမ္းပင္ ေဆာင့္လိုးေတာ့သည္။ လြမ္းေ၀၏ တရႈးရႈးတရွဲရွဲႏွင့္ ေဆာင့္ခ်က္ေတြက အသည္းခိုက္ေအာင္ ေကာင္းလြန္းလွသၿဖင့္ စင္သီယာ၏ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးမွ “Oh ..yes” ဆိုသည့္ အသံေလးမ်ားက လိႈင္လိႈင္ေလးထြက္ေနသည္္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ လြမ္းေ၀၏ လီးတန္ႀကီးတေလွ်ာက္ တင္းကာေဖာင္းလာၿပီး အရသာက အထြတ္အထိပ္ေရာက္သြားကာ လရည္ေတြကို ကြန္ဒြန္းအၿပည့္ ပန္းထုတ္လိုက္ေတာ့သည္။ လူလဲ အေတာ္ေမာဟိုက္သြားသည္။ သတိထားၿပီး လီးတန္ႀကီးကို ၿပန္ခြ်တ္ကာ ကြန္ဒြန္းကို အရင္ၿဖဳတ္လိုက္ရသည္။ ၿပီးမွ ေကာင္မေလး၏ ေဘးနားတြင္ ယွဥ္လဲကာ အေမာေၿဖေနမိသည္။ စင္သီယာကလဲ သူ႔ကို ကာမဆႏၵၿပည့္၀သြားသည့္ မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ၿပံဳးကာႀကည့္ေနသည္။

“ဘယ္လိုေနလဲ ..စင္သီယာ“
“ေကာင္းတယ္ ….လြမ္းက အလိုးေကာင္းတယ္“
“စင္သီယာ ေစာက္ပတ္ေလးကလဲ လိုးလို႔ ေကာင္းလို႔ပါ …ရည္းစားမရွိဘူးလား“
“ရွိခဲ့တယ္ …လြမ္း…ၿပတ္သြားတာ မႀကာေသးဘူး.. အခုမွပဲ ဆႏၵၿပည့္ေတာ့တယ္“

ေၾသာ္…ဒါေႀကာင့္ ဒီေကာင္မေလး ဒီေလာက္ေတာင္ ဆာေနတာေနမွာ။ လြမ္းေ၀သည္ ဗမာမေလးႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ဆင္တူေနသည့္ ေကာင္မေလး စကားတြင္ သေဘာက်စြာ ၿပံဳးသည္။ ဗမာမေလးေတြႏွင့္ မတူသည္က ဖားမေလးေတြသည္ sex ကိစၥတြင္ပြင့္လင္းႀကခ်င္းသာ။ အခုလဲ စင္သီယာသည္ သူမအလိုကို ၿဖည့္ေပးသည့္ လြမ္းေ၀ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပင္ ေၿပာရွာသည္။ စင္သီယာသည္ လြမ္းေ၀ကို ႀကည့္ေနရာမွ လီးတန္ႀကီးကို သြားအၿမင္တြင္..

“အယ္..လြမ္းဟာႀကီးက မာေနေသးတယ္ေနာ္ ..ေပ်ာ့မသြားဘူး“
“ဟုတ္တယ္ ..စင္သီယာ..ဒီေကာင္ႀကီးက တစ္ခ်ီေလာက္နဲ႔ ၀တာမဟုတ္ဘူး …အနည္းဆံုး ႏွစ္ခ်ီ သံုးခ်ီေလာက္မွ အားရတာ ..စင္သီယာ…အားတယ္ဟုတ္ “
“အားပါတယ္ …ၿပသနာ မရိွဘူး …ဒါဆို ဒီည လြမ္းနဲ႔ ေနလိုက္မယ္ေလ .သန္ဘက္ခါ ဆိုရင္ပဲ လြမ္းၿပန္ရေတာ့မယ္ ဟုတ္ ...“

လြမ္းေ၀ စင္သီယာ၏ စကားတြင္ေတာ့ သေဘာအက်ႀကီး က်သြားသည္။ ေႀကာင္ခံတြင္းပ်က္ႏွင့္ ဇရက္ေတာင္ပံက်ဳိး ေတြ႔မွေတြ႔တတ္ပေလ။

“ကဲ… ဒီတစ္ခါေတာ ့စင္သီယာ အလွည့္ေပါ့ “
“လြမ္း ..ပက္လက္လွန္ ေနလိုက္“

စင္သီယာသည္ ေၿပာၿပီးသည္ႏွင့္ လွဲေနရာမွ ထကာ လြမ္းေ၀၏ လီးတန္ႀကီးကို လွမ္းဆုပ္ကိုင္သည္။ သူ၏ သုတ္ရည္ေတြႏွင့္ စိုေနသၿဖင့္ လြမ္းေ၀က သုတ္လိုက္ဦးလို႔ ေၿပာမည္ အၿပဳတြင္ပင္ သူမသည္ ဆတ္ခနဲ ေခါင္းကိုငံု႔ကာ လီးတန္ႀကီးကိုဖမ္းငံုလိုက္သည္။ လြမ္းေ၀၏ စကားေတြသည္ လည္ေခ်ာင္းထဲ မေရာက္ခင္ပင္ တစ္ဆို႔ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္။ တကယ္မလြယ္တဲ့ ဖားမေလးပင္။ ဘာမွမေၿပာေတာ့ပဲ ခုနကတုန္းက ေမြ႔ယာေခါင္းရင္းတြင္ တင္ထားလိုက္သည့္ လက္ကိုင္အိတ္ထဲကေန ေနာက္ထပ္ ကြန္ဒြန္းတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္ကာ အသင့္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးသည္ ႀကည့္ရတာ သူ႔ကို ပါးစပ္ႏွင့္ ၿပီးေအာင္ေတာ့ လုပ္မည္ မထင္ပါ။

တကယ္လဲ စင္သီယာသည္ လြမ္းေ၀ကို ပါးစပ္ႏွင့္ ၿပီးေအာင္ မလုပ္ပါ။ လီးတန္ႀကီး တင္းမာလာေအာင္သာ စုပ္ေပးၿပီး စိတ္ႀကိဳက္ၿဖစ္သည္ႏွင့္ သူ႔လက္ထဲက အဆင္သင့္ ကိုင္ထားသည့္ ကြန္ဒြန္းကို လွမ္းယူကာ ၿပန္လည္၍ မတ္ေထာင္ေနၿပီ ၿဖစ္သည့္ အတန္ႀကီးထိပ္တြင္ စြပ္ခ်သည္။ ၿပီးရင္ေတာ့ သူမလက္တစ္ဖက္ၿဖင့္ ၿမဲၿမဲကိုင္ၿပီး လြမ္းေ၀ေပၚတက္ခြကာ ေစာက္ပတ္၀ေလးႏွင့္ အသာဖိပိတ္ဆြဲသည္။ အေစာပိုင္းတုန္းက တစ္ခ်ီၿပီးထားလို႔ စိုေနသည့္ ေစာက္ပတ္၀ကအရည္ေလးေတြက ကြန္ဒြန္းႏွင့္ ထိမိကာ ဆီသုတ္လိမ္းထားသလို ၿဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ စင္သီယာသည္ လီးတန္ႀကီကို ေစာက္ပတ္၀တြင္ေတ့ကာ အသာဖိ၍ ထိုင္ခ်သည္။ မာေက်ာေတာင့္တင္းေနသည့္ အတန္ႀကီးသည္ တေက်ာ့ၿပန္ သူမေစာက္ပတ္ထဲသို႔ အိခနဲေနေအာင္ တိုး၀င္သြားသည္။

“Oh…it’s good”
“ၿဗစ္….ၿဗစ္…အင့္…အင့္…ရွီး…ရွီး“

စင္သီယာ၏ ေစာက္ပတ္သည္ လြမ္းေ၀အတန္ႀကီးႏွင့္ အထာက်သြားသည္မို႔ သိပ္ႀကာႀကာမသြင္းလိုက္ရပါ။ မႀကာမီပင္ အတန္ႀကီးက ေစာက္ေခါင္းတေလွ်ာက္ ၀င္ေရာက္သြားသည္။ စင္သီယာသည္ အတန္ႀကီး ၀င္သြားသည့္ေနာက္ လြမ္းေ၀၏ ရင္ပတ္ေပၚကို လက္ေထာက္ကာ ၿမင္းစီးသလို စတင္လႈပ္ကာ ေဆာင့္ေပးသည္။ လြမ္းေ၀ကလဲ သူမ၏ လံုးက်စ္တင္းကားေနသည့္ ဖင္သားႀကီမ်ားကို ဆုပ္ကိုင္ကာ ေအာက္ကေန၍ ဆြဲကာ ကစားေပးသည္။ လီတန္ႀကီးႏွင့္ သူမ၏ အတြင္းသားေတြ ပြတ္တိုက္ေနႀကသလို စင္သီယာကလဲ တခ်က္ခ်က္ ညွစ္ကာဆြဲသည္။

“How’s it , Lwan?”
“It’s amazing”

လြမ္းေ၀သည္ ရမက္သံေလး လႊမ္းကာ သူ႔ကို ေမးေနသည့္ စင္သီယာ၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးကို ႀကည့္ကာ ေၿဖလိုက္သည္။ တင္ပါးအိအိထြားထြားကို ဆုပ္ကိုင္ေဆာ့ကစားေနသည့္ လက္ကို ရုတ္ကာ ေဘာင္ဘင္ခတ္ေအာင္လႈပ္ေနသည့္ ေရႊရင္ၿဖိဳးၿဖိဳးကို တလွည့္ဆုပ္ကိုင္ကာ အရသာခံေနမိသည္။ စင္သီယာက ခုန္ေပါက္ေန၍ သူမေရွ႔တိုး ေနာက္ငင္ၿပဳလုပ္တိုင္း ႏို႔အံုသားေလးေတြက အိခနဲ သူ႔လက္ထဲ တင္းခနဲၿဖစ္သြားသည္။

ေတာ္ေတာ္လားႀကာေတာ့ စင္သီယာ၏ ေဆာင့္ခ်က္ေတြက ၿမန္လာသလို ကိုယ္ေလးကလဲ ေလမုန္တိုင္းမိသည့္ ေလွငယ္ပမာ ထြန္႔ထြန္႔လူးေနေတာ့သည္။ သိပ္ေတာ့မႀကာလိုက္။ စင္သီယာသည္ လီးတန္ႀကီးကို အရင္းထိ ၿမဳပ္သြားေအာင္ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း လြမ္းေ၀၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ ေမွာက္ကာက်သည္။ သူ႔အတန္ႀကီးကို ပြတ္ကာဆြဲေနသည့္ အတြင္းသားမ်ားေႀကာင့္ ေကာင္မေလး ေနာက္တစ္ခ်ီ ထပ္ၿပီးသြားမွန္း လြမ္းေ၀သိသည္။ သူလဲပဲ ေနာက္က်မခံခ်င္သည္ႏွင့္ ေကာင္မေလး၏ ဖင္ႀကီးကို အားရပါးရ ညွစ္ကိုင္ကာ လီးတန္ႀကီးကို အားၿဖင့္ ေကာ့ပင့္ထိုးသည္။ ပူခနဲေနေအာင္ပင္ ေစာက္ပတ္ထဲကို တိုး၀င္သည္။ ဆယ္ခ်က္ပင္ မၿပည့္လိုက္။ သူလဲပဲ လီးတန္တေလွ်ာက္ အေႀကာေတြ တင္းသြားကာ ဒုတိယတခ်ီ လရည္မ်ားကို ပန္းထုတ္လိုက္သည္။ သူ႔အေပၚကေန အသက္ကုိ အလုအယက္ရႈကာ အေမာေၿဖေနသည့္ စင္သီယာကို ေပြ႔ဖက္ထားရင္း သူလဲပဲ မ်က္လံုးမွိတ္ကာ ေမွးေနမိေတာ့သည္။

လြမ္းေ၀ႏွင့္ စင္သီယာသည္ အဲဒီေန႔ညက ေနာက္ထပ္ႏွစ္ခ်ီေလာက္ ထပ္ဆြဲၿဖစ္သည္။ ေလးဘက္ေထာက္ႏွင့္ တစ္ခ်ီ၊ ပုဇြန္တုပ္ေကြးႏွင့္ တစ္ခ်ီ အမုန္းပင္ကိုင္ၿပစ္လိုက္သည္။ ပိုအဆင္ေၿပသြားသည္က ေနာက္တစ္နက္ မနက္တြင္ စင္သီယာက ညတုန္းကပန္းထားလို႔ဆိုကာ အလုပ္မသြားေခ်။ လြမ္းေ၀လဲ အမွန္ဆို ထပ္ဆြဲေနခ်င္ေသာ္လဲ စင္သီယာက မနီလာၿမိဳ႔ကို လိုက္ၿပမည္ဆို၍ သူလဲပဲ ေကာင္မေလးႏွင့္ ထြက္လည္ႀကသည္။ မနီလာသည္ ၿမန္မာၿပည္ႏွင့္ သိပ္မၿခားေခ်။ ထူးၿခားတာ သူတို႔ဆီက bus ကားေတြသည္ ၿမန္မာၿပည္က တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေခတ္စားခဲ့သည့္ ေဒါ႔ဂ်စ္လိုကားေတြကို အလွဆင္ထားႀကခ်င္း ၿဖစ္သည္။ Jewelly Shop တစ္ခုအေရာက္တြင္ေတာ့ ေကာင္မေလးအတြက္ ခရစ္စမတ္ အမွတ္တရ ဆိုကာ ေရႊၿဖဴဟန္းခ်ိန္းေလး တစ္ခု ၀ယ္ေပးလိုက္ေသးသည္။

အဲ …ညဘက္ အခန္းၿပန္ေရာက္တြင္ေတာ့ စင္သီယာက အဲဒီအတြက္ သူ႕ကို ခရစ္စမတ္ အမွတ္တရ ၿပန္ေပးရွာသည္။ လြမ္းေ၀လဲ ေက်ေက်နပ္နပ္ပင္ ေကာင္မေလး လက္ေဆာင္ကို ခံယူရင္း ေနာက္တစ္ခါ ဖထုတ္ကို အလုပ္ကိစၥႏွင့္ သြားရမည္ဆိုလွ်င္ သူ႔ကို လႊတ္ရန္ ကုမၼဏီကို ေၿပာရမည္ဟု စဥ္းစားေနလိုက္မိေတာ့သည္


လြမ္းေ၀၏ ၿမင္ကြင္းတြင္ တိမ္တိုက္ေတြက ေပ်ာက္ကြယ္သြားကာ သိပ္မႀကာခင္ပင္ အိမ္ေခါင္မိုးသြပ္ၿပားေတြကို လွမ္းၿမင္ရသည္။ နီညိဳေရာင္ သြပ္ၿပားေတြက ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စုႏွင့္ ေတြ႔လာရသည္။ ေၾသာ္ … ၿမန္မာႏိုင္ငံသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ေတာင္မွ ဘာမွမေၿပာင္းလဲေသးပါလားဟု ေတြးလိုက္မိသည္။

“Ladies and Gentlemen, we are now approaching Yangon International Airport. Please be remained seated until ……”

ေလယာဥ္မႈး၏ ေၿပာႀကားသံ မေရွးမေႏွာင္းတြင္ပင္ ေလယာဥ္ဘီးႏွင့္ ေၿမၿပင္ကို ထိကပ္သြားသည္မို႔ ေလယာဥ္သည္ ၿငိမ့္ခနဲ ၿဖစ္သြားသည္။ လြမ္းေ၀၏ ရင္ထဲတြင္လဲ အမ်ဳိးအမည္ မသိေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခုကို ၿငိမ့္ခနဲ ခံစားလိုက္ရေတာ့သည္။ ေအာ္ … အမိေၿမကို ၿပန္ေရာက္လာပါလား ကြယ္….

