Monday, December 5, 2016

သင္းသင္းေမႊးေမႊး ႏွင္းေဖြးေဖြး - (၅)



တီ.. တီ.. တီ..

ေအာက္ထပ္မွ တယ္လီဖုန္း ျမည္သံေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ ႏိုးလာခဲ့၏။ စူးရွ ျပန္ထြက္သြားျပီးကတည္းက ဖုန္း ပိတ္ျပီး အိပ္ေနခဲ့သည္။ အခ်ိန္ကို ၾကည့္ေတာ့ ည (၇)နာရီ ထိုးလုျပီ။ ေဖြး တအားၾကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္ပဲ။ ပထမဆံုး သတိထားလိုက္မိသည္က ေစာင္ျခံဳေအာက္မွ အ၀တ္မဲ့ ကိုယ္လံုးေလး။ ေနာက္ေတာ့ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း ေ၀ဒနာႏွင့္ ေအးစက္စက္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျဖစ္ေနသည့္ ကိုယ္ေအာက္ပိုင္း တစ္ေနရာ။ ဒါ အိပ္မက္ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ေဖြး အေတြး စ တို႔ မရပ္တန္႔ႏိုင္ခင္ ဖုန္းျမည္သံ ထပ္ ေပၚလာ၏။ ကုတင္ေပၚမွ ၾကိဳးစား ဆင္းျပီး အနားတြင္ ပံုလ်က္က်ေနသည့္ ဂါ၀န္ေလးကို ေကာက္စြပ္လိုက္သည္။ ခႏၶာကိုယ္တြင္း တစ္ေနရာမွ ကိုက္ခဲ နာက်င္မႈေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္ရသည္မွာ သိပ္ အဆင္မေျပခ်င္။ ေအာက္ထပ္အေရာက္၊ တယ္လီဖုန္းေလးကို ကိုင္လိုက္ေတာ့မွ ထင္သည့္အတိုင္း ေမေမ..

“ဟလို..”
“ေဖြး.. သမီးရယ္ ေမေမ ေခၚေနတာ ၾကာလွျပီ.. ဟန္းဖုန္းကိုလည္း ပိတ္ထား.. ဒီက ေခၚေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႔မကိုင္..”
“ေဖြး အိပ္ေပ်ာ္ေနလို႔ ေမေမ..”
“အြန္.. ညေနေစာင္းၾကီး အိပ္ရလား သမီးရယ္.. ေနေကာင္းရဲ့လား မာလာေဆြ ေရာက္ေနျပီလား..”
“ဟုတ္..”

တကယ္ေတာ့ မာ့ကို လွမ္းေခၚဘို႔ လံုး၀ကို သတိမရမိေသး။ ေမေမ စိတ္ပူမွာ စိုးရိမ္၍သာ ဟုတ္ လိုက္ရေသာ္လည္း သည္ညအဘို႔ မိမိ တစ္ေယာက္တည္းပါလား ဆိုသည့္ အသိက ခုမွ ၀င္လာသည္။ အို.. ဘာျဖစ္လဲ.. ေမြးကတည္းက ေနလာတဲ့အိမ္မွာ ေၾကာက္စရာ ဘာရွိတာမွတ္လို႔.. တံခါးေတြ လံုေအာင္ပိတ္ျပီး အိပ္ရင္ ရသားပဲမဟုတ္ပါလား။ မိမိစိတ္ကို ျပန္အားေပးမိေတာ့ နင္လိုအပ္ရင္ ငါ့ကို အခ်ိန္မေရြး လွမ္းေခၚ ဟူေသာ စကားေလးကို သတိ ရသြားမိျပန္သည္။

“ေဒၚခင္ခင္ထား ေမေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္တယ္ ေဖြး.. ေမာင္စို္း၀ဏၰက သမီးနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔တဲ့.. ေမေမ့ကို ခြင့္ေတာင္းေနတယ္..”
“ရွင္..”
“ဘာ ျဖစ္လို႔လဲ ေဖြး.. သမီး မေတြ႕ခ်င္လို႔လား..”
“ေမေမ ျပန္လာမွ ဆိုလို႔ေလ..”
“အင္းးးးး.. ဒါဆိုလည္း ေမေမ အဲ့လိုပဲ ျပန္ေျပာလိုက္ရမလား..”
“ခဏ ေမေမ.. ”
“……..”
“ဘယ္ေတာ့ ေတြ႕ရမွာလဲ.. သူ႕မိဘေတြေကာပါမွာလား ေမေမ.. လူၾကီးေတြ ပါမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေမေမလည္း ရွိေနမွ အဆင္ေျပမွာေပါ့..”
“မဟုတ္ဘူး သမီး.. ေမာင္စိုး၀ဏၰ တစ္ေယာက္တည္း သမီးကို လာေတြ႕ဘို႔ ခြင့္ေတာင္းတာ.. သမီး လက္ခံမယ္ဆိုရင္ မနက္ျဖန္ ေတြ႕ခ်င္လို႔တဲ့..”

သည္ေလာက္ ေလာဘို႔ လိုသတဲ့လား.. အင္းေလ ေကာင္းတာပါပဲ.. ခု မေတြ႕လည္း ေနာက္ ေတြ႕ရမယ့္ တူတူ.. လူၾကီးေတြ မပါခင္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေတြ႕ရတာ ဆိုေတာ့ ပို ေကာင္းတာေပါ့..။

“ဟုတ္ ေမေမ.. ေဖြး ေတြ႕လိုက္ပါ့မယ္.. ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္ ေမေမပဲ ၾကည့္စီစဥ္ျပီး ေဖြးဆီ ဖုန္း ျပန္ဆက္ေပးမလားဟင္..”
“ေမေမ စီစဥ္ ဆိုေတာ့.. သမီး စိတ္ေကာ ပါရဲ့လား ေဖြးရယ္.. သမီး ဆႏၵ မရွိရင္ ေမေမ ဇြတ္ မလုပ္ဘူးေနာ္..”
“သိပါတယ္ေမေမ.. ခုလည္း သူ႕ကို လက္ခံေတြ႕တယ္ဆိုတာ လက္ထပ္ဘို႔ ကတိေပးတာမွ မဟုတ္ဘဲေလ.. လြယ္လြယ္ ဆံုးျဖတ္ရမယ့္ ကိစၥ မဟုတ္မွန္း သမီး နားလည္ပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ ေမေမ့ကို မ်က္ႏွာပ်က္ရေအာင္ေတာ့ ေဖြး မလုပ္ပါဘူး.. စိတ္ခ်ေနာ္ ေမ့..”
“အင္းပါကြယ္.. ေမေမကလည္း သမီးေလး တစ္ဘ၀လံုး အတြက္ ဆိုေတာ့.. ကဲပါ ေမေမ ဟိုဘက္ကို ျပန္ေျပာျပီး သမီးဆီ ျပန္ဆက္ေပးမယ္.. တစ္ခုပဲ မွာခ်င္တာ ဘာကိုမွ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ဆံုးျဖတ္စရာ မလိုဘူးေနာ္ သမီးငယ္..”
“ဟုတ္..”

မ်က္စိ စံုမွိတ္ျပီး ဆံုးျဖတ္စရာ မလိုဘူးတဲ့လား ေမေမရယ္.. ေမေမ့သမီး ဒီမနက္ပဲ ကိစၥ တစ္ခုကို.. အို.. ေတာ္ျပီ.. မေတြးေတာ့ဘူး..။ ေမေမ ဖုန္းခ်သြားသည္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးခန္း ၀င္ကာ ခပ္သြက္သြက္ပဲ ေရမိုးခ်ိဳး သန္႔စင္လိုက္သည္။ ေရပန္းမွ က်လာသည့္ ေရ ေႏြးေႏြး ေလးေၾကာင့္ လူက အတန္ငယ္ လန္းဆန္းသြား၏။ ခဏေနေတာ့ ေမေမ ဖုန္းျပန္ဆက္သည္။ သတို႔သားေလာင္းႏွင့္ ေတြ႕ရမည့္ အေရးအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားမိ၏။ အေရးထဲ ေမေမက မာလာႏွင့္ ေျပာမည္ ဆိုျပန္သျဖင့္ ေရခ်ိဳးေနေၾကာင္း ညာရျပန္သည္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ေခၚေနမည္စိုး၍ လွည့္ပတ္ ေျပာရျပန္ေသးသည္။ ေမေမ ဖုန္းခ်သြားျပီးမွ ေခါက္ဆြဲေျခာက္တစ္ထုပ္ ကို ၾကက္ဥတစ္လံုး ထည့္၍ ျပဳတ္လိုက္ျပီး ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ ေဖ်ာ္လိုက္၏။ သည္ေန႔အဘို႔ မိမိ ဗိုက္ထဲတြင္ ဘီယာမွ လြဲ၍ ဘာမွ် မရွိဘူး မဟုတ္ပါလား။ စဥ္းစားမိမွပင္ အစာအိမ္ထဲမွ နာသလိုလို ေအာင့္သလိုလို ျဖစ္လာေသးသည္။

အိပ္ခန္းဆီ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ကိုးနာရီ ထိုးလုျပီ။ တေနကုန္ အိပ္ထားသည္မို႔ လူက အိပ္ခ်င္စိတ္မရွိ။ ေသြးစက္ေလးမ်ား စြန္းထင္းေနသည့္ အိပ္ယာခင္း ကို ၾကည့္ရင္း မနက္ျဖန္အတြက္ စကားလံုး ေရြးမိသည္။ မိမိအား လက္ထပ္ေပါင္းသင္းခြင့္ ရရန္ ဂုဏ္သေရရွိရွိ ခ်ဥ္းကပ္လာသည့္ သတို႔သားေလာင္းအတြက္ မိမိ၏ အပ်ိဳစင္ဘ၀ကို ေပးႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့တာ ေသခ်ာသြားျပီ။ သည္ကိစၥက လူငယ္ခ်င္းၾကားတြင္ အေရးမပါေသာ ကိစၥ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း မိမိ မလိမၼာမႈေၾကာင့္ မုဆိုးမ မိခင္ကိုေတာ့ မ်က္ႏွာ မငယ္ေစခ်င္။ သည္လိုေတြးလိုက္ေတာ့ ကိုစိုး၀ဏၰႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္း အရင္ ေတြ႕ခြင့္ရျခင္းက ေကာင္းပင္ေကာင္းေသးသည္ဟု ေတြးမိ၏။ မိမိ ျဖစ္ခဲ့သမွ်ကို အပြင့္လင္းဆံုး ေျပာျပဘို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ မိမိ ရုပ္ရည္ႏွင့္ ပညာ အသိုင္းအ၀ိုင္းကို သူတို႔ သိျပီး၊ လက္ခံျပီးသား။ ဒါေတြကို ႏွစ္သက္လို႔သာ မိမိကို ဇနီးေလာင္းအျဖစ္ ကမ္းလွမ္းျခင္း မဟုတ္ပါလား။ သည့္ထက္ပို၍ ေဖာ္ျပစရာက မိမိ စိတ္ေနစရိုက္ႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သြားျပီ။ ရဲရင့္ ပြင့္လင္းေသာ စရိုက္ႏွင့္ အပ်ိဳစင္ကညွာေမွး.. ၾကိဳက္တာကို ေရြးေပေတာ့ သတို႔သားေရ။

သည္ အသက္ရြယ္ ေရာက္သည့္တိုင္ အိပ္ရခက္ေသာ ညမ်ားစြာ ရွိခဲ့ဖူးသည့္အနက္ သည္တစ္ညက အရွည္လွ်ားဆံုး ျဖစ္ခဲ့၏။ သက္ျပင္းမ်ား ခ်ရင္း၊ ေမြ႕ယာ ထက္တြင္ လူးရင္းလွိမ့္ရင္း နာရီ စကၠန္႔မ်ားကို ပင္ပန္းစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရသည္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ လူက ငိုက္ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေန၏။ ေခါင္းထဲက ထိုးကိုက္ေန၍ ေမႊး အခန္းဘက္ ကူးျပီး ေဆးတစ္လံုး ယူေသာက္လိုက္ရသည္။ အကိုက္ခဲ ေပ်ာက္ေဆးအျပင္ မေန႔က ကိစၥအတြက္ စူးရွႏွင့္ မိမိအၾကား ဘာအမွတ္တရမွ် မက်န္ေစရန္ ကိုယ္၀န္ ကာကြယ္သည့္ ေဆးပါ တြဲေသာက္လိုက္သည္။ မိမိ အျဖစ္ကို ျပန္ေတြးမိေတာ့ မ်က္ရည္ လည္လွ်က္မွ ျပံဳးမိရေသး၏။ ေခါင္းထဲသို႔ ျဖတ္ကနဲ ၀င္လာမိသည္က ျမတ္ ဆိုေသာ နံမည္ေလး ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။ နင့္မွာက ဒီလို အမွတ္တရမ်ိဳး ရွိဖူးတယ္ မဟုတ္လား စူးရွ.. ငါ့ကိုယ္ငါ အခ်ိန္မီမကာကြယ္ရင္ နင့္ကို အသားလြတ္ အႏိုင္က်င့္မိတဲ့ ငါ ၀ဋ္လည္သြားႏိုင္တာေပါ့.. နင္က ဘာမွသာ မဟုတ္တာ.. အင္မတန္ ေအာင္ျမင္တဲ့ေကာင္ပဲ..။

သည္လိုႏွင့္ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္စြာ ျပင္ဆင္ျပီး ခ်ိန္းဆိုသည့္ေနရာသို႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ စိတ္ထဲမွ စီစဥ္လာေသာ စကားလံုးမ်ားက ခုခ်ိန္ထိေတာ့ အစီအရီ ျဖစ္ေနေသးသည္။ တက္စီကားေပၚမွ ဆင္းျပီး အက်ီေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္သည္ထက္ ျဖစ္ေအာင္ ဆြဲဆန္႔လိုက္၏။ လက္ကိုင္အိတ္ေလးထဲမွ မွန္ထုတ္ၾကည့္ရန္ စိတ္ကူးမိေသးသည္။ သည္ေလာက္လည္း မလိုပါဘူးေလ.. ငါ ေတြ႕ရမယ့္လူက တစ္သက္လံုး ေပါင္းရမယ့္သူ ျဖစ္ႏိုင္သလို ဒီတစ္ရက္တည္း ေတြ႕ျပီး ျပီးသြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တကူးတက ဟန္လုပ္ေနစရာ လိုမွ မလိုတာ ေနာ္။ (…) ဟိုတယ္၏ စားေသာက္ခန္းမက မၾကာခဏ ေရာက္ဖူးႏွင့္ျပီးသား ေနရာျဖစ္ေသာ္လည္း သည္ေန႔အဖို႔ ထူးျပီး က်ယ္လြန္းေနသည္။ ဧည့္ၾကိဳ၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးေလးကို ေမးလိုက္ေတာ့ မိမိ အတြက္စီစဥ္ထားသည့္ သီးသန္႔ခန္းကို ညႊန္ျပ၏။ ေၾကြျပားလွလွမ်ား ခင္းထားသည့္ ၾကမ္းျပင္ေၾကာင့္ပဲလား.. စီးလာမိသည့္ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္သံက တဆိတ္ က်ယ္လြန္းေနသေယာင္ေယာင္။

အခန္းေပါက္၀ေရာက္ေတာ့ တံခါး ပိတ္မထား။ စားပြဲ၏ ဟိုဘက္တြင္ ျပတင္းေပါက္ကို မ်က္ႏွာမူကာ အျပင္သို႔ ေငးၾကည့္ေနပံုရသည့္ မိမိ၏ သတို႔သားေလာင္း ကိုစိုး၀ဏၰ။ ဆင္စြယ္ေရာင္ ရွပ္အက်ီႏွင့္ ရွားေရာင္ ေဘာင္းဘီကို သပ္ရပ္စြာ ၀တ္ဆင္ထားသည္။ ၀င္ေပါက္ကို ေက်ာခိုင္းထားသည္မို႔ ေနာက္ေက်ာကိုသာ ျမင္ရျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႕ပံုစံက စိမ္းသက္သက္ ျဖစ္မေန။ အရပ္အေမာင္းႏွင့္ ဆံပင္ ပံုစံတို႔ကအစ မိမိႏွင့္ ရင္းႏွီးလြန္းေနသည္။ ေဖြး အာရံုတို႔ အနည္းငယ္ ေနာက္က်ိက်ိ ျဖစ္လာ၏။ မေန႔ညက အိပ္ပ်က္ ထားေသာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။ ဖြင့္ထားသည့္ တံခါးကိုပဲ အသာ ေခါက္ျပီး အခန္းထဲ ၀င္ရန္ ျပင္လိုက္၏။ တံခါး ေခါက္သံ၏ အဆံုးတြင္ အျပင္ကို ေငးၾကည့္ေနသည့္ ကိုစိုး၀ဏၰ မိမိဘက္ လွည့္လာသည္။ ဦးေခါင္းကို အရင္ဆံုး ေစာင္းငဲ့လိုက္ျပီးမွ ကိုယ္ခႏၶာက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း။ မိမိႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း တည့္တည့္ ဆိုင္မိသည့္ ခဏ..။


မိမိ မ်က္လံုးမ်ား တဒဂၤ မူးေနာက္ျပာေ၀သြားရျခင္းမွာ သူ႕ေနာက္မွ ျပတင္းေပါက္၏ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သည္သို႔ဆိုလွ်င္ စိုး၀ဏၰ၏ ေငးေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္၀န္းမ်ားကေရာ.. အျပစ္တစ္ခု က်ဴးလြန္ဖူးသူတစ္ဦး၏ အားတုန္႔အားနာ အျပံဳးကေရာ.. သည္ႏွစ္ခုလံုးက ဘာေၾကာင့္မ်ား။ မိမိတစ္ကိုယ္လံုးရွိ အေႏြးဓာတ္အားလံုး ရုတ္ခ်ဥ္း ေလ်ာ့ပါးသြားရ၏။ အ၀တ္အစားပံုစံႏွင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖီးသင္ထားသည့္ ဆံပင္မွလြဲ၍ သည္မ်က္ႏွာ၊ သည္ခႏၶာကိုယ္၊ သည္ အရပ္အေမာင္း အားလံုးက..။ ဒါ တိုက္ဆိုင္မႈ တစ္ခု မဟုတ္မွန္း ေကာင္းစြာ သိေသာ္လည္း လူက ၾကက္ေသ ေသသြားမိသည္။ စိုး၀ဏၰဟု မိမိ သိထားသည့္ ထိုသူက စားပြဲကို ေကြ႕ပတ္ေလွ်ာက္လာျပီး မိမိႏွင့္ လက္တစ္ကမ္း အကြာထိ ေရာက္လာ၏။

“ေဖြး..”
“…….”
“လာ ထိုင္ေလ...”
“……….”

ၾကားဖူးေနက် ခ်ိဳၾသၾသ အသံက ပို၍ ႏူးညံ့ ညင္သာေနသည္။ မိမိထံ ကမ္းလိုက္သည့္ သူ႕လက္မ်ားကို ေရွာင္ရင္း ေျခတစ္လွမ္း ေနာက္ဆုတ္လိုက္မိ၏။ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္တာလဲ။ သူက ဘာလို႔ သည္ေနရာကို ေရာက္ေနရတာလဲ.. ကိုစိုး၀ဏၰ နဲ႔ သူနဲ႔ တစ္ခုခု ပတ္သက္ ေနတာလား..။ သီးသန္႔စားေသာက္ခန္း၏ အနီး၀န္က်င္တြင္ မည္သူမွ် ရွိမေန။ သည္အခ်ိန္မွာ သည္ေနရာကို သူ ေရာက္ေနျခင္းက ဘာအတြက္လဲ..။ တကယ္လို႔မ်ား သူႏွင့္ ကိုစိုး၀ဏၰ တစ္ခုခု ပတ္သက္ေနျပီး မေန႔က ကိစၥ မိမိႏွင့္ ဟိုတစ္ေယာက္ၾကားတြင္ အေႏွာက္ယွက္ တစ္စံုတစ္ရာ ေပးဘို႔..။ ဒါေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္။ မိမိ သိထားသည့္ စူးရွ ဆိုေသာ ေကာင္ကေလးက သည္လိုလူမ်ိဳး မဟုတ္။ အထူးသျဖင့္ မိမိအေပၚ သည္လို စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ေစသည့္ အျပဳမူမ်ိဳး လုပ္မည့္သူ မဟုတ္။ ေနာက္တစ္ခု၊ သည္ေန႔ သူ႕ပံုစံက ခါတိုင္းလို အေရာင္မွိန္မွိန္ ခပ္ကုပ္ကုပ္ ျဖစ္မေန။ ဒါကေတာ့ သိပ္မဆန္းပါေခ်။ ေရာက္ေနသည့္ ေနရာႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ၀တ္စားလာျခင္းဟု ေတြးလို႔ ရသည္။ လူပံုစံက မည္မွ်ပင္ ေတာက္ေျပာင္ သစ္လြင္ေနဦးေတာ့ မိမိကို ေငးေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရီေ၀ ေငးေၾကာင္ေနသည္ပဲ။ သို႔ေသာ္ မိမိကို ၾကိဳဆိုေနသည့္ သူ႕ပံုစံက အိမ္ရွင္ ဆန္လြန္းေနသည္။ အေတြးေပါင္းစံုႏွင့္ ေဖြး ရုတ္တရက္ စကား မေျပာႏိုင္။

“ေဖြး.. ငါ စူးရွ ေလ..”

မိမိကို ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ၾကည့္ျပီး အံ့ၾသေနသည့္ သူမကို စူးရွ ေခၚ စိုး၀ဏၰ ေျပာလိုက္သည္။ ေဖြး အရမ္း အံ့ၾသ သြားမွာပဲ.. စိတ္ဆိုးသြားမလား.. ၀မ္းသာသြားမလား မသိေပမယ့္ မိမိတြင္ သူမကို ေျပာစရာ စကားမ်ားစြာ ရွိေနသည္။ သည္ပံုစံႏွင့္ ေျပာရန္ ရည္ရြယ္ရိုး မဟုတ္ခဲ့ပါေသာ္လည္း မေန႔က ကိစၥျပီးကတည္းက တစ္ေနကုန္ ဖုန္းေခၚလို႔လည္း မရ။ မိခင္ျဖစ္သူထံမွတဆင့္ အိမ္လိုင္းဖုန္း နံပါတ္သိခဲ့ရသည္။ သိသိခ်င္း လွမ္း ဆက္ရန္ ရည္ရြယ္ပါေသးေသာ္လည္း သူ လက္မရဲခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိမိရင္ထဲက စကားမ်ားကို ေျပာရန္ ေမေမ့ အကူအညီကို ယူခဲ့မိသည္။ ေဒၚမိမိခိုင္ ခရီးက ျပန္ေရာက္လွ်င္ လူၾကီးစံုရာႏွင့္ တရား၀င္ကမ္းလွမ္းစကား ေျပာၾကရန္ စီစဥ္ျပီးသား။ သူ႕ဘက္မွ ခ်က္ခ်င္းၾကီး ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းသျဖင့္ လူၾကီးမ်ားပင္ မ်က္စိ လည္ကုန္ၾကရသည္။ မတတ္ႏိုင္။ ရက္တစ္ရက္၏ (၂၄) နာရီတြင္ စကၠန္႔ေပါင္းက မ်ားစြာ မဟုတ္ပါလား။

“သိသားပဲ..”
“…….”
“နင့္ဘာနင္ ဘာပံုစံ ျဖစ္ေနေန နင့္ကိုငါ ေခြး ခ်ီသြားတာေတာင္ မွတ္မိတယ္..”

ဟူးးး… ေတာ္ပါေသးရဲ့။ မွင္တက္မိေနေသာ သူမ ထံမွ ခပ္စြာစြာ စကားေလး ၾကားလိုက္မွပင္ သူ ရင္ေအး သြားရ၏။ ေဖြး တစ္ေယာက္ စိတ္ထဲတြင္ ဇေ၀ဇ၀ါ အေတြးမ်ားစြာ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ခပ္တည္တည္ပဲ ေျပာခ်လိုက္သည္။ အားလံုးကို အပြင့္လင္းဆံုး ရင္ဆိုင္ဘို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီးမွ ေရာက္လာခဲ့တာ မဟုတ္လား။ လံုး၀ ထင္မွတ္မထားသည့္သူကို သည္အခ်ိန္သည္ေနရာမွာ သည္ပံုစံႏွင့္ ေတြ႕ရရံုမွ်ျဖင့္ မိမိဘက္က ေျပာင္းလဲစရာ ဘာမွ အေၾကာင္းမရွိ။

“နင္ သည္ကို ဘာလာလုပ္တာလဲ စူးရွ..”
“အရင္ဆံုး ၀င္ ထိုင္လိုက္ပါဦး ေဖြးရယ္.. ငါ ေအးေအးေဆးေဆး ရွင္းျပမယ္ေလ ေနာ္..”
“ငါ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ဘို႔ ခ်ိန္းထားလို႔ လာတာ.. နင္နဲ႔ စကားလက္ဆံု ေျပာဘို႔ မဟုတ္ဘူး..”
“အင္းပါ.. ငါ သိပါတယ္.. နင္ ခ်ိန္းထားတာ စိုး၀ဏၰ မဟုတ္လား..”
“………..”
“………..”
“နင္က ဘယ္သူမို႔လို႔ သည္ကိစၥ သိေနရတာလဲ စူးရွ..”

ဟုတ္မ်ား ဟုတ္ေနမလား ဟူေသာ အေတြးႏွင့္ ေမးလိုက္မိသည္။ စူးရွ နဲ႔ စိုး၀ဏၰ တစ္ေယာက္တည္းမ်ား ျဖစ္ေနမလားဟု ေတြးလိုက္မိျခင္းက မိမိ ေလာဘစိတ္မ်ား ျဖစ္ေနေလမလား။ ေဖြး၏ အေမးကို မေျဖမီ သူ တံေတြး ျမိဳခ်မိသည္။ မ်က္ႏွာကို လက္၀ါး ႏွင့္ ပြတ္မိသည္။ ဟူးး ကနဲ ေလပူတစ္ခ်က္ မႈတ္ထုတ္ျပီးမွ..

“စိုး၀ဏၰ ဆိုတာ ငါ့ မွတ္ပံုတင္ နံမည္ပါေဖြး.. သည္ေန႔ နင္ ေတြ႕ရမယ့္ စိုး၀ဏၰ ဆိုတာ ငါပါပဲ..”
“……..”
“……..”

လူတစ္ကိုယ္လံုး ေလထဲ ေျမာက္တက္သြားသည္။ စိတ္လႈပ္ရွားျခင္း၊ ၾကည္ႏူး ၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ တုန္လႈပ္ျခင္း၊ အညာမိသြားသူတစ္ေယာက္မို႔ အထူးပင္ ရွက္မိျခင္း၊ ေအးစိမ့္ေနသည့္ အေဆာက္ဦးထဲတြင္ မြန္းတည့္ေနပူပူက မိမိ မ်က္ႏွာတစ္ကြက္တည္းကို ထိုးက်ေနသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ လူ႕ဘ၀တြင္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ား သည္လိုပဲ ရွိတတ္ပါသလား။ ေငြေၾကး ခ်မ္းသာေသာ ေမေမ့ မိတ္ေဆြတစ္ဦး၏ သား ဆိုတာထက္ပို၍ ဘာမွ မသိရေသးေသာ လူတစ္ေယာက္က မိမိ ထံပါးတြင္ ကြ်န္တစ္ေယာက္လို ခစား ခဲ့သူတဲ့လား။ မိမိဘ၀ တစ္ခုလံုးကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္မည္ဟု မွန္းဆ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သူက မိမိကို မယံုႏိုင္ေလာက္သည့္ ရင္ခုန္ ခံစားမႈေတြ ေပးခဲ့သူကိုယ္တိုင္ပဲတဲ့လား။

ပံုမွန္အားျဖင့္ ဆိုပါလွ်င္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္မိေသာ္လည္း စူးရွ ဆိုသည့္ ကေလကေခ်ေကာင္ကို ႏွင္ထုတ္ျပီး သူေဌးသား စိုး၀ဏၰကို လာေတြ႕မိသည့္ မိမိ အျဖစ္ကိုေတာ့ အနည္းငယ္မက တစ္မ်ိဳး ျဖစ္မိသည္ အမွန္ပင္။ သူ႕မ်က္ႏွာကို စာအုပ္တစ္အုပ္လို ဖတ္ရႈမိသည္။ မိမိ အေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထား ရွိေနႏိုင္မလဲ။ ေသခ်ာတာေတာ့ မိမိအေပၚ အႏိုင္ပိုင္းလိုသည့္အေတြး လံုး၀ မေတြ႕ရ။ စိတ္ကို အတည္ျငိမ္ဆံုး ထား၍ စကားေျပာႏိုင္ရန္ ၾကိဳးစားမိသည္။ ငါက ႏွင္းေဖြးေဖြး.. ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္စီစဥ္ဘို႔ လမ္းေရြးတဲ့ေနရာမွာ သူေတာင္းစားပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူေဌးသားပဲျဖစ္ျဖစ္.. ဒါ ငါ့ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈပဲ ျဖစ္ရမယ္..

ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို တင္းတင္းေစ့ျပီး သူမ်က္လံုး တည့္တည့္ကို စိုက္ၾကည့္လိုက္၏။ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ျမိဳခ်လိုက္ေသာ သူ႕ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္က မိမိအတြက္ ခြန္အားျဖစ္သြားသည္။ မဲ့ျပံဳးတစ္ခ်က္ ျပံဳးလိုက္ျပီး ေျခလွမ္းတစ္လွမ္း ေနာက္ ဆုတ္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ခပ္မွန္မွန္ လႈပ္ရွားမႈ အတိုင္း လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။ စူးရွ ေခၚ စိုး၀ဏၰ မိမိေရွ႕ ျဖတ္ကနဲ လာပိတ္ရပ္၏။ ေအးစက္စက္ ၾကည့္ေနသည့္ မိမိ မ်က္၀န္းမ်ားကို ျပာျပာသလဲ ရင္ဆိုင္ျပန္ၾကည့္သည္။

“ေဖြး… ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေဖြးရယ္.. ငါ့ကို အခ်ိန္ခဏေပးပါ.. ငါ ရွင္းျပပါရေစဟာ ေနာ္..”
“………….”
“ေဖြး…”
“နင္ ငါ နဲ႔ ပတ္သက္ဘို႔.. ကြ်တ္.. မဟုတ္ေသးဘူး.. ခု ေလာေလာဆယ္မွာ ငါနဲ႔ စကားေျပာဘို႔ တကယ္ ေမွ်ာ္လင့္လား စိုး၀ဏၰ..”

တည္ျငိမ္ေအးစက္လြန္းေသာ မိမိစကားကို ဘယ္ႏွၾကိမ္မွန္း မသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကပ်ာကယာ ေခါင္းျငိမ့္ရင္း ျပန္ေျဖသည္။

“အင္းေလ.. ငါ ဒီအတြက္ တစ္ညလံုးကို မအိပ္ရေသးတာပါေဖြးရယ္.. ခဏပဲ.. ငါေျပာတာေတြ ခဏေလးပဲ နားေထာင္ေပးပါ.. ေနာ္..”
“ဒါဆို နင္ ေစာေစာက ေျပာတဲ့စကားကို ျပန္ျပင္လိုက္..”
“အြန္..”
“နင္ ေတြ႕ရမယ့္ စိုး၀ဏၰ ဆိုတာ ငါပါပဲ ဆိုတဲ့ စကားေလ.. နင့္စကား မွားေနတာ နင္ မသိဘူးလား.. ခု ခ်က္ခ်င္း ျပန္ျပင္ေျပာလိုက္ စိုး၀ဏၰ.. ႏွင္းေဖြးေဖြးကို ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းတဲ့ စိုး၀ဏၰ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ပါပဲ လို႔.. ျပင္ ေျပာ လိုက္…”


မိမိ မ်က္လံုးမ်ားကို စူးစိုက္ၾကည့္ရင္း တစ္ခြန္းခ်င္း ေျပာလိုက္သည့္ စကားေၾကာင့္ ထီေပါက္သြားသူ တစ္ေယာက္လို ေပ်ာ္သြားမိသည္။ ေဖြးကို စ ေတြ႕ဖူးခဲ့သည့္ အခ်ိန္ကတည္းက သူ တိတ္တခိုး ျမတ္ႏိုးခဲ့မိသည္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းႏွင့္ ကိုယ္ စိတ္ေလေနသည့္ အခ်ိန္မ်ားမို႔ သူမအနားကို ရဲရဲတင္းတင္း မခ်ဥ္းကပ္၀ံ့ခဲ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူမက မိမိ အတိတ္ကို သိသြားျပီး မိမိ အနားသို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ ပံုစံျဖင့္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ စိတ္ပ်က္ျခင္းတစ္၀က္ စိတ္လႈပ္ရွားျခင္းတစ္၀က္ႏွင့္ သူမ အႏိုင္က်င့္သမွ် ခံယူခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆံုး ၀တ္လက္စ ပင္တီေလး ဆုလက္ေဆာင္အျဖစ္ ရခဲ့သည့္ေန႔က သူ လံုး၀ အရူးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ တိုက္ဆိုင္စြာပဲ ထိုေန႔က သူမ အိမ္မွ အျပန္လမ္းတြင္ မိခင္ျဖစ္သူ ထံမွ ဖုန္း၀င္လာသည္။ လူေပလူေတ တစ္ေယာက္လို ေနေနသည့္ အခ်ိန္မ်ားကို ရပ္တန္းက ရပ္သင့္ျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာ၏။ က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့လာျပီျဖစ္ေသာ ဖခင္၏ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ဦးေဆာင္ရန္ တာ၀န္က မိမိ ပုခံုးေပၚ အလိုလို က်ေရာက္လာခဲ့သည္။ သည္ၾကားထဲ ေမေမကိုယ္တိုင္က မင္းအေဖ အသက္ မွီခ်င္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လာ ဟု ေျပာခဲ့သည္ျဖစ္ရာ..။

ပင္ကိုယ္အားျဖင့္ စိတ္ထား ေပ်ာ့ေျပာင္းသူမို႔ ဖခင္၏ က်န္းမာေရး အေျခေနကို ၾကားၾကားခ်င္း သူ အလြန္ပင္ တုန္လႈပ္သြားခဲ့သည္။ သံုးဦးတည္းေသာ မိသားစုေလးအေပၚ တာ၀န္မဲ့သည့္ သားတစ္ေယာက္ေတာ့ မျဖစ္ခ်င္။ ညတြင္းခ်င္း ရရာ ကားႏွင့္ ျပင္ဦးလြင္ သို႔ သူ ျပန္လာခဲ့သည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တကယ္လည္း ေဖေဖ့ အေျခအေနက မွန္းဆရ ခက္ေလာက္ေအာင္ ဆိုးရြားေနခဲ့သည္။ ေဖြး ထံသို႔ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားရန္ စိတ္ကူး မိပါေသာ္လည္း ရန္ကုန္ရွိ ဆရာႏွင့္ အန္တီ အပါအ၀င္ အားလံုး၏ ဖုန္းနံပါတ္မ်ား မွတ္သားထားသည့္ ဖုန္းက အျပန္လမ္းတြင္ ဘယ္နား ေပ်ာက္မွန္းမသိ ေပ်ာက္သြားခဲ့ေသး၏။ ေဆးရံုေပၚတြင္ ဖခင္ကို အနီးကပ္ျပဳစုရင္း၊ ေအာင္ျမင္စြာ လည္ပတ္ေနသည့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ေဖေဖ့ကိုယ္စား ထိန္းေက်ာင္း စီမံရင္း၊ ခင္ပြန္းျဖစ္သူအတြက္ ေသာက မ်ားေနရသည့္ မိခင္ကို ေဖးမရင္း အိပ္ခ်ိန္ပင္ ေကာင္းေကာင္းမရခဲ့။ ပင္တီ ႏြမ္းႏြမ္းေလး ပိုင္ရွင္ သခင္မကိုလည္း လြမ္းရံုသာ သူ တတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။

ေဖေဖ နလန္ထလာေတာ့ တစ္ခါ ညီအကို ၀မ္းကြဲျဖစ္သူ ေဒါက္တာ ေကာင္းျမတ္၏ မဂၤလာ ကိစၥအတြက္ ကူညီေပးရျပန္သည္။ ေကာင္းျမတ္ လက္ထပ္မည့္ ဇနီးေလာင္း ဓာတ္ပံု ျမင္လိုက္ရသည့္ ေန႔က သူ႕ေခါင္းကို မိုးၾကိဳး ပစ္သလို ခံစားလိုက္ရ၏။ သည္ေတာ့မွ သူ သိထားေသာ ေဖြး၏ အစ္မ ဆိုတာ ရုပ္ခ်င္း ခြဲမရေအာင္ တူသည့္ အျမႊာမွန္း သိလိုက္ရသည္။ အံၾသစရာ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားကိုလည္း အိပ္မက္လားပင္ ထင္မွတ္မွားခဲ့ရ၏။ မိဘမ်ားက သူ႕အား အိမ္ေထာင္ရက္သား ခ်ေပးရန္ စီစဥ္ လာေသာအခါ မိမိ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို မိမိ သေဘာျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ျပဳပါရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ေကာင္းျမတ္၏ ခယ္မ ျဖစ္သူ ႏွင္းေဖြးေဖြးကို သူ ျမတ္ႏိုးမိေၾကာင္း ေမေမ့အား ေျပာျပခဲ့သည္။ လူၾကီးခ်င္း ရင္းႏွီးရင္းစြဲမို႔ အခက္အခဲ တစ္စံုတစ္ရာ မရွိဘဲ ေရႊလမ္း ေငြလမ္း ပြင့္ခဲ့၏။ ႏွလံုးသားခ်င္း ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားအရ သူ႕အေပၚ ထားရွိသည့္ ေဖြး၏ ခံစားခ်က္ကိုလည္း ျမင္မိသည္။ သည္ကိစၥ အားလံုးကို စူးရွ အေနႏွင့္ပဲ ဖြင့္ေျပာရန္ သူ ၾကိဳးစားခဲ့၏။ ေဒၚမိမိခိုင္၏ လက္ရွိ စီးပြားေရး အေျခအေနကလည္း မိမိတို႔ မိသားစုအေပၚ မွီခိုရမႈမ်ား ရွိေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ သည္လို အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ တစ္ဦးအေနႏွင့္ ေဖြး အနားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ရန္ သူ မရဲခဲ့။ ေဒၚမိမိခိုင္၏ က်န္းမာေရး သတင္းပါ ၾကားလိုက္ရေတာ့ ပို ဆိုးသြားသည္။

ျမတ္ႏိုးရပါေသာ မိန္းကေလး ပင္ပန္းေနခ်ိန္မ်ားတြင္ အနား၌ သူ မရွိႏိုင္ခဲ့။ ႏွင္းေဖြးေဖြးကို သတို႔သမီးအျဖစ္ ရည္ရြယ္ပါေၾကာင္း ခြင့္ေတာင္းခဲ့ေသာ္လည္း မိမိတို႔ အေနအထားက တကယ္ၾကီး ခ်စ္သူရည္းစား မဟုတ္ျပန္ေတာ့ မိဘႏွစ္ပါးကို ေလာရန္ မတတ္ႏိုင္။ အထူးသျဖင့္ ေဖြး အေနႏွင့္ မိမိကို လက္ခံႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါလွ်င္ သူမ မိသားစု ခက္ခဲ အားနည္းေနခ်ိန္ ေငြေၾကးအင္အား သံုးသလိုျဖစ္သြားမွာ သူ အရမ္းေၾကာက္သည္။ ေဖြးဘက္က လက္ခံစဥ္းစားမည္ဟု အေၾကာင္းျပန္ စကား ၾကားရေတာ့ သူ ေပ်ာ္မိသည္။ တျပိဳင္တည္းမွာပဲ စူးရွ ႏွင့္ စိုး၀ဏၰ တစ္ဦးတည္း ျဖစ္ေၾကာင္း သူမကို ေျပာျပခ်င္သည္။ စူးရွ အေနႏွင့္ပဲ ေျပာျပခ်င္သည္။ ခုလို ျဖစ္သြားသည့္ အေျခအေနက သူ အေၾကာက္ဆံုး၊ မလိုလားဆံုး အေနထားျဖစ္၏။ ေဖြး စိတ္ထဲတြင္ သူမကို အရူးလုပ္သည္ဟု ထင္သြားမွာ သူ အလြန္ စိုးထိတ္သည္။ မာန ၾကီးေသာ မိန္းကေလးမို႔ အရွက္သည္းျပီး ျငင္းခ်လိုက္လွ်င္ သြားျပီ။

ရန္ကုန္ေျမသို႔ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သခင္မထံ ၀င္ေရာက္ ခစားခဲ့သည္။ ေဒါသတၾကီး ေမွ်ာ္ေနေသာ သခင္မေလး၏ တုန္႔ျပန္မႈမ်ားေအာက္တြင္ ေဆးမိသူလို မိန္းေမာရင္း စိတ္ကူးအားလံုး လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရ၏။ စူးရွ ဆိုေသာ ကေလကေခ်ေကာင္ေလး ဘ၀ႏွင့္ သခင္မ၏ ပန္းဦးေလးကို ခူးဆြတ္ခြင့္ရလိုက္ေတာ့ ပီတိျဖစ္ရသည္ထက္ ရင္နင့္ ၾကည္ႏူးရသည္။ တကယ္လို႔ မိမိသာ စိုး၀ဏၰ မဟုတ္ခဲ့ပါလွ်င္..။ အျခားတစ္ေယာက္ကို လက္ခံေတာ့မည့္ မိန္းကေလး အေနႏွင့္ သူ႕အေပၚ ေပးဆပ္ခဲ့ျခင္းက အဘိုးထိုက္လွသည္။ ဒါက သူတစ္ေယာက္တည္းရဲ့ အေတြးသက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ညက ဆရာ့အိမ္တြင္ပင္ သူ အိပ္သည္။ အန္တီ့ေျပာစကားအရ သူ႕ကို ေဖြး လာရွာ ေသးေၾကာင္း သိလိုက္ရ၏။ ဓါးသြားလို စကားမ်ားႏွင့္ ထီမထင္ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ သခင္မေလး၏ ႏုနယ္ေသာ ႏွလံုးသားကို သူ ေကာင္းေကာင္းၾကီး ခံစား သိလိုက္ရသည္။ ေမေမ့ကို အေရးေပၚ အပူကပ္ရေတာ့၏။ မီးေတာက္တစ္ခုအေယာင္ ေဆာင္ထားေသာ ႏွင္းပြင့္ကေလး အနားသို႔ သူအျမန္ဆံုး ေရာက္လိုလွျပီ။ မိမိေၾကာင့္ အရည္ေပ်ာ္က်ေနရွာသည့္ ႏွင္းပြင့္ကေလးကို စိတ္ပူလွသျဖင့္ တစ္ညလံုး တစ္ေမွးမွ အိပ္မေပ်ာ္။ စိတ္ထိခိုက္ျခင္းႏွင့္ စိုးထိတ္ျခင္း ေရာယွက္ လွ်က္ကပင္ သူအေၾကာက္ဆံုး အေနထားကို ရင္ဆိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ရေတာ့သည္။

ခ်ိန္းဆိုထားသည့္ အခ်ိန္ထက္ အမ်ားၾကီးေစာျပီး သူ ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ သူ႕ ဒိုင္ရာရီေလး အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသည့္ ေန႔ေလးကိုပင္ အမွတ္ရမိ၏။ အေၾကာင္းျပခ်က္ခ်င္း မတူေသာ္လည္း တစ္စံုတစ္ခုကို ထိတ္လန္႔ ေနရသည့္ အျဖစ္ခ်င္းက တူေနသည္။ သူ႕ကိုေတြ႕ေတာ့ သူမ မ်က္ႏွာေလး အံ့ၾသ တုန္လႈပ္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ ရုတ္ခ်ဥ္းပင္ ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္သြား၏။ သူ႕အတြက္ေတာ့ သူမသည္ တကယ္ပဲ စြမ္းအားၾကီးလြန္းေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ လိုသလိုဦးေဆာင္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ေသာ မိန္းကေလး၊ လိုခ်င္တာကို ရေအာင္ ယူႏိုင္ေသာ မိန္းကေလး၊ ရဲရင့္ ပြင့္လင္းေသာ မိန္းကေလး။ ေနတစ္စင္းလို ေတာက္ပေနသည့္ သူမ မ်က္၀န္းမ်ား ေအာက္တြင္ သူ႕ သတိၱေတြ အရည္ေပ်ာ္ရျမဲ။ ခုလည္း အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို သူမကပဲ ဦးေဆာင္ သြားျပန္သည္။ သူမ ေျပာခိုင္းသည့္ အတိုင္း ႏွင္းေဖြးေဖြးကို ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းတဲ့ စိုး၀ဏၰ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ပါ ဟု ျပာျပာသလဲ ေျပာလိုက္မိ၏။

သူ႕စကား ဆံုးေတာ့ သခင္မေလးက မဲ့ျပံဳးတစ္ခ်က္ ျပံဳးရင္း အခန္းထဲ ၀င္သည္။ ထိုင္ခံုနားတြင္ ေျခစံုရပ္ျပီး သူ႕ကို ခပ္ေစာင္းေစာင့္ လွည့္ၾကည့္၏။ သူမ ထိုင္မည့္ခံုကို အလိုက္တသိပဲ ဆြဲထုတ္ ေပးလိုက္သည္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာခြင့္ ရျပီဆိုတဲ့ေနာက္ အေျခအေနက မဆိုးလွေသး။ ဘယ္ႏွၾကိမ္ေျမာက္မွန္း မသိသည့္ ေလပူ တစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္ျပီး စားပြဲ တစ္ဘက္ရွိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ခံုတြင္ ၀င္ထိုင္ရန္ ျပင္လိုက္စဥ္..။

“ေရ တစ္ခြက္ ငွဲ႔ေပး..”
“အင္.. ေအာ္ ေအးေအး..”

ခံုတြင္ သြားထိုင္ရန္ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္ေသာ သူ႕ကို ေဖြး အမိန္႔ေပးပစ္လိုက္သည္။ ေစာေစာက ေျဗာင္းဆန္ေနေသာ ရင္လည္း အထိုက္ အေလွ်ာက္ ျငိမ္သက္သြားခဲ့ျပီ။ သည္ေန႔အဘို႔ စိုး၀ဏၰ ဆိုသည့္လူကို မိမိ လာေတြ႕ျခင္းက ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေရာင္းကုန္တစ္ခုလို သေဘာထားျပီး ေစ်းလာညွိျခင္း မဟုတ္။ မိမိ ႏွလံုးသားက အလိုရွိသူႏွင့္ ဦးေဏွာက္က ဆံုးျဖတ္သူ၊ သည္ ႏွစ္ခု ထပ္တူက်ေနျခင္းက မိမိ၏ ကံၾကမၼာသာ ျဖစ္သည္။ သည့္အတြက္ ေပ်ာ္မိသည္မွန္ေသာ္လည္း လက္ရွိ အေျခအေနအရ ရႊင္ျမဴး ၀မ္းေျမာက္မႈကို ေဖာ္ထုတ္ ျပသျခင္းထက္ အဆံုးအစြန္ထိ ေဒါသ ထြက္ျပလိုက္ျခင္းက ပို သင့္ေတာ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ေရသန္႔ဗူးထဲမွ ေရကို ဖန္ခြက္ထဲ ငွဲ႔ခ်ေပးေနသည့္ သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ရွည္သြယ္ သန္႔ျပန္႔ေနသည္။

ငါ ေပ်ာ္တယ္ စူးရွ.. ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ.. ဒါေပမယ့္ နင့္ကို ငါ ဖိုင္နယ္ စာေမးပြဲ စစ္ခ်င္ေသးတယ္.. လက္ရွိ နင့္ပံုစံကိုၾကည့္ျပီးမွ ျဖစ္လာတဲ့ ငါ့ စိတ္ပါ.. မေတာ္တဆ ျဖစ္သြားတဲ့ အေျခအေနေတြ အကုန္လံုး နင္ တမင္လုပ္တာ မဟုတ္မွန္း ငါ သိပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ နင္ ငါ့ကို ရဘို႔ ဒီထက္ပိုျပီး အားထုတ္သင့္ေသးတယ္ ထင္တာပဲ.. သိပ္ လြယ္ေနရင္ ၾကိဳးစားတယ္ ဆိုတဲ့စကား အလကား ျဖစ္သြားမွာေပါ့ဟာ.. စိတ္ေတာ့ မရွိနဲ႔ ေကာင္ေလးေရ.. ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိဳးစား ယူရတယ္ ဆိုတာ ၾကိဳးစားသူအတြက္ေရာ ရယူခံသူအတြက္ပါ တန္ဘိုး တက္ေစတယ္ ကြဲ႕.. လူတစ္ေယာက္၊ ပစၥည္းတစ္ခု၊ ေနာက္ဆံုး အေျခအေနတစ္ခု ဆိုပါေတာ့ဟာ.. ဘယ္အရာကို ၾကည့္ျပီး တန္ဘိုး သတ္မွတ္ၾကမယ္လို႔ နင္ ထင္လဲ.. သူ႕ေနရာနဲ႔သူ စံႏႈန္း သတ္မွတ္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ေပမယ့္ အရာအားလံုးမွာ ေသခ်ာတဲ့ တန္ဘိုး သတ္မွတ္ခ်က္က တစ္ခုတည္း ရွိတယ္.. အဲ့ဒါ ဘာလဲ သိလား.. နင္ မသိေသးရင္ မွတ္ထား စူးရွ.. လြယ္လြယ္ ရတာ မွန္သမွ် အေပါစား ပဲ…

 မိမိလက္ထဲ ကမ္းေပးလာေသာ ေရဖန္ခြက္ကို သူ႕မ်က္ႏွာအား လွည့္မၾကည့္ဘဲ ယူေသာက္လိုက္သည္။ လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ စီးဆင္းသြားသည့္ ေအးျမမႈက ေစာေစာက တုန္လႈပ္သြားသည့္ စိတ္တို႔ကို အတန္ငယ္ ျငိမ္သက္သြားေစ၏။ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက သြားမထိုင္ေသးဘဲ ရပ္ေနသည္။ ဖန္ခြက္ထဲရွိ ေရကုန္သြားေတာ့ “ယူဦးမလား..” ခပ္တိုးတိုးေမးရင္း ဗူးထဲမွ ေရကို ထပ္ထည့္ေပးရန္ ျပင္သည္။ ေဖြး ေခါင္းထဲ စိတ္ကူးတစ္ခု ေပၚလာမိ၏။ သူ႕မ်က္ႏွာကို ခပ္တည္တည္ စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကေလကေခ် စူးရွ.. သူေဌးေပါက္စ စိုး၀ဏၰ.. အ၀တ္အစား ပံုစံ ကြာေနတာကလြဲလို႔ နင္က နင္ပါပဲ.. ငါ့ အတြက္ေတာ့ နင္က နင္ပဲ..။ စိတ္ထဲက ေတြးရင္း မဲ့ျပံဳးတစ္ခ်က္ ျပံဳးမိလိုက္သည္။ အသက္ရႈ က်ပ္ေနသည့္ပံုစံ ေပါက္ေနသည့္ ေကာင္ကေလး၊ မိမိႏႈတ္မွ တစ္စံုတစ္ရာ မေျပာမခ်င္း လက္က ေရဗူးကို ကိုင္ထားဆဲ။ သည္ကတည္းက သူ႕စိတ္အေျခအေနမွာ မိမိ ေစညြန္ရာေအာက္ အလိုလို ပံုစံ က်ေနျပီမွန္း ေဖြး ရိပ္မိလိုက္သည္။

“ေတာ္ျပီ.. ” ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာလိုက္သည့္ အေျဖစကား ရမွ လက္ထဲက ေရဗူးကို ျပန္ခ်လိုက္မိသည္။ ေစာေစာက ေရဗူးကိုင္ျပီး ေျခစံုရပ္ေနသည့္ မိမိ အျဖစ္က ဟိုတယ္ စားပြဲထိုးရုပ္ ေပါက္ေနဦးေတာ့မွာ ေသခ်ာေန၏။ စားပြဲတစ္ဘက္ရွိ ထိုင္ခံုဆီ ေျခလွမ္း ျပင္လိုက္ေတာ့..

“အဲ့ဒါ ဘယ္ကိုတုန္း..”
“ထိုင္ မလို႔ေလ..”
“ငါ နင့္ကို ေပးထိုင္လို႔လား..”
“အြန္..”
“လာျပန္ျပီ သည္ အြန္..”
“……”
“မထိုင္နဲ႔.. အဲ့တိုင္း ရပ္ေန..”
“…….”
“နင့္မွာ ငါ့ကို ရွင္းျပစရာ ကိစၥေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနတယ္ မဟုတ္လား..”
“ဟုတ္တယ္ ေဖြး.. ငါ့မွာ ေျပာစရာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ..”
“ငါ နားမေထာင္ခ်င္ဘူး..”
“အာ..”
“စကား ျဖတ္မေျပာနဲ႔.. ငါ့စကား ဆံုးေအာင္ နားေထာင္..”
“ဟင္းးးး…”
“အဲ့ သက္ျပင္းခ်သံ ငါ အရမ္း မုန္းတယ္ သိလား..”
“အင္း.. အင္းပါ ေဖြးရယ္.. နင့္သေဘာအတိုင္း ငါ ေနပါ့မယ္.. ငါ့ကို နည္းနည္းေတာ့ ရွင္းျပခြင့္ေပးပါ..”
“ရွင္းျပရမွာပါ.. ငါလည္း သိခ်င္ေနတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ.. ဒါ ေပ မယ့္..”
“…………”
“ခုေလာေလာဆယ္ ငါ အကုန္ မသိခ်င္ဘူး..”
“…………”
“ဒီေတာ့ ငါ သိခ်င္တာပဲ ေရြးေမးမယ္.. နင္ ေျဖ..”
“…………”
“ေက်နပ္လား..”
“အင္းပါ.. နင့္ သေဘာ.. ေမးပါ ေဖြး.. နင္ေမးသမွ် ငါ အကုန္ အမွန္တိုင္း ေျဖပါ့မယ္..”

သူမႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ မေက်နပ္ဘူး ဆိုသည့္စကားက မိမိ ဘ၀တြင္ ရွိေတာင္ ရွိပါရဲ့လား။ ကိုယ္ကို မတ္မတ္ရပ္လိုက္ျပီး လက္ႏွစ္ဘက္ ေနာက္ပစ္ထားလိုက္သည္။ ေခါင္းမ်ားကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း ငိုက္စိုက္။ နင္ ေက်နပ္တယ္မဟုတ္လား ေဖြး.. နင္လိုခ်င္တာ သည္လိုပံုစံ မဟုတ္လား.. အရွင္သခင္တစ္ေယာက္ စစ္ေဆးသမွ် ရိုေသစြာ ေျဖၾကားေတာ့မယ့္ အေစခံတစ္ေယာက္လို ပံုစံေလ..။ ထိုင္ခံုတြင္ သြားထိုင္ရန္လည္း စိတ္မကူးေတာ့။ စကားေျပာခြင့္ ရသည္ကပင္ မိမိအေနႏွင့္ ေတာ္ေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေငြးေၾကးအသိုင္း၀ိုင္းက မက္ေလာက္စရာ ျဖစ္ေစဦးေတာ့ သူမ စိတ္ႏွင့္ မေတြ႕ပါလွ်င္ ထို အသိုင္း၀ိုင္း အရွိန္၀ါက မိမိကို တားဆီးလိုက္သည့္ တံတိုင္းပင္ ျဖစ္သြားႏိုင္ေသးသည္။ သူမႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ တစ္စက္ကေလးမွ ရွာမရေတာ့ေလာက္ေအာင္ လူက ျပာယာခတ္သြားရသည္ခ်ည္းပင္။ သည္လိုႏွင့္ပဲ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ရွင္းျပရမည့္ အေျခအေနမွ သခင္မ ေမးသမွ်သာ ေျဖရမည့္ဘ၀ ေရာက္သြားရျပန္သည္။ ဘုရားသိၾကားမလို႔ ကိုယ္ေျပာခ်င္သမွ် အကုန္ေမးပါေစ ဟုသာ ဆုေတာင္းရေတာ့၏။

“နင့္ နံမည္ ဘယ္သူလဲ..”
“……..”
“နံမည္ ေျပာဘို႔ေတာင္ ျပန္စဥ္းစားေနရေသးတယ္လား.. နင္ တကယ့္ လူလိမ္ လူညာ..”
“အာ.. မဟုတ္ဘူး ေဖြး.. နင္ ဘယ္လို ေျဖေစခ်င္မွန္း မသိလို႔ပါ..”
“ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ..”
“ဟုတ္တယ္ ေဖြး.. နင္ စိတ္ဆိုးမွာ ငါ အရမ္းေၾကာက္တယ္.. တကယ္က ဒါေတြအားလံုး မရည္ရြယ္ဘဲ ျဖစ္ကုန္တာပါဟာ.. ငါ ဘာတစ္ခုမွ တမင္လုပ္ခဲ့တာ မရွိပါဘူး..”
“ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါ့ အေမးနဲ႔ နင့္အေျဖ တျခားစီ ျဖစ္ေနတယ္ေနာ္..”
“……..”
“……..”
“စိုး၀ဏၰ ဆိုတာက ငါ့ မွတ္ပံုတင္ထဲက နံမည္.. ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့သူ အားလံုးက စူးရွ လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္.. အိမ္နံမည္ေပါ့.. ဆရာနဲ႔ စ သိေတာ့လည္း ဒီနံမည္ပဲ ငါ အရင္ေျပာမိလို႔ပါ.. သင္တန္းမွာ ေဖာင္ျဖည့္တာေတာ့ မွတ္ပံုတင္ နံမည္နဲ႔ေပါ့.. ဒါမယ့္ ဆရာ ကိုယ္တိုင္က ႏႈတ္က်ိဳးေနေတာ့..”
“………….”
“ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါေဖြး.. စူးရွပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. စိုး၀ဏၰပဲျဖစ္ျဖစ္.. နင့္ စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကို..”
“………….”
“ငါက နင္ သိထားတဲ့ ငါပါ.. နင္ လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံ ေတြးယူပါေဖြး..”

သိပ္ ေသခ်ာတာေပါ့။ သည္လိုပဲ ျဖစ္ေနရမယ္ေလ။ သူ႔ အေျဖစကားအတြက္ ေဖြး စိတ္ထဲ အတိုင္းထက္အလြန္ ေက်နပ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိထံပါးမွ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး သည္ပံုစံျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာျခင္းကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ စိတ္ထဲ မရွင္းႏိုင္။ သူသာ မိမိကို အမွန္တကယ္ အေလးနက္ ထားပါလွ်င္ အနည္းဆံုးေတာ့ သူ႕ဘ၀ အေနအထား အမွန္ကို ရွင္းျပသင့္သည္ မဟုတ္ပါလား။ သည္လိုေတြးျပန္ေတာ့ မိမိကေရာ သည္အခြင့္အေရး ေပးခဲ့လို႔လား ဆိုတာ ျပန္ေတြးမိသြားသည္။ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ လက္ရွိျဖစ္သြားသည့္ပံုစံက သူ႕အား တဘက္သတ္ အႏိုင္က်င့္ခဲ့သည့္ မိမိကို မထင္မွတ္ထားေသာ ပံုစံျဖင့္ အႏိုင္ပိုင္းလိုက္သလို ျဖစ္ေနသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ ေရေျမြေလးဟု မိမိ ထင္ခဲ့သည့္ လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် နဂါးတစ္ေကာင္အျဖစ္ မသတ္မွတ္ခ်င္ပါ။ မ်က္ႏွာထားကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ တင္းျပီး ေမးခြန္းကို ျပန္ စ သည္။ သူ ျပန္ေျဖမည့္ အေျဖမ်ားကို အာရံုစိုက္ေနသည့္ မိမိ ႏွလံုးသားကေတာ့ တထိတ္ထိတ္ ခုန္ လ်က္။


“ေျပာ.. နင္ ငါ့ကို မေျပာမဆိုနဲ႔ ေပ်ာက္သြားတဲ့ကိစၥ..”
“အြန္း.. အဲ့ေန႔က နင့္ဆီကအျပန္ ငါ့အိမ္က ဖုန္း ၀င္လာတယ္.. ေမေမ ဆက္တာ.. အေဖ အသည္းအသန္ ျဖစ္ေနလို႔ေလ.. အသက္မွီခ်င္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လာ ဆိုေတာ့..”
“……….”
“တကယ္လည္း ေဖေဖ ေတာ္ေတာ္ ျဖစ္ေနတာ ေဖြး.. ငါ မညာပါဘူး.. ငါ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့ အေဖ့ က်န္းမာေရးရယ္.. အလုပ္ကိစၥေတြရယ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ရႈပ္ယွက္ခတ္ကုန္တယ္..”
“………..”
“အျပန္လမ္းမွာ ဖုန္းလည္း ေပ်ာက္သြားေသးတယ္.. နံပါတ္ေတြ တစ္ခုမွ အလြတ္မမွတ္မိလို႔..”
“………..”
“တျခား တစ္နည္းနည္းနဲ႔ အေၾကာင္းၾကားႏိုင္ဘို႔လည္း ဘယ္လိုမွ မစီစဥ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ငါ အလုပ္မ်ားခဲ့တာပါ ေဖြးရယ္.. ငါ နင့္ကို အေရးမစိုက္တာ လံုး၀ မဟုတ္ရပါဘူး..”
“………..”
“………..”
“အြမ္းးး.. ဒါက ေပ်ာက္သြားရတဲ့ အေၾကာင္းရင္း.. ထားပါေတာ့.. မိဘ က်န္းမာေရးျပႆနာ ဆိုတာ ငါလည္း မၾကံဳဘူးတာမွ မဟုတ္ဘဲ.. ဒါမယ့္ နင့္ ငါ့ဆီျပန္လာတဲ့ပံုစံမွာ ရိုးသားတဲ့ စိတ္ရင္း ပါမလာဘူးလို႔ ငါ ခံစားလိုက္ရတယ္..”
“အာ.. မဟုတ္ဘူး ေဖြး.. နင္ အဲ့လို ထင္သြားမွာ ငါ အေၾကာက္ဆံုးပဲ..”

ဒါေပါ့.. ငါကလည္း နင္အေၾကာက္ဆံုးျဖစ္မယ့္ကိစၥ တမင္ေရြးေျပာတာပဲေလ.. ။ နာက်ည္းမႈ အျပည့္ပါသည့္ မဲ့ျပံဳးတစ္ခုကို ပီပီျပင္ျပင္ ျပံဳးရင္း သူ႕မ်က္လံုးမ်ားကို စူးစိုက္ ၾကည့္ပစ္လိုက္သည္။ စိတ္အိုက္ေနသည့္ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာက သည္ေလာက္ ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနတာ သူ မို႔လို႔ ထင္ပါရဲ့ေလ။ မ်က္ႏွာကို လက္ႏွင့္ ပြတ္ျပီး သက္ျပင္း ခိုးခ်လိုက္ေသး၏။ နင္ ေတာ္ေတာ္ အသည္းႏုတာပဲ စူးရွ.. သည္ေလာက္ေလးကို ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ ခံစားျပေနေတာ့ ငါ့အတြက္ ပိုျပီး ႏိုင္ကြက္ ရေနတာေပါ့ ငတံုးရယ္..။ ပီတိ အေတြးတို႔ေၾကာင့္ မိမိ မ်က္၀န္းမွ ေဒါသအေရာင္မ်ား ေလ်ာ့က် မသြားမီ မာန္ျမွင့္၍ စကား ျပန္ဆက္ရေသးသည္။

“အာ့ဆို ရွင္းေလ.. တကယ္ဆို နင္ ငါ့ဆီ ရုိးရိုးတန္းတန္း ျပန္လာသင့္တာမဟုတ္ဘူးလား..”
“ဟုတ္ပါတယ္ ေဖြး.. နင္ ေျပာတာမွန္ပါတယ္.. ငါလည္း ဒီပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူး.. ငါ ရွင္းျပပါ့မယ္.. ေမေမက ငါ့ကို အိမ္ေထာင္ ခ်ေပးဘို႔ စီစဥ္တယ္..”
“………….”
“ငါ.. ငါ လည္း အဲ့မွာ နင္နဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး ေမေမ့ကို ေျပာမိသြားတယ္..”
“………….”

“………….”
“ဘာလဲ.. နင္ ငါ့ဆီမွာ အျပစ္သား လာ လုပ္တဲ့အေၾကာင္းလား..”
“အာ.. ေဖြးရယ္.. ဒီလိုဟာ.. အစက နင့္အမ ဆိုတာကို အျမႊာမွန္း ငါ တကယ္ မသိဘူး.. နင့္ အမ ေစ့စပ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိေပမယ့္ အဲ့လူက ငါနဲ႔ ပတ္သက္ေနမွန္းလည္း ငါ တကယ္ မသိပါဘူး..”
“ညီကို ၀မ္းကြဲ ဆို..”
“အြန္း ဟုတ္တယ္.. ဒါမယ့္ သတို႔သမီးက နင့္အမ ဆိုတာ ငါ တကယ္ မသိတာပါေဖြး.. မဂၤလာပြဲအတြက္ စီစဥ္ၾကေတာ့ ငေကာင္းက ဒါ ငါ့ေလဒီ ဆိုျပီး ဓာတ္ပံု ျပတယ္.. အဲ့မွာ နင့္ပံု ျဖစ္ေနေတာ့ ငါ လံုး၀ ေရွာ့ခ္ ေပါ့ဟာ..”
“…………”
“…………”

ဘာလို႔ ေရွာ့ခ္ ရတာလဲလို႔မ်ား ေမးလိုက္ပါေတာ့လား သခင္မရယ္.. ငါ နင့္ကို သိပ္ခ်စ္မိေနလို႔ပါ လို႔ ေျဖခ်င္လြန္းလို႔ပါ..။ ေယာက်ၤားၾကီး တန္မဲ့ ဘာလို႔ သည္ေလာက္ သတၱိ နည္းေနရမွန္း မိမိ ကိုယ္တိုင္လည္း နားမလည္ေတာ့။ တကယ္ဆို ေမေမ့ကို ေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း ေကာင္းျမတ္ ခယ္မေလာင္း ႏွင္းေဖြးေဖြး ဆိုတာ သား ျမတ္ႏိုးေနတဲ့ မိန္းကေလးပါ.. သူ႕ကိုပဲ လက္ထပ္ခ်င္လို႔ပါ ဆိုသည့္ စကားေလးေလာက္ေတာ့ ေျပာႏိုင္သင့္သည္ မဟုတ္ပါလား။ မိခင္ကိုပင္ အထစ္ေငါ့မရွိ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္ စကားတို႔က ကာယကံရွင္ သူမေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္သည္။ သည္စကားကို ဖြင့္ေျပာမယ္ၾကံတိုင္း ရင္ဆိုင္ရသည့္ သူမ မ်က္၀န္းတို႔ကလည္း မီး၀င္း၀င္း ေတာက္ေနသည္ခ်ည္းသာ။ ခုလည္း မိမိ ေမွ်ာ္လင့္သည့္ ေမးခြန္းေလးမ်ား ေမးလိုက္ေလမလား ဟူသည့္ အေတြးႏွင့္ တင္းတင္းေစ့ထားသည့္ သူမ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ားကို စိုက္ေငး ၾကည့္ေနမိသည္။

အခန္းေလးက တဒဂၤ ျငိမ္သက္ သြား၏။ မိမိဘက္က ေျဖရန္ စကားမ်ား စနစ္တက် စီထားႏွင့္ေသာ္လည္း ေမးခြန္းက ထြက္မလာေသး။ ျမတ္ ကိစၥကိုလည္း ေမးေစခ်င္သည္။ မိမိအေပၚ တစ္သက္လံုး အႏိုင္ယူလိုက ယူေစခ်င္ပါေသာ္လည္း မိသားစုေလးတစ္ခု ထူေထာင္ခြင့္ ရမည္ ဆိုလွ်င္ျဖင့္ သူမ မဟုတ္သည့္ အျခားမိန္းမ တစ္ဦးႏွင့္ လူမသိသူမသိ ကေလးတစ္ေယာက္ ရဖူးသူ ဟူသည့္ အေတြးကိုေတာ့ ေပ်ာက္ေစခ်င္မိသည္။ သူႏွင့္ ေပါင္းဖက္ျပီး သူမ ေမြးထုတ္ေပးမည့္ ရင္ေသြးသည္ သူ႕အတြက္ ပထမဆံုးေသြးသား၊ ပထမဆံုး မ်ိဳးဆက္၊ ပထမဆံုး ဆုလာဘ္ရတနာသာ ျဖစ္ေၾကာင္း သခင္မေလး သိေစခ်င္ပါသည္။ ခါးေလး ဆန္႔ထိုင္ျပီး တစ္ခုခုေျပာရန္ ျပင္လိုက္သည္မို႔ သူ အားတက္ သြား၏။ ႏႈတ္ခမ္း လွလွေလးမွ စကားသံ ထြက္လာသည္။

“ငါ ဗိုက္ဆာေနျပီ..”
“အြန္..”
“………”
“အင္း.. ေအးေပါ့.. ဆာေရာေပါ့.. ဘာမွာမလဲ ေဖြး.. ငါ ၀ိတ္တာ ေခၚလိုက္မယ္ေလ ေနာ္..”
“အင္း..”

ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ျဖစ္မလာေသာ္လည္း သူ စိတ္ မပ်က္မိပါ။ သည္ေလာက္ ရွင္းျပခြင့္ ရလွ်င္ပဲ မဆိုးလွျပီ။ တစ္ခုခုစားသည့္ အဆင့္ထိ ေရာက္လာျပီ ဆိုတဲ့ေနာက္ေတာ့ သူမ အတန္ငယ္ စိတ္ေျပလာေၾကာင္း ယူဆ၍ ရႏိုင္ျပီမဟုတ္ပါလား။ စားရင္းေသာက္ရင္း ဆက္ေမးသမွ် အေကာင္းဆံုး ေျဖႏိုင္ရန္သာ ၾကိဳးစားရမည္။ နံရံရွိ လူေခၚဘဲလ္ ေလးကို ႏွိပ္လိုက္ျပီးမွ ကိုယ့္ အျဖစ္ကိုယ္ သတိထားမိသြား၏။ ခု ခ်ိန္ထိ မတ္တပ္ရပ္ေနရဆဲ။ ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္ သြားထိုင္လိုက္ဘို႔ေတာ့ စိတ္မကူးရဲ။ ခြင့္ေတာင္း ၾကည့္ရမလား ေတြးေနတုန္း တံခါးေခါက္သံႏွင့္အတူ ၀ိတ္တာ ေကာင္ေလး ၀င္လာသည္။ ခုမွေတာ့ မထူးေတာ့ျပီမို႔ သည္အတိုင္းပဲ ရပ္ေနလိုက္ေတာ့၏။ လွပ ေက်ာ့ရွင္းေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦးက စားပြဲတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ေနသည္။ မိမိက လက္ကေလး ေနာက္ပစ္လွ်က္ အနားတြင္ မတ္တပ္။ ၀ိတ္တာေလးက အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္ႏွာျဖင့္ မိမိကို တလွည့္ သူမကို တလွည့္ ၾကည့္သည္။ ခုေန သြားထိုင္လိုက္ကာမွ ထ ေဟာက္လိုက္ပါလွ်င္ လူေရွ႕သူေရွ႕ အရွက္ ကြဲရဦးမည္။ လက္ရွိပံုစံတြင္ မိမိက သူမ၏ ကိုယ္ရံေတာ္လိုလို သက္ေတာ္ေစာင့္လိုလို အေနအထား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတာ္ေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။

၀ိတ္တာေကာင္ေလးက မိမိထက္ ငယ္မည့္ပံုေပၚသည္။ ဧည့္သည္ေပါင္းစံုကို ဆက္ဆံေနရသည့္ က်င့္သားျပည့္ ၀န္ထမ္းပီပီ မိမိကို ၾကာၾကာ စိုက္ၾကည့္မေနပါ။ မီႏူးကဒ္ ကေလးကို ေဖြး ထံ လွမ္းေပးျပီး ႏုတ္စာအုပ္ေလးတြင္ မွာသမွ် ေရးမွတ္ရန္ အသင့္ ျပင္သည္။ ေကာင္ေလးက သူ႕အလုပ္သူ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ေနေသာ္လည္း မိမိမွာေတာ့ ေနမတတ္ထိုင္မတတ္ ဆိုသလို ျဖစ္ေနသည္။ ဟိုတစ္ခါ ဖိနပ္ဆိုင္မွာ လူေရွ႕သူေရွ႕ ဖိနပ္ စီးေပးခဲ့ရတုန္းကမွ သမီးရည္းစားႏွင့္ ပံုမွားရိုက္လို႕ ရေသးသည္။ ဒါေတာင္ ဟိုတုန္းက သူ႕၀တ္စားဆင္ယင္ပံုစံက ယခုထက္ မ်ားစြာ ႏြမ္းဖတ္ သိမ္ငယ္ ေနခဲ့ေသး၏။ ေနာက္တစ္ခု ဆိုးတာက သည္ဟိုတယ္ သည္အခန္းကို ဘြတ္ကင္ လုပ္တုန္းက သူ႕ အတြင္းေရးမႈး ၀န္ထမ္းထံ ညတြင္းခ်င္း ဖုန္းဆက္ျပီး ခိုင္းလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အတြင္းေရးမႈး ကိုျမတ္မင္းက အရႊန္း ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ မိတ္ေဆြေပါသည္။ ဟိုတယ္ မန္ေနဂ်ာကလည္း သူ႕ အသိဟု ဆိုေသး၏။ သည္အခန္းကိုမွာသူ မည္သူ ဆိုတာမ်ား ေျပာလိုက္ေသးလား..။ သည္လိုေတြ႕မိေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ေနရင္း လူက က်ံဳ႕၀င္သြားသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ မ်က္ႏွာကိုလည္း ရင္ဘတ္ထဲ ၀င္မတတ္ပင္ ငံု႔ႏိုင္သေလာက္ ငံု႔ထားမိေတာ့သည္။

“တကူးတက ေရးမွတ္ေနစရာ မလိုပါဘူး.. ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တစ္ပြဲ ၾကက္သားနဲ႔.. ျမန္ျမန္ေလး ယူလာေပး.. ကုတ္ တစ္ဗူးပါ ယူခဲ့..”
“ခင္ဗ်ာ..”

အမွာစကား ဆံုးေတာ့ ၀ိတ္တာေလးက သူမကို ၾကည့္သည္။ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ဟိုတယ္တစ္ခု၏ သီးသန္႔ စားေသာက္ခန္းထဲတြင္ မွာလိုက္သည့္ စားစရာက ၀ိတ္တာအဘို႔ ျပန္ၾကည့္ေလာက္စရာ ျဖစ္သြားတာေတာ့ အမွန္ပင္။ သူမ မွာလိုက္သည့္ တစ္ေယာက္စာ လြယ္လင့္တကူ အစားအေသာက္၏ လိုရင္းကို မိမိတို႔ႏွစ္ဦးပဲ နားလည္သည္ မဟုတ္ပါလား။ သူမက ဆတ္ကနဲ ေခါင္းလွည့္ျပီး ေကာင္ေလးကို ခပ္စူးစူး ျပန္ၾကည့္္၏။ စိတ္ရွိလာလွ်င္ ဘယ္သူ ဘာထင္ထင္ ဂရုမစိုက္ဘဲ လုပ္တတ္ေသာ အက်င့္ေလးကို သူ ပိုခ်စ္သြားမိ၏။ သည္လိုေတြးလိုက္ေတာ့ သူ႕စိတ္ထဲ နင့္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သခင္မေလး၏ သိပ္လွသည့္ ေဒါသ မ်က္ေစာင္းကို မိမိ တစ္ဦးတည္းအတြက္ပဲ သံုးေစခ်င္သည္။ ေၾကာင္ၾကည့္ေနသည့္ ၀ိတ္တာေလးထံသို႔ သခင္မ၏ ညိႈ႕ဓာတ္မ်ား ေရာက္သြားမွာ စိုးသည္။ “အဟမ္း ဟမ္း..” ပါးစပ္ကို လက္ႏွင့္ အသာကြယ္ကာ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ ခပ္တိုးတိုး ဟန္႔လိုက္၏။ ၀ိတ္တာေကာင္ေလး၏ အူေၾကာင္ေၾကာင္ အၾကည့္က သူ႕ဘက္ေရြ႕လာသည္။ သူ႕စိတ္ထဲက စကားကို မ်က္လံုးႏွင့္ပဲ လွမ္းေျပာလိုက္ရ၏။ ခင္ဗ်ာ မေနနဲ႔ ငါ့ေကာင္ေရ.. ဟုတ္ကဲ့လို႔ ျမန္ျမန္ေျပာျပီး ခိုင္းတဲ့တိုင္း သြားလုပ္ေခ်ဟ.. ေတာ္ၾကာေန မင္းပါ စက္ကြင္းမလြတ္ ျဖစ္သြားဦးမယ္..။

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်..”

ေကာင္ေလး ျပန္ထြက္သြားေတာ့ ေလပူတစ္ခ်က္ အင့္ကနဲ ျမိဳခ်မိ၏။ သခင္မေလးကေတာ့ ေနာက္မွီ ထိုင္ခုံေပၚတြင္ ေျခေထာက္ေလးခ်ိတ္၍ သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ေနသည္။ မ်က္ႏွာ ေျပာင္တင္းတင္းေလး ၾကည့္ရတာေတာ့ ေစာေစာကေလာက္ ေဒါေရာင္ ေတာက္မေန။ စကားေျပာခြင့္ အျပင္ သူတည္ခင္းေသာ အစားအေသာက္ကိုလည္း လက္ခံျပီဆိုေတာ့ အေျခေန ေကာင္းလာျပီ ဆိုသည့္ သေဘာ။ သည္လို ယူဆလိုက္မိေတာ့ လူက စိတ္ အတန္ငယ္ ေပါ့သြားသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေတာင့္တင္းေနသည္ အေၾကာမ်ားလည္း အနည္းငယ္ သက္သာ ေလ်ာ့ပါးသြား၏။ သည္ေတာ့မွ ရပ္ေနရတာ ၾကာသည့္ ဒူးက ေညာင္းခ်ိခ်ိ ျဖစ္လာသည္။ အစားအေသာက္ အသံ ၾကားရျပီမို႔ မိမိ ၀မ္းမွလည္း တက်ဳတ္က်ဳတ္ ျမည္သေယာင္ ရွိလာ၏။ သို႔ေသာ္ သူမ မွာသည့္ စားစရာက တစ္ေယာက္စာတည္း။

လုပ္လိုက္ ေဖြးေရ.. ငါက အသံုးမက်တဲ့ အေစခံေကာင္ဆိုေတာ့ သခင္နဲ႔ တစ္၀ိုင္းတည္း တျပိဳင္တည္း စားခြင့္ မရွိဘူးေပါ့.. ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါ ေက်နပ္ပါတယ္.. ထြက္သြားလို႔သာ မေျပာရင္ နင္ ေပးသေလာက္ထက္ ပိုျပီး ငါ ဘာမွမေတာင္းပါဘူး.. ငါ အခု နင့္ကို ေပးဆပ္ခ်င္ေနတာေတြက အစြမ္းကုန္ မိုင္ကုန္ ဆိုေပမယ့္.. အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္က တစ္သက္တာ ထာ၀ရအတြက္ပါ ေဖြး.. ဘယ္ေတာ့မွ ေလ်ာ့သြားမွာမဟုတ္တဲ့ ေပးဆပ္ျခင္းေတြနဲ႔ နင့္နားမွာ ငါ ေနခ်င္တာပါ.. ငါ့ကို ဒီတစ္ခုတည္းပဲ ေပးပါ ေဖြးရယ္.. ငါ ေနပါရေစ.. နင့္ရဲ့ ရာသက္ပန္ ကြ်န္တစ္ေကာင္ အျဖစ္ နင့္နားမွာ ငါ တစ္သက္လံုး ေနပါရေစ..

“ညက ဘယ္မွာ အိပ္လဲ..”
“ဆရာ့ အိမ္မွာပဲ..”
“ငါ အန္တီ့ဆီ သြားတာ သိျပီးျပီေပါ့ အာ့ဆို..”
“အြန္း အန္တီ ေျပာျပတယ္..”
“………”
“………”
“………”
“ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေဖြးရယ္..”
“ငါ မေက်နပ္ဘူး.. ေက်နပ္ရမယ့္ ကိစၥလို႔လည္း မထင္ဘူး.. တမင္လုပ္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. သူ႕အလိုလို ျဖစ္ကုန္တာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ငါ မေက်နပ္ဘူး.. ဒါေတြအားလံုး နင္ ငါ့ကို အရူးလုပ္တာ..”
“အာ.. မဟုတ္ဘူးေဖြး.. လံုး၀ မဟုတ္ရပါဘူးဟာ.. နင္ ေက်နပ္တဲ့ထိ ငါ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ.. ငါ့ကို ႏွင္မထုတ္ရင္ ျပီးေရာပါဟာ ေနာ္..”

အစားအေသာက္မ်ား ေရာက္လာ၍ ခဏ စကားစ ျပတ္သြားသည္။ တံခါး ေခါက္ျပီးမွ ၀င္လာျခင္း ျဖစ္သည့္တိုင္ ျပာျပာသလဲ ရွင္းျပေနသည့္ သူ႕ပံုစံကို ၀ိတ္တာေလး သတိထားမိသြားပံုရသည္။ “လိုအပ္ရင္ ဘဲလ္ တီးလိုက္ပါအမ..” ခပ္ကုပ္ကုပ္ ေျပာျပီး ခ်က္ခ်င္း လွည့္ထြက္သြား၏။ မိမိႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္း သူစိမ္းတစ္ေယာက္ေရွ႕တြင္ သည္လို ပံုစံမ်ိဳး သူ တစ္ခါမွ် မၾကံဳစဖူး။ ေနာက္ျပန္ေတြ႕မွာမွ မဟုတ္ဘဲေလ ဟု ေတြးမိေသာ္လည္း စိတ္အိုက္မိသည္ေတာ့ အမွန္ပင္။ ခ်ေပးသြားသည့္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ပန္းကန္က အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းႏွင့္၊ စားခ်င္စရာ အနံ႔က အစာအိမ္ထဲအထိ ေရာက္လာသည္။ သခင္မေလးက ဇြန္းကို ေဘးတြင္ ခ်ျပီး ခက္ရင္းတစ္ခုတည္းႏွင့္ လွပစြာ စားသည္။ လက္သန္းလံုးေလာက္နီးပါးရွိမည့္ ေခါက္ဆြဲလံုးၾကီးမ်ားကို ၾကည့္ျပီး တံေတြး ခဏခဏ ျမိဳခ်မိသည္။ ေတာက္ေလာင္ေနေသာ ၀မ္းမီးကို မည္သို႔ ျငွိမ္းရမည္ မသိသလို မိမိကို စိတ္ဆိုး မေျပေသးသည့္ သခင္မေလးအနား ခစားေနရသည္မွာလည္း စနက္တံ ျဖဳတ္ထားေသာ ဗံုးတစ္လံုးကို ခါးပိုက္ေထာင္ထဲ ထည့္ထားရသလို ျဖစ္ေနသည္။

“………”
“………”
“………”
“အေအး ထည့္ေပး..”

လတ္စသတ္လိုက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ စားလက္စ ေခါက္ဆြဲက ပန္းကန္ထဲတြင္ တစ္၀က္ေလာက္ က်န္ေသးသည္။ အမိန္႔အတိုင္း အေအးဗူးကို ေဖာက္ကာ ဖန္ခြက္ထဲ ငွဲ႔ေပးလိုက္၏။ တစ္ငံုပဲ ေသာက္ျပီး ေရတစ္ခြက္ ထပ္ငွဲ႔ခိုင္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးကို တစ္ရႈးႏွင့္ သုတ္လိုက္ျပီ ဆိုေတာ့ သူမ စားေသာက္မႈ ျပီးဆံုးသြားသည့္ သေဘာ။ ေခါက္ဆြဲ ပန္းကန္ အတြင္းမွ ခက္ရင္းကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ျပီး ပန္းကန္ကို မိမိဘက္ တြန္းေရႊ႕ေပးသည္။ ေမးတစ္ခ်က္ ဆတ္ျပလိုက္ရင္း..

“အင့္.. စား..”
“ဟမ္..”
“ျမန္မာလို နားမလည္တာလား.. Eat it right now ! ..”
“အြန္.. အင္း အင္းပါ.. ဟို.. ဇြန္းေလးေတာ့ေပးေလ ေဖြး..”
“မေပးဘူး.. စား ဒီတိုင္း..”
“အာ..”
“……”

မေက်နပ္ရင္ ထြက္သြား ဆိုေသာစကားက သူမ ႏႈတ္ဖ်ားမွ မဆိုလိုက္ပါဘဲ မ်က္လံုးမွတဆင့္ မိမိ နားထဲ အလိုလိုေရာက္လာ၏။ ဒီတိုင္း စား ဆိုေတာ့လည္း စားရံုေပါ့.. ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ပန္းကန္ကို တလွည့္၊ မိမိလက္ကို တလွည့္ၾကည့္ရင္း လက္နဲ႔ပဲ ႏိႈက္စားဘို႔ ျပင္လိုက္သည္။ လက္မႏွင့္ လက္ညိႈးေလးကို တစ္ရႈးႏွင့္ အရင္ သုတ္လိုက္ျပီးမွ ေခါက္ဆြဲတစ္မွ်င္ကို လွမ္းကိုင္လိုက္၏။ “အ..” ဖ်ဥ္းကနဲ နာက်င္မႈ။ သခင္မေလးက မိမိ လက္ခံုကို ခက္ရင္း ႏွင့္ ထိုးျခစ္ဆြဲခ်လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ လက္ကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ခံုေပၚတြင္ အစင္းရာၾကီးမ်ားက အေၾကာင္းလိုက္ ထင္ တက္လာ၏။

“ျပီးမလား သည္ေန႔ အဘို႔.. အဲ့လို တစ္မွ်င္ခ်င္း စားေနရင္..”
“…….”
“လက္ေနာက္ပစ္ထား.. ပါးစပ္နဲ႔ ကုန္းစား..”
“အာာာ..”
“ဘာ အာ လဲ.. နင့္ပံုစံ အဲ့လို လက္ေနာက္ပစ္ထားတာ ငါ့မ်က္စိထဲ ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္လို႔ ေကာင္းတယ္..”
“ငါ ျမန္ျမန္ စားပါ့မယ္.. လက္နဲ႔ပဲ..”
“မလိုခ်င္ဘူးဟာ.. ငါ ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္ရင္လုပ္.. မလုပ္ရင္.. ေနခဲ့ေတာ့..”
“အာ.. အာ့ဆို ငါလည္း လိုက္မယ္ေလ ေဖြး.. မစားေတာ့ဘူး.. ငါ မဆာပါဘူး..”
“ဘယ္ကို လိုက္မွာတုန္း..”
“နင္ သြားတဲ့ေနာက္ေလ..”
“ငါက အိမ္ျပန္မွာ..”
“အာ့ဆိုလည္း အိမ္ေပါ့..”
“ဟဟ.. ဘာ လိုက္လုပ္မွာတုန္း..”
“……….”
“……….”
“နင္ နင္ လုပ္ခိုင္းတာ အကုန္ လုပ္မယ္ေလ..”
“အင္းေလ.. ငါ အခု ခိုင္းေနတာ နင္ မလုပ္ဘူးေလ.. ကဲ..”
“ဟူးးးးး…”
“ဖယ္.. ငါ့ေရွ႕က..”
“ေနဦး ေဖြး.. လုပ္မယ္.. နင္ စားခိုင္းတဲ့တိုင္း စားမယ္ဟာ.. ေနာ္..”

လက္ကို ေနာက္ပစ္လ်က္ႏွင့္ စားပြဲေပၚရွိ ေခါက္ဆြဲ ပန္းကန္ကို ငံု႔စားလိုက္သည္။ စိတ္ပ်က္ဘို႔ ေကာင္းလွသည့္ မိမိပံုစံကို ေအာ္သာ ငိုလိုက္ခ်င္မိေတာ့၏။ သည္မိန္းကေလးအနား ေနခြင့္ရဘို႔ သည္ေလာက္ အရွက္နည္းဘို႔ လိုေနသလား။ မိမိကိုယ္ကိုလည္း အံ့ၾသမိေတာ့သည္။ ခုေနမ်ား အေဖႏွင့္ အေမသာ မိမိ လုပ္ေနပံုကို ျမင္ပါလွ်င္။ သည္ၾကားထဲ သူမက ထိုင္ခံုမွ အသာ ထ ကာ နံရံရွိ ဘဲလ္ ခလုတ္ေလးဆီ ေလွ်ာက္သြားရင္း.. “ျမန္ျမန္စား.. ငါ စိတ္မရွည္ရင္ ႏွိပ္လိုက္မွာ..”။ ခလုတ္ကို လက္ႏွင့္ ရြယ္ရင္း ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ အလြန္ လန္႔သြားမိသည္။ သည္လို မဟုတ္တရုတ္ အေနအထားၾကီး အထိေတာ့ လူသိမခံခ်င္။ သူမ စားျပီးသား အက်န္ ေခါက္ဆြဲ ပြဲတစ္၀က္စာကလည္း မ်ားလြန္းေနသလိုပင္။ ျမန္ျမန္ ကုန္သြားျပီးေရာ သေဘာျဖင့္ ကုန္းရုန္း စားပစ္လိုက္သည္။ မိမိအျဖစ္က စားခြက္ထဲမွ အစာကို အလုအယက္ စားေနသည့္ ငတ္ျပတ္ေနေသာ လမ္းေဘး ေခြးတစ္ေကာင္ႏွင့္ တူေန၏။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် နည္းေသာ္လည္း လူစိမ္းတစ္ေယာက္ေယာက္ ရုတ္တရက္ ၀င္လာမွာ စိုးထိတ္သည့္ အေတြးက မိမိစိတ္ကို စမာန္၀င္ေနသည့္ ေခြးတစ္ေကာင္ႏွင့္ တူသထက္တူေအာင္ ပံ့ပိုးေနသည္။ သည္လို ခံစားလိုက္ရေတာ့ မိမိကို လည္ပတ္ၾကိဳးတပ္၍ ေခြးေလးတစ္ေကာင္လို ဆက္ဆံခံရသည့္ အခ်ိန္ကေလးကို အမွတ္ရမိသည္။ ေအာင့္သက္သက္လိုလို သာယာသလိုလို ထူးဆန္းသည့္ခံစားခ်က္က ရင္ထဲ ေရာက္လာေတာ့၏။

ေခါက္ဆြဲတစ္ပန္းကန္လံုး ကုန္သြားမွပင္ ကိုယ္ကို မတ္မတ္ ျပန္ရပ္မိသည္။ တစ္ရႈးတစ္ရြက္ ျဖတ္ကနဲ ဆြဲထုတ္ယူျပီး ပါးစပ္ကို ခပ္သြက္သြက္ သုတ္လိုက္၏။ သူမ မေအာ္မီ အျမန္ လုပ္လိုက္ျခင္းမို႔ ဆီေပေနသည့္ ပါးစပ္မ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာက ေစးကပ္ကပ္ ျဖစ္ေနဆဲ။ ျပီးေတာ့ လူက ေရငတ္လာသည္။ ကိုယ့္ဘာသာ ယူေသာက္လိုက္ရမလား၊ ခြင့္ေတာင္းရမွာလား ေတြးေနတုန္း သခင္မေလးက ေရသန္႔ဗူးကို ယူကာ ဖန္ခြက္ထဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလာင္းထည့္၏။ လက္ထဲတြင္ ေရဖန္ခြက္ေလး ကိုင္ထားျပီး သူ႕ကို တစ္ခ်က္ ၾကည့္သည္။ ညိႈ႕အားျပင္းေသာ မ်က္၀န္းစူးစူးမ်ား။ သူ တံေတြးတစ္ခ်က္ ျမိဳခ်မိ၏။ သည္ မ်က္၀န္းမ်ားက သူ႕ကို အသည္းခိုက္ေစသည္။ ၾကက္သီး ထေစသည္။ ေစညြန္သမွ် နာခံသြားေအာင္ စြမ္းႏိုင္သည္။ သည္မ်က္၀န္း အၾကည့္မ်ားကို ရင္ဆိုင္လိုက္ရတိုင္း သူ႕စိတ္တို႔က ေဆးမိေနသူ တစ္ဦးလို ရီေ၀ေငးငိုင္ သြားရသည္သာ။

ျဖဴေဖြး သြယ္လ်ေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားျဖင့္ ေရခဲတံုးေလးမ်ား ထည့္ထားသည့္ ဖန္ပန္းကန္ေလးကို လွမ္းယူသည္။ အသင့္ခ်ထားသည့္ ညွပ္ကေလးႏွင့္ ခပ္ေသးေသး ေရခဲတံုးတစ္ခုကို ညွပ္ယူလိုက္၏။ ပါးစပ္ထဲ ထည့္ျပီး ခြပ္ကနဲ ကိုက္ခ်လိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ ေရဖန္ခြက္ေလးကို သူမ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားဆီ ေတ့လိုက္သည့္ခဏ။ သူ႕ ေခါင္းထဲ မိုက္ကနဲ ခံစားလိုက္ရသည္။ နားထင္ေၾကာမ်ား တင္း တက္လာသလို အေသြးအသား ထဲမွလည္း စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း ျဖစ္လာ၏။ သခင္မေလးက သူ႕မ်က္လံုးမ်ားကို စိုက္ၾကည့္ေနရင္းမွပင္ ဖန္ပန္းကန္အတြင္းမွ ေရခဲတံုးေလးမ်ားကို ယူျပီး ၀ါးလိုက္၊ ေရထည့္ထားသည့္ ဖန္ခြက္ထဲ ေထြးခ်လိုက္ လုပ္ေန၏။ သူမ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွ ထပ္ ထြက္လာမည့္ အမိန္႔က ဘာ ျဖစ္ေတာ့မည္ ဆိုတာ သူ သိလိုက္ရျပီ။ ႏွလံုးသားတို႔ ဆူေ၀ လိႈက္ေမာလာရသလို ထူးဆန္းေသာ ရမၼက္စိတ္မ်ား ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရုန္းထလာေတာ့၏။ ဖန္ခြက္ အတြင္းရွိ ေသာက္ရည္ထဲတြင္ စိမ္ေျပနေျပ ၀ါးျပီး ေထြးထည့္ထားသည့္ ေရခဲတံုးေလးမ်ားက ပူစီေပါင္း ေသးေသးေလးမ်ားလို အသည္းယားစရာ။

“နင္ ေရေသာက္ခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား..”

 မိမိကမ္းေပးလုိက္သည့္ ဖန္ခြက္ထဲမွ ေရကို တက်ိဳက္ျခင္း ေသာက္ေနသည့္ ေကာင္ကေလး။ ဖန္ခြက္ ကိုင္ထားသည့္ လက္မ်ားကေတာ့ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနသည္။ ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ လႈပ္ရွားေနသည့္ သူ႕လည္တိုင္ကို ေငးၾကည့္ေနမိ၏။ မိမိ ေထြးထုတ္ထားသည့္ ေရခဲတံုးမ်ား ပါသည့္ေရကို အားပါးတရ ေသာက္ေနသည့္ သူ႕ပံုစံက သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္သေယာင္ ထင္ရေသာ္လည္း နထင္စပ္ရွိ အေၾကာစိမ္းမ်ားက ေဖာင္းထ ေနသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ေနရင္း မိမိ လက္ေမာင္းထက္မွ ေမြးညင္းႏုေလးမ်ား လႈပ္ခတ္သြားသေယာင္ ရွိန္းျမျမ ခံစားလိုက္ရ၏။ ေျခခ်ိတ္ထိုင္လ်က္မို႔ ေပါင္ႏွစ္ဘက္ၾကားတြင္ ပိျပားလိမ္က်စ္ေနသည့္ ေနရာေလးမွလည္း အနည္းငယ္ ေႏြးသေယာင္ ရွိလာ၏။ ခ်စ္၀တ္ရည္တို႔ သိုမွီးရာ ေနရာေလး တျဖည္းျဖည္း ေငြ႕ရည္ ဖြဲ႕စ ျပဳလာသည္။ ပူေႏြး ရွိန္းျမေနသည့္ မိမိႏႈတ္ခမ္းတို႔ကို လက္ကေလးႏွင့္ အသာ ကြယ္ထားမိ၏။ မဟုတ္လွ်င္ မိမိ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား တုန္ရီ လႈိက္လွဲေနျပီမွန္း သူ သတိထားမိသြားႏိုင္သည္။

ဖန္ခြက္ထဲမွ ေရထဲတြင္ သူမ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ေမ်ာပါေနသေယာင္ ခံစားမိသည္။ မိမိခံတြင္းထဲ ၀င္လာသည့္ ေရခဲတံုးေလးမ်ားက သူမ ေထြးထုတ္လိုက္ေသာ စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းမ်ား။ ဒါကို မိမိက စိုးစဥ္းမွ် မသတီစိတ္ မ၀င္မိသည့္အျပင္ အငမ္းမရ သိမ္းဆည္း ေသာက္ျမိဳ ေနမိသည္။ သို႕ေသာ္ သည္ ေရတစ္ငံု ဗိုက္ထဲ ေရာက္သြားဘို႔ အေတာ္ေလး ၾကိဳးစားယူရသလို ျဖစ္ေန၏။ မိမိ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ထူအန္းအန္း ျဖစ္လာသည္။ ကိုယ္ထဲတြင္ စီးဆင္းေနေသာ ေသြးေၾကာမ်ား ပူေႏြး ေလာင္ျမိဳက္လာ၏။ လည္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ စီးက်သြားသည့္ေရက ငယ္ပါအထိ စိမ့္ဆင္းသြားသလို မဆီမဆိုင္ ခံစားမိလိုက္သည္။ က်င္တက္လာေသာ အေၾကာမ်ားက ညီေတာ္ေမာင္ကို မထိတထိ လႈပ္ႏိႈးလို႔ေနေတာ့၏။ သည္လိုေတာ့ျဖင့္ မျဖစ္ေခ်ေသး။ တစ္မႈ မဆံုးခင္ ေနာက္တစ္မႈ တိုးသြားပါလွ်င္ သည္တစ္သက္ ေျဖရွင္းလို႔ ရႏိုင္မည္ မထင္။ ရာဂစိတ္ကို ထိပ္တက္မလာေအာင္ ထိန္းရင္းႏွင့္ပင္ ေရတစ္ခြက္လံုး ကုန္ေအာင္ ေသာက္မွန္းမသိ ေသာက္မိသြားသည္။ ဖန္ခြက္ကို စားပြဲေပၚ ျပန္ခ်လိုက္ျပီး သူမ မ်က္ႏွာကို ခပ္ေငးေငး ၾကည့္မိျပန္၏။ လက္ညႈိးကေလး ေကြးညႊတ္ျပီး ကြယ္၀ွက္ထားေသာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုတြင္ ေက်နပ္အားရသည့္ ခပ္မဲ့မဲ့ အျပံဳးကို သူ ျမင္လိုက္ရ၏။ မ်က္၀န္းမ်ားကေတာ့ ေနတစ္စင္းလို စြမ္းအား ျပင္းလြန္းေနဆဲ။

“ငါ ျပန္ေတာ့မယ္..”
“ေဖြး.. ငါ့မွာ ေျပာစရာေတြ က်န္ေနေသး..”
“ေဟ့ေအး.. ငါ နားေထာင္ရတာ ပ်င္း လာျပီ..”
“…………”
“………...”
“ငါ လိုက္ခဲ့ရမလား..”
“ဘာ လုပ္ဘို႔တုန္း..”
“နင့္မွာ ေမးစရာ ရွိဦးမလားလို႔ပါေဖြး.. နင္ေမးခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေကာက္ေမးလို႔ ရေအာင္ေလ ေနာ္..”
“ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ.. ငါ့စိတ္ငါ အာမ မခံဘူးေနာ္.. နင့္ကို ငါ ရိုက္မသတ္မိဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး..”
“ေဖြးရယ္.. နင္ ၾကိဳက္တာ လုပ္ပါဟာ.. ျပီးရင္ေတာ့ ငါ ေတာင္းဆိုတာေလးေတြ စဥ္းစားေပးပါ.. ေနာ္..”
“ဘာကို စဥ္းစားရမွာလဲ..”
“လူၾကီးေတြနဲ႔ ေျပာထားတဲ့ ကိစၥေလ.. ငါ .. ငါ နင့္ကို လက္ထပ္ခြင့္..”
“ဒီမွာ.. ငါ ေျပာတာ ေသခ်ာနားေထာင္.. အစက ဟုတ္တယ္.. ငါ့ မိသားစု အေျခအေနတြက္ အားကိုးအားထား ျပဳလို႔ရမယ့္ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို လက္ခံဘို႔ ငါ တကယ္ စဥ္းစားခဲ့တယ္.. တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဘယ္ကမွန္း မသိ.. ဘာမွန္း မသိတဲ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို အဆံုးအစြန္ထိ ငါ ပတ္သက္ခဲ့တယ္.. ငါ မွားခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အဲ့ဒီအမွားမွာ ပရိယာယ္ မပါဘူး နင္ သိလား.. နင္ နားလည္လား..”
“နားလည္ပါတယ္ေဖြးရယ္.. ငါလည္း တမင္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔..”
“ေတာ္စမ္းပါဟာ.. ခုခ်ိန္မွာ ငါနင့္ကို ဘယ္လို သတ္မွတ္ရမွန္း မသိဘူး..  ယံုၾကည္မႈလည္း ထားၾကည့္လို႔ မရဘူး.. ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ေလ.. နင့္ကို ဟိုတုန္းက ငါ သိခဲ့တဲ့ စူးရွ ဆိုတဲ့ အေျခအေန ေလာက္ေတာင္ ယံုၾကည္စိတ္ မရွိေတာ့တာအမွန္ပဲ..”
“အာာာ…”
“ငါ့ေရွ႕က ဖယ္..”
“ေဖြး..”
“ဘာလဲ..”
“နင္ ေက်နပ္ေအာင္ ငါ ဘာ လုပ္ေပးရင္ ရမလဲ..”
“…………….”
“ဟိုတုန္းက အေျခအေနကိုပဲ နင္ ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ အဲ့အေျခေနနဲ႔ပဲ တစ္သက္လံုး ေနဆို ငါေနပါ့မယ္ ေဖြးရယ္..”
“…………….”
“နင့္စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကို စိုး၀ဏၰ အျဖစ္နဲ႔ လက္ခံလို႔ မရရင္ ဟိုတုန္းက နင္သိထားတဲ့ စူးရွ အေနနဲ႔ပဲ ငါ ေနပါ့မယ္.. ငါ့ကို ေနခြင့္ေပးပါဟာ ေနာ္.. ငါ နင့္နားမွာ တစ္သက္လံုး ေနခြင့္ ရခ်င္လို႔ပါ..”
“အဲ့လို ျပန္သတ္မွတ္လိုက္ရင္ နင့္မွာ ပို အျပစ္ၾကီးသြားျပီမွန္း နင္ မသိဘူးလား..”
“အြန္..”
“ငါ့ အမိန္႔မရဘဲ နင္ ထြက္သြားတယ္ေလ.. ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါေပးထားတဲ့ စည္းကမ္းကို နင္ ေဖာက္တာက ေဖာက္တာပဲ.. ျပီးေတာ့ ျပန္လာတဲ့ ပံုစံက ငါ့ကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္သလိုပဲ.. ရင္နာတယ္..”
“ဟူးးး… အဲ့လိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေဖြးရယ္.. ဒီလို လုပ္ရင္ေရာ.. ငါ ျပန္လာတဲ့ ပံုစံကို နင္မၾကိဳက္ရင္ နင္ၾကိဳက္တဲ့ ပံုစံျဖစ္ေအာင္ ငါ လုပ္ေပးမယ္ေလ.. တကယ္လို႔မ်ား ငါသာ စိုး၀ဏၰ မဟုတ္ခဲ့ရင္ အျပစ္သား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မေျပာမဆို ထြက္သြားမိတဲ့ငါ့မွာ အယူခံ၀င္ခြင့္ မရွိရဘူး.. အေၾကာင္းျပလို႔ မရဘူးမဟုတ္လားေဖြး.. နင္ေပးတဲ့ အျပစ္ကိုပဲ ငါ ခံယူရမွာ မဟုတ္လား..”
“………..”
“ေနာက္ျပီး.. ငါ.. ငါ မေန႔က နင့္အေပၚ အခြင့္ေရးယူသလို ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ငါ့ အျပစ္က ပိုၾကီးသြားတယ္ မဟုတ္လားေဖြး..”
“………….”
“အဲ့တြက္ နင္ ငါ့ကို ေက်နပ္တဲ့အထိ အျပစ္ေပးေလ ေနာ္..”
“ဒါ နင့္ ေရြးခ်ယ္မႈလား.. နင့္အတြက္ ငါ့မွာ ေပးစရာ second choice မရွိဘူးေနာ္ စူးရွ..”
“ရတယ္ ေဖြး.. နင္ ျပန္လက္ခံေပးမယ္ဆိုရင္ ငါ့ကို လူတစ္ေယာက္လို႔ သေဘာမထားရင္ေတာင္ ငါ ေက်နပ္တယ္..”
“ေကာင္းျပီေလ.. ဒါဆို နင့္ကိုငါ ငါ သိထားတဲ့ စူးရွ အေနနဲ႔ပဲ ေတြးမယ္..”
“ဟားးး… ေက်းဇူးပါ ေဖြးရယ္..”
“စြတ္ အူျမဴးမေနနဲ႔.. ငါ သိထားတဲ့ စူးရွက ဒီလို ပံုစံ မဟုတ္ဘူး..”
“အြန္..”
“ေအး.. အဲ့ဒီ အြန္ကေတာ့ တူတယ္.. ဒါေပမယ့္ ခုေလာက္ၾကီး သန္႔ျပန္႔ သားနားေနတဲ့ရုပ္က စူးရွ အစစ္ မဟုတ္ဘူး..”
“အာ.. ဒါက..”
“မကြန္ပလိန္းနဲ႔ စူးရွ.. ငါ့ အမိန္႔ နာခံဘို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီးရင္ ကြန္ပလိန္း လာမလုပ္နဲ႔.. ငါ ခိုင္းတာပဲလုပ္..”
“ေအးပါဟာ.. နင္ မၾကိဳက္ရင္ ငါ ေနာက္ ဒီပံုစံ မ၀တ္ေတာ့ပါဘူး..”
“ေနာက္မဟုတ္ဘူး.. ခုကိုပဲ ဒီပံုစံ မျမင္ခ်င္တာ..”
“ဒါက်ေတာ့..”
“ဘဲလ္ ႏွိပ္လိုက္..”
“အြန္..”
“လာျပန္ျပီ ဒီ အြန္.. နင္ဟာေလ.. နဲနဲေလးမွာ ေ_ာက္မွတ္ မရွိတဲ့ေကာင္.. ေနာက္တစ္ခါ အြန္ ဆိုတဲ့အသံ နင့္ပါးစပ္က ထြက္လာၾကည့္.. ငါစီးထားတဲ့ဖိနပ္နဲ႔ ပါးပိတ္ရိုက္ပစ္မယ္..”

ဘဲလ္ ႏွိပ္ျပီး စကၠန္႔ အနည္းငယ္အတြင္ ၀ိတ္တာေလး ေရာက္လာသည္။ ထင္မွတ္မထားေသာ သူမ စိတ္ကူးေၾကာင့္ ၀ိတ္တာ ေကာင္ေလးေရာ သူပါ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားသည္။

“က်မ အကူညီတစ္ခု ေတာင္းခ်င္လို႔..”
“ခင္ဗ်ာ.. က်ေနာ့္ကိုလား..”
“ဟုတ္တယ္..”
“ေျပာပါ အမ.. က်ေနာ္ ဘာမ်ား ကူညီရမလဲ..”
“သူ႕အတြက္ အ၀တ္အစား တစ္စံု လိုခ်င္လို႔ပါ..”
“ဗ်ာ.. က်ေနာ္ သြား၀ယ္ေပးရမွာလား အမ.. ဟို.. က်ေနာ့္မွာက တာ၀န္ခ်ိန္ ျဖစ္ေနေတာ့..”
“သြား၀ယ္ေပးဘို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး.. အခု ရွင္ ၀တ္ထားတဲ့ ၀တ္စံုက ဒီဟိုတယ္ရဲ့ ယူနီေဖာင္း မဟုတ္လား..”
“ဗ်ာ..”
“ရွင္ ဂ်ဴတီျပီးလို႔ အိမ္ျပန္ရင္ ဒီ၀တ္စံုအတိုင္း ျပန္တာလား..”
“မဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်..”
“ဒါဆို ရွင့္မွာ လဲ၀တ္စရာ ပါလာတဲ့သေဘာေပါ့..”
“ဟုတ္ကဲ့..”
“အဲ့ ၀တ္စံု က်မကို ေရာင္းႏိုင္မလား..”
“ခင္ဗ်ာ..”
“ရွင္ အိမ္အျပန္ ၀တ္သြားမယ့္ ၀တ္စံုေလ.. က်မကိုေရာင္းေပးဘို႔ ေျပာေနတာ.. သေဘာေပါက္လား မသိဘူး..”
“ဟုတ္.. ဟုတ္ကဲ့.. ေပါက္ပါတယ္ခင္ဗ်.. ဒါေပမယ့္ အဲ့၀တ္စံုက က်ေနာ္ မနက္က အလာမွာ ၀တ္လာတာ.. ျပီးေတာ့ ဒီ ေနာင္ၾကီးနဲ႔ လိုက္ဖက္မယ့္ ၀တ္စံုမ်ိဳးလည္း မဟုတ္လို႔ပါ..”
“ကိစၥ မရွိပါဘူး.. ရတယ္.. ရွင့္အတြက္ ျပႆနာ မရွိဘူးမဟုတ္လား..”
“ျပႆနာေတာ့ မရွိပါဘူး.. က်ေနာ္က ဒီယူနီေဖာင္းနဲ႔ ျပန္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူး..”
“ဒီယူနီေဖာင္းနဲ႔ ျပန္ဘို႔ မလိုပါဘူး.. အခု သူ၀တ္ထားတာေတြ ရွင့္ကို ေပးခဲ့ဦးမွာပါ.. ရွင့္ ၀တ္စံုဘိုး အျပင္ေပါ့..”
“ဗ်ာ..”
“ဟင္းဟင္း.. မအံ့ၾသပါနဲ႔.. က်မတို႔ ဂိမ္းကစားေနၾကတာ.. ရွင့္ အကူညီ တကယ္လိုလို႔ပါ.. ကူညီမယ္ မဟုတ္လား..”
“ဟုတ္.. ဟုတ္ကဲ့.. ခဏေစာင့္ပါအမ.. က်ေနာ္ သြားယူလာေပးပါ့မယ္..”
“အိုေက.. ေက်းဇူး..”