လြမ္းေ၀သည္ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ႀကည့္လိုက္ေတာ့ … ေလယာဥ္က အရွိန္ေလ်ာ့ကာ ေရြ႔ေနတုန္းရွိေသးသည္…ကိုေရႊၿမန္မာေတြသည္ ေနရာက ထကာ အထုတ္ဆြဲသည့္လူက ဆြဲေနႀကေခ်ၿပီ။  :-\ :-\ အမ္… အေစာပိုင္းတုန္းက ေလယာဥ္မႈးေၿပာႀကားသည့္ စကားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိလွပါလား။ ေအာ္ … သူတို႔ခမ်ာလား အိမ္ၿပန္ခ်င္စိတ္ေတြက လႊမ္းမိုးေနလို႔ ၿဖစ္မွာပါဟု လြမ္းေ၀ ေတြးမိသည္။ သူကေတာ့ သူ႔ေဘးက တရုတ္စံုတြဲ လင္မယားက မထေသးသၿဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆးသာ ထိုင္ေနလိုက္သည္။ အံမယ္ … ေရွ႔က ေကာင္မေလးကေတာ့ သူ႔လို မဟုတ္။ ထကပင္ တန္းစီေနတဲ့အထဲ ပါသြားၿပီ။ လာေစာင့္ေနမယ့္ ဘဲဘဲမ်ား ရွိေနလို႔လား..အ ဟီး ။

လြမ္းေ၀ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းကာ immigration ကိုေရာက္ေတာ့ သူ႔ကပဲ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ေနလို႔လား မသိ။ သူ႔ေရွ႕တြင္ လူေတြက တပံုႀကီး ၿဖစ္ေနသည္။ အို … ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ္ၿပန္တာပဲ ေလာစရာမွ မရွိတာ ဆိုကာ ေအးေအးေဆးေဆး ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက မွန္ခ်ပ္၏ ေနာက္တြင္ေတာ့ ၿပန္္လာသည့္ အသိမိတ္ေဆြ ေဆြမ်ဳိးေမာင္ႏွမကို လာႀကိဳေနသည့္ လူေတြကလဲ မနည္းပင္။ ေအးေလ ..လူတစ္ေယာက္ကို လူႏွစ္ေယာက္ကသာ လာႀကိဳသည့္ႏႈန္းႏွင့္ တြက္ႀကည့္လွ်င္ပင္ ေလယာဥ္တစ္စင္းလံုးစာ ဆိုေတာ့ နည္းတာ ဘာဆန္းမလဲ။

လြမ္းေ၀သည္ ေနာက္ဆံုးကစီမိသၿဖင့္ immigration တြင္ ေသြးေတာင့္ေအာင္ပင္ ရပ္ၿပီးမွ အၿပင္ကို ေရာက္သည္။ အခုေတာ့မွ လြမ္းေ၀လဲ လာႀကိဳမည့္ ညီငယ္ကို အားနာၿပီး ခပ္ၿမန္ၿမန္ Luggage Belt ကို ေလွ်ာက္သြားသည္။ အယ္ … ဟန္က်တာပါ့ .. ။ သူေရာက္တာႏွင္ ့အကိုက္ သူ႔ေသတၱာက ထြက္လာသည္မို႔ ကမန္းကတမ္း ေကာက္မကာ လွည္းေပၚသို႔ တင္လိုက္သည္။ ေဘးနားက ရပ္ႀကည့္ရပ္ႀကည့္ လုပ္ေနသည့္ အကူေကာင္ကေလးေတြကို လက္ကာၿပလိုက္ရင္း Green Channel ေပါက္ဆီသို႔ တြန္းကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ သူကပဲ ေနာက္ဆံုး ၿဖစ္ေနလို႔လား မသိ။ ဘာမွ ဖြင့္ၿပလိုက္စရာမလိုပဲ အၿပင္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပင္ ထြက္လို႔ရသည္။ ဒီလိုမ်ဳိး custom ကလူေတြက သေဘာေကာင္းလိုက္ခ်င္းက သူ႔အတြက္ အေတာ္ၿပသနာ ၿဖစ္သြားလိမ့္မည္ဟု အဲဒီတုန္းက လြမ္းေ၀ မသိခဲ့ပါ။

ဒီကိစၥကို လြမ္းေ၀ ဘယ္ေတာ့မွ သိသလဲ ဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ ကို ေရာက္မွပဲ သိသည္ဟု ေၿပာရမည္။ အိမ္ထဲကေန အားရ၀မ္းသာစြာ ေၿပးထြက္လာသည့္ အေမ့ကို တန္ၿပန္ေပြ႔ထားရင္း လြမ္းေ၀သည္ သူ႔ဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာသည့္ ညီမငယ္ကိုလဲ ၿပံဳးကာ ၿပလိုက္သည္။

“ေဟး… ေႏြေလး …. ဒီေန႔ ဂိုက္မရွိဘူးလား ….“
“မရွိဘူး …ကိုႀကီး… ကိုႀကီးလာမယ္ ဆိုလို႔ နားထားတယ္ …“
“အံမယ္ ..ငါ့ ညီမက တယ္ဟုတ္ေနပါလား … ႀကည့္ရတာေတာ့ ကိုႀကီးကို႔ ႀကိဳခ်င္တာလား ..လက္ေဆာင္ကို လိုခ်င္တာလား …“
“ကိုႀကီးေနာ္…. ညီမေလးကိုမ်ား…“

လြမ္းေ၀သည္ အနားေရာက္လာၿပီး သူ႔လက္ေမာင္းကို ခိုတြဲကာ ႏြ႔ဲ႔ဆိုး ဆိုးေနသည့္ ညီမငယ္ကို ႀကည့္ၿပီး ဒီေကာင္မေလး ဒီပံုစံနဲ႔ ဆရာမလုပ္ေနတယ္ ဆိုတာ ယံုရခက္ခက္ပဲလို႔ေတာင္ ေတြးေနမိသည္။

“ကဲ..ပါ …သမီးရယ္ ….အိမ္ထဲေရာက္ပါေစ ဦး …ညီး အကိုကို …အိမ္ထဲေရာက္မွ ေၿပာပါ့ ..”
“ဟုတ္ပါ့ …ေႏြမ ..လာ ..ဒီမွာ အိတ္လာမဦး …“

ေနာက္က လြမ္းေ၀ အိတ္ကို မလာသည့္ ညီၿဖစ္သူ ၿမတ္သူက အေၿပာတြင္မွ ညီမၿဖစ္သူ ေႏြေႏြသည္ သူ႔ေဘးကေနခြာကာ သူ႔ကိုေလး ႏွင့္အတူ သူ႔အိတ္ကုိ တဖက္စီက မကာသယ္လာသည္။ လြမ္းေ၀သည္ အဲဒီေတာ့မွ သူ႔အိတ္ကို ႀကည့္ၿပီး မ်က္ေမွာင္ကုတ္သြားသည္။ အမ္.. ငါ့အိတ္က ကိုင္းထုတ္လို႔ ရပါတယ္ … ဟိုေကာင္က ဘာၿဖစ္လို႔ ..ကိုင္းထုတ္ၿပီး တြန္းမလာတာလဲ …

“ကိုေလး.. ငါ့ဟာက ကိုင္းထုတ္လို႔ ရတယ္ေလ …“
“မင္းက ..ဘာၿဖစ္လို႔ ကိုင္းထုတ္ၿပီး ဆြဲမလာတာလဲ …“

လြမ္းေ၀သည္ အိမ္ေပါက္၀တြင္ ၀တ္လာသည့္ ရွဴးဖိနပ္ကို ခြ်တ္ရင္း မ်က္ေမာင္ႀကံဳ႔ကာ ေမးမိသည္။ ဧည့္ခန္းအလယ္က ႀကမ္းခင္းတြင္ ခ်ထားေသာ အိတ္ကိုႀကည့္ရင္းလဲ အဲဒီေတာ့မွ သံသယ၀င္သြားသည္။ ေၿခအိတ္ေတာင္မွ မခြ်တ္မေတာ့ပဲ အိတ္ရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္သြားသည္။ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနပါၿပီ။ လြမ္းေ၀သည္ အိတ္ထိပ္က နံပါတ္ခလုတ္ကို လွည့္ကာ ဖြင့္သည္။

“သား..ဘာၿဖစ္လာလို႔လဲ“

လြမ္းေ၀၏ အမူအယာက ေၿပာင္းလဲသြားလို႔ ဧည့္ခန္းဆက္တီတြင္ ၀င္ကာထိုင္ေနသည္ ့အေမၿဖစ္သူက စူးစမ္းသလိုမ်ဳိးေမးသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ရုတ္တရက္ေတာ့ ၿပန္မေၿဖၿဖစ္။ သူလွ်ိဳ႔၀ွက္နံပါတ္ကို လွည့္လိုက္ေသာ္လဲ ေသာ့က ေထာက္ခနဲ ပြင့္မလာ။

“ကိုႀကီး …အိတ္မွားလာတာလား“

လြမ္းေ၀ အနားကိုေရာက္လာသည့္ ညီငယ္ကေမးသည္။ လြမ္းေ၀သည္ စိတ္ထဲတြင္ ဇေ၀ဇ၀ါႏွင့္…

“အိတ္ကေတာ့ ဒီအိတ္ပဲကြ … ငါကလဲ အိတ္မွာ ဘာအမွတ္အသားမွ မလုပ္ထားမိဘူး …အခုနံပါတ္ကလဲ မရဘူးဆိုေတာ့ … မွားမ်ားမွားတာလား မသိဘူး .. ၿပသနာပဲကြာ..“

လြမ္းေ၀သည္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ အိတ္ကိုမကာ ေထာင္ႀကည့္သည္။ အေလးခ်ိန္က သူထည့္ခဲ့တာေလာက္ မရွိ …ေပါ့ေနသည္ဟု ထင္ရသည္။

“ၿဗိ..“
“အယ္.. ကိုႀကီး …ဒီမွာ Wrapping Papers ေတြ .. ဒါေတြက ကိုႀကီးဟာလား“

အိတ္ေဘးက အၿပင္ဇစ္ကိုဖြင့္ကာ ႀကည့္လိုက္သည့္ ေႏြေႏြ၏ လက္ထဲက ေရာင္စံုစကၠဴမ်ာေႀကာင့္ လြမ္းေ၀တစ္ေယာက္ အိတ္မွားလာသည္ဆိုတာကို ေသခ်ာသြားေစသည္။


“အင္း… အိတ္မွားလာတာ ေသခ်ာသြားၿပီ အေမေရ ..“

လြမ္းေ၀သည္ အေမၿဖစ္သူ ေဒၚၿမင့္ၿမင့္သူကို ႀကည့္ကာ ေၿပာရင္း ဆက္တီတြင္ ၀င္ထုိင္သည္။ သူသည္ အခုထက္ထိ အိမ္ေပၚတြင္ ဖင္ေတာင္မွ ခ်မထိုင္ၿဖစ္ေသး။ က်န္ေနေသးသည့္ ေၿခအိတ္ကို ခြ်တ္သည္။

“ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ..ကိုႀကီး“

ညီငယ္ ၿမတ္သူက သူ႔ေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္ရင္းေမးသည္။

“ဘယ္လိုမွ လုပ္မေနနဲ႔ …ေသာ့ၿဖတ္ၿပစ္ရမွာပဲ …ပလာယာသာ သြားရွာခ်ည္ ..အထဲမွာ လိပ္စာေလး ဘာေလးရရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲ … ႀကည့္ရတာ ငါ့ေရွ႔က ထြက္သြားတဲ့သူက မွားဆြဲသြားတာေနမွာေပါ့ .. ငါကေတာ့ မွားစရာမရွိဘူးေလ… ေနာက္ဆံုးမွ ထြက္တာဆိုေတာ့“
“ဒါဆို ထုိင္ဦး .. ညီမေလး ပလာယာ ယူၿပီး ၿပန္လာခဲ့မယ္…

ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ ဖင္အေပါ့ဆံုးၿဖစ္သည့္ ေႏြေႏြကပင္ ေနာက္ေဘးဘက္ေၿပး၀င္သြားသည္။ မိန္းကေလးပီပီ သူမအကိုႀကီး ဘယ္သူႏွင့္မွားလာလဲ ဆိုတာကို စပ္စုခ်င္ေနတာလဲ ပါမည္ထင္သည္။ သိပ္မႀကာလိုက္။ ပလာယာ ႏွစ္လက္ကိုင္ကာ ၿပန္ေရာက္လာသည္။

“ကဲ ..လာ ..ကိုေလးေရ .. ႀကိဳစားလိုက္ရေအာင္“

ေတာ္ေသးသည္။ လြမ္းေ၀အိတ္က သိပ္အေကာင္းဆံုး မဟုတ္သည့္ ပိုလိုအိတ္မို႔ ..သူ႔အိတ္ႏွင့္ အမ်ဳိးအစားခ်င္းမတူသည့္ အိတ္သည္ မိနစ္ပိုင္းအနည္းငယ္ အတြင္းတြင္ ေသာ့ၿပဳတ္ကာ ပြင့္သြားသည္။

“အယ္… မိန္းကေလး အ၀တ္အစားေတြ ….ခိ..ခိ”

အိတ္ထဲက ပစၥည္းေတြကို ၿမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ေႏြေႏြ မ်က္ႏွာက မ်က္ႏွာပိုးမသတ္ႏိုင္ပဲ လြမ္းေ၀ကို ႀကည့္ကာ ရယ္သည္။ မိန္းကေလး အ၀တ္အစားေတြမို႔ ေမႊေႏွာက္ဖို႔ လက္တြန္႔သြားသည့္ လြမ္းေ၀ေဘးကို ေရာက္လာကာ သူမက အားမနာတမ္းပင္ ႏိႈက္သည္။

“အလဲ့ … တယ္မိုက္ပါလား .. ဒီဇိုင္းက“
“ဟဲ့ ေကာင္မေလး … အေမေတြ အကိုေတြ ရွိေနတယ္ေလ .. အဲဒါေတြ ေဘးဖယ္ထားစမ္း“

လြမ္းေ၀သည္ ၿပံဳးစိစိလုပ္ကာ သူ႔ကို ေၿမွာက္ၿပေနသည့္ ညီမငယ္ လက္ထဲက ပစၥည္းကိုႀကည့္ကာ ေငါက္လိုက္သည္။ မေငါက္လို႔လဲ မၿဖစ္ … ေႏြေႏြ ကိုင္ၿပထားသည့္က အခုေနာက္ပိုင္းေခတ္စားသည့္ ဇာပင္တီေသးေသးေလး။ အေရာင္က အနက္ေရာင္ၿဖစ္ယံုမက ဒီဇိုင္းက အလယ္ေနရာေလးတြင္သာ ပိတ္ကေလးႏွင့္ ဖံုးထားၿပီး က်န္သည့္ေနရာမ်ားကေတာ့ ဇာေတြသာပါသည့္ ဒီဇိုင္း။ အင္း ..ႀကည့္ရတာ ခပ္ေဟာ့ေဟာ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ မွားလာတာ ေသခ်ာပါၿပီ။ ဘာရယ္မဟုတ္ ..လြမ္းေ၀၏ အေတြးထဲတြင္ သူ႔ေရွ ႔ခံုက ထိုင္သြားသည့္ ေကာင္မေလးကို ၿမင္ေယာင္သည္။

ေႏြေႏြသည္ လြမ္းေ၀ေဟာက္လိုက္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာပိုးသတ္ကာ အေပၚယံတင္ထားသည့္ အ၀တ္ေတြကို ေဘးကိုခ်ကာ ဖယ္လိုက္သည္။ ေအာက္က ေပၚလာသည့္ သတင္းစာ စကၠဴကို ဖယ္လိုက္သည္တြင္ ေတြ႔လိုက္ရသည့္အရာေတြေႀကာင့္ ေဘးနားက ႀကည့္ေနသူ လြမ္းေ၀တို႔ အံအားသင့္သြားသည္။

“အယ္ .. လက္ေဆာင္ေတြပါလား … ခရစ္စမတ္ လက္ေဆာင္ေတြ ထင္တယ္ေနာ္ .. ကိုႀကီး … ပါကင္ပါ ထုတ္ထားတာ “

လြမ္းေ၀ ေဘးနားက ရွိေနသည့္ ၿမတ္သူက ေၿပာသည္။ အေရာင္အေသြး မ်ဳိးစံုလွေသာ ေရႊေရာင္ ေငြေရာင္ ပါကင္ေလးေတြႏွင့္ ထုတ္ထားသည့္ လက္ေဆာင္ေသးေသးေလးေတြသည္ ေသတၱာအႏွံ႔တြင္ ရွိေနသည္။

“မနည္းပါလား .. သား..ရ … မင္း ညီေၿပာတာ မွန္လိမ့္မယ္ … ခရစ္စမတ္ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဟိုက ၀ယ္လာတာ ထင္တယ္ … ေကာင္မေလးလဲ .. စိတ္ရႈပ္ေနေလာက္ ၿပီ ထင္တယ္ … ရွာစမ္းပါဦး .. လိပ္စာေလး ဘာေလးမ်ား ေတြ႔မလားလို႔ …“

ေဒၚၿမင့္ၿမင့္သူ၏ မွတ္ခ်က္အဆံုးတြင္ ခုနတုန္းက လက္မရဲသည့္ လြမ္းေ၀သည္ အိတ္ထဲကို ေမႊေႏွာက္သာ ရွာသည္။ ေႏြေႏြႏွင့္ ၿမတ္သူက အိတ္ထဲက လက္ေဆာင္ေလးေတြကို ထုတ္ကာ ေဘးတြင္ ပံုထားသည္။ ဟင္ .. ဒီမွာ စာအိတ္တစ္အိတ္ပါလား ..

လြမ္းေ၀သည္ ေသတၱာေအာက္ေထာင့္က စာအိတ္တစ္ခုကို ေတြ႔သည္ႏွင့္ ထုတ္ကာ ဆြဲႀကည့္သည္။ ”ကို စိုးႏိုင္ 09xxxxxxxx  ..အင္း.. ဒါ လူႀကံဳနဲ႔ ပစၥည္းေပးလိုက္တာ ၿဖစ္ရမယ္ “

“ကိုေလး ..မင္းဖုန္းေပးစမ္း .. ငါဆက္ႀကည့္လိုက္မယ္ “

လြမ္းေ၀ တြက္ဆခ်က္က မွန္သည္ဟု ေၿပာရမည္။ ဖုန္းထဲက ကိုစိုးႏိုင္ဆိုသူ၏ စကားသံက သက္ေသခံေနသည္။

“က်ေနာ့္ ကို လူႀကံဳ ေပးလိုက္တာ စႏိုးလို႔ ေခၚတယ္ေၿပာတယ္ ..အကို …ေနတာက အင္းစိန္ဘက္မွာ အကို ..လိပ္စာေတာ့ က်ေနာ့္ဆီမွာ မရွိဘူး အကို …ဖုန္းေတာ့ရွိတယ္ … က်ေနာ္ေပးမယ္ “

လြမ္းေ၀လဲ ကိုစိုးႏိုင္ကို ေက်းဇူးတင္စကား ကမန္းကတမ္းေၿပာကာ အေမၿဖစ္သူ လိုက္ေရးထားသည့္ နံပါတ္ကို အၿမန္ပင္ ႏွိပ္သည္။

“ဟယ္လို … စႏိုးတို႔ အိမ္ကလား မသိဘူး“
“ဟုတ္ပါတယ္ .. စႏိုးေရ ..နီ ဖုန္းတဲ့“

သိပ္မႀကာလိုက္။ ဖုန္းထဲကေန မိန္းကေလး တစ္ေယာက္၏ အသံကို ႀကားရသည္။ အသံေလးက ငယ္ငယ္မို႔ ႀကည့္ရတာ ေကာင္မငယ္ေလးၿဖစ္ရမည္ ထင္သည္။

“စႏိုးပါ … ဘယ္သူမ်ားလဲ မသိဘူး“
“ဟုတ္ကဲ … က်ေနာ္ ဒီေန႔မွ စလံုးက ေရာက္တာပါ … ဟိုေလ … အဲဒီက ညီမမ်ား အိတ္မွားသြားလားလို႔“
“အယ္ … မာမီေရ … အိတ္ၿပန္ေတြ႔ၿပီ …မဖြင့္နဲ႔ေတာ့ “

ေကာင္မေလး၏ ရႊင္ၿမဴးတက္ႀကြစြာ သူ႔အေမၿဖစ္သူကို ေအာ္ေခၚသံႀကားမွ လြမ္းေ၀ သက္ၿပင္းခ်ႏိုင္သည္။

“ဟုတ္ ….ဟုတ္ပါတယ္ အကို …. စႏိုး အိတ္မွားဆြဲသြားမိတယ္ … အိမ္ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ မို႔ ေလာေလာေလာေလာ ထြက္သြားတာ … အခု ဒီေရာက္မွဖြင့္လို႔ မရ ၿဖစ္ေတာ့မွ မွားမွန္း သိတာ “
“ဒါနဲ႔ .. စႏိုး ဖုန္းကို ဘယ္လိုရလဲ မသိဘူး“

လြမ္းေ၀လဲ အဲဒီေတာ့မွ ရွင္းၿပမိသည္။

“ေအာ္ .. ညီမ .. စိတ္ေတာ့ မဆိုးနဲ႔ .. အကို အိတ္ကို ဖြင့္လိုက္ရတယ္ … အထဲကေန ကိုစိုးႏိုင္ လိပ္စာေတြ႕လို႕ သူ႔ဆီကေန တဆင့္ ညီမဖုန္းကို ရတာ …သူက ညီမကို လူႀကံဳေပးလိုက္တယ္ဆိုတာေလ… အဲဒါ“
“အယ္ .. ရပါတယ္ အကို … စႏိုးက ခရစ္စမတ္အတြက္ အလွဆင္ဖို႔ လက္ေဆာင္ေတြ ႀကိဳးစားပမ္းစား ၀ယ္လာၿပီး အဲဒါေတြ ကုန္ပါၿပီ ဆိုၿပီး ငိုေတာင္ ငိုမိေတာ့မလို႔ .. ေက်းဇူး အမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္.. ဒါနဲ႔ ..“

လြမ္းေ၀လဲ ေကာင္မေလးက ဘာဆိုလိုခ်င္မွန္း သိသည္ႏွင့္ ..

“က်ေနာ့္ လိပ္စာေပးပါလား … အခု အိတ္လာလဲလိုက္မယ္ေလ “
“ဟုတ္ကဲ့ ..ေက်းဇူးပါပဲေနာ္ …အကို .. လိပ္စာက ….“

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ လြမ္းေ၀သည္ ညီၿဖစ္သူ ၿမတ္သူႏွင့္ပင္ အင္းစိန္ဘက္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ ညီမငယ္ ေႏြေႏြက လိုက္လာခ်င္ေသာ္လဲ လြမ္းေ၀က ရႈတ္သည္ဆိုကာ အိမ္မွာပဲထားခဲ့သည္။ မလိုက္ရသၿဖင့္ အိမ္ေပါက္၀တြင္ ခါးေထာက္ကာ က်န္ခဲ့ရင္းသူ႔ကို လွမ္းေနာက္လိုက္သည့္ ညီမငယ္စကားကို ၿပန္ႀကားေယာင္မိရင္း သူၿပံဳးေတာင္ၿပံဳးမိသည္။

“ကိုႀကီးေရ .. ဇာတ္လမ္းေနာ္ …မမလား .. ညီမေလးလားေတာ့ မသိဘူး .. ေယာင္းမကို ၿမင္ဖူးခ်င္လိုက္တာ… အ ဟိ..“


အိမ္ကေလးက တစ္ထပ္တိုက္ကေလး ၿဖစ္ကာ ေတာ္ေတာ္သပ္သပ္ရပ္ေလးရွိလွသည္။ အိမ္ေရွ႔တြင္လဲ ၿခံကေလးလို ေၿမကြက္လပ္ေလး ရွိသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ၿမတ္သူႏွင့္ အတူ ၿခံတခါး အၿပာေရာင္ေလးေရွ႔တြင္ ရပ္ကာ လူေခၚေခါင္းေလးကို ဆြဲလိုက္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ အိမ္ထဲကေန ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ လွမ္းႀကည့္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။

“စႏိုးတို႔ အိမ္လား မသိဘူး …“

လြမ္းေ၀၏ ေအာ္ေၿပာသံတြင္ ပထမေကာင္မေလး နားသို႔ ေနာက္ထပ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ၿခံတခါးႏွင့္ အိမ္က အနည္းငယ္ လွမ္းေနသၿဖင့္ လူလံုးမသဲကြဲေသာ္လည္း ၀တ္ပံုစားပံုကိုႀကည့္ကာ ရင္ေတြဒိတ္ခနဲ ခုန္သည္။ ဟင္.. ဒီေကာင္မေလးက …။

ဟုတ္ပါသည္။ လြမ္းေ၀ အထင္မမွားပါ။ အိမ္ထဲကေန ၿခံတံခါးကို မေႏွးမၿမန္ ေလွ်ာက္လာသည့္ ေကာင္မေလးက ေလဆိပ္မွာတုန္းက သူငမ္းခဲ့သည့္ ေကာင္မေလးပင္။ သူမေလးသည္ သူ႔လိုပင္ အ၀တ္အစားေတာင္ မလဲရေသး။ ေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ခဲ့သည္ အတိုင္းပင္။ မမွတ္မိစရာ မရွိပါဘူး 24F ေလးေရ ။ ေအာ္.. သူက စႏိုးတဲ့လား။

ေကာင္မေလးသည္ ဒီတစ္ေခါက္အေတြ႔တြင္ေတာ့ ေလဆိပ္တုန္းကလို မဟုတ္ေပ။ မ်က္ႏွာက ရႈတည္တည္မဟုတ္ပဲ လြမ္းေ၀ကို ၿပံဳးကာ ၿပရင္း တံခါးကို ဖြင့္ေပးသည္။ အိမ္ေပါက္၀တြင္လဲ က်န္ခဲ့သည့္ ေကာင္မေလးအၿပင္ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ႀကည့္ရတာ အေဖႏွင့္ အေမ ၿဖစ္ဟန္တူသည္။

“က်ေနာ့္ နာမည္ လြမ္းေ၀ပါ … ဒါကေတာ ့က်ေနာ့္ ညီ ၿမတ္သူ ပါ .. က်ေနာ္တို႔က ေက်ာက္တံတား ဘက္မွာ ေနပါတယ္ ..“

လြမ္းေ၀သည္ အိမ္ထဲထိုင္မိသည့္ ေနာက္ သူကပင္ စတင္မိတ္ဆက္ေပးသည္။ လူႀကီးက ကုလားထုိင္မွာ ၀င္ထုိင္ရင္း …

“ေအး ..ေအး …ေမာင္လြမ္းေ၀က… ဆက္သြယ္လာတာ ေက်းဇူးပဲလို႔ ေၿပာရမယ္ … ဦးတို႔က .. ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္း မသိၿဖစ္ေနတာ .. ေမာင္လြမ္းေ၀ ဆက္လာတုန္းက အိတ္ဖြင့္ဖို႔ တိုင္ပင္ေနႀကတုန္း ရွိေသးတယ္ …ဦး နာမည္က ေအာင္မိုးပါ“
“ဟုတ္တယ္ ..အကို ..စႏိုးက ..ခရစ္စမတ္အတြက္ ၀ယ္လာတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြေတာ့ သြားၿပီဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္း ၿဖစ္ေနတာ.. ေတာ္ေသးတယ္ “

အခုမွပဲ ေကာင္မေလး၏ ႏႈတ္ဖ်ားမွ စကားသံ ထြက္လာသည္။ ဒီေကာင္မေလးသည္ အရင္ဘ၀က ဆုေတာင္းေကာင္းခဲ့သည္ထင္သည္။ ရုပ္ရည္တြင္မက အသံေလးကလဲ ခ်ဳိၿမလွသည္။

“ေသာက္လုိက္ပါဦး …ေမာင္ရင္ … တကူးတက လာေပးရတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ“
“ဟုတ္ကဲ့ပါ .. ေဒၚေဒၚ ..“

အေစာပိုင္းက အမ်ဳိးသမီးႀကီးႏွင့္ ခုနတုန္းက စႏိုးႏွင့္ တြဲရပ္ေနသည့္ ေကာင္မေလးက အေအးခြက္ႏွင့္ မုန္႔ကို ကိုင္ကာ ေနာက္ေဘးကေန ၿပန္ထြက္လာသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ေလဆိပ္က ေရာက္ကတည္းက ေရေတာင္ မေသာက္ၿဖစ္ေသးသည္မို႔ စားပြဲပင္ တင္လိုက္သည့္ အေအးခြက္လွလွေလးဆီသို႔ လက္လွမ္းလိုက္သည္။

“ေအာ္ …ေမ့ေနလို႔ မိတ္မဆက္ၿဖစ္ဘူး …စႏိုးနာမည္ အရင္းက ႏွင္းႏွင္းပါ … ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက စႏိုးလို႔ ဒက္ဒီတို႕က ေခၚလို႔ ဒီအတိုင္းပဲ ေၿပာၿဖစ္ေနတာ .. ဒါက စႏိုး အစ္မ ၀မ္းကြဲပါ …မေကတဲ့ .. အေမ့နာမည္ကေတာ့ ေဒၚႏွင္းလြင္ပါ.. “
“ဟုတ္တယ္ ..ေမာင္လြမ္းေ၀ … ဦးတို႔က သားသမီး မ်ားမ်ားစားစား မရွိဘူး … ဒီသမီး တစ္ေယာက္တည္း ရွိတာ . အမွန္ဆိုလႊတ္ခ်င္တာေတာင္ ဟုတ္ဘူး .. စလံုးကိုေလ… သူက အတင္းေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္ ေၿပာလို႔သာ လႊတ္ရတာ ..”

လြမ္းေ၀လဲ ဦးေအာင္မိုး၏ စကားတြင္ ဘာရယ္မဟုတ္ ေခါင္းအလိုလိုၿငိမ့္မိသည္။ ဟုတ္ရွာမွာပဲေလ။ သူတို႔ခမ်ာ သမီးတစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့။ ဘာမွေတာ့ ထုတ္မေၿပာေခ်။

“စႏိုးက .. အ၀တ္အစားေတြ ပါသြားတာကို ၿပသနာမရွိဘူး … ခရစ္စမတ္အတြက္ ၀ယ္လာတာေတြ ပါသြားတယ္ဆိုၿပီး ၀မ္းနည္းေနတာ“

လြမ္းေ၀သည္ ေကာင္မေလး၏ ၀င္ေၿပာသံတြင္မွ သတိရကာ အိမ္ကို လွည့္အကဲခတ္ႀကည့္သည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ဘုရားစင္မရွိသည္ကို ေတြ႔သည္။ သူ႔အေတြးကို ပိုေသခ်ာသြားေစသည္က ဧည့္ခန္းေခါင္းရင္းဘက္က တီဗီေဘးတြင္ ေထာင္ထားေသာ ထင္းရႈးပင္ႀကီးေႀကာင့္ပင္။ အစစ္လား အတုလားေတာ့ မသိ။ ဒါေပမယ့္ အပင္တြင္ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ ခ်ိတ္ထားတာ မေတြ႔။
ဦးေအာင္မိုးက လြမ္းေ၀ ဘာကို အကဲခတ္ေနသည္ဆိုတာကို သိလို႔ထင္သည္။

“ဟုတ္တယ္ … ေမာင္လြမ္းေ၀ .. ဦးတို႔က Christians ေတြေလ … သမီးက ခရစ္စမတ္အတြက္ ၀ယ္လာမယ္ေၿပာလို႔ …ဦးတို႔ေတာင္ အပင္မွာ ခ်ိတ္ဖို႔ ဘာမွ မစီစဥ္ထားတာ….ေအာ္ ဒါနဲ႔ ..သမီး. ေမာင္လြမ္းေ၀တို႔ကို ဖိတ္လိုက္ေလ…“
“အယ္ ..ဟုတ္သားပဲ ..စႏိုး ေမ့ေနလို႔ … ခရစ္စမတ္ေန႔က်ရင္ ..လာခဲ့ပါလား အကို …. အိမ္မွာ ပါတီ အေသးေလး လုပ္မလို႔ေလ …ခင္မင္ရာ လူေတြကို စုၿပီးေတာ့ေလ… ညေနဘက္ ..ခနတၿဖဳတ္ေပါ့“

လြမ္းေ၀လဲ စႏိုးဆိုသည့္ မိန္းမေခ်ာေလး၏ ဖိတ္ေခၚမႈတြင္ ေရငတ္တုန္းေရတြင္းထဲက်ဆိုသလို ၿဖစ္သည္။ ကံႀကမၼာဖန္လာလို႔ တခါၿပန္၍ လာဆံုဆည္းရသည့္ စႏိုးဆိုသည့္ ေကာင္မငယ္ေလးကို အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္း သူက တြယ္တာမိသလိုမ်ဳိး ၿဖစ္ေနသည္ မဟုတ္လား။ စႏိုးကလဲ ၿမင္သူတကာေငးေလာက္သည့္ ေကာင္မေလးဆိုေတာ့ သူႏွစ္သက္မိတာ အဆန္းမဟုတ္လား။ သူစိတ္ထဲတြင္ ဒီေကာင္မေလးကို ေတြ႔ခ်င္ေနေသးသည္။

“ဟုတ္ကဲ့ ..လာခဲ့ပါ့မယ္ …“
“ကဲ … က်ေနာ္တို႔ကိုလဲ ၿပန္ခြင့္ၿပဳပါဦး … အိတ္ကေတာ့ က်ေနာ္ ေနာက္မွပဲ အစားၿပန္ေလ်ာ္ေပးပါ့မယ္ “
“အို.. မဟုတ္တာ“

စကားသံေတြက တမိသားစုလံုးလိုလို အၿပိဳင္ထြက္သည္။ စႏိုးေရာ၊ သူမ အေမေရာ ကပါ တၿပိဳင္တည္း လိုလိုပင္။ ဦးေအာင္မိုးက လက္ကာၿပသည္။ ေဒၚႏွင္းလြင္က ဆက္ေတာ့မေၿပာပါ။ စႏိုးကပင္ ဆက္၍..