၀ိတ္တာေလး ထြက္သြားေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာကို လွည့္ၾကည့္သည္။ ေက်နပ္ရဲ့လား ဟူသည့္ ေမးခြန္းကို မ်က္၀န္းမွ တဆင့္ၾကားလိုက္ရ၏။ ပင့္သက္ ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ကို မရမက ျမိဳခ်ျပီး ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်ထားလိုက္ေတာ့သည္။ ဟို၀ိတ္တာေကာင္ေလးအတြက္ေတာ့ ထူးဆန္းသည့္ ဂိမ္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ခုေလာေလာဆယ္တြင္ သူ႕၀တ္စံုေဟာင္းကို သြားယူလာရင္း မိမိ အျဖစ္ကို ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ မ်ားမၾကာမီအခ်ိန္တြင္ သည္ျဖစ္ရပ္ကို အထူးအဆန္း ဟာသ အေတြ႕အၾကံဳ တစ္ခုအေနႏွင့္ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျမိန္ရည္ရွက္ရည္ ေျပာေပေတာ့မည္။ ႏွင္းေဖြးေဖြး ဆိုေသာ သူမအနားတြင္ ထာ၀ရ ခစားခြင့္ ရေရးအတြက္ သူ႕ဘက္က ေပးရသည့္ အရင္းအႏွီးမ်ားက ေငြေၾကးမဟုတ္ဘဲ သည္လိုေပါက္ေပါက္ရွာရွာ အရာမ်ား ဆိုတာကို သူ႕မိဘ အသိုင္း၀ိုင္းက သိခဲ့ပါလွ်င္။ မ်က္စိ စံုမွိတ္ျပီး ေခါင္းကို မသိမသာ ရမ္းလိုက္သည္။ သူ ဘာမွ ဆက္ မေတြးလိုေတာ့။ ေနာက္ဆုတ္ရန္လည္း စိတ္မကူးမိ။ သူမ ေျပာေသာ စကားတြင္ ပါသြားသည္ပဲ။ က်မတို႔ ဂိမ္းကစားေနၾကတာ.. ဟူ၍။

ကစားပါ ေဖြး.. နင္ ေပ်ာ္မယ္ဆို ငါ့ သိကၡာေတြ မီးခိုးေငြ႕ ျဖစ္သြားတဲ့အထိ ကစားပါ.. ငါ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္.. သည္ ဂိမ္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပီးမသြားဘို႔.. ငါ ဘ၀ အသက္ထက္ဆံုး နင့္ကို အႏိုင္ေပးျပီး ကစားခြင့္ ရဘို႔.. ငါ့ တစ္သက္လံုး နင့္ ကစားစရာ အရုပ္ ျဖစ္ရဘို႔.


“ဒီမွာပါ အမ.. က်ေနာ့္ကို ခြင့္ျပဳပါဦး..”
“ေနဦးေလ.. ရွင့္ ၀တ္စံုအတြက္ က်မ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ..”
“အာ.. ေနပါေစ.. က်ေနာ့္ ၀တ္စံုက အဘိုးမတန္ပါဘူး.. မေပးပါနဲ႔..”
“ဒီလိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ.. ခဏ..”

ေျပာရင္း သူမ လက္ကိုင္အိတ္ေလးကို ဖြင့္သည္။ တစ္ေသာင္းတန္ ႏွစ္ရြက္ ထုတ္ေပးလိုက္၏။ ၀ိတ္တာ ေကာင္ေလး မ်က္စိ မ်က္ႏွာ ပ်က္ေနသည္။ တကယ္လည္း သူယူလာသည့္ ၀တ္စံုက တီရွပ္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း တစ္ထည္ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တစ္ပတ္ႏြမ္း။ ေဖြး ေပးေသာ ေငြႏွစ္ေသာင္းကို မယူပါရေစရန္ အေၾကာက္အကန္ ျငင္းေန၏။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ထူးဆန္းေသာ ကစားနည္းကိုေတာ့ စိတ္၀င္စားပံု ရသည္။ သူ႕ကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္ေသာ အၾကည့္မ်ားတြင္ အားနာဟန္ အျပင္ စူးစမ္းေသာ အေတြး မ်ားစြာ ေပ်ာ္၀င္ေနသည္။ ေမးခြင့္မ်ား ရွိပါလွ်င္ စပ္စပ္စုစု ေမးမည့္ပံု။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေငြတစ္ေသာင္း လက္ခံယူျပီး ဇြတ္အတင္း ၀ယ္သူႏွင့္ အားတံု႔အားနာ ေရာင္းသူတို႔ ေစ်းတည့္ သြားၾကသည္။ တစ္ေသာင္းတန္ ပိုက္ဆံေလးကို အက်ီ အိတ္ကပ္ထဲ ထိုးထည့္ျပီး လွည့္ထြက္ သြားေသာ ေကာင္ေလးကို လွမ္းေခၚကာ သူ ၀တ္ထားေသာ ၀တ္စံုကို ေစာင့္ယူရန္ ေျပာေတာ့၏။ သူမ ဖန္တီးလိုက္သည့္ အေျခအေနက မိမိ ၀တ္ထားေသာ အ၀တ္အစားမ်ားကို ေကာင္ေလးအား ခ်က္ခ်င္း ခြ်တ္ေပး ဆိုသည့္ သေဘာ..။

“က်ေနာ္ အျပင္က ေစာင့္ေပးပါ့မယ္ အကို.. လဲ ၀တ္လိုက္ပါ..”
“အာ.. မဟုတ္တာ ဒီထဲမွာပဲ ေစာင့္.. က်မေပးသေလာက္ ပိုက္ဆံလည္း ရွင္က ယူတာ မဟုတ္ဘူး.. သူ႕အ၀တ္စားေတြ ရွင့္လက္ထဲ ေပးခဲ့ရမွ က်မ စိတ္ေအးမယ္.. ေစာင့္ယူသြား..”
“ပိုက္ဆံက အခု တစ္ေသာင္းေတာင္ မ်ားလြန္းေနျပီဗ်.. က်ေနာ့္ဟာေတြက ၀ယ္တုန္းကေတာင္ အက်ီေရာ ေဘာင္းဘီပါ ေပါင္းလို႔မွ ဘယ္လိုမွ တစ္ေသာင္းမရွိဘူး.. ျပီေတာ့ က်ေနာ္ ၀တ္ထားတဲ့ အေဟာင္းေတြ.. ခုလည္း က်ေနာ့္ေရွ႕ လဲ ၀တ္ ဆိုေတာ့ အကို ေနရခက္ပါ့မယ္ အမရယ္..”
“ခက္စရာ ဘာရွိလဲ.. ေယာက်ၤားခ်င္းပဲ.. သူ အဲ့ေလာက္ မရွက္တတ္ပါဘူး..”
“အမကလည္း ဗ်ာ..”
“ကဲကဲ.. စူးရွ..”

ဘာစကားမွ ေျပာမေနေတာ့ဘဲ အက်ီက်ယ္သီးမ်ားကို တစ္လံုးျပီး တစ္လံုး ခပ္ သြက္သြက္ ျဖဳတ္ခ် လိုက္ေတာ့၏။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ လူက ငိုခ်င္ေနျပီ။ လူမွန္း သိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက ခုေလာက္ ရွက္ရတာမ်ိဳး မၾကံဳခဲ့ဖူးေခ်။ ၀ိတ္တာေကာင္ေလးလည္း ဖင္ကုတ္ ေခါင္းကုတ္ႏွင့္ ဒုကၡ မ်ားေန၏။ သခင္မ ေဖြး ကေတာ့ ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ေျခေထာက္ေလး ခ်ိတ္လွ်က္ လွပ ေက်ာ့ေမာ့စြာ ထိုင္ေနသည္။ သည္လိုနဲ႔ပဲ သူ ၀တ္ထားသည့္ Guy Laroche ရွပ္အက်ီ ေနရာတြင္ အမ်ိဳးအမည္ မသိသည့္ တီရွပ္ ႏြမ္းႏြမ္းေလးက ေနရာ ယူသြားေတာ့၏။ ေဘာင္းဘီ လဲ၀တ္ခါနီးေတာ့ ပို၍ စိတ္အိုက္မိသည္။ မ်က္မွန္းအရ ၾကည့္လွ်င္ပင္ သည္ေကာင္ေလးႏွင့္ သူ၊ ခါးဆိုဒ္က သိသိသာသာ ကြာေနမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ခပ္တံုးတံုး မဟုတ္ေသာ သူမ လည္း ရိပ္မိေလာက္သည္။ သာမန္ အရပ္အေမာင္းပင္ မရွိသည့္ ခပ္ညွက္ညွက္ ေယာက်ၤားေလး တစ္ေယာက္၏ ေဘာင္းဘီကို အရပ္ ၅ေပ ၉လက္မ ေက်ာ္ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္သည့္ မိမိက မည္သို႔ မည္ပံု စြပ္ရပါ့မည္နည္း။ ခုကိုပဲ သူ ယူလာသည့္ တီရွပ္က မိမိအတြက္ ကိုယ္က်ပ္ အက်ီ ျဖစ္လို႔ေနျပီ။ သည္ၾကားထဲ သူ႕ ၀တ္စံုက မနက္က ၀တ္လာသည့္ ၀တ္လက္စၾကီး။ သူ႕ဘ၀တြင္ ခုလို တပါးသူ၏ ကိုယ္န႔ံ စြဲေနသည့္ အ၀တ္အစားမ်ိဳး ၀တ္ရလိမ့္မည္ဟု ေယာင္လို႔ပင္ မေတြးဖူးခဲ့။

၀ိတ္တာေကာင္ေလးႏွင့္ မိမိေရွ႕တြင္ ခပ္ကုပ္ကုပ္ အ၀တ္လဲေနသည့္ သူ႕ကို ၾကည့္ျပီး ေဖြး အူလိႈက္ အသည္းလိႈက္ ေပ်ာ္မိသည္။ ေကာင္ေလး ယူလာသည့္ အက်ီက သူ႕ကိုယ္တြင္ ကြက္တိ ျဖစ္ေန၏။ ရင္အုပ္ႏွင့္ လက္ေမာင္းၾကြက္သားမ်ားကို အထူး လွစ္ဟျပေနသည့္ ေမာ္ဒယ္ဘြိဳင္း တစ္ေယာက္ပမာ ၾကည့္၍ပင္ ေကာင္းေသးေတာ့သည္။ ငါ့ ကြ်န္ကေလးက ခန္႔လိုက္တာဟယ္။ ငါ့ စကားလည္း နားေထာင္၊ ငါ့ အလိုက္လည္း သိ၊ လိမၼာလိုက္တဲ့ ခ်စ္စရာ ကြ်န္ကေလး.. အဲ ငါ့ ေယာက်ၤား ေလာင္းေလး.. ခိခိ။ ဟိုတယ္ ၀န္ထမ္း သူစိမ္းေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ ေရွ႕မွာ ခုလို ေခ်ာေခ်ာေျဖာင့္ေျဖာင့္ ဗလေတာင့္ေတာင့္ သူေဌးေပါက္စေလးကို အႏိုင္က်င့့့္ျပရတာ ဘာနဲ႔မွ မတူတဲ့ ေပ်ာ္စရာပါလား။ မိမိေရွ႕တြင္ အေနခက္ေနၾကရွာသည့္ ေယာက်ၤားႏွစ္ေယာက္ကို တလွည့္စီ မသိမသာ ၾကည့္ရင္း ႏွလံုးပီတိ ဂြမ္းဆီထိ ရသလို ဟို ေနရာမွလည္း ေခ်ာဆီေလးမ်ားက မသိမသာ တစိမ့္စိမ့္..။

တီရွပ္ က်ပ္က်ပ္က ျပႆနာ သိပ္ မရွိလွေသာ္လည္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ခါးက်ပ္က်ပ္ႏွင့္ ဂြကလည္း ဖင္ၾကားထဲ ညပ္၀င္ေလာက္ေအာင္ တိုေနေသးသည္။ သည္ၾကားထဲ ေပမမွီ ေဒါက္မမွီ ေဘာင္းဘီ အရွည္က ေျခမ်က္စိၾကီး အလံုးလိုက္ ေပၚေန၏။ မိမိ စီးထားသည့္ Half shoes ႏွင့္ ေျခစြပ္ ကလည္း အတိုမို႔ ၾကည့္ရဆိုးလွသည္။ လက္ေလးလံုးေလာက္ ေပၚေနသည့္ ေျခက်င္း၀တ္ကို ငံု႔ၾကည့္ရင္း မိမိ၏ မေထာ္မနန္း ပံုစံႏွင့္ ဟိုတယ္ အတြင္းမွ မည္သို႔ ထြက္လွ်င္ အဆင္ေျပမလဲ။ ခ်စ္လွစြာေသာ သခင္မေလးက မိမိကို လူၾကားသူၾကားထဲ ေလးဘက္ေတာ့ သြားမခိုင္းေလာက္ပါဘူး ဟု ေတြးကာ ၾကက္သီး အလိပ္လိုက္ ထ လာရသည္။

၀ိတ္တာ ခ်ာတိတ္ကေတာ့ ထြက္သြားခါနီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အကို၊ သြားမယ္ေနာ္ အမ ဟူ၍ ကသုတ္ကယက္ ေျပာကာ သူ ခြ်တ္ေပးလိုက္ေသာ အ၀တ္မ်ားယူျပီး လစ္ေလေတာ့သည္။ ေသခ်ာတာေတာ့ သည္ေကာင္ ဘယ္လိုမွ သည္ေဘာင္းဘီႏွင့္ ေတာ္မည္မဟုတ္။ ဒိုင္ႏိုေဆာ အရည္ခြံကို အိမ္ေျမွာင္ ေကာက္စြပ္သလို ျဖစ္ေနမွာ ျမင္ေယာင္မိေသးသည္။ ကိုယ့္ အေတြးကိုယ္ ျပန္သံုးသပ္မွပင္ မိမိ အျဖစ္က သူတပါးကို ေလွာင္ေျပာင္ရန္ အခြင့္ ရွိပါရဲ့လားဟု ေတြးကာ ျပံဳးမိရေသး၏။ ဟို ခ်ာတိတ္က ခုေလာက္ျဖင့္ သူ႕ အေၾကာင္း ေတြးကာ က်ိတ္ရယ္ ေနေလာက္ျပီ။ သူ႕ေရွ႕တြင္ မေတာ္တေရာ္ ေဘာင္းဘီကို ဇြတ္အတင္း ထိုးသြင္းခဲ့ရသည္က မိမိ မဟုတ္ပါလား။ သခင္မေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ေပ်ာ္၀င္ေနသည့္ ေရခ်ိဳခ်ိဳမ်ား ေသာက္သံုးျပီး ထြားက်ိဳင္းသန္မာေနသည့္ ညီေတာ္ေမာင္ေၾကာင့္ ေဘာင္းဘီအေဟာင္း ဇစ္ျပဲ မထြက္ေအာင္ မနည္း ဆြဲစိ ခဲ့ရသည္။ သည္ၾကားထဲ ေက်းဇူးရွင္ မနက္က သည္ေဘာင္းဘီကို ၀တ္လာတာ အတြင္းခံမွ ပါေလစ။ အခ်ိဳ႕ ေယာက်ၤားေလးမ်ား အတြင္းခံ ၀တ္ေလ့ မရွိတာ သူ သိထား၏။ သည္သို႔ ဆိုလွ်င္ေတာ့ အတြင္းခံ ျခားထားသည့္တိုင္ မိမိဖင္ၾကားထဲ ညပ္၀င္ေနသည့္ ေဘာင္းဘီဂြၾကားတြင္..။ ဆက္ေတြးရမွာ ယားက်ိက်ိ ျဖစ္လာ၍ အာရံု ေျပာင္းလိုက္ရသည္။

သည္လို ကို႔ယို႔ကားယား အေနအထားႏွင့္ပင္ ဟိုတယ္၏ သီးသန္႔ စားေသာက္ခန္းမွ ထြက္၊ ပင္မ ခန္းမက်ယ္ၾကီးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ကာ ျပင္ပေလထုႏွင့္ ထိေတြ႕ရာ အရပ္သို႔ေရာက္ေတာ့ လူက အေတာ္ေလး ေခြ်းစို႔ တုန္ရီ ေနရျပီ။ ခ်စ္လွစြာေသာ သခင္မေလးကေတာ့ ေအာင္ႏိုင္သူ အျပံဳးကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ျပံဳးရင္း ေရွ႕မွ ၀င့္ၾကြားစြာ ခ်ီတက္ေနေတာ့၏။ သူ ယူလာသည့္ ကားကို မစီးလိုဟု ဆိုသျဖင့္ တက္ဆီ တစ္စီး ငွားက သူမ ေနထိုင္ရာ အိမ္သို႔ အတူ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ ကားသမားေရွ႕တြင္ ဘာမ်ား အႏိုင္က်င့္ျပေလဦးမည္လဲ ဟူသည့္ စိုးတထိတ္ထိတ္ အေတြးႏွင့္ ဂြက်ပ္က်ပ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ တီရွပ္ခ်ိဳင္းမွ အီစို႔စို႔ ကိုယ္နံ႔ တို႔ကို အံတုရင္း ခ်စ္စံအိမ္ကေလးဆီသို႔ ေရာက္မွန္း မသိ ေရာက္လာရျပန္ေတာ့သည္။

ျခံစည္းရိုးႏွင့္ အိမ္ေပါက္၀အၾကား ကြန္ကရစ္ခင္း လမ္းကေလးက ခါတိုင္းထက္ လွေနသည္။ ဥေဒါင္း ငွက္ပ်ိဳမေလး တစ္ေကာင္လို႔ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ေလး ေလွ်ာက္၀င္သြားသည့္ သခင္မ ေနာက္သို႔ လက္ကေလး ေနာက္ပစ္လွ်က္ ခပ္ကုပ္ကုပ္ လိုက္လာခဲ့၏။ တကယ္ေတာ့ သည္အိမ္ သည္ေနရာသည္ သူ႕အတြက္ အျပစ္ေပးစခန္း၊ တနည္းအားျဖင့္ အက်ဥ္းစခန္း သက္သက္။ သို႕ေသာ္ သည္ေနရာမွ မခြာတမ္း ျပစ္ဒဏ္ ခံခ်င္ေနသည့္ မိမိ အတြက္ေတာ့ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ ဘံုဗိမာန္ေလး ျဖစ္ေနသည္။

“ခုခ်ိန္က စ ျပီး ငါ ေျပာသမွ် ေသခ်ာ အာရံုစိုက္ နားေထာင္.. ခိုင္းသမွ် တိတိက်က် လုပ္ေပး.. နားမရွင္းလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. မၾကားလိုက္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. တခုခု လြဲေခ်ာ္ရင္ ငါေပးမယ့္ အျပစ္က ေရွ႕ေလွ်ာက္ နင္ ငါ့ မ်က္စိေရွ႕ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္မလာဘို႔ပဲ.. ေက်နပ္လား..”
“ေက် နပ္ ပါတယ္..”
“အြန္႔ စင္ေပၚ သြားတင္.. လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာကိုင္.. အဲ့ဖိနပ္က နင့္ထက္ အဘိုးတန္တယ္..”
“………..”
“လက္ေဆးျပီး ေသာက္ေရတစ္ခြက္ သြားယူ.. အိပ္ခန္းထဲ လိုက္ခဲ့..”
“………..”

အိပ္ရာနေဘးတြင္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ရင္း သည္ေန႔အဘို႔ သူ႕ကို ဘယ္လို ပံုစံေပးရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားမိသည္။ ေလွ်ာ္မည့္ အ၀တ္ျခင္းထဲတြင္ မနက္က လံုးေထြး ထိုးထည့္ခဲ့သည့္ အိပ္ရာခင္း ျဖဴျဖဴေလး ရွိေနသည္။ ထိုအိပ္ရာခင္းေလးေပၚတြင္ မိမိ၏ ကညာစင္ အမွတ္အသား ေသြးစက္ေလးမ်ား။ တကယ္တမ္း ေတြးၾကည့္လွ်င္ မိမိ ရလိုက္သည့္ ခံစားမႈမ်ားက ေပးလိုက္ရသည္ႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ အဆမတန္ နည္းေနေသးသည္ဟု ခံစားမိသည္။ ကိုယ္က ရသလိုလိုႏွင့္ ေပးျပီးရင္း ေပးေနရေသာ အေနအထား။ စဥ္းစားရင္း ႏွလံုး ခုန္သံမ်ားက ျမန္လာ၏။ ေလွ်ာ္ျခင္းထဲမွ အိပ္ရာခင္းကို ထုတ္ယူျပီး ၾကမ္းေပၚ ခ်ထားလိုက္သည္။ တြန္႔ေက်ေနသည့္ အိပ္ရာခင္းေလးက မိမိကို ေလွာင္ျပံဳး ျပီး ၾကည့္ေန၏။ အခန္းတံခါး ေခါက္သံႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္း ၀င္လာသည့္ စူးရွ..။ လက္ထဲတြင္ ေရဖန္ခြက္ကေလး ကိုင္ျပီး မိမိကို ရီေ၀ေ၀ ၾကည့္၏။ မိမိလက္ထဲ ဖန္ခြက္ကေလး ထည့္ေပးျပီး ေခါင္း ျပန္ငံု႔သြားသည္။ အၾကည့္မ်ားက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ အိပ္ရာခင္းေလးတြင္ စူးစိုက္လွ်က္။ ေရေသာက္ျပီး ဖန္ခြက္ကို စားပြဲေပၚ တင္လိုက္သည္။ လႈပ္ရွားမႈတိုင္းကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး တည္ျငိမ္လွပေနေအာင္ ဖန္တီးထားလိုက္သည္။ ကုတင္ေပၚတြင္ ေျခေထာက္ခ်ိတ္ျပီး ခါးေလးေကာ့ကာ ထိုင္လိုက္၏။ အသံကို အတည္ျငိမ္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းရင္း အမိန္႔စကားတို႔ကို စ လိုက္သည္။

“ငါ့ေရွ႕မွာ လာထိုင္.. ဒူးေထာက္ထား.. ”
“………..”

လက္ေနာက္ပစ္လ်က္ အတိုင္း ဒူးေထာက္ ထိုင္ေပးလိုက္သည္။ ငံု႔ထားသည့္ ေခါင္း၏ မ်က္လံုးေထာင့္ တစ္ေနရာတြင္ ျဖဴ၀င္းႏုဖတ္ေနသည့္ ေျခေထာက္ကေလး။ ေကာ့ညႊတ္ေနသည့္ ေျခမေလးႏွင့္ ေျခဖမိုးလွလွေလးက မိမိ မ်က္ႏွာႏွင့္ ထိလုနီးပါး ျဖစ္ေနသည္။ ျမတ္ႏိုးစြာ ရူးသြတ္စြဲလမ္းရပါေသာ သခင္မေလး၏ ေျခေခ်ာင္း လွလွေလးမ်ားကို ခိုးၾကည့္ရင္း အနမ္းတို႔ျဖင့္ ျပဳစုခဲ့ရသည့္ ေန႔ေလးကို သတိရမိသည္။ ခုေန သည္အမိန္႔ေရာက္လာလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိုက္မလဲ ဟု ေတြးေနခိုက္ သူမ ေျခဖမိုးေလးက မိမိ ေမးဖ်ားကို ျဖည္းညွင္းစြာ လာေရာက္ ပြတ္သပ္ တို႔ထိလာသည္။ ေလညွင္းသဲ့သဲ့ တိုက္ခတ္သံႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူသည့္ စကားသံ ခပ္တိုးတိုးေလးက ညိႈ႕ငင္အား အျပည့္ႏွင့္ ႏွလံုးသားကို တစ္ဆစ္ျခင္း ဆုပ္နယ္ ေခ်မြေတာ့၏။ မိမိေမးေစ့ကို သူမ ေျခဖမိုးႏွင့္ ဆြဲမ ပင့္တင္ထားျပီး တစ္ခြန္းခ်င္း ေျပာသည္။

“ေမာ့ စမ္း.. စူးရွ.. ငါ့ ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ စမ္း..”
“………..”
“နင္ မေန႔က ငါ့အေပၚ ဘာေတြ မွားခဲ့လဲ.. မွတ္မိလား..”
“………..”
“ငါ မူးေနတာကို အခြင့္အေရး ယူျပီးေလ..”
“ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေဖြးရယ္..”
“ဟက္.. ဘာ ေတာင္းပန္တာလဲ.. နင့္စိတ္ထဲမွာ အပိုင္ တြက္ထားတာမွတ္လား ဟမ္.. အခ်ိန္မေရြး ရႏိုင္တဲ့ မိန္းမ ဆိုျပီး နင္ လုပ္ခဲ့တာ.. ဒါေၾကာင့္ နင္ ခုလို ပံုစံနဲ႔ ငါ့နား ျပန္ေရာက္လာတာေလ.. ”
“ေဖြးရယ္.. ငါ ေတာင္းပန္.. အြပ္..”

ေတာင္းပန္ပါတယ္ကလြဲျပီး ဘာမွ ေျပာစရာမရွိသည့္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ေျခဖ၀ါး လွလွေလးႏွင့္ ႏႈတ္ပိတ္ျခင္း ခံလိုက္ရသည္။ ရုတ္တရက္မို႔ လူက ေနာက္သို႔ တစ္ခ်က္ ယိုင္သြားေသာ္လည္း သခင္မေလး မညိဳညင္ရေစရန္ မ်က္ႏွာကို ေမာ့လ်က္ပင္ ေတာင့္ခံထားေပးလိုက္၏။ ေျခဖ၀ါး လွလွေလးဆီမွ ခ်ိဳအီ သင္းပ်ံ႕သည့္ ရနံ႔ကို သူ ရလိုက္သည္။ သူမ သံုးေနက် ေျခသည္းဆိုးေဆးႏွင့္ ေဘာ္ဒီလိုးရွင္း ေရာယွက္ေနသည့္ ရန႔ံေလး။ မိမိ ပါးစပ္ကို ဖိကန္ျပီး ပိတ္ထားသည့္ ေျခဖ၀ါးေလးကို ပါးျပင္သဖြယ္ သေဘာထားျပီး ခိုးနမ္းမိသည္။ စကၠန္႔ အနည္းငယ္ ၾကာလာေတာ့ အသက္ရႈရ ခက္လာ၏။ ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားၾကားမွ ေလ ရလိုရျငား ရုန္းၾကည့္မိသည္။ ေပါင္ႏွစ္ဘက္ၾကား ေအာက္ဘက္မွ အနက္ေရာင္ ပင္တီေလး တစ္စြန္းတစ္စကို သူ ျမင္လိုက္ရ၏။

“ဘာ.. ခိုးၾကည့္တာလဲ.. ဟမ္.. ငါ မသိဘူး မွတ္ေနလား.. ဟုတ္လား..”
“……….”
“ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္ခ်င္ေနရင္ တခ်ိန္လံုး ၾကည့္လို႔ ရေအာင္ လုပ္ေပးထားမွနဲ႔တူတယ္.. အေကာင္းစား သတို႔သားေလးဆိုေတာ့.. ငါက အမိဖမ္းထားရမွာေပါ့ေလ.. ဟုတ္လား စူးရွ..”
“………..”
“ငါ ေမးေနတယ္ေလ.. ခုလိုက် နင့္ ပါးစပ္က.. အင့္ဟယ္.. အင့္.. အင့္..”