“မလုပ္ပါနဲ႔ …အကို..တကယ္ဆို … စႏိုးက မွားဆြဲသြားလို႔ ၿဖစ္တာပါ … ေနာက္ၿပီေတာ့ အိမ္မွာလဲ အိတ္အပို ရွိပါေသးတယ္ အကို ..ၿပန္မေပးပါနဲ႔ …. တကူးတကလာၿပီး ၿပန္ပို႔တာကိုသာ စႏိုးတုိ႔က ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ ..“
“25 ရက္ေန႔က်ရင္သာ .. လာၿဖစ္ေအာင္ လာခဲ့ပါေနာ္ …“
“လာမယ္ … ညီမ ..စိတ္ခ် … လာခဲ့မယ္.. ဆက္ဆက္လာခဲ့မယ္“

လြမ္းေ၀လဲ လာမယ္ေတြ တသီႀကီးထပ္ကာ ေကာင္မေလးကို ကတိေပးလိုက္ရင္း ထိုင္ေနရမွာထ ..အိတ္ကိုဆြဲကာ အိမ္ထဲကေန ညီငယ္ၿဖစ္သူႏွင့္ ထြက္လာခဲ့သည္။ အိတ္ကပဲ ေလးေနလို႔လားမသိ။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ စႏိုးတို႔အိမ္က မနည္းပင္ ေၿခလွမ္းေတြကို သယ္ကာ ထြက္လာလိုက္ရသည္။ ကမၻာေၿမႀကီး၏ ဗဟိုသည္ ဒီေကာင္မေလး အိမ္ေအာက္မွာ အေၿခခံထားလို႔လား။ အလိုလို ဆြဲငင္အားေတြက မ်ားေနသည္ဟု ခံစားရသည္။

ကားထဲ၀င္ထိုင္မိသည္ႏွင့္ ၿမတ္သူသည္ ဘာမွေၿပာမေနပဲ တခ်ဳိးတည္းကို ေမာင္းထြက္လာခဲ့သည္။ လြမ္းေ၀သာလွ်င္ အိမ္ေပါက္၀အထိ လိုက္ပို႔သည့္ ေကာင္မေလးကို ကားေနာက္ႀကည့္မွန္ထဲကေန လွမ္းႀကည့္ကာ တနဂၤေႏြေန႔ဆိုလွ်င္ပင္ ေရာက္ေတာ့မည့္ ခရစ္စမတ္ေန႔ကို ၿမန္ၿမန္ေရာက္ခ်င္ေနမိသည္။
လမ္းသြယ္ေလးက ထြက္၍ အင္းစိန္လမ္းမႀကီးအေရာက္တြင္ ၿမတ္သူက အလာတုန္းက ဖြင့္ခဲ့သည့္ Ciy FM ကိုပင္ဆက္ဖြင့္သည္။လြမ္းေ၀၏ နားထဲတြင္ ကဗ်ာဘြဲ႔မႈး၏ အသံခ်ဳိခ်ဳိေလးက ပ်ံ ႔လြင့္လာသည္။

“နင္ တကယ္ခင္ရင္ လာခဲ့ေပါ့လို႔ ေၿပာတဲ့ ခရစ္စမတ္မွာ .. ခရစ္စမတ္ကတ္ လွလွေလးေတာင္ ခုေတာ့ ေဟာင္းေနၿပီ” …

“အင္း … ကိုယ္ကေတာ့ မေဟာင္းခ်င္ပါေသးပါဘူး … အခုမွ စမိယံုပဲ ရွိပါေသးတယ္” လြမ္းေ၀သည္ အေတြးႏွင့္အတူ သူ႔ႏွလံုးသားက အနည္းငယ္ေႏြးသြားသည္ဟု ခံစားမိလိုက္ရေတာ့သည္။

အိမ္ကေလးႏွင့္ နီးလာသည္ႏွင့္ အမွ် လြမ္းေ၀၏ ရင္သည္ပို၍ လႈပ္ရွားလာသည္။ အမွတ္မထင္ ဆံုစည္းခဲ့ရသည့္ ေန႔ကစ၍ သူသည္ ဒီေကာင္မေလးကို မေမ့ႏိုင္ၿဖစ္ေနခဲ့ရသည္ မဟုတ္လား။ စားလဲဒီစိတ္ ၊ သြားလဲဒီစိတ္လို႔ ေၿပာလို႔မရေသာ္လဲ သူမ၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးႏွင့္ အခ်ဳိးက်က်လွပသည့္ ခႏၶာကိုယ္ကေလးက သူ႔စိတ္ကူးထဲတြင္ေတာ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၌ တ၀ဲလည္လည္ၿဖစ္ေနသည္သာ။ ဖုန္းဆက္ရေကာင္းမလား ဟု စဥ္းစားမိသည္ကလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါပင္။ ေနာက္ဆံုးမွ တနဂၤေႏြေန႔ကို ေစာင့္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးၿဖတ္ကာပင္ မိသားစုႏွင့္ အခ်ိန္ၿဖဳန္းေနလိုက္ရသည္။

“ကိုႀကီး … ကားကို ဒီမွာပဲ ရပ္ခဲ့လိုက္မယ္..“

အတူပါလာသည့္ ညီၿဖစ္သူ ၿမတ္သူ၏ စကားတြင္ လြမ္းေ၀လဲ ေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္သည္။ စႏိုးတို႔ အိမ္ေရွ႔တြင္ရွိသည့္ ေၿမကြက္လပ္ကေလးတြင္ အၿပင္ကလာသည့္ ကားႏွစ္စီးက ရပ္ထားသၿဖင့္ ေနရာလြတ္ မရွိ။ ၿမတ္သူက ကားကို ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္က အိမ္ေရွ႔တြင္ အိမ္ေပါက္၀ႏွင့္လႊဲကာ ကပ္ရပ္သည္။ လြမ္းေ၀သည္ အမွတ္တရဆိုကာ စႏိုးအတြက္၀ယ္လာသည့့္ ခရစ္စမတ္ကတ္ကေလးကို ယူကာ ၿမတ္သူႏွင့္ အတူေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ၿခံတံခါးက ပထမေန႔က လာသလိုမ်ဳိး ပိတ္ထားသည္ မဟုတ္ပဲ ဖြင့္ထားသည္မို႔ ဒီအတိုင္းပဲ ေလွ်ာက္၀င္လာခဲ့သည္။

“အကို လြမ္းေ၀တို႔လာတယ္ .. ဒက္ဒီ “
“လာပါ.. အကို … စႏိုးက ေမွ်ာ္ေတာင္ေမွ်ာ္ေနတာ“

လြမ္းေ၀သည္ အိမ္ေပါက္၀က ေပၚလာသည့္ အလွနတ္သမီးေလးကို သတိလက္လြတ္ပင္ေငးေနမိသည္။ လွလိုက္တာ စႏိုးရယ္။ ေကာင္မေလးသည္ နာမည္ႏွင့္ လိုက္ေအာင္ အၿဖဴေရာင္လြလြ ဂါ၀န္ေလးကို ၀တ္ကာထားသည္။ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ဂါ၀န္ေလးမို႔ ၀င္းမြတ္ေနေသာ ရင္ညြန္႔သားေလးက ထြန္းထားသည့္ ဧည့္ခန္းမီးေရာင္ ေအာက္တြင္ ၀င္းမွည့္စြာ အလွကို လွစ္ဟေနသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ညီၿဖစ္သူ ၿမတ္သူက သူ႔ကို တံေတာင္ႏွင့္ ထိုးကာ သတိေပးမွ အသိၿပန္၀င္သည္။

“အကိုတို႔က ေစာမ်ားေစာေနလားလို႔ “
“မေစာပါဘူး …အကို … စႏိုးတို႔ကလဲ ဘယ္သူမွ သိပ္မဖိတ္လို႔ လူမရွိတာေလ …. လာအကို .. စႏိုးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္ .. ခနေနရင္… အခန္းအနားစေတာ့မွာ..“
“ဟုတ္ကဲ့ .. ..ေအာ္.. စႏိုး … ဒီမွာ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ …Merry Christams ပါ “
“Thanks အကို … Same to you ေနာ္ “

လြမ္းေ၀သည္ ခရစ္စမတ္ကတ္ကို ေပးလိုက္ၿပီးေနာက္ စႏိုးႏွင့္အတူ ေခါင္းရင္းဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ပထမတခါတုန္းက ဘာမွ မခ်ိတ္ရေသးေသာ ထင္းရႈးပင္ႀကီးတြင္ စႏိုး၀ယ္လာသည့္ လက္ေဆာင္ေလးေတြက အစီအရီႏွင့္ ခ်ိတ္ကာ ဆြဲထားသည္။ ဦးေအာင္မိုးကိုေတာ့ လူႀကီး၀ိုင္းတြင္ ေတြ႔လိုက္သၿဖင့္ လွမ္းကာ ၿပံးဴၿပႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

စႏိုး၏ သူငယ္ခ်င္းေတြက သိပ္ေတာ့မမ်ားေခ်။ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္သာ ရွိသည္။ မိတ္ဆက္ၿပီးမွ ေယာက္်ားေလးႏွင့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က အတြဲဟု သိလိုက္ရသၿဖင့္ လြမ္းေ၀ စိတ္ေပါ့သြားသည္။ အင္း … သူသံေယာဇဥ္တြယ္မိေနသည့္ ေကာင္မေလးသည္ ဒီမွာေတာ့ ရည္းစားရွိဟန္မတူ။ စလံုးမွာေရာ …။
လြမ္းေ၀တို႔၀ိုင္းသည္ လူသိပ္မရွိေခ်။ စႏိုးသူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ သူတို႔ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္သာရွိသည္။ စႏိုးကလဲ တၿခား၀ိုင္းကို မသြားေခ်။ သူတို႔၀ိုင္းတြင္သာ ၀င္၍ စကားစၿမည္ေၿပာသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ဒါကို က်ိတ္၍ ေက်နပ္မိသည္။ သူ၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က သူမေလးဆီမွ ခင္မင္မႈ ရဖို႔ပင္ မဟုတ္လား။ လူငယ္ လူငယ္ခ်င္းမို႕ ၀ိုင္းက လူအခ်င္းခ်င္း ခနပိုင္းအတြင္းတြင္ ရင္းႏွီးသြားသည္။ လြမ္းေ၀တို႔ ေရာက္ၿပီး သိပ္မႀကာ။ ဦးေအာင္မိုးတို႔ ၀ိုင္းက လူႀကီးတစ္ေယာက္က မတ္တပ္ရပ္ကာ ခရစ္စမတ္၏ အႏွစ္သာရႏွင့္ ဆုေတာင္းစကားကို ေၿပာသည္။ လြမ္းေ၀လဲ ကိုယ့္ဘာသာမဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းသည့္ စကားမ်ားမို႔ ေလးေလးနက္နက္ပင္ နားေထာင္ေနမိသည္။ စႏိုးက သူ႔ကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လွမ္းႀကည့္သည္ကို သူသတိၿပဳမိသည္။ ေအာ္.. ေကာင္မေလးရယ္ .. တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူသားအားလံုးဟာ ေကာင္းကင္မိုးသားေအာက္မွာ အတူတူေနႀကတာပါပဲကြယ္ … ဘာသာမတူေပမယ့္ …ရင္ခုန္သံတူဖို႔သာ အေရးႀကီးတာပါကြယ္ …

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ အေကြ်းအေမြး စသည္။ ဒါကေတာ့ စႏိုးၿပီးလွ်င္ ဒုတိယ လြမ္းေ၀ စိတ္၀င္စားသည့္ အေႀကာင္းအရာ။ ေဒၚႏွင္းလြင္ ကိုယ္တိုင္ခ်က္သည္ဆိုသည့္ ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲကို ႏွစ္ပြဲ တိတိအားေပးရင္း သူတို႕ေတြ ဟိုအေႀကာင္း ။ ဒီအေႀကာင္း ေသာင္းေၿပာင္းစံုေအာင္ ေၿပာမိႀကသည္။ တစ္ဖက္က လူႀကီး၀ိုင္းက ေၿမာက္ကိုရီးယား ေခါင္းေဆာင္ ကင္ဂ်ဳံအီလ္အေႀကာင္း ေၿပာေနခ်ိန္တြင္ သူတို႔လဲပဲ ဒီႏွစ္အကယ္ဒမီ ေရြးပြဲအေႀကာင္း ေၿပာေနမိသည္။ ပတ္၀န္းက်င္က ရိပ္မိလား မရိပ္မိလားေတာ့ မသိ။ လြမ္းေ၀သည္ ေဘးနားက စႏိုး၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးကို ေငးႀကည့္ေနမိသည္က အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပင္။ သူမကလဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မ်က္လႊာေလးပင့္ကာ ၿပန္ၿပန္ႀကည့္ေနသည္သာ။ အႀကည့္ခ်င္းဆံုရင္ ရင္ခုန္သည္ဆိုေတာ့ လြမ္းေ၀၏ ႏွလံုးသားသည္ လႈပ္ခါေနမိသည္ေလ။ အင္း .. သူဒီေကာင္မေလးကို အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ သူသံေယာဇဥ္တြယ္မိေနၿပီ ..ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။

မည္မွ်ေတာင္ စကားေကာင္းေနႀကသည္ေတာ့ လြမ္းေ၀ သတိမထားမိပါ။ ဒါမွမဟုတ္ သူကပဲ အခ်ိန္ေတြက ေရြ ႔လ်ားတတ္သည္ဆိုတာကို ေမ့သြားလို႔လား မသိပါ။ သူ႔ေဘးနားက လူေတြ အလွ်ိအလွ်ိ ၿပန္ကုန္က်မွ သူလဲပဲ ၿပန္ဖို႔ သတိရသည္။ သူတို႔ ထိုင္စကားေၿပာေနသည္မွာလဲ ေတာ္ေတာ္ႀကာေနၿပီ မဟုတ္လား။ မခြဲခ်င္ မၿပန္ခ်င္ေသးေပမယ့္ မေကာင္းတတ္ၿပီမို႔ လြမ္းေ၀သည္ ညီၿဖစ္သူ ၿမတ္သူဘက္လွည့္ကာ လက္တို႔လိုက္ရင္း ထုိင္ရာမွထသည္။

“အကိုတို႔ ၿပန္ဦးမယ္ … “
“ဟုတ္.. ဟုတ္ကဲ့ အကို“

စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀ႏွင့္ အတူထိုင္ေနရာမွထသည္။ လြမ္းေ၀ႏွင့္ ၿမတ္သူလဲ တစ္အိမ္သားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ အလိုက္သိသည့္ ညီငယ္သည္ သူတို႔အရင္ ေရွ႕ကေန ခပ္သုတ္သုတ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္ကာထြက္သြားသည္။ လြမ္းေ၀ႏွင့္ စႏိုးသည္ ၿခံ၀ေလးတြင္ ခနရပ္မိႀကသည္။

“ခရစ္စမတ္ကို ဖိတ္ေခၚတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ … ခင္မင္ခြင့္ရတဲ့ အတြက္လဲ ၀မ္းသာပါတယ္ “
“ဟုတ္ .. ဟုတ္ကဲ့ .. စႏိုးကလဲ ၀မ္းသာပါတယ္ .. အမွန္အတိုင္းေၿပာရရင္ .. စႏိုးမွာကလဲ အေပါင္းအသင္း သိပ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး .. စလံုးေရာက္ရင္လဲ ေခၚႏိုင္ေၿပာႏိုင္ပါတယ္ “

အေမွာင္ထဲတြင္ပင္ မ်က္ႏွာေလးက ၀င္းေနသည့္ မိန္းမလွေလးကို ႀကည့္ကာ လြမ္းေ၀တစ္ေယာက္ “ေႀကာက္ရင္လြဲ ရဲရင္ မင္းၿဖစ္ကြာ” ဆိုကာ အရဲစြန္႔၍ စကားဆိုမိသည္။

“စႏိုးလက္ခံမယ္ဆိုရင္ .. အကုိက …တဖန္ၿပန္ၿပီး မုန္႔ေကြ်းပါရေစ …တကယ္လို႔မ်ား စႏိုး အကိုနဲ႔သြားတာကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္မယ့္လူ မရွိဘူး ဆိုရင္ေပါ့ “
“အယ္.. အကိုက စကားႏိႈက္ေနတာ ထင္တယ္ .. ဟိ ..ဟိ“

စႏိုး၏ မ်က္ႏွာသည္ ခပ္ၿမဴးၿမဴးေလးႏွင့္ ၿပံဳးသြားသည္။ အၿပံဳးေလးႏွင့္ပင္…

“စႏိုုးက ပြင့္လင္းပါတယ္ အကို… စႏိုးမွာ ရည္းစားမရွိဘူး … မုန္႔ေကြ်းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စားဖို႔ အသင့္ပဲ … ဖုန္းဆက္လိုက္ေလ အကို..“

လြမ္းေ၀ခမ်ာ ေပ်ာ္လိုက္သည့္ ၿဖစ္ခ်င္း။ သူမေလး၏ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းစကားက သူ႔အတြက္ ေရွ႔အလားအလာေကာင္းသြားသည္ မဟုတ္လား။

“အုိေကပါ .. စႏိုး… ဒါဆို အကို ဖုန္းဆက္မယ္ေနာ္ …အကိုက တၿခားဆက္သူမ်ား ရွိမလားလို႔ အားနာေနတာ“
“ရပါတယ္ အကို… စႏိုးကိုသာ ေမးေနတာ …အကိုကေရာ တၿခားသြားစရာ လူေတြ ဘာေတြရွိေနဦးမယ္ေနာ္“
“အာ..မရွိပါဘူး … ရွိခ်င္ေနလို႔ ေခၚေနတာေပါ့ …ဟင္း..ဟင္း“
“အလဲ့.. လိုက္ရမွာေတာင္ ေႀကာက္လာၿပီေနာ္ …ဟိ ..ဟိ“

လြမ္းေ၀၏ မထိတထိစကားတြင္ ေကာင္မေလးသည္ မ်က္ႏွာပ်က္မသြားေခ်။ လက္သည္းကေလးကို ကိုက္ကာ သူ႔ကို မခို႔တရို႔႕ႀကည့္ရင္း ရယ္ေနသည္။ လြမ္းေ၀လဲ ဒီေလာက္ဆိုရင္ အေၿခအေနမဆိုးလို႔ တြက္ကာ စႏိုးကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း လွည့္ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။ သူ႔ဘ၀အတြက္ေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ခရစ္စမတ္ညေလးပင္။

ေကာင္မေလးရယ္
ဘာၿဖစ္လို႔မ်ား
ဒီဇင္ဘာဟာ
ေအးၿမေနရမယ့္ အစား
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ေႏြးေထြးေစေနပါလိမ့္ …
ဒါဟာ အခ်စ္ေႀကာင့္ ဆိုရင္ေတာ့ … ဒီ temperature ေလးမွာတင္ ရပ္ေနပါရေစ ..
ဒီထက္ေတာ့ ရင္ကို မပူေလာင္ပါရေစနဲ႔ကြယ္ …
ႏွင္းပြင့္ေလးေရ…
ကိုယ့္ရင္ခြင္ရဲ႔ အပူခ်ိန္ကို မင္းသာလွ်င္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္း ရွိပါတယ္ ကြယ္ …
 
 
“စားလို႕ေကာင္းလား စႏိုး“
“ေကာင္းတယ္ အကို … စႏိုးက ဘဲကင္ႀကိဳက္တယ္ … ဒါေပမယ့္ စလံုးက ဘဲကင္က စားလို႔မေကာင္းဘူး .. ဒီက ဘဲကင္ကို စားခ်င္ေနတာ အေတာ္ပဲ ၿဖစ္သြားတယ္ “

လြမ္းေ၀သည္ ဟန္မေဆာင္ပဲ ပြင့္လင္းစြာေၿပာေနသည့္ နံေဘးက မိန္းမလွေလးကို ႀကည့္ကာၿပံဳးသည္။ အင္း…စားၿပီးၿပီ ဆိုမွေတာ့… သူ ဒီေကာင္မေလးကို အိမ္ၿပန္ပို႔ရမွာလား .. ဒါမွမဟုတ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ဆိုတာကို အေၿပးအလႊား အႀကံထုတ္ေနမိသည္။ လြမ္းေ၀ႏွင့္ စႏိုးသည္ မုန္႔ထြက္စားရေအာင္ ဆိုကာ ခ်ိန္းၿပီးေတာ့ ရွစ္မိုင္က ေရႊဘဲကို ေရာက္ေနႀကၿခင္း ၿဖစ္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ခရစ္စမတ္ၿပီးကတည္းက ေန႔တိုင္းလိုလိုကို ဖုန္းေၿပာၿဖစ္သည္။ အစပိုင္းရက္တြင္ေတာ့ လြမ္းေ၀က စဆက္တာၿဖစ္ၿပီး ေနာက္ရက္ေတြတြင္ေတာ့ စႏိုးကပါ ဆက္လာသည္။ ၿမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးဌာနသည္ ဒီဇင္ဘာလအတြင္း အၿမတ္အစြန္းရသည္ဆိုလွ်င္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ပံ့ပိုးမႈေႀကာင့္ဟု အေၿဖထြက္မည္ထင္သည္။

ဒီေန႔ေတာ့ သန္ဘက္ခါဆိုရင္ လြမ္းေ၀က ၿပန္ရေတာ့မည္မို႔ မၿပန္ခင္ မုန္႔ထြက္စားရေအာင္လို႔ ခ်ိန္းကာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေရႊဘဲကို ေရာက္လာႀကခ်င္းသာ။ စႏိုးကလဲ ဘဲကင္ ႀကိဳက္သည္ဆိုေတာ့ အဆင္ေၿပလိုက္သည့္ ၿဖစ္ခ်င္း။ လြမ္းေ၀တို႔ ေရာက္တုန္းကေတာ့ ႀကားရက္မို႔လို႔ ထင္သည္ ၊ လူအနည္းငယ္ ရွင္းကာ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေအးေအးေဆးေဆး စားေသာက္လို႔ရသည္။ ဒါေတာင္မွ အခုစားၿပီးေသာက္ၿပီး ညေနေစာင္းေရာက္ေတာ့ လူေတြက လာလိုက္က်သည္မွာ မနည္းေခ်။

လြမ္းေ၀သည္ ကားတံခါးကို ဖြင့္ၿပီးေနာက္ စက္မႏိုးၿဖစ္ေသးပဲ စႏိုးကို ႀကည့္သည္။ ဒီေကာင္မေလးသည္ ဘယ္အခ်ိန္ႀကည့္ႀကည့္ လွေနသည္သာ။ ခုနလဲ ဆိုင္ထဲက ၀ိတ္တာ ေကာင္ကေလးေတြက သူမကို ကြက္ႀကည့္ကြက္ႀကည့္ ေငးေနတာကို သူသတိထားမိသည္။ မေငးပဲလဲ ခံႏိုင္ရိုးလား။ စႏိုးသည္ ဒီေန႔ေတာ့ အ၀ါႏုေရာင္ အေပၚေအာက္တဆက္တည္းၿဖစ္သည့္ ဂါ၀န္ကားကားေလးကို ၀တ္ကာထားသည္။ ဒီေကာင္မေလးသည္ ဒါေတြခ်ည္းပဲ ရွိတာလား။ တၿခားဟာကိုပဲ မ၀တ္တတ္တာလားေတာ့ မသိ။ အခု ဂါ၀န္ကလဲ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ပုခံုးအၿပတ္ပင္။ မြတ္လ်ေနေသာ ပုခုံးသားေလးမ်ားက ၿဖဴ၀င္းစြာထြက္ေပၚေနသလို တင္းမို႔ေနသည့္ ရင္ႏွစ္မႊာက ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည့္ ဂါ၀န္စေအာက္တြင္ တင္းရင္းစြာ ရွိေနသည္။

“စႏိုး…အခ်ိန္ရေသးလား “
“ရပါတယ္ .. အကို … ဘာၿဖစ္လို႔လဲ… “
“စႏိုးအားရင္ ကန္ေပါင္ သြားထိုင္ရေအာင္လားလို႔ … ညေနလဲ ေစာင္းၿပီဆိုေတာ့ေလ ..“
“ထုိင္ေလ… အကို“

ေကာင္မေလးက မၿငင္းသည္မို႔ လြမ္းေ၀တစ္ေယာက္ အေပ်ာ္ႀကီးပင္ ေပ်ာ္သြားမိသည္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေရွ ႔ေရးက မဆိုးေတာ့ေခ်။ တကယ္လဲ မဆိုးေခ်။ ကားရပ္ၿပီးေနာက္ ကန္ေပါင္ေပၚသို႔ ေလွ်ာက္လာရာတြင္ စႏိုးသည္ ေလွကားထစ္ေလးေတြ တက္ရတာကပဲ ေမာလို႔လား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဒါက္ၿမင့္ဖိနပ္ခြ်န္ေႀကာင့္ပဲလား မသိ သူ႔လက္ကို ကိုင္တြဲလာသည္။ လြမ္းေ၀က ေစာင္းငဲ့အႀကည့္တြင္ သူမေလးသည္ သူ႔ကိုၿပန္၍ ၿပံဳးႀကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ မ်က္၀န္းေလးေတြက ရႊန္းလဲ့ေနပါလား။

လြမ္းေ၀သည္ ရာသီဥတုက သူ႔ဘက္ပါေနသည္မို႔ ထုိင္ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ထိုင္မိသည္ႏွင့္ ကန္ေရၿပင္ကို ေငးေမာေနသည့္ ေကာင္မေလးကို သာသာေခၚမိသည္။

“စႏိုး “
“အကို “

လွပသည့္ မ်က္ႏွာေလးက သူ႔ဘက္လွည့္လာသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ေနရာေရႊ႕လိုက္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ကိုယ္က အေတာ္နီးစပ္သြားသည္။ စႏိုးသည္ ကိုယ္ကေလးယို႔မသြားေခ်။ လြမ္းေ၀၏ မ်က္ႏွာကို ေငးၿမဲေငးေနသည္။

“စႏိုး စိတ္မဆိုးဘူးဆိုရင္ .. အကို စကားတစ္ခြန္းေၿပာခ်င္တယ္ ..“

လြမ္းေ၀သည္ သင္ပုန္းႀကီးဖတ္စာအတိုင္းပင္ စကားကိုခင္းကာေၿပာလိုက္သည္။ စႏိုးသည္ ဘာမွေတာ့ မေၿပာ သူ႔မ်က္ႏွာကို ခ်စ္စဖြယ္ၿပံဳးကာ ႀကည့္ေနသည္။

“အကိုေလ .. စႏိုးကို ေမတၱာရွိေနၿပီကြယ္ …“
“ေအာ္ …ဒါမ်ား … အကိုရယ္ … စႏိုးက အကို မေၿပာခင္ကတည္းက ရိပ္မိေနတာပါ ..“
“တကယ္….ဒါဆို.. စႏိုးမွာ အကို႔အတြက္ အေၿဖရွိေနၿပီေပါ့ေနာ္ ..“

လြမ္းေ၀သည္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေႀကာင့္ စႏိုး၏ လက္ကေလးကို အမွတ္မထင္ ကိုင္မိသည္။ ရႊန္းလဲ့ႀကည္လင္ေနသည့္ သူမ၏ မ်က္၀န္းေလးေတြကိုလဲ ေငးကာ စိုက္ႀကည့္မိသည္။

“ေၿပာစရာ လိုေသးလို႔လား …. အကိုရယ္ … တခါတေလ က်ေတာ့ စကားလံုးေတြက မလိုအပ္ပါဘူး ..“

ေကာင္မေလး၏ မပြင့္တပြင့္ အေၿဖတြင္ လြမ္းေ၀သည္ မခ်င့္မရဲၿဖစ္ကာ သူမ၏ ကိုယ္ကေလးကို လွမ္းေပြ႔မိသည္။ သင္းပ်ံေသာ ရနံ႔ေလးႏွင့္ အတူ စႏိုး၏ ကိုယ္ကေလးက လြမ္းေ၀ရင္ခြင္ထဲသုိ႔ ၿပိဳက်လာသည္။

“ခ်စ္တယ္ …စႏိုးရယ္ … အကို႔ရဲ ႔ႏွင္းပြင့္ေလး …“
“အြန္႔ …“

စႏိုးခမ်ာ စကားၿပန္ဖို႔ အခ်ိန္ပင္ မရလိုက္ပါ။ လြမ္းေ၀၏ လက္ေတြက ရင္ခြင္ထဲေရာက္ေနသည့္ သူမကိုယ္ကေလးကို ခပ္တင္းတင္းေလး ၿဖစ္ညွစ္လိုက္ေသာေႀကာင့္ပင္။ တင္းတင္းေလးၿဖစ္သြားေသာ ကိုယ္ကေလးေႀကာင့္ ခါးကေလးက ေကာ့ကာ သူမ မ်က္ႏွာေလးက ေမာ့တက္လာသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္စိေဒါင့္ကပ္ကာ ၿမန္ၿမန္ အကဲခတ္လိုက္သည္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေနာက္ကားရွင္းေနသည္။ မ်က္ႏွာေလးေမာ့တက္လာသည့္ ေကာင္မေလး၏ နဖူးေလးကို သူႏႈတ္ခမ္းက ထိကပ္သြားသည္။ စႏိုးက မရုန္းဖယ္ေခ်။ မ်က္ေတာင္ေလးေတြေတာင္ စင္းသြားရွာသည္။ လြမ္းေ၀၏ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ဒီမွာ ရပ္မေနပါ။ ႏွာတံသြယ္သြယ္ေလးတေလွ်ာက္ ဆင္းလာရင္း ေကာင္မေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းသားခ်ဳိခ်ဳိေလးမ်ားကို ဖိကပ္စုပ္နမ္းမိသည္။ ေက်ာၿပင္ေလးကို သိုင္းဖက္ထားသည့္ သူ႔လက္ေတြကလဲ အသာပြတ္သပ္ေနရင္း ေအာက္ကို ဆင္းသြားသည္။

“ၿပြတ္….ကိုကိုရယ္…ေတာ္ေတာ့ကြယ္…. လူေတြနဲ႔ မေကာင္းဘူး …ေနာ္..“

လြမ္းေ၀၏ လက္ေတြက သူမ၏ တင္ပါးအိအိေလးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရာ စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀၏ ရင္ခြင္ထဲမွ လူးကာထရင္း ေၿပာသည္။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သည္။ သူတို႔ကသာ ႏွစ္ေယာက္တည္းကမၻာဆိုေပမယ့္ လူေတြက ရွိေနေသးသည္ေလ။ ဒါနဲ႔ .. စႏိုးက သူ႔ကို ေခၚလိုက္တာက။ လြမ္းေ၀သည္ ခရစ္စမတ္တြင္ ေခ်ာ့ကလက္ထုပ္လက္ေဆာင္ရသည့္ ကေလးငယ္၏ အေပ်ာ္မ်က္ႏွာမ်ဳိးႏွင့္ စႏိုးကို ႀကည့္သည္။

“စႏိုးက ကို႔ယ့္ကို .. ကိုကိုလို႔ ေခၚတယ္ … “

ေကာင္မေလးသည္ ပါးစပ္ၿဖင့္ မေၿဖ။ ခ်စ္စဖြယ္ ေခါင္းကေလးသာ ညိမ့္ၿပသည္။

“ေဟးးးးးးးးးးးး ….“

လြမ္းေ၀သည္ ေနရာမွ ထကာ ကန္ေပါင္ေပၚတြင္ လက္ေၿမွာက္ေၿခဆန္႔ကာ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ေအာ္မိသည္။ သူ႔ေအာ္သံေႀကာင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ထီးကေလး တစ္ေခ်ာင္းကြယ္ကာ အလုပ္ၿဖစ္ေနေသာ အတြဲပင္ အလန္႕တႀကား လွည့္ႀကည့္သည္။ အခုမွ ေလွကားထစ္ေပၚက တက္လာသည့္ ေနာက္ထပ္ အတြဲတစ္တြဲကလဲ သူ႔ကို အထူးအဆန္းသဖြယ္ လွမ္းႀကည့္သည္။

“ဟာ….ကိုကို…ဘာေႀကာင္တာလဲ ..လူေတြ ႀကည့္ကုန္က်ၿပီ…“
“ႀကည့္ႀကည့္ကြာ… ကိုယ္ေပ်ာ္လို႔ ကိုယ္ေအာ္တာပဲ… ရႈပ္တယ္ကြာ…လာ…လိုက္ခဲ့….လူေတြ မရွိတဲ့ေနရာ သြားမယ္..“
“အယ္… ကိုကို….အာ..ခက္ေတာ့တာပဲ“

စႏိုးသည္ ကမန္းကတမ္းပင္ ထိုင္ခံုေလးေပၚတင္ထားသည့္ ပိုက္ဆံအိတ္ကေလးကို ဆြဲကာ လြမ္းေ၀ေနာက္သို႔ တေရာေသာပါး လိုက္လာရသည္။ ေတာ္ေတာ္ခက္သည့္ ကိုကိုရယ္ … သူ႔စိတ္ႀကီးပဲ … သူမ်ားလက္ကိုမ်ား လႊတ္ကို မလႊတ္ေတာ့ဘူး…။ ဒီမွာ ေဒါက္ဖိနပ္ စီးထားတာလဲ သတိရဦး .. တကယ္တဲ.. ဟင္း…

လြမ္းေ၀ကေတာ့ တၿခားဟာေတြ သိမေနေတာ့ပါ။ လက္ထဲတြင္ပါလာသည့္ လက္ဖ၀ါးႏုႏုေလးကို မလႊတ္တမ္းကိုင္ထားရင္း ကားရပ္ထားရာသို႔ ဦးတည္သြားေတာ့သည္။ ခ်စ္သူေလးရယ္ .. ကိုယ္က မင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႔ပါကြယ္ .. ခ်စ္မိတယ္ဆိုမွေတာ့ …ယုယခ်င္တာ အဆန္းမွ မဟုတ္တာကြယ္ … မင္းေလးကေကာ .. ကိုယ့္လိုပဲလား … စႏိုးရယ္  
 