အံက်ိတ္သံႏွင့္ ေျပာရင္း ပါးစပ္တစ္၀ိုက္ႏွင့္ ပါးႏွစ္ဘက္ကိုပါ ေျခဖ၀ါးႏွင့္ စိတ္ရွိလက္ရွိ ဖိပြတ္ေတာ့သည္။ ေနာက္ကို လန္က်လုလု ျဖစ္သြားေသာ္လည္း မေရွာင္ရဲ။ သူမ စိတ္ၾကိဳက္ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ေတာင့္ခံထားေပးမိသည္။ အသက္ရႈမ၀ ျဖစ္လာတိုင္း ႏုဖတ္ေနသည့္ ေျခဖ၀ါးေလးကို ခပ္ျပင္းျပင္း နမ္းရိႈက္ ပစ္လိုက္၏။ မိမိမ်က္ႏွာကို ေျခေထာက္ႏွင့္ စိမ္ေျပနေျပ ပြတ္ေနသည္ကို သိသိၾကီးႏွင့္ စိတ္က ညိဳညင္ျခင္း အလ်ဥ္းမရိွ။ သူမ ေျခဖ၀ါးေလး လြတ္ထြက္ သြားမွာကိုပင္ စိုးစိတ္၀င္ျပီး ကိုယ္ကိုယ္ ေနာက္သို႔ ယိုင္က်မသြားေအာင္ ေတာင့္ထားေပးေနမိသည္။ သူမႏွင့္ ႏွစ္ဦးတည္း ထိေတြ႕ရတိုင္း ဤႏွယ္ ကတ္သီးကတ္သတ္ အႏိုင္က်င့္မႈမ်ားကို သာယာေနမိသည့္ မိမိစိတ္ကို နားလည္လာေအာင္ မၾကိဳးစားခ်င္ေတာ့ပါ။

“လာ.. ငါ့နားကို ဒူးေထာက္လ်က္တိုင္း.. နင္ သိပ္ၾကည့္ခ်င္ေနတဲ့ ငါ့ ပင္တီ.. လာ ခြ်တ္ေခ်.. လာ..” ေျခေထာက္ကို မ်က္ႏွာမွ ခြာျပီး ကုတင္ေပၚ လက္ေနာက္ျပန္ေထာက္ ထိုင္လိုက္သည္။ ေပါင္ႏွစ္ဘက္ကို ခပ္ဟဟ ကားေပးထားျပီး ခါးေလးကို ေကာ့ေပးထားရင္း ေျပာ၏။ သူ႕ႏွလံုးသားထဲသို႔ ရထား အစင္းေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းသြားေတာ့သည္။ နထင္စပ္မွ ေသြးတိုးႏႈန္းက မူးမိုက္ျပာေ၀ သြားရေလာက္ေအာင္ ဆူညံလာသည္။ ဒူးေထာက္ေရြႊ႕ျပီး သူမအနား တိုးကပ္ သြားလိုက္သည္။ ကုတင္ေပၚတြင္ လက္ေနာက္ျပန္ေထာက္ ထိုင္ေနရင္း ဒူးတစ္ဘက္ကို ေထာင္ေပးထား၏။ ေျခသလံုးတစ္၀က္ေလာက္ ရွည္သည့္ ဂါ၀န္စ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးက ကန္လန္႔ကာစေလး တစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။ ေပါင္တြင္းသား ေဖြးေဖြးေလးႏွင့္ ေအာက္ေျခမွ ပင္တီ အနက္ကေလးက ျပည့္တင္းေသာ ေပါင္တံရင္းႏွင့္ တင္စိုင္အိအိတို႔ ၾကားတြင္ ပေစာက္ ပံုစံ မ်ဥ္းေကြးတစ္ခု ဆြဲျပထားသလို လွေနသည္။

“အဲ့ လက္က ေနာက္ပစ္ထားခိုင္းတယ္ေလ.. ၾကိဳးတုပ္ရဦးမွာလား ဟုတ္လား..” ပင္တီလာခြ်တ္ ဟူေသာ အမိန္႔ဆိုေတာ့ လက္ကို အသာ ျပင္လိုက္မိသည္ေပါ့။ ဂါ၀န္စေလးကို ကိုင္မိယံုရွိေသး ေျခေထာက္တစ္ဘက္က မိမိ ပခံုးကို ဆတ္ကနဲ ေဆာင့္တြန္းလာသည္။ မ်က္ႏွာေလး ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ပါးကို တစ္ခါ ဖြဖြ ကန္လိုက္ျပန္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ေျခဖ်ားႏွင့္ တြန္းပြတ္ရင္း..

“လာခြ်တ္.. ဒီပါးစပ္နဲ႔ ရေအာင္.. လက္ပါလာရင္ ေသျပီသာမွတ္..” ေျပာရင္းတစ္ခါ ဒူးႏွစ္ဘက္ကို ေထာင္ျပီး ခါးေလး ေကာ့ေပး၏။ ၾကြတက္လာေသာ တင္စိုင္ေၾကာင့္ ပိပိေလးက ေရွ႕ကို ေကာ့ေပးထားသလို ျဖစ္သြားသည္။ ရင္ထဲ လိႈက္တက္လာသည့္ ဆႏၵတို႔က တားမရ ဆီးမရ ျဖစ္လာသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ က်ပ္ထုပ္ထုပ္ေၾကာင့္ ရုန္းခ်င္တိုင္း ရုန္းမရႏိုင္သည့္ ညီေတာ္ေမာင္ ခမ်ာေတာ့ စူးေအာင့္ေအာင့္ပင္ ျဖစ္လို႔လာသည္။ ေထာင္ထားသည့္ ဒူးႏွစ္ဘက္ၾကား ေခါင္းတိုး ၀င္ခ်လိုက္ေတာ့၏။ ဂါ၀န္စေလးေအာက္ ေရာက္သြားသည့္ မိမိအျဖစ္က မီးရထားစီးရင္း လႈိဏ္ေခါင္းထဲ ျဖတ္သြားရသလို ျဖစ္သြားသည္။ အီေမႊးေနသည့္ ကိုယ္သင္းရနံ႔ တို႔ကို အငမ္းမရ ျမိဳခ်မိ၏။ ဂါ၀န္ေအာက္ထဲ ေခါင္းၾကီး ထိုးထည့္ျပီးကာမွ မျမင္မစမ္းႏွင့္ ဘာက စ လုပ္ရမွန္း မသိေတာ့။


“အာ့ ဘာလုပ္ေနတာလဲ.. အင့္ဟယ္..” အံက်ိတ္ ေျပာရင္း ေပါင္ႏွစ္ဘက္ကို ပူးပစ္လိုက္သည္။ ၾကံရာမရ ျဖစ္ေနသည့္ မိမိ ဦးေခါင္းက သူမ ေပါင္ႏွစ္ဘက္ၾကားတြင္ ညပ္ေန၏။ အသက္ရႈလိုက္တိုင္း ေတာင္ပူစာ ေဖာင္းေဖာင္းေလးဆီမွ ေမြးရနံ႔က ၀မ္းထဲထိ လိႈက္တက္လာသည္။ ဒီတိုင္း ဆက္ၾကာေနလွ်င္ လူက အသက္ရႈ ရပ္ျပီး မေသလွ်င္ေတာင္ ေအာက္မွ ညီေတာ္ေမာင္ ေပါက္ထြက္ျပီး ေသရေတာ့မည္။ မ်က္စိ စံုမွိတ္လ်က္မွပင္ ပင္တီေလး၏ ခါးသားေရၾကိဳးေနရာကို ေရာက္ေအာင္ ေခါင္းတိုး ၀င္လိုက္၏။ စိတ္ထဲတြင္ ေဖာ္ျပရန္ ခက္သည့္ ခံစားခ်က္မ်ားက စံုေနသည္။ မွိတ္ထားေသာ မ်က္စိထဲတြင္ ေရာင္စံုအလင္းတန္းမ်ား ျမင္ေနရ၏။ သူ႕ဘ၀တြင္ စိတ္ပင္ မကူးခဲ့သည့္ ကိစၥမ်ား တစ္ခုျပီးတစ္ခု လုပ္ေနရသည္။ ခံစားခ်က္ အသစ္အဆန္းမ်ားကို သူ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္၏။ စိတ္လည္း အိုက္မိ၏။ သို႔ေသာ္ သည္အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲမွ ရုန္းမထြက္ခ်င္။

မိမိေပါင္ႏွစ္ဘက္ၾကား ပိပိေလးႏွင့္ တည့္တည့္တြင္ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္၏ ဦးေခါင္း ေရာက္ေနသည္။ ဂါ၀န္စ အေပၚမွ အလံုးလိုက္ ျမင္ေနရသည့္ သူ႕ေခါင္းကို ၾကည့္ရင္း ေဖြး ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ျပတ္လုမတတ္ ကိုက္ထားမိ၏။ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ မဟုတ္သည့္ လူသား ေယာက်ၤားတစ္ဦး၊ မၾကာမီ မိမိဘ၀၏ အိမ္ဦးနတ္ ျဖစ္လာမည့္သူ။ မိမိ လုပ္ရပ္မ်ားက သိပ္မ်ား လြန္က်ဴးေနျပီလား။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ မလုပ္သင့္ မလုပ္အပ္တာေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု လုပ္ေနမိသည္။ သို႕ေသာ္ သည္လိုေတြးမိေလ ေပ်ာ္ေလ ျဖစ္ေနသည္။ သူမ်ားနဲ႔ မတူေအာင္ ေနႏိုင္မွ လူျဖစ္ရက်ိဳး နပ္ေတာ့မွာေပါ့.. သမရိုးက် ဆန္လြန္းေသာ လူ႕သဘာ၀တြင္ က်င္လည္ရင္း ႏွစ္ရွည္လမ်ား အသက္ရွင္ရသည္ထက္ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြလုပ္ျပီး ခဏေလးပဲ ေနရတာ တန္သည္ဟု ေဖြး ယူဆသည္။

ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ စိတ္ပင္ပန္းစြာ ရႈထုတ္ေနသည့္ ထြက္သက္ ပူပူမ်ားက မိမိ ေပါင္ရင္းႏွင့္ ပန္းမို႔မို႔ေလးေပၚ အဆက္မျပတ္ က်ေနသည္။ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ရႈသြင္းရႈထုတ္ လုပ္ေနသည့္ သူ႕ ပင့္သက္ ေႏြးေႏြးမ်ားက မိမိ ေပါင္းတြင္းတစ္၀ုိက္ကို ငွက္ေမြးႏုႏုေလးႏွင့္ မထိတစ္ခ်က္ ထိတစ္ခ်က္ တို႔ေပး ေနသေယာင္။ ကြ်န္ကေလး ခင္မ်ာ သခင္မ၏ ဂါ၀န္ေအာက္ ေပါင္ၾကားတြင္ မြန္းက်ပ္ေနရွာသည္ထင့္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ႏႈတ္ခမ္းေလး ဟ ၍ အသက္ရႈရန္ ၾကိဳးစားပံုရသည္။ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕စ တိမ္တိုက္ေလးေပၚ က်ေရာက္လာသည့္ အာေငြ႕ေႏြးေႏြးမ်ားက ဟိုး အတြင္းပိုင္း နံရံဆီမွ ခ်စ္၀တ္ရည္ တို႔ကို ပြက္ပြက္ ဆူလာေအာင္ မီးထိုးေပးသလို ျဖစ္ေန၏။ အတြင္းဘက္ နံရံမွ ၾကြက္သား ႏုႏုမ်ားတြင္ ပိုးေကာင္ေလးမ်ား အလုအယက္ ေျပးလႊားတိုး၀င္ေနသလို ခံစားေနရသည္။ ေပါင္ႏွစ္ဘက္ကို မသိမသာေလး ျပန္ ဟ ေပးလိုက္သည္။ ပိပိေလးေပၚ အသက္ရႈေနသည့္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ပင္တီ ခါးသားေရၾကိဳးဆီ ေရာက္လာ၏။ ခါးေလး အသာ ေကာ့ကာ ဗိုက္ရွပ္ ေပးလိုက္သည္။ သားေရၾကိဳးကို သူ႕ပါးစပ္ႏွင့္ ငံုမိသြား၏။ ေခါင္းကို ဘယ္ညာ လူးလွိမ့္ကာ ပင္တီကို ဆြဲခ်ရန္ ၾကိဳးစားေနသည့္ ေကာင္ကေလး။

သူ႕လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ဂါ၀န္ေပၚမွ ၾကည့္ရင္း အားရေက်နပ္မိသည္။ သူ႕ ေခါင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လွည့္လိုက္တိုင္း ႏွာသီးဖ်ားေလးက မိမိ ခ်က္ကို လာလာ ကလိေနသည္။ ခ်က္ကေလးဆီမွ ယားက်ိက်ိ ခံစားခ်က္က ညီမေလးႏွင့္ ျပိဳင္ေန၏။ ၾကက္သီး တဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းႏွင့္ ေခြ်း စို႔ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနသည့္ တင္စိုင္မ်ားေပၚမွ ပင္တီက အလြယ္တကူ ခြ်တ္၍ မရ။ အသည္းအသန္ ၾကိဳးစား ေနရွာေသာ သူ႕ကို သနားလာမိသည္။ သူ႕ေခါင္းကို ဂါ၀န္ေပၚမွပင္ လက္ႏွင့္အသာ အုပ္ကိုင္လိုက္၏။ ေအာက္သို႔ ခပ္ဖြဖြ ဖိတြန္းခ်သည္။ ေျခဖေနာင့္တို႔ကို အားျပဳ ေထာက္လိုက္ျပီး တင္ပါးကို ၾကြေပးလိုက္၏။ ပင္တီခါးစကို ကိုက္ထားသည့္ သူ႔မ်က္ႏွာကို ဆီးခံုေလးႏွင့္ ပြတ္မိသြားသည္။ ခပ္ဆိုးဆိုး ညီမေလး ထူးဆန္းေသာ အထိအေတြ႕ကို သေဘာက်သြား၏။ သူ႕ေခါင္းကို မသိမသာ ဖိျပီး တင္ပါးေလးကို ပင့္ကာ ပင့္ကာႏွင့္ ပူစီေလးကို မ်က္ႏွာေပၚ တည့္တည့္ ေရာက္ေအာင္ ေျပးေဆာ့ ေစေတာ့သည္။

လူတစ္ကိုယ္လံုးလည္း ရုပ္ရွင္ေတြထဲတြင္ ျမင္ဖူးသည့္ ေဆးသမားမ်ား ယင္းထသလို တဆတ္ဆတ္ တုန္ရီ ေနေတာ့၏။ ပင္တီကို ဆြဲခြ်တ္ဘို႔ အားထုတ္ေနသည့္ သူ႕မ်က္ႏွာႏွင့္ ထိုမ်က္ႏွာကို မရမက လိုက္ပြတ္ေနသည့္ ခပ္ဆိုးဆိုး ပူစီမေလး။ မိမိက အျငိမ္ ေနမေပးေတာ့ ကြ်န္ေကာင္ေလး၏ ပင္တီကြ်တ္ေရး အားထုတ္မႈခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မေအာင္ျမင္။ ေဖြး စိတ္ကူး ေျပာင္းလိုက္၏။ သည္တိုင္းဆို ေန၀င္သြားႏိုင္သည္။ သူ႕မ်က္ႏွာႏွင့္ မိမိ ပန္းကေလးၾကားတြင္ ကန္႔လန္႔ခံေနသည့္ ပင္တီကို အျမန္ဆံုး ကြ်တ္သြားဘို႔ အသည္းအသန္ အလိုရွိေနမိ၏။ စိတ္ရိုင္း၀င္စ ျပဳေနသည့္ ညီမေလးက သည့္ထက္ ပိုသည့္ ခံစားမႈတို႔ကို ေတာင့္တလာျပီ။ ေခါင္းေပၚ အုပ္ထားသည့္ လက္ကို ဖယ္လိုက္သည္။ ပိပိေလးကို ဆတ္ကနဲ ေကာ့ ျပီး မ်က္ႏွာကို ေဆာင့္တြန္း ပစ္လိုက္၏။ ရႈံ႕ပြပြ ငိုရိႈက္ေနသည့္ ပူစီမေလး၏ တြင္း၀ တည့္တည့္က သူ႕မ်က္ႏွာႏွင့္ နင့္ကနဲ တစ္ခ်က္အထိ။ မိမိ၀င္သက္ ထြက္သက္မ်ား လံုး၀ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္သည္။ နတ္ပူးသလို တုန္ရီေနရင္းမွပင္ တင္စိုင္မ်ားကို ေနာက္သို႔ ဆုတ္လိုက္ျပီး သူ႕ပုခံုးတစ္ဘက္ကို ေျခေထာက္ႏွင့္ တြန္းထုတ္လိုက္၏။

အေမွာင္ထဲတြင္ ၾကိဳးစားရုန္းကန္ေနရင္း ရုတ္တရက္ တြန္းထုတ္ ခံလိုက္ရ၍ သူ လန္႔သြားမိသည္။ သြားျပီ.. စိတ္ဆိုးျပီး ႏွင္ထုတ္ရင္ ျပႆနာ။ ေပါင္ကားျပီး ထိုင္ေနသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ ပင္တီဘို႔ ပါးစပ္ႏွင့္ ကြ်တ္ေအာင္ ခြ်တ္ဘို႔က ငွက္ေပ်ာသီး အခြံခြာသေလာက္ မလြယ္။ သူမ အျမဲ ေျပာေလ့ ရွိသလို သူကိုယ္တုိင္ကပဲ အသံုး မက်လြန္းတာလား မသိေတာ့။ အနည္းဆံုးေတာ့ သူမ မတ္တပ္ရပ္ေပးလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု သူေတြးမိသည္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ အံၾသ သြားမိ၏။ မိမိ ကိုယ္တိုင္က သူမ ပင္တီကို ပါးစပ္နဲ႔ ကိုက္ျပီး ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ခြ်တ္ျပႏိုင္ဘို႔ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ အာသီသ ရွိေနတာပါလား..။ အေတြးက လူတစ္ကိုယ္လံုးကို စိမ့္တက္သြားေအာင္ ၾကက္သီးမ်ား ထ လာေစေတာ့၏။ မတ္တပ္ ရပ္ေပးပါလား ေဖြး.. ဟု ေျပာၾကည့္ရန္ စိတ္ကူးမိစဥ္..။

“ေ_ာက္ သံုးကို မက်ဘူး.. ဖယ္..” ကုတင္ေပၚမွ ဆင္းရင္း ေဒါသတၾကီး ေျပာလိုက္သည့္ သူမ စကားသံ။ ဟိုတယ္မွာ ေျပာခဲ့သည့္ နင့္အတြက္ second choice မရွိဘူးေနာ္ ဟူသည့္ စကားက နားထဲ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ခုေနမ်ား ထြက္သြားေတာ့လို႔ ေျပာရင္ ဘာလုပ္ရပါ့။ ေျခသလံုး ဖက္ျပီးပဲ ေတာင္းပန္ရေတာ့မည္ ထင္သည္။ စိတ္ညစ္ရသည့္အထဲ ညီေတာ္ေမာင္ကလည္း တစ္ေမွာင့္။ အေစာက အားပါးတရ ရိႈက္သြင္းခဲ့သည့္ ညီမေလး၏ ၀တ္ရည္ ရနံ႔တို႔ကို စုပ္ယူ ေသာက္သံုးရန္ မာန္ဖီေန၏။ စူးရွတစ္ေယာက္ အေတာ္ပင္ ေနရခက္လွသည့္ အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ေနရသည္။ စိတ္ဆိုးေနသည့္ သခင္မႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အစုတ္က်ပ္က်ပ္ ေအာက္တြင္ လက္သီးလက္ေမာင္း တန္းခ်င္ေနသည့္ ညီေတာ္ေမာင္။ လက္ရွိ အေျခအေနတြင္ မိမိဦးေဏွာက္က ေၾကာက္ေနရတာ ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါေပါ့လား။ ပ်က္သြားသည့္ ဟန္ခ်က္ကို ျပန္ထိန္းရင္း ဒူးေထာက္လ်က္ပင္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်ထားလိုက္သည္။ မၾကားရဲသည့္ စကားကို နားစြင့္ ေနခိုက္..။

မိမိေခါင္းေပၚ စြပ္ကနဲ ေရာက္လာသည့္ တစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ နထင္ေၾကာမ်ား ထူပူသြားသည္။ ခါတိုင္းထက္ ပုိ၍ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ ျဖီးသင္ထားမိသည့္ ဆံပင္မ်ားထက္တြင္ သူမ၏ ပင္တီ အနက္ေရာင္ေလး။ စြပ္ခ်လိုက္ပံုက ေပါင္ႏွစ္ဘက္ေနရာတြင္ မ်က္လံုး တည့္တည့္။ ဂြၾကားေလးက ႏွာေခါင္းရိုးတေလွ်ာက္ ကြက္တိနီးပါး ေနရာ ယူထားသည္။ ခါးသားေရၾကိဳးကို ေမ့ေစ့ေအာက္ ေရာက္ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေနရာခ်လိုက္ေသးသည္။ စိုရႊဲေနသည့္ ၀တ္ရည္တို႔၏ ရနံ႔က တကူးတက ရိႈက္သြင္းရန္ မလိုဘဲ ရင္ထဲသို႔ အလံုးအရင္းႏွင့္ ၀င္လာ၏။ ခုေန မိမိိ ပံုစံကို မွန္တစ္ခ်ပ္တြင္ ျမင္ရလွ်င္ ရွက္လြန္း၍မ်ား အသက္ထြက္သြားမလား မသိပါေခ်။

“နင္ ခုဏက ငါ့ဟာကို ခိုးနမ္းတယ္ မဟုတ္လား စူးရွ..” သူမ အသံမ်ားေရာ အသားပါ ဆတ္ဆတ္ တုန္ေနျခင္းက ေဒါသေၾကာင့္လား၊ သို႔မဟုတ္ သူမကိုယ္တိုင္က ေသြးသား၏ သာယာမႈကို လိုလားတက္မက္ ေနတာလား။ မ်က္ႏွာ လွလွေလးက ပန္းေရာင္သန္းသည္ ဆိုတာထက္ နီျမန္းေနသည္ဟု ေျပာမွ လံုေလာက္ေပမည္။ မိမိကို ၾကည့္ေသာ အၾကည့္မ်ားတြင္ မိမိထံမွ တစ္စံုတစ္ရာကို ျပင္းျပစြာ ရယူခ်င္ေနမွန္း ထင္ရွား၏။ မိမိအျဖစ္ကလည္း တကယ္ပဲ က်ဥ္းထဲၾကပ္ထဲ ေရာက္ေနရသည္။ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည့္ ပင္တီေလးက ခ်ည္သား ပါးပါးေလးမို႔သာ ေတာ္ေတာ့၏။ ပါးစပ္ၾကီး အုပ္ခံထားရလွ်က္ႏွင့္ ျပန္လည္ ရွင္းျပရသည့္ အသံမ်ားက အလံုးလံုး အေထြးေထြး ျဖစ္ေနသည္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးလည္း သခင္မေလး၏ ပိပိရနံ႔တို႔ျဖင့္ ထံုမႊမ္းေနေတာ့၏။

“ငါ.. ငါ အသက္ရႈ မ၀ ျဖစ္သြားလို႔ပါ ေဖြး.. စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ဟာ..”
“အသက္ရႈမ၀လို႔ ဟုတ္လား.. ေ_ာက္ေရး မပါလိုက္တာ.. အသက္ရႈမ၀ရင္ အဲ့လိုပဲ ျဖစ္တတ္တယ္လား.. လာစမ္း ဟုတ္မဟုတ္ စမ္းၾကည့္ရေအာင္..”

ေျပာရင္း နားရြက္ကို ေဆာင့္ဆြဲကာ ကုတင္ေပၚ ေဆာင့္တြန္းလိုက္၏။ ကိုယ္တစ္ပိုင္း ကုတင္ေပၚ ေမွာက္က်သြားသည္။ ေဘာင္းဘီၾကပ္ၾကပ္ ေပးေသာ ဒုကၡက ငယ္ပါတင္မဟုတ္၊ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ဒူးေထာက္ ထိုင္ထားရသည္မို႔ ေျခေထာက္မ်ားလည္း က်ဥ္သလိုလို ျဖစ္ေနသည္။ သည္လို ၾကပ္ထုပ္ ေနသည့္ ေဘာင္းဘီမ်ိဳး ၀တ္ေလ့ရွိေသာ မိန္းကေလးမ်ားကို မဆီမဆိုင္ ျမင္ေယာင္ကာ အံ့ၾသမိသည္။ ငါ့ပံုစံကလည္း ေဘာင္းဘီဖင္ၾကပ္ ၀တ္ထားသည့္ မိန္းမၾကီးႏွင့္မ်ား တူေနျပီလား။

“…………..”
“တက္.. ကုတင္ေပၚ..”
“ေဖြး.. ဟုိေလ..”
“ဘာတုန္း..”
“ငါ ဒီေဘာင္းဘီၾကီး ခြ်တ္ပါရေစ ေနာ္..”
“ဘာကိစၥ ခြ်တ္ရမွာတုန္း.. ဘာလဲ ကုတင္ေပၚတက္ ဆိုတာနဲ႔ နင္က အခြင့္ေရး ရေတာ့မယ္ ထင္ေနတာလား.. ဟုတ္လား.. ဟမ္ စူးရွ.. နင္ဟာေလ.. ငါ ထင္တာထက္ အမ်ားၾကီး ပိုဆိုးေနပါလား..”

ေျပာရင္း နားရြက္ကို လိမ္ဆြဲလိုက္၏။ ထူပူသြားလိုက္သည္မ်ား ပလာယာႏွင့္ ေဆာင့္ဆြဲ ညွပ္လိုက္ သလားပင္ ထင္ရသည္။ ဟူးးး… စိတ္ကလည္း ျမန္၊ လက္သံကလည္း ေျပာင္ပါေပ့ သခင္မရယ္..။ နားရြက္ကို အရင္းမွကပ္၍ ၁၈၀ ဒီဂရီနီးပါး လည္ထြက္သြားေအာင္ လိမ္ဆြဲေနသည္။ မိမိ နားရြက္ၾကီး ျပဳတ္မထြက္ခင္ အလ်င္အျမန္ ေျပာရေတာ့၏။

“အား.. အ .. မဟုတ္.. မဟုတ္ရပါဘူး ေဖြးရယ္.. ငါ ဟို.. ေဘာင္းဘီက တအား ၾကပ္ေနေတာ့ ေနရတာ တကယ္ အဆင္မေျပလို႔ပါ..”
“ဘယ္လို အဆင္မေျပတာလဲ ေျပာစမ္းပါဦး..”
“ဟုိ.. ငါ ေအာင့္ လာလုိ႔..”
“ဘယ္က ေအာင့္တာတုန္း..”

ေခါက္ဆြဲ ပြဲတစ္၀က္စာကို ေခြးတစ္ေကာင္လို စား ဟု ခိုင္းခဲ့သည္။ မေတာ္တေရာ္ ေဘာင္းဘီကို ၀တ္ခိုင္းခဲ့သည္။ ခု ေအာင့္ သည္ဆိုေတာ့ ေဖြး နည္းနည္းေတာ့ ထိတ္သြားသည္။ အစာအိမ္ေတြ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနရင္ ဒုကၡ။ သို႕ေသာ္ သူ ျပန္ေျဖသည့္ စကားေၾကာင့္ လူက ရယ္ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္သြား၏။ မသနားသည့္အျပင္ ထပ္တိုး၍ပင္ အႏိုင္က်င့္ခ်င္သြားေတာ့သည္။ “ငါ.. ငါ့ ဟိုဒင္းက ေအာင့္တာေဖြး.. ဟိုေလ ေဘာင္းဘီက တအား က်ပ္ေနေတာ့..”သူ႕စကား ဆံုးေတာ့ မ်က္လံုးမ်ား ေမွးက်ဥ္းျပီး ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ဟန္ပါပါ ျပံဳးလိုက္၏။ ေကာ့ညႊတ္သြားသည့္ မိမိႏႈတ္ခမ္းေလးကို မထိတထိ ကိုက္ရင္း သူ႕မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္သည္။ ပင္တီေခါင္းစြပ္ မ်က္ႏွာဖံုးႏွင့္ ခ်စ္စရာ ကြ်န္ေကာင္ေလး၊ မ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ ရမၼက္ခိုး ေ၀ေန၏။

“ေဘာင္းဘီ က်ပ္ရံုနဲ႔ေတာ့ မေအာင့္ပါဘူးဟာ.. မွန္မွန္ေျပာစမ္း စူးရွ.. နင့္ဟာၾကီး မာေတာင္ ေနတယ္ မဟုတ္လား..”
“…………”
“ခုေန ခြ်တ္လိုက္ရင္ ေျဖာင္းကနဲ ေထာင္ တက္လာမယ္ မဟုတ္လား..”
“………..”
“ျဖစ္ခြင့္ မရွိဘူးေလ စူးရွ.. နင္က ငါ့ ကြ်န္ေလ.. ငါ့ လင္ မဟုတ္ေသးဘူး.. ေျပာစမ္း နင္ က ငါ့ရဲ့ ဘာေကာင္လဲ..”
“ကြ်န္.. ကြ်န္ တစ္ေကာင္ပါ..”
“နင့္လို ကြ်န္တစ္ေယာက္က သခင္မကို ၾကည့္ျပီး _ီး ေတာင္ပိုင္ခြင့္ ရွိလို႔လား..”
“………..”
“သခင္မ အနံ႔ ရႈျပီး စိတ္ ထ လာတာကို မထိန္းတဲ့ အျပင္ ၀တ္ထားတဲ့ ေဘာင္းဘီပါ ခြ်တ္ဘို႔ ခြင့္ေတာင္းတယ္ ဆိုေတာ့..”
“မဟုတ္ဘူး ေဖြး.. ငါ ေျပာတာ.. အဲ.. ငါ ခြင့္ေတာင္းတာက ဒီဂ်င္းပန္ပဲ ခြ်တ္ဘို႔ပါ.. ငါ့ မွာ အတြင္းခံ ပါပါတယ္ဟာ..”
“မလိုခ်င္ဘူး..”
“………..”
“ေအာင့္ေနလဲ က်ိတ္ခံ စူးရွ.. ဟို အိပ္ရာခင္းမွာ ေသြး စက္ေတြ ေတြ႕လား.. မေန႔က ငါ မူးမူးနဲ႔ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားတုန္း နင္ အခြင့္ေရး ယူခဲ့တာေလ.. နင့္ကို  ငါ သည္းခံ ေပးရတုန္းက ေသြးပါ ထြက္ခဲ့ရတာ..”
“………..”
“နင့္ဥစၥာၾကီး ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ ေနေန.. ေအာင့္ရံုအျပင္ ေပါက္မထြက္ပါဘူး.. ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား..”
“ေဖြး ရယ္..”
“ေဖြး မရယ္ နဲ႔.. အခု ကုတင္ေပၚ တက္.. ငါ ခိုင္းတဲ့တိုင္း ေနေပးမလား.. ဒါမွမဟုတ္ ျပန္ခ်င္ျပီလား..”
“ေန ပါ့မယ္.. ေနပါ့မယ္ ေဖြး.. ငါ မျပန္ပါရေစနဲ႔ဟာ ေနာ္..”