 
စႏိုးရင္ထဲတြင္ ဘာေတြၿဖစ္ေနသည္ကိုေတာ့ လြမ္းေ၀သည္ တန္ခိုးရွင္ တစ္ေယာက္မို႔ မသိႏိုင္ပါ။ သို႕ေသာ္ ေကာင္မေလးသည္ သူ႔ကို အမွန္တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုေတာ့ေတာ့ သူယံုႀကည္ပါသည္။ လြမ္းေ၀ဆြဲေခၚလို႔ ပါလာေသာ သူမေလးသည္ လမ္းတေလွ်ာက္ဘာမွ ေမးခြန္းမထုတ္သည့္ အၿပင္ အခုလို တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ innေလးတစ္ခု၏ အခန္းထဲကို ေရာက္လာသည့္အထိလဲ လြမ္းေ၀ကို ဘာမွ မတားၿမစ္ေခ်။ ၿပန္မည္ဟုလဲ မဆိုေခ်။ ႏွစ္ဦးသား အၿဖဴေရာင္လႊလႊေလးခင္းကာထားသည့္ ေမြ႔ယာေပၚတြင္ ထိုင္မိႀကသည္။ လြမ္းေ၀က လက္ကေလးႏွစ္ဘက္ကို ေပါင္ကေလးေပၚ ယွက္ကာ တင္ထားသည့္ ေကာင္မေလးကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲေပြ႔သည္။

“ကိုကိုေနာ္ … သိပ္မကဲနဲ႔ … စႏိုး ေႀကာက္တယ္ ..“
“ဘာေႀကာက္စရာရွိလဲ .. စႏိုးရယ္ … ကိုကိုက ခ်စ္လို႔ပါ ..“

လြမ္းေ၀သည္ ႏူးညံအိေထြးေနသည့္ ကိုယ္ကေလးကို သာသာေလးဖက္ထားရာက ေကာင္မေလး၏ နီညိဳေရာင္ဆံပင္ေလးေတြကို နမ္းသည္။ သင္းပ်ံေသာ ရနံ႔ေလးက သူ႔ႏွာ၀တြင္ ပ်ံ႔လြင့္သြားသည္။ ဒီေကာင္မေလးသည္ တကိုယ္လံုးမ်ားေမႊးေနသလားမသိ။ ယုန္ငယ္မေလးလို အနည္းငယ္ တုန္ခါေနသည့္ ေကာင္မေလးကို ဖက္ထားရင္း လြမ္းေ၀တစ္ေယာက္ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပါ။ သူ႔လက္ေတြက ေၿမြႀကီးတစ္ေကာင္ႏွယ္ စႏိုး၏ ကိုယ္လံုးအိအိေလးကို တင္းတင္းရစ္ပတ္ထားသလို ေကာင္မေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းခ်ဳိခ်ဳိေလးကိုလဲ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ ဖိကာ နမ္းရိႈက္မိသည္။

“အင့္…..အင့္…..အီး….“

ႏွစ္ဦးသား အနမ္းေတြက တၿဖည္းၿဖည္းႏွင့္ အရွိန္တက္လာသည္။ စႏိုး၏ လက္ေတြကလဲ လြမ္းေ၀၏ လည္တိုင္ကို သိုင္းယွက္ကာ ရီးေလးခိုထားသည္။ လြမ္းေ၀၏ လက္ေတြကမူ ေကာင္မေလး၏ ေက်ာၿပင္တေလွ်ာက္ကို ပြတ္သပ္ေနသလို ကန္ေပါင္ေပၚတုန္းက ကိုင္ခြင့္မႀကံဳလိုက္သည့္ တင္သားလံုးလံုးေလးကိုလဲ ဆုပ္နယ္ေဆာ့ကစားေနသည္။ စႏိုးရင္ထဲတြင္ မုန္တိုင္းႀကသလို လႈပ္ခါေနသလို အလိုလိုေနရင္း ေပါင္ႀကားက ေစာက္ပတ္ေလးက ယားယံတက္လာသည္။

“အို… ကိုကို…ဘာၿဖစ္လို႔….ခြ်တ္ရတာလဲ …. ကိုကိုေနာ္ …မဆိုးနဲ႔“
“စႏိုးကလဲ … ကိုကိုက ႀကည့္ခ်င္လို႔ပါ…ခုနတုန္းက လူေတြနဲ႔မို႔ေလ … အခုက ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတဲ့ဟာကို“

လြမ္းေ၀က ေနာက္ေက်ာက ဇစ္ကို ဖြင့္ခ်ရင္း ဂါ၀န္ေလးကို ဆြဲအခြ်တ္တြင္ စႏိုးက ခ်စ္မ်က္ေစာင္းေလးထိုးကာ တားသည္။ လြမ္းေ၀ရင္ခြင္ထဲကေနလဲ ရုန္းထြက္ကာ သူမ၏ ရင္ပတ္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ယွက္ကာထားသည္။ လြမ္းေ၀က ေခ်ာ့ကာ သူမ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကို အသာဆြဲကာ ဖယ္လိုက္၏။

“လွလိုက္တာ …စႏိုးရယ္…နာမည္နဲ႔ လုိက္ေအာင္ကို ေဖြးေနတာပဲ“

လွလွပပ ေဖြးဥေနေသာ ရင္ႏွစ္မႊာသည္ အနီေရာင္ ဘရာေလးအတြင္းမွ ၿပဴကာက်ေနသည္။ စႏိုးသည္ ဒီလိုက်ေတာ့လဲ ဘာမွ မေၿပာေခ်။ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကို ေဘးခ်ကာ လြမ္းေ၀ကို ရီေ၀ေ၀ေလးႀကည့္ကာ ေနသည္။

လြမ္းေ၀သည္ စႏိုး၏ ပုခံုးသားေလး ႏွစ္ဖက္ကို ကိုင္ကာ ဖြဖြေလး တြန္းကာ လွဲသည္။ ေကာင္မေလးသည္ မို႔ယာေပၚတြင္ ပက္လက္ကေလး ၿဖစ္သြားသည္။ လက္ကေလးေတြက သူမ ကိုကို အလိုက် ေဘးတြင္က်ေနကာ မ်က္ႏွာေလးကေတာ့ လြမ္းေ၀ကို ေတြေတြေလး ေငးေနသည္။ လြမ္းေ၀သည္ စႏိုး၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ ေမွာက္ခ်လိုက္ကာ သူမ၏ ၿဖဴႏုေနေသာ ရင္ညႊန္႔ေလးကို နမ္းလုိက္သည္။

“ရႊတ္“
“အို….ကိုကိုရယ္..“

လြမ္းေ၀၏ လက္ေတြက ဘရာစီယာရင္ပံုေလးကို မကာ ေအာက္ကေန ဆြဲလွန္သည္။ ထြက္ေပၚလာသည့္ မို႔၀န္းေနသည့္ ႏို႔အံုေလးတစ္ဖက္ကို အသာပါးစပ္ႏွင့္ ဟပ္သည္။

“အင့္…..အင့္….ရွီး..“

စႏိုး၏ လက္ေတြက လြမ္းေ၀၏ ေခါင္းကို ဆုပ္ကိုင္မိသည္။ သူမ၏ ႏို႔သီးဖ်ားေလးေပၚက်ေရာက္လာသည့္ လြမ္းေ၀ လွ်ာႀကီး၏ အထိအေတြ႔တြင္ သူမခမ်ာ မ်က္စိေလးေတြ အလိုလို ေမွးမိွတ္သြားရသည္။ လြမ္းေ၀၏ လက္ေတြက ခါးမေရာက္တေရာက္ၿဖစ္ေနသည္ ဂါ၀န္ေလးကို ထပ္၍ ဆြဲကာ ခြ်တ္သည္။ စႏိုးခမ်ာလဲ ႏို႔အစို႔ခံရသည့္ အရသာတြင္ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္မိမွန္းေတာင္ မသိေတာ့။ လြမ္းေ၀၏ ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကိုသာ စုပ္ကိုင္ထားမိရင္း ဂါ၀န္ေလး မရွိေတာ့သည္ အၿဖစ္ကိုပင္ မရိပ္မိလိုက္ေခ်။

လြမ္းေ၀၏ လက္က သူမ၏ ပင္တီေလးေပၚသို႔ ေရာက္လာမွ သူမသတိထားမိသည္။

“ကိုကို…. ဒါေတာ့ မလုပ္နဲ႔ကြယ္ … မေကာင္းပါဘူး..“
“ခ်စ္လို႔ပါကြယ္ .. စႏိုးရယ္ …. ကိုကို႔ကို ယံုပါ…“

စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀၏ မ်က္ႏွာကို ေခါင္းကေလးေထာင္ကာ စူးစူးစိုက္စိုက္ပင္ႀကည့္သည္။ သူမခမ်ာလဲ ခ်ီတုံခ်ီက်ေတာ့ ၿဖစ္ေနဟန္တူသည္။

“ဒါပဲေနာ္… ကိုကို… စႏိုးကို ၿပစ္မသြားရဘူး …“
“မၿပစ္သြားပါဘူးကြာ … စိတ္ခ်…. ပင္တီ ခြ်တ္လိုက္မယ္ေနာ္ .. စႏိုး“
“အင္း…. ခက္တယ္ ..ကိုကိုရယ္“

ခက္တယ္လို႔သာ ဆိုေသာ္လဲ လြမ္းေ၀က ပင္တီေလးကို ေပါင္ရင္းတေလွ်ာက္ ဆြဲခ်မႈတြင္ေတာ့ သူမကပင္ တင္ပါးေလးကို ႀကြကာေပးမိသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ေဖာင္းေဖာင္းေဖြးေဖြးေလး ၿဖစ္ေနသည့္ စႏိုး၏ ရတနာေလးကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းပင္ ႀကည့္မိသည္။ ေကာင္မေလးသည္ ပင္ကိုယ္ကပဲ အေမႊးနဲသလားေတာ့ မသိ။ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားေပၚတြင္ အေမႊးအမွင္ကင္းကာ ဆီးစပ္ပိုင္းတြင္သာ အနည္းငယ္ ေၿပာင္းဖူးေမႊးေလးမ်ားပမာ ကပ္ကာေပါက္ေနသည္။ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားေလးမ်ားက တင္းတင္းေလးေစ့ကပ္ေနသၿဖင့္ လြမ္းေ၀တစ္ေယာက္ အထဲကိုပင္ ေကာင္းေကာင္းမၿမင္ရေခ်။

လြမ္းေ၀သည္ သူကိုယ့္ေပၚက အ၀တ္အစားေတြကို ခြ်တ္ၿပစ္လိုက္သည္။ ကိုယ္ကိုလဲ ေနရာေရႊ႔ကာ ေကာင္မေလးေပါင္ႀကားတြင္ ေနရာယူသည္။ အာဒမ္ႏွင့္ ဧ၀ အစပ်ဳိးခဲ့သည့္ အခ်စ္ပန္းပြင့္ကို သူတို႔လဲပဲ စိုက္ပ်ဳိးရန္ ၿပင္သည္။

စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀ ေပါင္ႀကားက အေခ်ာင္းႀကီးကို ၿမင္လိုက္သည္တြင္ မ်က္လံုးေလး ၀ိုင္းသြားသည္။

“ကိုကို..ေၿဖးေၿဖးေနာ္ … စႏိုး ..နာမွာ ေႀကာက္တယ္…“
“အင္းပါ… စႏိုးရယ္ … စႏိုး နာရင္ ၿပန္ထုတ္လိုက္ပါ့မယ္ ..“

ဒါကေတာ့ လြမ္းေ၀ ေကာင္မေလးကို မညာခ်င္ပဲ ညာလိုက္ရသည္သာ။ ေကာင္မေလးရယ္ … ေနာက္က်ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ မင္းသိလာမွာပါ …။ လြမ္းေ၀သည္ ေကာင္မေလး၏ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို တြန္းကာ ကားထုတ္သည္။ အခုက်ေတာ့မွ ေစာက္ပတ္အကြဲေလးသည္ ဟတတၿဖစ္သြားသည္။ ေအာက္ေၿခက အေပါက္၀ေလးကို လက္ညိႈးႏွင့္ လက္မသံုးကာ ဖယ္လိုက္ၿပီး သူ႔ထိပ္ႀကီးႏွင့္ေတ့သည္။

“အင္း…..အီး….အီး“

လြမ္းေ၀ေရာ ..စႏိုးပါ ကိုယ္ကေလးေတြ တုန္တက္သြားသည္။ ဆန္႕က်င္ဘက္ လိင္အဂၤါမ်ား၏ အဓိကေနရာမ်ား အခ်င္းခ်င္းအထိအေတြ႔မို႔ ကာမလိႈင္းေတြက တကိုယ္လံုးတြင္ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ရိုက္ခတ္လာေတာ့သည္။
 
 
လြမ္းေ၀က အားကေလးနဲနဲ စိုက္၍ ဖိခ်သည္။ အေပါက္ကေလးက ၀ိုင္းစက္သြားၿပီး နီနီရဲရဲထိပ္ဖူးႀကီးက ကြ်ံက်သြားသည္။ ေစာက္ပတ္၀ေလးနားက အရစ္ေလးေတြက လြမ္းေ၀ အတန္ႀကီး၏ ထိပ္ပိုင္းကို တင္းကေနေအာင္ ဆြဲညွစ္သည္။

“အီး…..အင့္…ကိုကို…“
“အီး….စႏိုးရယ္“

စႏိုးခမ်ာ ေမြ႔ယာခင္းကို တင္းတင္းပင္ ဆုပ္ကိုင္ထားမိသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ထိပ္၀ေလးႏွင့္ပင္ တင္းက်ပ္ေနေအာင္ ခံစားလိုက္ရသၿဖင့္ အရမ္းမသြင္းရဲ။ မေတာ္ကြဲၿပဲသြားလွ်င္ ဒုကၡမဟုတ္လား။ အသာေလး ၿပဴတစ္ၿပဴတစ္ ေဆာ့ကစားေပးသည္။ အနီေရာင္ဘရာေလးႏွင့္ အၿပဳိင္ၿဖစ္ေနေသာ ပတၱၿမားခဲေလးေတြကို လက္ကေလးႏွင့္ လွမ္းပြတ္ကာ ေခ်ေပးသည္။ စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀၏ သူမႏုိ႔သီးေလးေတြကို ေဆာ့ကစားမႈတြင္ ေအာက္ဘက္က ေ၀ဒနာကို တဒဂၤေလာက္ေတာ့ ေမ့သြားသည္။

“နဲနဲ ဆက္သြင္းလိုက္မယ္ေနာ္ … စႏိုး“
“အင္း..သြင္းေလ…. ကိုကို…တမ်ဳိးႀကီးပဲ..“

စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀ ဒစ္ႀကီး၏ ႏိႈးဆြမႈတြင္ အရည္ႀကည္ေတြ စိုလာယံုမက ရမက္စိတ္ေႀကာင့္လဲ ကိုယ္ကေလးက ထြန္႔ထြန္႔လူးေနသည္။ လြမ္းေ၀သည္ နဂိုကတည္းက အားမလို အားမရၿဖစ္ေနေလရာ ေကာင္မေလးက ႀကည္ၿဖဴစြာႏွင့္ အဆိုတြင္ သူ႔လီးတန္ႀကီးကို အားစိုက္ကာ ဖိခ်သည္။

“ၿဗစ္….ဘြတ္….ဘြတ္……အီး…..အင့္……နာတယ္ …ကိုကို“

ဒီတစ္ခါေတာ့ အတန္ႀကီးက တစ္၀က္ေလာက္ ၀င္သြားသည္မို႔ စႏိုးခမ်ာ က်ိတ္မခံႏိုင္ပါ။ ႏႈတ္ကဖြင့္ဟာကာ ညည္းမိသလို အိပ္ယာခင္းကိုလဲ တင္းတင္းလိမ္က်စ္ကာပင္ ဆုပ္ကိုင္မိသည္။ လြမ္းေ၀ ဆက္မသြင္းပါ။ သူသြင္းလို႔မရေအာင္ တားထားသည့္ အရာကလဲ ရွိေနသည္ မို႔လား။

လြမ္းေ၀သည္ ေကာင္မေလး၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ ေမွာက္ခ်သည္။ က်ဥ္းက်ပ္လွသည့္ ေစာက္ေခါင္းတေလွ်ာက္ အႀကားအလပ္မရွိေအာင္ တိုး၀င္ေနသည့္ အတန္ႀကီးေႀကာင့္ ေအာင့္သက္သက္ၿဖစ္ေနသည့္ ေကာင္မေလး၏ ေ၀ဒနာကို သူ စာနာမိသည္။ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးေတြကို သူက ႀကင္နာစြာပင္ နမ္းရိႈက္မိသည္။ လြမ္းေ၀၏ အနမ္းေရယဥ္ေက်ာတြင္ စႏိုးသည္ ၿပန္လည္၍ ေမ်ာပါသြားသည္။ ပါးစပ္ထဲ တိုး၀င္လာသည့္ ကိုကို၏လွ်ာႀကီးက သူမ၏ အသည္းႏွလံုးေတြသာ မက ေစာက္ပတ္ထဲက နာက်င္ခံခက္ေနမႈကိုပါ ႏႈတ္ကာ ယူသြားသည္ဟု ထင္ရသည္။

လြမ္းေ၀သည္ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာေတာ့မွ ေကာင္မေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းေတြဆီက ရြရြေလးခြာလိုက္သည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ကိုယ္ကိုၿပန္မတ္ကာ ေနရာယူရင္း သူ႔လီးတန္ႀကီးကို တြန္းကာခံထားသည့္ အေၿမွးပါးေလးကို ေက်ာ္လႊားဖို႔ ၿပင္သည္။ သိပ္ေတာ့ မႀကိဳးစားလိုက္ရပါ။ ေကာင္မေလး၏ ခါးက်င္က်င္ေလးကို မိမိရရကိုင္ကာ တြန္း၍ ဖိခ်လိုက္သည္တြင္ေတာ့ သူ႔အတန္ႀကီးသည္ အထဲကို ေနာက္ႏွစ္လက္မေလာက္ ကြ်ံက်သြားသည္။

“အီး….ကိုကို…. မလုပ္နဲ႔ေတာ့….နာတယ္ ကိုကိုရဲ ႔..“

ဒီတစ္ခါေတာ့ လြမ္းေ၀သည္ စႏိုး၏ စကားကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ပါ။ အၿပင္ဘက္တြင္လဲ ဘာမွ သိပ္မက်န္ေတာ့သည္မို႔ ခါးက်င္က်င္ေလးကိုသာ မလႊတ္တမ္းကိုင္ထားရင္း ေနာက္ထပ္က်န္ေနသည့္ အပိုင္းကို ဆက္ထိုးသြင္းသည္။

“အီး … ဒုတ္….အီး ….နာပါတယ္ ဆို … ကိုကို…“
“ေဆာ္ရီးကြာ… စႏိုးရယ္ … ၿပီးသြားပါၿပီ…. အကုန္၀င္သြားၿပီ…..ေနာ္ ….“

လြမ္းေ၀သည္ အခုေတာ့မွ မ်က္ရည္ေလးေတြ ၀ိုင္းေနသည့္ ေကာင္မေလးကို ေခ်ာ့မိသည္။ စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀၏ စကားတြင္ မယံုႏိုးႏိုးႏွင့္ ေခါင္းအံုးေလးကို လက္ကေလးႏွင့္ေထာက္က သူမ၏ ဆီးစပ္ကို ငံု႕ႀကည့္သည္။ ဟုတ္သည္။ သူမတို႔ ႏွစ္ဦး၏ ဆီးစပ္သည္အႀကားအလပ္မရွိ။ လြမ္းေ၀၏ လီးေမႊးလိမ္ေကာက္ေကာက္မ်ားႏွင့္ သူမ၏ အေမႊးေလးေတြပင္ လိမ္ယွက္ေနႀကသည္။

“အီး … ကြ်တ္…ကြ်တ္…နာေတာ့ နာေသးတယ္ ..ကိုကိုရယ္ ….တမ်ဳိးႀကီးပဲ ….ဘယ္ေတာ့မွာ သက္သာမွာလဲ ကိုကို..“
“အစကေတာ့ …ဒီလိုပဲ ..စႏိုးရယ္…ေနာက္က်ရင္သာ …အထာက်သြားမွာ..“
“အယ္ …ဘယ္သူက သူလုပ္တာ ေနာက္ခံမယ္လို႔ ေၿပာေနလို႔လဲ …ဒီေလာက္ နာတာကို..“
“ကဲပါ …အကုန္လံုး ၀င္သြားမွေတာ့ …ဒီထက္ ထူးမေနေတာ့ဘူး….. ကိုကို ေၿဖးၿဖးခ်င္း ေဆာင့္ေပးမယ္ …ေမွးသာေနလိုက္..“

လြမ္းေ၀သည္ ေခ်ာ့ေခ်ာ့ေမာ့ေမာ့ႏွင့္ ေကာင္မေလးကို ေခါင္းအံုးေလးေပၚ အသာၿပန္လွဲခ်သည္။ စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀ကို ႀကည့္၍သာေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ကိုကို … သူေၿပာသလို ..မဟုတ္လို႔ကေတာ့ သိမယ္…။

လြမ္းေ၀သည္ သူ႔လီးတန္ႀကီးကို ခပ္ေၿဖးေၿဖးေလး ဆြဲထုတ္သည္။ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကပါ ခပ္တင္းတင္းေလး ကပ္လ်က္ပါလာသည္။

“အီး…ကြ်တ္…ကြ်တ္ … ကိုကို ေၿဖးေၿဖးေနာ္“
“အင္းပါ .. စႏိုးကလဲ“

တကယ္လဲ လြမ္းေ၀သည္ ေၿဖးေၿဖးေလးပင္ လႈပ္ရွားေပးပါသည္။ ၿပန္ႏႈတ္လိုက္ အသာၿပန္သြင္းလိုက္ႏွင့္ သူ႔ခမ်ာ စိတ္ကိုထိန္းကာ ေကာင္မေလး ကာမအရသာေတြ႕ေအာင္ ၿပဳလုပ္ေပးရွာသည္။ လုပ္ေနရင္းႏွင့္လဲ စႏိုး၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးကို အကဲခတ္ကာ ႀကည့္ေနမိသည္။ ေလး ငါး ဆယ္ခ်က္ေလာက္ အၿပီးတြင္ ရႈံ ႔မဲ့ေနေသာ မ်က္ႏွာေလးအစား သူမမ်က္ႏွာေလးက လြမ္းေ၀ေဆာင့္လိုက္တိုင္း ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ေလးက မသိမသာ ၿပံဳးသြားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေစာက္ပတ္ေလးကလဲ ေစာေစာကေလာက္ အခက္အခဲ မရွိပဲ ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴၿဖစ္လာသည္။ မၿဖစ္ပဲလဲ ခံႏိုင္မလား။ စႏိုးခမ်ာ ဖိုဓါတ္အၿပည့္ပါသည့္ သန္မာသည့္ အေခ်ာင္းႀကီး၏ ပြတ္ထိုးေနမႈေႀကာင့္ ေစာက္ရည္ေတြက ထြက္က်ေနသည္ေလ။ နာက်င္မႈကလဲ ကိုကိုေၿပာသလို ေၿပေပ်ာက္ကာ ထူးဆန္းသည့္အရသာ တစ္မ်ဳိးက သူမ၏ ေစာက္ပတ္အတြင္းသားေတြက တဆင့္ တကိုယ္လံုးကို ပ်ံ ႔ႏွံ႕ကာပင္ ေရာက္ရွိသြားသည္။
 
 
လြမ္းေ၀သည္ ဒီေတာ့မွ သူ႔အတန္ႀကီးကို ဒစ္ႀကီးေပၚလာသည္အထိ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ သူက လီးတန္အ၀င္အထြက္ကို ငံု႔ႀကည့္ေနသည္မို႔ ဒစ္နားတ၀ိုက္တြင္ ေသြးအနည္းငယ္ေပက်ံေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေၾသာ္ .. စႏိုးရယ္ .. မင္းေလးက ၿဖဴစင္လြန္းလွတယ္ကြယ္ … ကိုယ္သိပ္ခ်စ္သြားၿပီကြာ …။
အေပါက္၀နားေရာက္သြားသည့္ အတန္ႀကီးက ဒီတစ္ခါေတာ့ တရွိန္ထိုးၿပန္၀င္လာသည္။ စႏိုးခမ်ာ အင့္ခနဲေတာင္ ၿဖစ္သြားသည္။

“ၿဗစ္ ….ဘြတ္ ….ဘြတ္ ….အင့္…..အင့္…“
“ရလား … စႏိုး….“
“အင့္…ရတယ္ … ကိုကို…ေဆာင့္….ေဆာင့္… စႏိုး စိတ္ေတြ တမ်ဳိးပဲ..“

စႏိုးမွာ အခုေတာ့ နာက်င္မႈေတြအစား ကာမအရသာက အစားထိုးကာ ၀င္ေရာက္လာၿပီမို႔ ရမက္ေသြးေတြက ပြက္လာသည္။ တင္ပါးေလးကိုပင္ မေကာ့တတ္ ေကာ့တတ္ႏွင့္ ေကာ့ပင့္လႈပ္ရွားေနသည္။ မ်က္စိေအာက္က ေကာင္မေလးက တအင့္အင့္ႏွင့္ လူးလြန္႔လာမွေတာ့ လြမ္းေ၀လဲ ဘာသားႏွင့္လုပ္ထားေပလို႔လဲ။ စိတ္ႀကိဳက္ပင္ ေကာင္မေလး၏ ခါးက်င္က်င္ေလးကို ပင့္ကိုင္ကာ ဆြဲ၍ ေဆာင့္ၿပစ္လိုက္သည္။ အခ်က္တိုင္းက ေစာက္ပတ္အတြင္းသားေတြကို ပြတ္ထိုးေနသလို စႏိုး၏ ေစာက္ပတ္ေလးကလဲ လြမ္းေ၀အတန္ႀကီးကို တခ်က္တခ်က္ ဖိညွစ္ေပးေသးသည္။

အ၀င္အထြက္ၿမန္လာသလို သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ အသက္ရႈသံမ်ားကလဲ ၿပင္းသထက္ၿပင္းလာႀကသည္။ ႏွစ္ဦးသား စကားပင္ မဆိုၿဖစ္ႀကပဲ တူညီတဲ့ပန္းတိုင္ကို အေရာက္လွမ္းဖို႕သာ စိတ္ထက္သန္သန္ခ်ီတက္ေနႀကသည္။ ဆံုမွတ္သည္ မေ၀းေတာ့ေခ်။ တဘြတ္ဘြတ္ တၿပြတ္ၿပြတ္နဲ႔ ေဆာင့္လိုးသံေတြ ၊ ဆီးစပ္ခ်င္း တဖတ္ဖတ္ ရိုက္ခတ္သံေတြသာ အခန္းငယ္ေလးအတြင္းတြင္ ႀကီးစိုးေနေတာ့သည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ လြမ္းေ၀အတန္ႀကီးက တင္းခနဲၿဖစ္သြားကာ အရွိန္ၿပင္းၿပင္းႏွင့္ ၿပစ္ေဆာင့္ခ်လိုက္ၿပီး ခ်စ္သူေလး၏ ေစာက္ပတ္ႏုႏုေလးအတြင္းတြင္ လရည္မ်ားကို ပန္းထည့္မိေတာ့သည္။ စႏိုးကိုယ္တိုင္လဲ တင္ပါးေလးမ်ားပင္ ေမြ႔ယာက လြတ္မတတ္ေကာ့တက္လာၿပီး တကိုယ္လံုး က်င္တက္သြားကာ ကာမပန္းတိုင္ကို ဆိုက္ေရာက္သြားသည္။ သူမ၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ ေမွာက္က်လာသည့္ ခ်စ္သူကိုကို၏ ေက်ာၿပင္ႀကီးကို မလြတ္ရေအာင္ ေပြ႔ဖက္ထားရင္း သူမေလးသည္ လြမ္းေ၀၏ ပါးၿပင္ကို ခိုးကာနမ္းမိသည္။

“ခ်စ္တယ္ ကိုကိုရယ္..“
“တကယ္ …“
“တကယ္ေပါ့ …. ကိုကို က … စႏိုးကို အခ်စ္ေတြ သင္ေပးေနတာကို ..“

လြမ္းေ၀သည္ အသာအယာပင္ ေကာင္မေလးကိုယ္ေပၚက ႀကြကာ ေဘးကိုဆင္းသည္။ အခုမွ သတိရကာ ကုတင္ေခါင္းရင္းဘက္တြင္ရွိေသာ မွန္တင္ခံုေလးေပၚတြင္ တင္ထားမိသည့္ တစ္ရႈးေလးေတြကို အၿမန္ဆြဲကာ ေကာင္မေလး၏ ေစာက္ပတ္၀ေလးတြင္ ကပ္ေပးလိုက္သည္။

“အယ္..ဖယ္ပါ.. ကိုကို…စႏိုးဖာသာ စႏိုးလုပ္ပါ့မယ္ ..“
“ၿငိမ္ၿငိမ္ေနပါ… စႏိုးကလဲ … ကိုကို .. က … ကိုယ့္အလိုလိုက္တဲ့ … ကိုယ့္ခ်စ္သူေလးမို႔ လုပ္ေပးတာကို … “
“ဟင္း…. အပိုေတြ “

စႏိုးသည္ ခ်စ္စဖြယ္မ်က္ေစာင္းေလးထိုး၍သာ ေနလိုက္ရသည္။ သူမေစာက္ပတ္ကို လက္လွမ္းမည္ကို မလွမ္းေတာ့ပဲ ကုတင္ေနာက္ကို မွီ၍သာ လြမ္းေ၀လုပ္သမွ် ႀကည့္ေနရွာသည္။ ဒီလိုက်ေတာ့လဲ သိပ္ယုယတတ္ပါလား .. ကိုကိုရယ္…

“စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ၿဖစ္ေနတယ္ ..ကိုကို… နဲနဲလဲ နာတယ္…“
“အင္း …အစမို႔လို႔ပါ .. လာထ .. စႏိုး…ေရေဆးလိုက္တာ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္..“

လြမ္းေ၀ႏွင့္ စႏိုးသည္ အတူလက္ခ်င္းတြဲကာ ေရခ်ဳိးခန္းဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ႏွစ္ဦးသား ကိုယ္လက္သန္႕စင္ၿပီး ေနာက္တြင္ေတာ့ အခ်ိန္ကလဲ လင့္ေနၿပီမို႔ inn ေလးထဲက ၿပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ စႏိုးသည္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းႏွင့္ ေပါင္ႀကားက အနည္းငယ္ နာေနသလိုၿဖစ္လို႔ လြမ္းေ၀၏ ပုခံုးကို မွီကာ ထားရသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ လြမ္းေ၀သည္ အလာတုန္းကလို စိတ္လက္မာန္ပါ ခ်စ္သူေလးကို ဆြဲမေခၚမိပါ။ ယုယုယယ ေဖးေဖးမမပင္ အသာခါးကေလးကို ဖက္ကာ ေလွ်ာက္လာမိႀကသည္။

အိမ္ၿပန္လာရာ လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ လြမ္းေ၀ႏွင့္ စႏိုးသည္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ႀကည့္မ၀ႏိုင္ေအာင္ပင္ ၿဖစ္ေနသည္။ ေကာင္မေလးသည္ ကားထြက္လာရင္း နဲနဲႀကာေတာ့ ဖြင့္ထားသည့္ ကားၿပတင္းေပါက္ကပဲ ေဆာင္းေလေတြတိုးလို႔လား မသိ ။ ေနရာေလးေရႊ႔ကာ လြမ္းေ၀၏ ပုခံုးစြန္းေလးကို မွီကာထားသည္။ လြမ္းေ၀သည္ ေရွ႔တူရႈကို ႀကည့္ကာ ေမာင္းေနရင္း တခ်က္ခ်က္တြင္ ရင္ခြင္ထဲက ေကာင္မေလးကို ငံု႔ႀကည့္မိသည္။ လမ္းမီးတိုင္ တစ္တိုင္ခ်င္းစီကို သူ႔ကားကို ၿဖတ္ေက်ာ္သြားတိုင္း ခ်စ္သူေလး၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးသည္ ကားေရွ႔ခန္းတြင္ ၀င္းခနဲ ၿဖစ္သြားသည္ကို သူၿမင္ရသည္။

အခ်စ္ဆိုတာ … ရယူျခင္းလား.. ပိုင္ဆိုင္ျခင္းလား .. ေပးဆပ္ျခင္းလား … သူေသေသခ်ာခ်ာ မစဥ္းစားႀကည့္ဘူးပါ။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒီေကာင္မေလး စိတ္ခ်မ္းသာမႈသည္ first priority ပင္။  စႏိုးႏွင့္ ရွိေနသည့္  အခ်ိန္ေလးေတြကို မကုန္ဆံုးၿခင္ မိသည္ကလဲ သူ႔ရင္ထဲက ဆႏၵအမွန္ပင္။ သူဖတ္ဖူးသည္ စာေရးဆရာ တာရာမင္းေ၀၏ ကဗ်ာေလးတစ္ခုကို သြားသတိရမိသည္…

ခ်စ္သူလက္ကေလး ကိုင္ၿပီး …
ခ်စ္သူဘက္က ရင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ …

ခ်စ္သူ႔အင္အားမ်ားစြာနဲ႔…
ခ်စ္သူ႔သားေတာ္ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ပါတယ္ …