ကြ်န္ေကာင္ေလးကို ကုတင္ ေပၚတြင္ ပက္လက္ လွဲအိပ္ေစသည္။ “မွိတ္ထား နင့္မ်က္စိ..” ခပ္မာမာ အမိန္႔ေပးလိုက္၏။ မိမိ ေျပာသည့္အတိုင္း သူ ေနေပး၏။ သူ႕ဦးေခါင္းႏွင့္ ကုတင္ ေခါင္းရင္း အၾကား က်န္ေနသည့္ အကြာအေ၀းက မိမိ လက္တစ္ကမ္းစာ ကြက္တိ။ ဂါ၀န္စေလးကို အသာ မ ကာ ဒူးေထာက္လွ်က္ မ်က္ႏွာတည့္တည့္ေပၚ ကားယား ခြ လိုက္သည္။ ႏွင္းေဖြးေဖြး၏ ရင္ခုန္သံမ်ား တားဆီး မရေတာ့သလို အသိစိတ္မ်ားလည္း ေပ်ာက္လုလု ျဖစ္သြားခဲ့ျပီ။ ပိပိေလး အတြင္းပိုင္းမွ ခ်စ္ပန္း ၀တ္ရည္ၾကည္မ်ား ေပါင္တေလွ်ာက္ စီးက်လာသလိုပင္ ခံစားရ၏။ ရႈိက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြး ေနေသာ ပန္းပြင့္ေလးက ေခ်ာ့ျမဴျခင္း၏ အထိအေတြ႕ကို အငမ္းမရ အလိုရွိေနျပီ။

ကုတင္ ေခါင္းရင္းေဘာင္ကို လက္ႏွစ္ဘက္လံုးျဖင့္ ေထာက္ကိုင္ အားျပဳလိုက္သည္။ ဒူးတုပ္လွ်က္အတိုင္း ေပါင္ႏွစ္ဘက္ကို ကားျပီး သူ႕မ်က္ႏွာ တည့္တည့္ေပၚ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ထိုင္ခ်လိုက္၏။ လူတစ္ကိုယ္လံုးက ထိန္းမရေအာင္ ဆတ္ဆတ္ တုန္ရီေနသည္။ ဂါ၀န္ႏွင့္ အုပ္ထားသျဖင့္ သူပံုစံ ဘယ္သို႔ရွိမည္မွန္း မိမိ မသိရသလို မိမိ မ်က္ႏွာ မည္မွ် တုန္ရီ ပ်က္ယြင္းေနမွန္းလည္း သူ မျမင္ႏိုင္။ ဒူးႏွစ္ဘက္တြင္ ေရာက္ေနသည့္ အားမ်ားကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာ့ခ် လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာေပၚ တည့္တည့္ ဖိထိုင္လိုက္ေတာ့ ပိပိေလး အ၀ တည့္တည့္ နစ္၀င္သြားသည့္ တစ္စံုတစ္ရာက သူ႕ ႏွာေခါင္း ျဖစ္ေနဟန္ တူသည္။ ပြတ္သပ္ ေခ်ာ့ျမဴျခင္းကို အလိုရွိေနေသာ လိႈဏ္ေခါင္းကေလး အတန္ငယ္ ေက်နပ္သြား၏။ အ၀တည့္တည့္မွ ယားက်ိက်ိ အရသာ ေျပသြားသည္အထိ သူ႕ ႏွာေခါင္းကို ဖိ ပြတ္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ ေက်နပ္အားရမႈက ထိပ္ဆံုး ေရာက္မသြားသည့္အျပင္ ထပ္တိုး၍ပင္ အလိုရွိလာသည္။

လိႈဏ္ေခါင္းေလး အတြင္းပိုင္းမွ ပိုးေကာင္မ်ား ထြက္က်လာသလို ရြစိစိႏွင့္ အလြန္အမင္း ယား တက္လာ၏။ ဘရာစီယာ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလး ေအာက္မွ ရင္စိုင္မ်ားလည္း တဒဂၤအတြင္း ေဖာင္းၾကြ ၾကီးထြား လာသေယာင္ ခံစားလာမိသည္။ ခ်ိဳသီးလံုးေလး၏ ထိပ္ဖ်ားမွ ယားက်ိက်ိ ခံစားခ်က္က ထိန္းမရ။ ကုတင္ေခါင္းရင္း ေဘာင္အား လက္တစ္ဘက္ျဖင့္ ေထာက္ကိုင္ ထားသည္။ က်န္ လက္တစ္ဘက္က ရင္သားမ်ားကို မိိမိဖာသာ ဆုပ္နယ္ ေနမိသည္။ အစြမ္းကုန္ ပြင့္အာေနသည့္ ပန္းကေလး၏ ေအာက္တည့္တည့္တြင္ သူ႕မ်က္ႏွာ။ ခါးေလးကို ခပ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေ၀့ကာ၀ိုက္ကာ လုပ္ေနမိ၏။ တစ္ကိုယ္လံုးရွိ ေသြးေၾကာမ်ားကေတာ့ တစ္ေနရာတည္းတြင္ အသက္၀င္ေနသည္။ ခ်စ္၀တ္ရည္ တို႔ျဖင့္ ရႊဲအိုင္ေနသည့္ ပိပိေလး ေအာက္တြင္ ႏူးည့ံေသာ အရာတစ္ခု။ ထိုအရာဆီမွ ပင့္သက္ ေႏြးေႏြးတို႔က ပန္းကေလး၏ ၀တ္ရည္တို႔ကို ပိုမို အရည္ေပ်ာ္က်လာေအာင္ အပူ ေပးေနသည္။ ခါးေလးတစ္ခ်က္ ေရွ႕တိုး ေနာက္ဆုတ္ လုပ္လိုက္တိုင္း မာထပ္ထပ္ ျဖစ္ေနသည့္ မိမိ အေစ့ေလးက သူ႕ႏွာေခါင္းဖ်ားႏွင့္ ခလုတ္ တိုက္သြား၏။ လံုး၀ၾကီး ဖိခ် မထားေသးပဲ ခပ္ဖြဖြ ပြတ္သပ္ရင္း ဇိမ္ခံေနမိသည္။ ငါ တက္ထိုင္ျပီး ဟိုဟာနဲ႔ ပြတ္ေနတာ ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္ရဲ့ မ်က္ႏွာပါလား.. အိုးးး…။

လက္မ်ား ဆတ္ဆတ္ တုန္လာ၏။ လက္ေမာင္း တေလွ်ာက္ရွိ ေမြးညင္းမ်ား မတ္မတ္ ေထာင္လာသည္။ ကိုယ့္ လက္ေမာင္းကိုယ္ ျပန္ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကြတက္လာေသာ ၾကက္သီး အဖုဖုေလးမ်ားက ထင္ထင္ရွားရွား။ ထိေတြ႕မႈကို အလိုရွိလာေသာ ရင္စိုင္မ်ားက လက္တစ္ဘက္တည္းႏွင့္ မလံုေလာက္ႏိုင္ေတာ့။ ကုတင္ ေခါင္းရင္းကို ေထာက္ထားသည့္ လက္ကိုပါ ရင္စိုင္ဆီ ေနရာ ေရႊ႕မိသည္။ ခပ္ဖြဖြ ပြတ္ေနသည့္ ပိပိေလးက သူ႕ မ်က္ႏွာေပၚ လံုးလံုး ပိက် သြားေတာ့၏။ လြန္႔ကနဲ ရုန္းကန္လိုက္ေသာ သူ႕ လႈပ္ရွားမႈက မိမိအတြက္ အထူးထူးေသာ အရသာကို ေပး၏။ တင္စိုင္မ်ားကို လံုး၀ ျပန္ၾကြ မေပးဘဲ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚ ဖိလွ်က္အတိုင္း ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ ပြတ္ဆြဲလိုက္သည္။ ပိပိေလးကို အ၀တ္ႏွင့္ပြတ္သုတ္ လိုက္သလို ျဖစ္သြား၏။ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မိမိ ပင္တီကို မ်က္ႏွာဖံုးလို စြပ္ေပး ထားမိသည္ပဲ။ မိမိ ကိုယ္တိုင္လည္း သတိလက္လြတ္ အျပဳအမူမို႔ သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ စြပ္ထားသည့္ ပင္တီကို မဖယ္ခိုင္းခဲ့မိ။ ယခုေတာ့ တစ္လႊာျခားေနသည့္ ပင္တီပါးပါးကို သူမ အလိုမရွိေတာ့ျပီ။

တင္ပါးေလးကို အသာ ၾကြလိုက္သည္။ ေပ်ာ့တြဲတြဲ ဂါ၀န္စေလးကို  မ ျပီး သူ႕မ်က္ႏွာကို ငံု႔မၾကည့္ဘဲ လက္ႏွင့္ စမ္းလိုက္၏။ ေမးေစ့ေအာက္မွ သားေရးၾကိဳးကို ဆြဲခြ်တ္သည္။ မ်က္ႏွာေပၚမွ ပင္တီေလး ကြ်တ္ထြက္သြား၏။ တင္ပါးေပၚမွ ဂါ၀န္စကို ခါးအထိ လိပ္တင္လိုက္သည္။ ေရွ႕ဘက္ကိုေတာ့ သည္အတိုင္း ထားထား၏။ ကုတင္ေျခရင္းရွိ နံရံကပ္ ကြ်န္းဘီဒိုၾကီးဆီမွ မွန္ေပၚတြင္ မိမိ ပံုရိပ္ ထင္ေနမလားဟု ေတြးမိသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထင္သည့္အတိုင္းပင္။ ကုတင္ေပၚ ပက္လက္လွန္ အိပ္ေနသည့္ ေယာက်ၤားတစ္ယာက္ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မိမိ ဖိထိုင္ ထားသည္။ ေျပာင္တင္း ၀င္းမြတ္ ေနသည့္ တင္ပါးေလးႏွစ္လံုး အလယ္ ေအာက္တည့္တည့္တြင္ သူ႔ေမးေစ့ကို ျမင္ေနရသည္။ ခါးကေလး အသာ ေကာ့လိုက္ေတာ့ ဖင္လံုးေျပာင္ေျပာင္ေလးႏွစ္ခု၏ အထက္၊ အလယ္ တည့္တည့္တြင္ ဒိုင္းမြန္းခြက္ေလးက ထင္းလာ၏။  တင္ဆံု ခပ္ထြားထြားကို ဆန္ေကာ ၀ိုင္းသလို ေ၀ွ႕လိုက္သည္။ တင္သားစိုင္ႏွစ္ခုက ဟန္ခ်က္ညီညီႏွင့္ ႏြဲ႕ေႏွာင္းစြာ လႈပ္ရွား သြားၾက၏။ ၀ိုင္းစက္ စြင့္ကားေနသည့္ မိမိ တင္အလွကို ယခုေလာက္ တစ္ခါမွ် မႏွစ္္ျခိဳက္ဖူးခဲ့။ မွန္ကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေနာက္ျပန္ ၾကည့္ရင္း သူ႕မ်က္ႏွာကို ေ၀့ကာ ၀ိုက္ကာ စိတ္ရွိလက္ရွိ ပြတ္ေနမိသည္။

စူးရွ လက္မ်ား ေဘးဘက္သို႔ ဆန္႔တန္းကာ အိပ္ရာခင္းကို ဆုပ္ကိုင္ထား၏။ သခင္မေလးက မိမိ မ်က္ႏွာေပၚ တက္ဖိ ထိုင္ထားသည့္အျပင္ ဂါ၀န္စႏွင့္လည္း အုပ္ထားေသးသည္။ ေမွာင္မဲ မြန္းၾကပ္၍ အသက္ရႈရ ခက္လာသည္မွာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ၾကီး ေရပူစမ္းကန္ထဲ ငုပ္ေနရသလိုပင္။ သည္ၾကားထဲ အေပၚမွ သခင္မေလးက ျငိမ္ျငိမ္မေန။ ခါးကို ဆန္ေကာ၀ိုင္းသလို  ေ၀ွ႕လိုက္၊ ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ လုပ္လိုက္ႏွင့္ မိမိ မ်က္ႏွာကို သူမ ပိပိႏွင့္ စပယ္ရွယ္ ပြတ္ခ်င္တိုင္း ပြတ္ေနသည္။ မိမိ ပါးစပ္အတြင္း ယိုစိမ့္က်လာသည္က ေခြ်းမ်ားလား ခ်စ္၀တ္ရည္မ်ားလား မသဲကြဲေတာ့ေသာ္လည္း ၀င္လာသမွ် ျမိဳခ်ေနမိသည္။ ပိပိေလးကို ဆြဲစုပ္ခ်င္စိတ္၊ ခပ္ဖြဖြ ကိုက္ခ်င္စိတ္မ်ား လႈိက္တက္လာ၏။ ဖင္ၾကပ္ ေဘာင္းဘီေအာက္မွ အငယ္ေကာင္ကေတာ့ ရုန္းမရ ကန္မရ၊ သူ႕ ေဒါသႏွင့္သူ ထူပူ ေယာင္ကိုင္းေနရရွာျပီ။ ပူေလာင္ ေအာင့္ျမက္ေသာ ေ၀ဒနာဆိုးေၾကာင့္ လူျဖစ္မ်ား ရံႈးသြားလွ်င္ ဒုကၡဟု ဘုရားပင္ တ ေနမိ၏။

သခင္မ အႏိုင္က်င့္သမွ် က်ိတ္ခံရင္း ခဏ ၾကာေတာ့ မ်က္လံုးမ်ား ျပာေ၀လာသည္။ အသက္ရႈ၍ ရလိုရျငား မသိမသာေလးမွ သိသိသာသာ ရုန္းၾကည့္၏။ မိမိက ရုန္းေလ၊ သခင္မေလးက ဖိေလ။ ေနာက္ဆံုး ၾကံရာမရေတာ့ သခင္မေလး၏ ႏုဖတ္ဖတ္ ပန္းပြင့္ေလးကို ႏို႔စို႔သလို ခပ္ဖြဖြ ဆြဲစုပ္လိုက္ မိေတာ့သည္။ မိမိဘက္က သည္လို လုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာေပၚ တလင္းနယ္ေနေသာ သူမ၊ ေခတၱ ျငိမ္သက္ သြား၏။ တြင္းကေလးကို လွ်ာဖ်ားႏွင့္ ထိုးေမႊ ေပးလိုက္ျပန္သည္။ သခင္မေလး အၾကိဳက္ေတြ႕သြားပံု ရသည္။ ဖိထိုင္ထားရာမွ သူ႕လွ်ာ အလိုက္သင့္ လႈပ္ရွားႏိုင္ရန္ ခပ္ၾကြၾကြေလး ေနေပး၏။ သူလည္း အသက္ရႈခြင့္ ခဏ ရသြားသည္။ သူမအလို ျပည့္သည္ထက္ ျပည့္ရန္ တစ္ကိုယ္လံုးရွိ အားအင္မ်ားကို လွ်ာၾကြက္သား တစ္ေနရာတည္းတြင္ စုစည္းကာ အေကာင္းဆံုး ျပဳစုေပးလိုက္သည္။ ပြင့္ခ်ပ္ေလး ႏွစ္ခုအၾကား တြင္း၀ေလးကို လွ်ာႏွင့္ ထိုးသြင္း၏။ မာတင္းတင္း အေစ့ေလးကို ခပ္ဖြဖြ စုပ္ဆြဲ ေပးသည္။ ပြင့္ခ်ပ္ ကားကားေလး ႏွစ္ခုကို ပူးလ်က္တစ္ခါ၊ တစ္ဘက္စီတစ္လွည့္ ခပ္ဖြဖြ စုပ္ေပးသည္။

တေအာင့္ ၾကာလာေတာ့ မ်က္လံုးထဲတြင္ အနက္ေရာင္ ေကာင္းကင္ေနာက္ခံမွာ သက္တန္႔ ေရာင္စင္မ်ားလိုလို ၾကယ္ေတြလေတြ လင္းေနသလိုလို ျဖစ္လာ၏။ လွ်ာရင္းမ်ားလည္း ျပဳတ္ထြက္မတတ္ ေညာင္းညာ ေနျပီ။ ထိုစဥ္ သူမလည္း နတ္ပူးသလို တုန္ရီလာ၏။ မိမိ လွ်က္ေပး စုပ္ေပးေနသည့္ ၾကားမွပင္ ပိပိေလးကို ေကာ့ကာ ေကာ့ကာႏွင့္ အတင္း ဖိ ပြတ္ေတာ့သည္။ သခင္မေလးက သူ႕မ်က္ႏွာေပၚတြင္ တဖန္ျပန္၍ တလင္းနယ္ေတာ့သည္။ သူမ ခံစားခ်က္ အျမင့္ဆံုး ေရာက္ေတာ့မည္မွန္း သိလိုက္၏။ အေရးအၾကီးဆံုး အခ်ိန္ေရာက္ျပီ။ သူမကို အေကာင္းဆံုး စိတ္ေက်နပ္မႈ ရသြားေစခ်င္သည္။ သည့္အတြက္ ဘယ္လို ဆုလာဘ္ မ်ိဳးကိုမွ် မိမိ မေမွ်ာ္လင့္ပါ။ အသက္ရႈၾကပ္ေနသည့္ ၾကားမွပင္ ပါးစပ္ကို အစြမ္းကုန္ ဟ လိုက္၏။ အေစ့မာမာေလးေရာ၊ ႏုဖတ္အိေထြးေနသည့္ ပြင့္ခ်ပ္ေလး ႏွစ္ခုေရာ၊ အကုန္လံုးကို စုပ္ထားေပးလိုက္၏။ အေပၚကေန စိတ္ၾကိဳက္ လႈပ္ရွားပါ သခင္မဖုရားေရ…။

ကြ်န္ေကာင္ေလး၏ လွ်ာအစြမ္းက ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းလြန္းသည္။ မ်က္ႏွာေပၚ ဖိလိုက္၊ ခပ္ဖြဖြ ျပန္ၾကြေပးလိုက္ႏွင့္ အရသာ အျပည့္အ၀ ခံစားပစ္လိုက္၏။ ခဏေနေတာ့ ပိပိေလး အတြင္းပိုင္းမွ က်င္တက္လာသည္။ ဆီးသြားခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာ၏။ ဟင့္အင္း.. အဲ့ေလာက္ၾကီးေတာ့ မျဖစ္ဘူး ထင္တယ္..။ မိမိစိတ္ကို ထိန္းရန္ ၾကိဳးစားပါေသးေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္။ မိမိ ခံစားခ်က္ ထိပ္ဆံုး ေရာက္ဘို႔အေရး သတိလက္လြတ္ ျပဳမိကုန္သည္။ မ်က္ႏွာကို အတင္းဖိျပီး စိတ္ၾကိဳက္ ပြတ္မိေတာ့၏။ အလိုက္သိေသာ ကြ်န္လိမၼာေလးကလည္း မိမိပစၥည္း တစ္ခုလံုး အားကုန္ စုပ္ ဆဲြ ေပးထားသည္။ သည္လိုႏွင့္ စိတ္ၾကိဳက္ ခံစားရင္း ခါးေလး ေကာ့ကာေကာ့ကာႏွင့္ ….။ အဆံုးထိ ျမင့္တက္သြားေသာ ခံစားခ်က္၏ ေနာက္တြင္ လိႈက္ေမာ တုန္ရီရင္း အံ့ၾသမိသည္။ ကာမအာသီသ၏ ျပီးျပည့္စံုမႈက နက္နဲ ဆန္းက်ယ္ လွပါလား။ မိမိကိုယ္ထဲသို႔ ဘာကိုမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ ထိုးမထည့္ပါဘဲ၊ မိမိ တစ္ကိုယ္တည္း အာသာ ေျဖေဖ်ာက္ရသလို ကိုင္တြယ္ပြတ္သပ္မႈ တစ္စံုတစ္ရာ မပါပါဘဲ သည္လို ေက်နပ္စရာ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ရွိသတဲ့လား။ လိုရာ ခရီးဆံုး ေရာက္သြားေတာ့ လူက အေၾကာဆြဲသလို တြန္႔ကနဲ တြန္႔ကနဲ တုန္ေနေသးသည္။ ကြ်န္လိမၼာေလးကေတာ့ ပိပိေလး၏ အတြင္းပိုင္းမွ ဒလေဟာ ယိုစီး က်လာသည့္ ခ်စ္၀တ္ရည္တို႔ကို အငမ္းမရ ေသာက္သံုး ျမိဳခ် ေနဆဲ။

၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ေနသည့္ သခင္မေလး ကုတင္ေခါင္းရင္းကို လက္ ေထာက္ကာ ျငိမ္က်သြားျပီ။ ဂါ၀န္ႏွင့္ အုပ္ခံထားရသည့္ မိမိကေတာ့ သူမ ပိပိေလးေအာက္တြင္ ျငိမ္၀ပ္ ပိျပားေနဆဲ။ မည္မွ်ပင္ ပင္ပန္း ခက္ခဲေသာ္ျငား သူ ေပ်ာ္မိပါသည္။ အလံုးအရင္းလိုက္ ျပိဳဆင္းလာေသာ ၀တ္ရည္တို႔ကို တစ္က်ိဳက္ျပီး တစ္က်ိဳက္ ေသာက္သံုးေနမိ၏။ ေအာက္ဆီဂ်င္ အစားထိုး ေမႊးအီအီ ရနံ႔ကလည္း ျမိဳခ်၍ မ၀ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ယစ္မူးဖြယ္ ေကာင္းလြန္းသည္။ သည္ေန႔ သည္အခ်ိန္အဘို႔ မိမိ ကိုယ္ထဲ စီး၀င္သြားေသာ သူမ၏ စြန္႔ပစ္ ပစၥည္း အားလံုးသည္ မိမိဘ၀အတြက္ အစဲြလန္းရဆံုး ၀ိုင္ခ်ိဳမ်ားဟုပင္ တင္စားလိုက္မိေတာ့သည္။

ကိုယ္လံုးေလး ေဘးလွည့္ကာ ကုတင္ေခါင္းရင္းကို ခပ္ေလွ်ေလွ်ာ မီွ၍ ထိုင္လိုက္သည္။ သူ႔ပုခံုးကို ေျခဖ်ားႏွင့္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ လွမ္းကန္ျပီး ထ ခိုင္းလိုက္၏။ ကုတင္ေပၚမွ ဆင္းျပီး ဒူးေထာက္ ေနေပးရွာသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ သတိထားပါေသာ္လည္း မ်က္၀န္းေထာင့္က မိမိ ပန္းကေလးမွ ၀တ္ရည္မ်ားႏွင့္ ေပက်ံေနသည့္ ကြ်န္လူေခ်ာေလး၏ ညိႈးငယ္ငယ္ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္ေနရသည္။ မိမိအေပၚ သည္ေလာက္ သည္းခံျပဳစုေပးထားသည့္ ကြ်န္ကေလးကို ဆု ခ်ီးျမွင့္ရန္ အခ်ိန္ ေရာက္ျပီဟု ေတြးမိသည္။ ခုခ်ိ္န္မွာ သူ အလိုခ်င္ဆံုး အရာက ဘာ ျဖစ္ႏိုင္မလဲ..။

ငါ အရမ္း ေက်နပ္သြားျပီ စူးရွ.. ဒီေန႔အဘို႔ နင္ စာေမးပြဲ ေအာင္တယ္.. ဒီအတြက္ ငါ နင့္ကို တစ္ခုခု ျပန္ေပးမယ္.. နင္ ငါ့ ဆီကေန ဘာလိုခ်င္လဲ.. ခုေန ငါ့ဆီက ဘာဆု လိုခ်င္လဲ လို႔ ေမးရင္ နင္ ဘယ္လို ျပန္ေျဖမလဲ ငါ အရမ္း သိခ်င္တယ္.. ဒါေပမယ့္ နင္ ေတာင္းမယ့္ အရာတိုင္းေတာ့ ငါ ေပးျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး.. ေတာင္းတိုင္းေပးရင္ နင္ ေယာင့္တက္လာမယ္ေလ ေနာ့.. ဒီေတာ့ နင့္ အတြက္ သင့္ေတာ္မယ္ ထင္တဲ့ ဆုကို သခင္မ ျဖစ္တဲ့ ငါကပဲ ဆံုးျဖတ္ ေပးရမွာေပါ့..


“ေဘာင္းဘီ ခြ်တ္လိုက္ စူးရွ..”
“……….”

တစ္ခ်က္လြတ္ အမိန္႔စကား၏ အသံက တုန္ရီ လႈိက္ေမာမႈ မျပယ္ေသး။ သူမ မ်က္ႏွာကို လံုး၀ ေမာ့မၾကည့္ဘဲ ေခါင္းငိုက္စိုက္ႏွင့္ပင္ မတ္တပ္ ထ ရပ္ျပီး ေဘာင္းဘီ ဇစ္ကို ဆြဲခ်သည္။ အတြင္းခံေအာက္မွ ညီေတာ္ေမာင္ အျဖစ္က ခုံးေက်ာ္ တံတားၾကီး တစ္ခုႏွင့္ပင္ တူေနေသးေတာ့၏။ ေဇာေခြ်း တို႔ႏွင့္ ရႊဲနစ္ ၾကပ္ညပ္ေနသည့္ ေဘာင္းဘီစုတ္က ခြ်တ္ရ ခက္လိုက္သည္မွာ ဒူးအထိ ေရာက္ေလာက္ေအာင္ပင္ မနည္း ၾကိဳးစား ဆြဲခ် ေနရသည္။ သည္ေလာက္ ထူပူၾကပ္ညပ္ေနသည့္ ေဘာင္းဘီႏွင့္ တေနကုန္မ်ား ေနရပါလွ်င္ ေအာက္ပိုင္း ေသသြားမလားပင္ ေတြးမိ၏။ ခု ေလာေလာဆယ္ အဘို႔ေတာ့ ရာဂမီး မေသ ေသးသည့္ ညီေတာ္ေမာင္ခမ်ာ လံုး၀ မဟုတ္ေသာ္လည္း အတန္ငယ္ အသက္ရႈခြင့္ ရသြားျပီ။

“အဲ့ အတြင္းခံပါ ခြ်တ္..”
“……….”