အနက္ေရာင္ ကတၱရာလမ္းမထက္တြင္ ကားကေလးသည္ တရိပ္ရိပ္ႏွင့္ ေၿပးေနသည္။ ဒီဇင္ဘာ၏ အေအးဓါတ္သည္ ညပိုင္းေရာက္လာသည္မို႔ တစစတစစ ပိုေအးလာသည္။ ကားကေလးထဲရွိ လူသားႏွစ္ဦးကေတာ့ အမ်ဳိးအမည္မသိတဲ့ ရင္ထဲက အေႏြးဓါတ္ကိုယ္စီႏွင့္ ၿပင္ပအေအးဓါတ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနႀကသည္သာ။ 
 
 
ႏွစ္တစ္ခု၏ ေနာက္ဆံုးေန႔သည္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သာမန္ေန႔တစ္ရက္သာပင္ ၿဖစ္သည္။ ေနလံုးႀကီးသည္ အေရွ႔ဘက္အရပ္က ထြက္၍ ၁၂နာရီ အခ်ိန္တြင္းတြင္ အေနာက္ဘက္ မိုးေကာင္းကင္တြင္ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္သာ ၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကမာၻေပၚရွိ လူသားတုိင္း၏ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ အနည္းႏွင့္အမ်ား ဒီေန႔ကို ရင္ခုန္စြာႏွင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိႀကသည္သာ။ ဒီထဲတြင္ လြမ္းေ၀တို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးလဲ အပါအ၀င္ပင္။

လြမ္းေ၀ႏွင့္ စႏိုးသည္ အတိအလင္း ခ်စ္သူၿဖစ္သြားၿပီးေနာက္ … တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေအာင္ပင္ ၿဖစ္ႀကသည္။ နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ၿပီဆုိရင္ စႏိုးကေသာ္လည္းေကာင္း လြမ္းေ၀ကေသာ္လည္းေကာင္း ဖုန္းဆက္ကာ ႏိႈးႀကသည္။ ဖုန္းေၿပာၿဖစ္ၾကတိုင္းလဲ ဒီေန႔ဘာမွာေတြ႔ႀကမလဲ … ဘယ္သြားႀကမလဲ ဆိုတာက ေနာက္က လိုက္လာစၿမဲ။ စႏိုးကလဲ သူမအိမ္ကို ဖြင့္ေၿပာလိုက္သလို လြမ္းေ၀ကိုယ္တိုင္လဲ ေကာင္မေလးကို အိမ္ေခၚလာကာ အိမ္သားေတြႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးထားသူမို႔ သူတို႔ႏွစ္ဦး အိမ္ေတြက တံခါးမရွိ ဓါးမရွိသာ။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေႏြေႏြႏွင့္ သူမေလးသည္ ခဏတာအခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာပင္ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္မ်ား သဖြယ္ ရင္းႏွီးသြားႀကသည္။ တစ္ရက္ကဆို စႏိုးႏွင့္ ခ်ိန္း၍ေတာင္ ေရွာ့ပင္ထြက္လိုက္ႀကေသးသည္။ လြမ္းေ၀ခမ်ာ အဲဒီေတာ့မွ ဒုကၡေရာက္ေတာ့သည္။ သူ႔ခမ်ာ ေကာင္ကေလးေတြက စႏိုးကို ႀကည့္လဲ မ်က္ေထာင့္နီႀကီးႏွင့္ ၿဖစ္ရသလို .. ညီမၿဖစ္သူကို ႀကည့္ေတာ့လဲ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ၿဖစ္ရသည္။ အံမယ္ … ဟို ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ … သူ႔အၿဖစ္ကို ႀကည့္ကာ ခိ …ခိ….ခိ ႏွင့္ေတာင္ ရယ္ေနေသးသည္။

ဒီေန႔လဲ ေန႔လည္ကတည္းက စႏိုးက သူ႔အိမ္ကိုေရာက္ေနသည္။ နယူးရီးယားကို အတူတူ countdown လုပ္ႀကရန္ သူတို႔က စီစဥ္ထားႀကသည္။ အစားအေသာက္ကေတာ့ ေဟာ့ေပါ့ႏွင့္ အကင္ လုပ္စားႀကမည္ဟု ႀကိဳသေဘာတူထားႀကၿပီးသား။ ၿမတ္သူကလဲ ဒီႏွစ္ေတာ့ အကိုၿဖစ္သူ ၿပန္ေရာက္လာ၍ မႏွစ္ကလို အၿပင္ထြက္မလည္ပဲ အိမ္မွာပင္ ရင္းႏွီးေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေခၚကာ ၀ိုင္းမည္ဟု ခြင့္ပန္ထားသည္။ ေနာက္ၿပီိေတာ့ သူက အေဖ်ာ္ယမကာ ပိုင္းကို တာ၀န္ယူထားသည္။ အခုေနာက္ပိုင္း ဒီဇင္ဘာကုန္ခါနီးမို႔ ညဘက္ညဘက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔တြင္ ေအးေနေလရာ နဲနဲပါးပါးဆိုရင္ လုပ္ေပ့ါဆိုၿပီး လြမ္းေ၀ေကာ အေမေရာပါ ခြင့္ၿပဳေပးလိုက္သည္။ ၿမတ္သူ၏ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဆိုးဆိုးသြမ္းသြမ္းေတြ မဟုတ္မွန္းလဲ သူတို႔သိေနသည္ေလ။

မနက္ကပင္ ေဒၚၿမင့္ၿမင့္သူသည္ ေစ်းကေန အကင္လုပ္ဖို႔ တီလားဗီးယားေလးေတြေရာ ႀကက္ေတာင္ပံေလးေတြေရာ အကုန္အစံု၀ယ္လာသည္။ အခုကတည္းက လွီးၿဖတ္ ခုတ္ထစ္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္တြင္ ရွာလကာရည္ႏွင့္ စိမ္ကာထားႀကသည္။ ေႏြေႏြႏွင့္ စႏိုးက ငါးကင္ထဲတြင္ ထည့္ရန္ အစာပလာေတြကို ႏုပ္ႏုပ္စင္းေနသည္။

“ကိုကိုေရ … ေဟာ့ေပါ့ အတြက္ … ပစၥည္းေလးေတြ လိုေနတာ သြား၀ယ္မယ္ေလ ….“

လြမ္းေ၀သည္ မီးဖိုခန္းထဲက ေခၚသံေႀကာင့္ လက္ထဲက ဂ်ာနယ္ကို ခ်ကာ ေနာက္ေဘးဘက္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေနပါဦး …။ မေန႔ကတုန္းကတည္းက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ပဲ လိုအပ္တာမွန္သမွ်ကို ၀ယ္လာခဲ့ေသးတာ မဟုတ္လား ။ အခုဘာလိုေနရေသးတာလဲ ….။

“ဘာလိုလို႔လဲ စႏိုး … ေၿပာေလ ….ကိုကို သြား၀ယ္လိုက္မယ္ …“

မီးဖိုေပါက္၀က ေဘဇင္တြင္ လက္ေဆးေနသည့္ စႏိုးကို ၿမင္သည္ႏွင့္ လြမ္းေ၀က ေမးသည္။ ေကာင္မေလးက သူ႔ကို မ်က္စိတဖတ္ မွိတ္ၿပသည္။ “ဟိုက္“ .. ဘာလဲဟ… ။

“လာပါ …. စႏိုးသိပါတယ္ … လိုက္ပို႔မွာသာပို႔..“

သူ႔လက္ေမာင္းကို ဆြဲကာ မီးဖိုေခ်ာင္က ဆြဲထုတ္လာသၿဖင့္ လြမ္းေ၀လဲ အူေႀကာင္ေႀကာင္ႏွင့္ ပါလာသည္။ ညီမၿဖစ္သူ ေႏြေႏြက ၿပံဳးစစႏွင့္ သူတို႔ကို လွမ္းႀကည့္ေနတာကို ေတြ႔သည္။ ကားထဲေရာက္မွ စႏိုးက သူ႔နားနားကပ္ကာ ေၿပာလိုက္သည့္ စကားေႀကာင့္ သူမ်က္ႏွာက ၿပံဳးၿဖီးၿဖီး ၿဖစ္သြားသည္။ ငါ့ႏွယ္ တံုးလိုက္တာေနာ္…။ ဘာမွမေမးေတာ့ပဲ ကားကိုသာ ခပ္ၿမန္ၿမန္ေမာင္းလာခဲ့သည္။ အလိုက္သိလြန္းတဲ့ … ေကာင္မေလးရယ္ …။

စႏုိးႏွင့္ လြမ္းေ၀သည္ ဘာေတြဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွာ၀ယ္လိုက္ရသလဲေတာ့ မသိပါ။ ညေနေစာင္းမွပင္ လြမ္းေ၀တို႔ အိမ္ကို ၿပန္ေရာက္က်သည္။ တကယ္တမ္း ၀ယ္လာတာက်ေတာ့ နံနံပင္ေလး တစ္အုပ္ႏွင့္ သခြားသီးေသးေသးေလးေတြသာ။ စိုက္ခင္းထိေတာင္ သြားႏႈတ္ရလို႔လား မသိ။ ႏွစ္ဦးသား အနည္းငယ္ေတာင္ ႏႈံးေနေသးသည္။ အိမ္ေပါက္၀ေရာက္ေတာ့ ညီၿဖစ္သူ ၿမတ္သူ၏ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ ေရာက္ေနႀကၿပီ။ စႏိုးကေတာ့ ခနသာမွ် ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေရခ်ဳိးခ်င္တယ္ဆိုကာ ေႏြေႏြႏွင့္အတူ ေနာက္ေဖး ၀င္သြားသည္။ ၿမတ္သူက စႏိုး၀င္သြားမွ လြမ္းေ၀နားကပ္လာၿပီး “ကိုႀကီး .. သခြားသီးက ေကာင္းလား … ေရွာက္ခ်ဳိသီးက ေကာင္းလား..“ ဟု လာေနာက္သၿဖင့္ လြမ္းေ၀ ေၿခေထာက္ႏွင့္ လွမ္းကန္မိေသးသည္။ ဟိုေကာင္က သူ႔အကိုအေႀကာင္း သိေနလို႔ထင္သည္။ “တ ဟား ဟား“ ႏွင့္ ရယ္ကာ ေရွာင္ထြက္သြားသည္။

ည ၇ နာရီ ထိုးေတာ့ သူတို႔၏ အစီအစဥ္ကို အစပ်ဳိးသည္။ အိမ္ေရွ႔က ကြက္လပ္ကေလးတြင္ အိမ္ေပၚက ဆက္တီခံုေတြ ဆြဲခ်လာကာ ၀ိုင္းကေလးဖြဲ႔ႀကသည္။ ၿမတ္သူက ဂစ္တာဆြဲထုတ္လာသည္။ လြမ္းေ၀လက္ကို ထိုးေပးရင္း ..

“ကိုႀကီး …လုပ္ဗ်ာ … ကိုႀကီး အသံကို မႀကားတာ ႀကာၿပီ …“

လြမ္းေ၀လဲ ဂစ္တာကို လွမ္းယူလိုက္ရင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ ေႏြေႏြႏွင့္ အတူ ထိုင္ေနသည့္ စႏိုးကို ႀကည့္သည္။ စႏိုးက သူ႔ကို တကယ္လားဆိုသည့္ အႀကည့္ႏွင့္ မ်က္ခံုးေလးတြန္႔ကာ ၿပန္ႀကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေကာင္မေလးရယ္ .. ဒီညေတာ့ မင္းအတြက္ ကိုယ္ဆိုၿဖစ္မွာပါ …။

လြမ္းေ၀သည္ အသာအယာပင္ ဂစ္တာကို တစ္ႀကိဳးခ်င္း ညိွသည္။ ညီၿဖစ္သူ ၿမတ္သူ၏ အေပါင္းအေဖာ္ေတြထဲက တစ္ေယာက္က သူတို႔သယ္လာသည္ ဂစ္တာကို ထုတ္ကာ လြမ္းေ၀ အနား လာထိုင္သည္။ လြမ္းေ၀သည္ သူ႔ကို သိသည္။ မႏၱေလးသား ေကာင္းၿမတ္ ဆိုသည့္ တရုတ္ကေလး ။ ညီၿဖစ္သူႏွင့္ အၿမဲတြဲေနက်မို ႔ သူက ခင္ေနသည္သာ။ မ်က္စၿပစ္လိုက္ရင္း… အငဲသီခ်င္း ရလားဟု တိုးတိုးေလး ေမးလိုက္သည္။ ေကာင္းၿမတ္က ေခါင္းညိတ္ၿပသည္။ ေဟာ္လို ဂစ္တာသံက အနဲငယ္ ေအးလာသည့္ ေဆာင္းညတြင္ သာသာေလး ေပၚထြက္လာသည္။

“မ်က္ဝန္းမ်ားနဲ့ သူရယ္ကိုယ္ဆံုေတြ႔တဲ့ခဏ မ်က္ဝန္းမ်ားထဲအခ်စ္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့ၾက ေလာကၾကီးနဲ့ အဆက္ၿဖတ္ကာ ေလဟာနယ္ထဲ မိုးသားမ်ားအၿဖစ္ တို့ႏွစ္ဦးေမ်ာလြင့္သြားၾက …….“

(click to show/hide)

စႏိုးသည္ လြမ္းေ၀ကို ရီေ၀ေ၀ ၿပံဳးရင္းသာ ႀကည့္ေနသည္။ ကိုကိုရယ္ … ကိုကို က ဒါမ်ဳိးေတြလဲ ရတယ္ပဲလား ကြယ္ …

အခ်ိန္ဆိုေသာ လက္တံသည္ တေရြ႔ေရြ႔ ေရြ႔လ်ားေနသည္။ ညနက္ပိုင္းေရာက္လာသၿဖင့္ အေအးဒဏ္က အနည္းငယ္တိုးလာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္လဲ ၿမဴမႈန္မႈန္လို ႏွင္းမႈန္ေလးေတြက မႈန္၀ါး၀ါး က်လာသည္။ ဒီဇင္ဘာ၏ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္သည္ တေၿဖးေၿဖးႏွင့္ နီးကပ္လာသည္။
လြမ္းေ၀တို႕သည္ တုိင္ပင္ထားသလိုပင္ စားပြဲေပၚက နာရီေလးကို လွမ္းႀကည့္ႀကသည္။ စကၠန္႔တံသည္ နာရီညာဘက္ေဒါင့္က ဆယ့္တစ္ဂဏန္းကို ေရာက္လာေခ်ၿပီ …။

“5 … 4 ….3 …..2 ……1 ….“
“Happy New Yearrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr………ေဟးးးးးးးးးးးးးးး“

လြမ္းေ၀တို႕သည္ ေနရာမွထကာ ၿပိဳင္တူ ေအာ္ဟစ္မိႀကသည္။ စႏိုးသည္ ေႏြေႏြႏွင့္ အတူ ရွိေနရာမွ ၿပံဳးေပ်ာ္စြာႏွင့္ လြမ္းေ၀ အနားသို႔ ေလွ်ာက္လာသည္။ ဆန္႔တန္းထားသည့္ လက္ႏွစ္ဖက္သည္ ေလထဲမွာပင္ ဆုပ္ကိုင္မိႀကသည္။ အၿပင္ဘက္တြင္ ႏွင္းၿမဴေတြေႀကာင့္ ေအးေနေသာ္လဲ စႏိုး၏ လက္ကေလးကမူ သာသာေလး ေႏြးေနသည္။ ထူးဆန္းသည္က ဒီအေႏြးဓါတ္ေလးသည္ သူမ၏ လက္ဖ၀ါးေလးကေန လြမ္းေ၀၏ ႏွလံုးအိမ္ထဲထိ ပ်ံႏွံ႔သြားသည္။

စႏိုးရယ္ … မင္းလက္ကေလးကသာ ဒီလို အေႏြးဓါတ္ေတြကို ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုရင္.. ကိုယ့္ဘ၀ တေလွ်ာက္လံုးမွာ မလႊတ္တမ္း ဆုပ္ကိုင္ထားမိမွာပါ … ။ ေကာင္မေလးရယ္… ကိုယ့္ရဲ႔ ရင္ခြင္ကဗည္းေက်ာက္စာတိုင္မွာ မင္းရဲ ႔နာမည္ေလးက စြဲစြဲထင္ထင္ စိုက္ထူးထားေနပါၿပီကြာ…..။

လြမ္းေ၀သည္ ကံႀကမၼာက ဖန္လာလို႔ အမွတ္မထင္ ဆံုစည္းမိသည့္ ခ်စ္သူေလး၏ မ်က္ႏွာကို ၿမတ္ၿမတ္ႏိုးႏိုး ေငးႀကည့္ရင္း … Let it snow, let it snow, let it snow  ဆိုသည့္ သံဇဥ္ေလးကို သာသာေလး ေလခြ်န္ေနမိေတာ့သည္။ ဒီလို ႏွင္းမ်ဳိးသာ က်မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ ေဆာင္းရာသီကုိ ေအးတယ္လို႔ ထင္မိမယ္ မထင္ေခ် ….။

No comments:

Post a Comment