သည္တစ္ၾကိမ္ေတာ့ သူမ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္မိသြားသည္။ စိတ္လည္း အရမ္း လႈပ္ရွားလာ၏။ ေစာေစာက အေျခအေနအရေတာ့ သူမ မိမိကို ေက်နပ္ အားရပံု ေပၚပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ အသိရခက္ေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ စိတ္ကို သူ မမွန္းဆတတ္။ စိတ္ဆိုးေဒါသ က်န္ေတာ့ပံု မရေသာ္လည္း မိမိကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ သခင္မ၏ မ်က္၀န္းမ်ားက ေနတစ္စင္းလို ျပင္းထန္ေနဆဲ။ ႏႈတ္ခမ္း ႏွစ္လႊာကလည္း တင္းတင္းျပတ္ျပတ္ ေစ့ထားဆဲ မဟုတ္ပါလား။ သူမ မရိပ္မိေအာင္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခိုး ခ်ျပီး ေဘာင္းဘီခါးကို ဆြဲခ်လိုက္သည္။ နီရဲျပဲကြဲေနသည့္ အတံၾကီးက ၀ုန္းကနဲ ေထာင္ ထြက္လာ၏။

ညီေတာ္ေမာင္၏ ကာယဗလကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အံ့ၾသမိသည္။ ရွက္လည္း ရွက္သည္။ သည္ေလာက္ ႏွိပ္စက္ ခံေနရတဲ့ၾကားက ႏွာ ထ ရေလျခင္းဟုမ်ား ေျပာခ်လိုက္ေလမလား။ သခင္မတစ္ပါး၏ ရတနာ ေရႊက်ဳတ္ကိုမွ မတန္မရာ သြားရည္ ယိုရေကာင္းလားဟု အမ်က္ေတာ္ ရွဦးေလမလား။ သခင္မေလးက ကုတင္စပ္သို႔ တိုးေရႊ႕လာသည္။ ထူထူပူပူ အေတြးမ်ားႏွင့္ လူက တျဖည္းျဖည္း က်ံဳ႕၀င္သြားသလို ျဖစ္လာ၏။ ကုတင္ေပၚ ေျခေလး ခ်ိတ္ ထိုင္ျပီး လက္ပိုက္ထား၏။ “လာ.. ဒီနား တိုးျပီး ဒူး ျပန္ေထာက္ထား..” သူ ထိုင္ရမည့္ ေနရာကို ေျခေထာက္ႏွင့္ ညႊန္ျပသည္။ ေကာ့ညႊတ္ေနသည့္ ေျခဖ်ားေလးႏွင့္ သတ္မွတ္ေပးသည့္ ေနရာ တည့္တည့္တြင္ ဒူးေထာက္ ထိုင္လိုက္သည္။ အလိုက္ကမ္းဆိုး မသိသည့္ ခ်ာတိတ္က သခင္မေရွ႕တြင္ တယမ္းယမ္း။

“ေျခဖေနာင့္ေပၚ ဖင္ထိုင္ထားစမ္း.. ”
“………..”
“ဒူးႏွစ္ဘက္ကားထား..”

ငိုးတိုးေငါက္ေတာက္ ျဖစ္ေနသည့္ ခ်ာတိတ္ကို သူမ ေျခဖမိုးေလးႏွင့္ ဆတ္ကနဲ ဆတ္ကနဲ လာ ေဆာ့သည္။ လူတကိုယ္လံုး မီးခိုးေငြ႕ ျဖစ္လုနီးပါ ေလာင္ျမိဳက္လာ၏။ သူမ ေျခေခ်ာင္း လွလွေလးမ်ားက အလံတိုင္ေျခရင္းရွိ ခ်ံဳစပ္ကို ေရာက္လာသည္။ ရိတ္သင္ျခင္း မရွိဘဲ ခပ္တိုတို ညွပ္ထားေလ့ရွိသည့္ အေမြးမည္းမည္းမ်ားကို ေျခေခ်ာင္းေလးႏွင့္ ခပ္ဖြဖြ ညွပ္ျပီး ဆြဲယူ ေဆာ့ကစားေနျပန္၏။ ျပီးေနာက္ ေျခဖ်ားေလး ေကာ့ကာ အတံၾကီးေအာက္ေျခ ရံႈ႕အိပ္ အတြင္း ပုန္းေနသည့္ ေဘာလံုး အျမြာပူးကို ေတာ့လိုက္ ပြတ္လိုက္ႏွင့္ ပယ္ပယ္ႏွယ္ႏွယ္ ေဆာ့ျပန္သည္။ သူ႕စိတ္ေတြ ထူပူ ေပါက္ကြဲလာရျပီ။ သခင္မေလးကို ခ်စ္ပစ္ခ်င္စိတ္မ်ား တားမရေတာ့။ မိမိ ပစၥည္းကို ေျခေထာက္လွလွေလးႏွင့္ ေဆာ့ခ်င္တိုင္း ေဆာ့ေနသည့္ မိန္းကေလး။

စိတ္ကူးထဲတြင္ ၀ုန္းကနဲ ကုန္းထျပီး ဖက္နမ္း ၾကမ္းရမ္း ပစ္လိုက္ခ်င္ပါေသာ္လည္း လက္ေတြ႕ အားျဖင့္ေတာ့ မ်က္ႏွာေလးကို ေသာ္မွ ေမာ္မၾကည့္ရဲ။ မေတာ္ စိတ္ကြက္ျပီး ငယ္ပါကို ေဆာင့္ကန္လိုက္မွ မဟာဒုကၡ မဟုတ္ပါလား။ မိမိ အာသီသမ်ားကို သူမ မရိပ္မိေအာင္ ေခါင္းကို ငံု႔ႏိုင္သေလာက္ ငံု႔ထားမိသည္။ အသက္ပင္ ရဲရဲ မရႈ၀ံ့ေလာက္ေတာင္ တုန္လႈပ္ေနမိျခင္းက ေျခေထာက္ေလး၏ အထိေတြ႕ေၾကာင့္လား။ သခင္မ၏ ညိႈ႕ဓာတ္ေၾကာင့္လား သူ မခြဲျခားႏိုင္ခဲ့။ သခင္မေလးက တစ္ဆင့္ တိုး၍ ႏွိပ္စက္ ျပန္သည္။ အလံတိုင္ ေျခရင္းကို ေျခမ ေျခညိဳးတို႔ အၾကား ညွပ္လိုက္၏။ အလံုးႏွစ္လံုးကုိ ေျခဖ၀ါးႏွင့္ ခပ္ဖြဖြ ကန္ထားသည္။ ေသေတာ့မယ္.. ေသေတာ့မယ္.. ငါ.. ငါ ေသေတာ့မယ္ ေဖြးရယ္..။ ကတ္သီးကတ္သတ္ ထိေတြ႕မႈမ်ားေၾကာင့္ သူ႕အတံၾကီး အရင္ထက္ ႏွစ္ဆေလာက္ ထြားလာပံု ရသည္။ သခင္မေလးက တိုင္ေျခရင္းကို ညွပ္ထားရင္း ဆြဲ ခါ ျပန္၏။ အလမၼာယ္ ဆရာမ၏ ကြ်မ္းက်င္ သပ္ရပ္ေသာ ပညာျပခ်က္မ်ားေအာက္တြင္ ထြားက်ိဳင္းသန္မာသည့္ နဂါးၾကီး ပင္ပန္းၾကီးစြာ ယိမ္းထိုး လႈပ္ရွားေနရေတာ့သည္။

ဒစ္အဖ်ားကို ေျခခံုႏွင့္ ေတာ့ ေတာ့ ျပီး ေဆာ့ကစားေန၏။  ညီေတာ္ေမာင္၏ ထိပ္ဖ်ားမွ စို႔ေနသည့္ မ်က္ရည္သီးေလး သခင္မ ေျခဖမိုးေပၚ ေၾကြက် သြားသည္။ ခြ်ဲက်ိက်ိ အမွ်င္တန္းေလးကို တအ့ံတၾသ ၾကည့္ျပီး “အာ.. ဒါ ဘာေတြတုန္း.. ဟမ္ စူးရွ.. ငါ့ ေျခေထာက္ေပၚ ေပကုန္ျပီ.. ဘာေတြတုန္း…”။ အျပာကားအခ်ိဳ႕တြင္ မၾကာခဏ ျမင္ဖူးးသည့္ ျမင္ကြင္းႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ တူသည့္ အရည္ၾကည္မ်ား။ ေဖြး ႏႈတ္ခမ္းကို ဖိကိုက္ထားမိသည္။ သူတို႔လည္း လိုခ်င္လာရင္ ငိုတတ္ပါလား.. ခိခိ။ သည္ ျမင္ကြင္းမ်ိဳး လက္ေတြ႕ျမင္ရမည္ဟု တစ္ခါမွ မေတြးဖူးခဲ့။ စိတ္လႈပ္ရွား ရင္ဖိုမိသည္။ ျပီးမွ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေလွာင္ရယ္ခ်င္စိတ္ ၀င္လာျပန္၏။ အင္းေလ တကယ္ေတာ့ ဒါက ထူးမွ မထူးဆန္းပဲ.. ခုေလးတင္ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚ အ၀ွာနဲ႔ တက္ထိုင္ ပြတ္ေနခဲ့ျပီးမွ ဒီေလာက္ေလးကို ရင္ဖိုစရာလား.. ငါ့ ႏွယ္.. ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ..။

“ျပန္သုတ္ေပးစမ္း.. ရြံစရာ ေကာင္းလိုက္တာ..”
“………..”
“လွ်ာနဲ႔ လွ်က္ခိုင္းတာ.. အဲ့လက္က ေနာက္ပစ္ထားေလ ဘာ လဲ..”

တကယ္က မိမိေျခဖမိုးေပၚ ေပသြားသည့္ သူ႕ အရည္က နည္းနည္း၊ မိမိ အႏိုင္က်င့္လိုသည္က မ်ားမ်ား ျဖစ္ေန၏။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚ တက္ျပီး လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ခဲ့သည့္မိမိက သူ႔အရည္ၾကည္မ်ားကို ရြံသည္ဟု ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္မိေသးသည္။ ခမ်ာ ေျခဖမိုးေလးကို တယုတယ လွ်က္ေပးေနရွာ၏။ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ဘို႔ေကာင္းတဲ့ ကြ်န္ကေလး၊ ဒီေလာက္ ဆိုရင္ေတာ့ နင့္ကိုငါ ဂုဏ္ထူးပါ ေပးသင့္သြားျပီ..။


“နင္ ဟိုဟာ လုပ္ခ်င္ေနတာမွတ္လား စူးရွ..”
“……….”
“ဟဲ့.. ငါ ေမးေနတယ္ေလ..”
“ငါ.. ငါ တြိဳင္းလက္ ခဏ ၀င္ပါရေစ ေဖြးရယ္.. ေနာ္..”
“ငါ ေမးတာ မေျဖဘူးေပါ့ ဟုတ္လား..”
“မဟုတ္ ပါဘူး ေဖြး.. ဟုတ္ ဟုတ္ ပါတယ္..”
“အာ.. ဘာေတြတုန္း.. ဘာေတြတုန္း.. ကဲဟယ္.. အြမ့္ အြမ့္..”
“အားး… အ…အ.. ေဖြး.. မဟုတ္ပါဘူးက နင္ေမးတာ မေျဖခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေျပာတာပါ.. ဟုတ္ပါတယ္က.. ဟုတ္.. ဟုတ္ ပါတယ္.. ငါ တအား.. ဟိုဟာ လုပ္ခ်င္ေနတာ.. ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္လို႔..”
“လုပ္.. ငါ့ ေရွ႕မွာ လုပ္..”
“အြန္..”
“လာျပန္ပလား ဒီ အြန္.. ငါ ေနာ္.. ဟြမ္းးးး..”
“အာ အာ.. မလုပ္ပါနဲ႔ ေဖြးရယ္.. ငါ့ နားရြက္ ျပတ္ထြက္ေတာ့မယ္..”
“လုပ္.. အာ့ဆို ခိုင္းတဲ့အတိုင္း.. မလုပ္ခ်င္ရင္လည္း ရတယ္.. ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ခ်င္စိတ္ မ၀င္ေအာင္ ငါ လုပ္ေပးမယ္.. ေနဦး.. ကပ္ေၾကး ရွာလိုက္ဦးမယ္..”
“အာ.. ေဖြး.. အဲ့ေလာက္ထိေတာ့ မရက္စက္ပါနဲ႔.. လုပ္ လုပ္ပါ့မယ္.. နင္ ခိုင္းတဲ့တိုင္း ငါ လုပ္ပါ့မယ္..”

သူမ သည္ေလာက္ လုပ္္မည္ မဟုတ္မွန္းေတာ့ သိပါသည္။ သို႕ေသာ္ ဆတ္ကနဲ ထရပ္လိုက္သည့္ သခင္မ၏ ေျခသလံုးလွလွေလးကို လွမ္း ကိုင္ပီး ေျပာလိုက္မိ၏။ မိမိထက္ ေခါင္းတစ္လံုးစာေလာက္ ပုသည့္ သခင္မ ပုစိေကြးေလးကို ခုလို ေၾကာက္ျပေပးေနရတာ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ဂြတီးဂြက် ႏိုင္လွေသာ္လည္း သူ ေပ်ာ္ေနမိသည္မွာ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ။ ခုလည္း သခင္မ အမိန္႔အတိုင္း သူမေရွ႕တြင္ ဂြင္းတိုက္ျပရန္ ျပင္ဆင္ရေတာ့၏။ သူ တစ္ခု ေတြးပူမိသြားသည္။ ညီေတာ္ေမာင္ စမန္ထ ေနပံုႏွင့္ ေထြးထုတ္မည့္ အရည္မ်ားက နည္းမည္ မဟုတ္။ ေစာေစာက အရည္ၾကည္ေလး ေပတာေတာင္ ရြံတယ္ ဆိုသည့္ သခင္မ၊ လွ်ာျဖင့္ လွ်က္ျပီး သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေစသည့္ သခင္မ၊ ဂြင္းထုရင္း ထြက္လာမည့္ သုတ္ရည္ တျပြတ္ျပြတ္ကို ျမင္လွ်င္ ဘာမ်ား ေျပာေလမလဲ။ ဒါေတြကို လွ်ာႏွင့္ လွ်က္ခိုင္းလွ်င္ေတာ့ သြားျပီ။ အေတြးက လူကို ၾကက္သီး ထ ေစသလို ညီေလးကို အားပိုတက္ေအာင္ ျမွင့္ေပးေနျပန္၏။

“ေဖြး…”
“ဘာ တုန္း..”
“ငါ.. ဟိုဟာ လုပ္ရင္းနဲ႔ ျပီး သြားရင္ ေလ..”
“အရည္ေတြ ပန္းထြက္မွာ မွတ္လား..”
“အြန္း.. အာ့က ေစာေစာကထက္..”
“ငါ သိသားပဲ.. ဘာျဖစ္လဲ အဲ့ေတာ့..”
“နင္ ရြံ.. ရြံ မလားလို႔ပါ..”
“ဟဟ.. အင့္.. နင့္ဟာၾကီးကို ဒါနဲ႔ ပတ္ထားလိုက္.. ဒါ ဒီေန႔အဘို႔ နင့္တြက္ ငါ ေပးတဲ့ ဆု..”
“အင္း..”
“အဲ့ၾကားကမွ ထြက္က်ရင္ေတာ့ သိတယ္ေနာ္.. ေစာေစာက အတိုင္းပဲ..”
“အင္း.. အင္းပါ..”
“လုပ္ေလ.. လုပ္ေတာ့ေလ..”

သူမ ဆု အျဖစ္ေပးေသာ ပင္တီေလးကို မိမိ ခ်ာတိတ္မွာ ပတ္လိုက္သည္။ ခ်စ္၀တ္ရည္တို႔ျဖင့္ စိုလူးေနသည့္ ပင္တီေလးက သူမ၏ ပိပိေလး ကိုယ္စား ညီေတာ္ေမာင္ကို ေထြးေပြ႕ ေပးထား၏။ ခ်စ္ရသည့္ မိန္းကေလးေရွ႕တြင္ သူမကို လက္ဖ်ားႏွင့္ပင္ မထိရဘဲ မိမိဘာသာ လိင္စိတ္ ေျဖရသည့္ အျဖစ္ပါလား။ သူမထံမွ မိမိ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္ လက္ထပ္ခြင့္ေလးမ်ား ရခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ တစ္သက္လံုး သည္လိုသာ ဆိုရင္ေတာ့ သြားျပီ။

“မ်က္စိ မွိတ္ထား.. ငါ ေျပာျပတာ အာရံုစိုက္ျပီး နားေထာင္.. လက္က လုပ္စရာ ရွိတာ လုပ္.. မ်က္စိ ဖြင့္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေသဘို႔ ျပင္ေနာ္.. ဟြန္းး..”

သခင္မ အမိန္႔အတိုင္း မိမိ မ်က္လံုးမ်ား မွိတ္လိုက္သည္။ ညီေတာ္ေမာင္ကို ေပြ႕ဖက္ထားသည့္ ပင္တီ အနက္ေရာင္ေလး ေနရာတြင္ ရိႈက္နမ္းခဲ့ဖူးသည့္ ပန္းပြင့္ လွလွေလးကို ျမင္ေယာင္မွန္းဆလိုက္၏။ စိတ္ကူးထဲတြင္ မရမ္းေသြးေရာင္ သစ္ခြတစ္ပြင့္ႏွင့္ တူသည့္ သခင္မေလး၏ ပိပိေလးထဲ မိမိ လိင္တံၾကီး နစ္၀င္သြားသည္။ အိစက္ စီးပိုင္ေနသည့္ အေတြ႕ေလးကို စိတ္ကူးႏွင့္ပဲ မွန္းဆလိုက္၏။ နားထဲတြင္ သခင္မေလး၏ ပင့္သက္ရိႈက္သံ အခ်ိဳ႕ မွန္းဆ ၾကားေယာင္ မိသည္။ ရမၼက္လႈိင္းတို႔ လြန္႔လူးေနသည့္ ပင့္သက္ ရိႈက္သံမ်ား..။ ကိုယ့္စိတ္ကူးႏွင့္ကိုယ္ စီးေျမာ ေနစဥ္ သူမ စကားသံ ျငိမ့္ျငိမ့္ေလး နားထဲ ေရာက္လာ၏။ ခါတိုင္း ၾကားေနက် မာဆတ္ဆတ္ ေလသံမ်ိဳးမဟုတ္။ အခ်စ္၏ ရမၼက္ပင္လယ္တြင္ ကူးခတ္ရင္း ႏြမ္းလ် ယစ္မူးေနသည့္ သူမ အသံေလးက မိမိ ခံစားခ်က္ကို တမ္ပို ျမွင့္ေပးေတာ့သည္။

“သိလား စူးရွ.. အခု ေလ..”
“……အင္းး……”
“ငါ့ ပိပိ ေလးထဲမွာ..”
“……အင္း ဟင္းး……”
“အရမ္းပဲ ဟယ္.. ရြစိ ရြစိနဲ႔..”
“……ဟူးးး……”
“သိလား.. ငါ ေလ..”
“……အင္း……”
“ပိပိေလးကို ရံႈ႕ပြ ရံႈ႕ပြ လုပ္ေနတာ..”
“……ဟားး……”
“ငါ့ ဘာငါ ကိုင္ၾကည့္တာေလ..”
“……ရီွးး……”
“ေႏြး ျပီး.. ႏု ဖတ္ေနတာပဲ စူးရွရယ္ သိလား..”
“……အင္းးး.. အင္းး……”
“ျပီးေတာ့ ေစာေစာက နင္ ျမိဳခ်ခဲ့တဲ့ အရည္ေလးေတြေလ..”
“……အင္း……”
“ထပ္ ထြက္ေနတယ္.. ငါ ေနရတာ ေခ်ာက်ိကိ်နဲ႔ ဟယ္..”
“……ဟားး……”
“ခုေန နင့္ဟာၾကီး ထိုး ထည့္ လိုက္ ရင္..”
“……အားး ေဖြးး..……”
“ဘယ္လို ျဖစ္သြားမလဲ..”
“……ေဖြး ရယ္..……”
“ဘယ္လိုမ်ား ေနမလဲ..”

ေလသံထက္ နည္းနည္းပဲ ပိုက်ယ္သည့္ သူမ အသံေလးက ၾကားဖူးသမွ်တြင္ အခ်ိဳသာဆံုးႏွင့္ မိမိ ႏွလံုးသားကို အလႈပ္ကိုင္ႏိုင္ဆံုး ျဖစ္ေနသည္။ တစ္လံုးျခင္း ေျပာေနသည့္ သူမစကားသံတို႔က ညင္သာ သိမ္ေမြ႕သေလာက္ ၾကားေနရသည့္ မိမိ ရင္ခုန္သံမ်ားကေတာ့ ၀ုန္းဒိုင္း က်ဲေနျပီ။ ခုေနမ်ား မိမိ ေသြးမ်ားကို ေဖာက္ထုတ္ျပီး ေလာင္စာဆီအျဖစ္ သံုးမည္ဆိုလွ်င္ ရထား အစင္းေပါင္းမ်ားစြာ ခုတ္ေမာင္းႏိုင္လိမ့္မည္ ထင္သည္။ သခင္မ၏ ညိႈ႕ငင္သံ ေနာက္တြင္ ညီေတာ္ေမာင္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ လက္မ်ားကိုလည္း မရပ္မနား အလုပ္ေပး ေနမိေတာ့သည္။ မိမိ စိတ္မ်ား ထန္ေနတာ ၾကာျပီမို႔ သိပ္ မေဆာင္ရြက္လုိက္ရဘဲ ခရီးဆံုး ေရာက္သြား၏။ အန္ထုတ္လိုက္သည့္ သုတ္ရည္မ်ားက မနည္းလွေသာ္လည္း ကံေကာင္း ေထာက္မစြာျဖင့္ ပင္တီေလးအတြင္းမွာပဲ ကိစၥ ျပီးသြားသည္။ လူက ေမာဟိုက္ ႏြမ္းခ်ိျပီး ဒူးေထာက္ေနရာမွ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္ရသည္။ သခင္မေလးကို မသိမသာ ခိုးၾကည့္လိုက္၏။ ႏႈတ္ခမ္းေလး စုခြ်န္ျပီး ေက်နပ္အားရပံု အျပည့္ႏွင့္။ ေနမင္းလို စြမ္းအားၾကီးသည့္ ညိွဳ႕မ်က္၀န္းမ်ားက မထိတထိ ျပံဳးေနသည္။

“ျပန္ေတာ့…”
“အြန္..”
“မအြန္ နဲ႔.. ငါ နားခ်င္ျပီ.. နင္ ျပန္ေတာ့.. ေမေမ ျပန္ေရာက္မွ လူၾကီး စံုရာနဲ႔ စကားေျပာဘို႔ ရက္ကို ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္.. ဒီၾကားထဲ နင့္ကို ငါ ေတြ႕လည္း မေတြ႕ခ်င္ဘူး.. အသံလည္း မၾကားခ်င္ဘူး..”
“ေဖြး.. ဒါ ဒါ ဆို.. နင္ ငါ့ကို..”
“အင္း.. နင္ ထင္တဲ့တိုင္းပဲ.. ဒါမယ့္ အခု ျပန္ဆိုတာ မျပန္ဘဲ ဆက္ေနေနရင္ေတာ့ ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေျပာင္းခ်င္ ေျပာင္းသြားမွာေနာ္..”
“ဟိုေလ.. ေဖြး.. ငါ့မွာ ေျပာစရာ..”
“စူးးးရွ…”
“ဟူးးး.. ေအး ေအး.. ေအးပါ.. ငါ ျပန္ပါ့မယ္.. ဖုန္း ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္ ေဖြး..


အခန္း (၂၀)

(ဇာတ္သိမ္း)

(၁) လ ခန္႔ ၾကာေသာ္…

မွန္ျပတင္း၏ ခန္းစီးမ်ား ၾကားမွ အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ အတူ ႏွင္းေဖြးေဖြး အိပ္ရာ ႏိုးလာခဲ့သည္။ ၾကည္လင္ေသာ စိတ္အစဥ္ႏွင့္ မ်က္လံုး ဖြင့္ၾကည့္လိုက္၏။ မိမိ ေနာက္ေက်ာဘက္တြင္ ေႏြးေထြးေသာ ရင္ခြင္ တစ္ခု။ ခါးက်ဥ္က်ဥ္ေလးကို ဖက္ထားသည့္ သူ႕လက္ကို အသာ မ ယူျပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လွည့္လိုက္သည္။ ထူထဲေသာ မ်က္ခံုး၊ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ၾကည့္ေကာင္းသည္ ဆိုရံု ခပ္တိုတိုစိုက္စိုက္ မ်က္ေတာင္မ်ား၊ ပိရိ ေသသပ္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ စိမ္းျမျမ ပါးသိုင္းေမြးေလးမ်ား။ ခုလို အနီးကပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ငါ့ ေယာက်ၤားေလးက ေခ်ာသား ဟု ေတြးရင္း ျပံဳးမိ၏။ ရင္ခုန္ရသည့္ ထိုေန႔ ျပီးေနာက္ သံုးရက္ေျမာက္တြင္ ႏွစ္ဘက္ မိခင္ႏွစ္ဦးႏွင့္ ဂုဏ္သေရရွိ လူၾကီး အခ်ိဳ႕ ျခံရံျပီး သူတို႔ ႏွစ္ဦး ေစ့စပ္ခဲ့ၾကသည္။ သတို႔သား၏ ဖခင္ ျဖစ္သူ က်န္းမာေရး အေျခအေနေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ တစ္ႏွစ္တည္း က်င္းပခဲ့ျပီးေသာ အမျဖစ္သူ၏ မဂၤလာပြဲေၾကာင့္လည္းေကာင္း သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ထိမ္းျမားျခင္းကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ အက်ဥ္းရံုးခဲ့၏။

အမွန္ေတာ့ ေဖြး ကိုယ္တိုင္ကလည္း တေဆာင္တေယာင္ မဂၤလာပြဲမ်ားကို မႏွစ္သက္။ လာေရာက္ ခ်ီးျမွင့္ရသူအတြက္ မေထာင္းသာဟု ေတြးမိသည္။ သည္ပြဲကို လာရန္အေရး ၀တ္စား ျပင္ဆင္ရသည္။ လက္ေဆာင္ စီစဥ္ရသည္။ အခမ္းအနားထဲ ေရာက္ျပန္ေတာ့ သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါျပီဟု မေျပာမခ်င္း စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ား ေရွ႕ခ်ျပီး ဟန္ကေလးႏွင့္ ထိုင္ေနရျပန္သည္။ ထို႔ထက္ ဆိုးသည္က တည္ခင္းေသာ စာေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားကို အလွမပ်က္ေအာင္ သတိထား စားရေသးသည္။ မိမိဘက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း မဂၤလာ အခ်ိန္ကေလး ႏွစ္နာရီခန္႔အတြက္ ေသေကာင္းေပါင္းလဲ ျပင္ဆင္ရသည္။ ဧည့္ပရိတ္သတ္ တစ္ခုလံုး၏ အာရံုက မိမိဆီမွာမို႔ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ရေသးသည္။ ေနာက္ဆံုး ဧည့္ခံခ်ိန္ ကုန္၍ ပြဲျပီးခ်ိန္တြင္ မိမိကိုယ္မိမိ လွလို႔ လွမွန္းပင္ မသိလိုက္။ အျပီးသတ္ေတာ့ အဖတ္တင္တာက သက္မဲ့ ဓာတ္ပံုမ်ားသာ။ ဓာတ္ပံုဟု ေတြးမိေတာ့ နံရံဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္သြား၏။

ပန္းႏုေရာင္ နံရံကပ္စကၠဴေလးမ်ားႏွင့္ အလွဆင္ထားေသာ ၾကင္စဦး ေမာင္ႏွံ၏ အိပ္ခန္းက်ယ္ၾကီးထဲတြင္ လွပေသာ ၀တ္စံု အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စိတ္ၾကိဳက္ ရိုက္ကူးထားသည့္ မဂၤလာစံုတြဲ ပံုမ်ား ေနရာတက် ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ မဂၤလာစားရိတ္ အတြက္ ကုန္က်မည့္ ေငြမ်ားကို ေဖြး စိတ္တိုင္းက် ဘိုးဘြားရိပ္သာသို႔ လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ေဖြး စိတ္က တစ္မ်ိဳး၊ လူမႈေရး ကူညီမႈမ်ားတြင္ အဘုိးအဘြားမ်ားကို ေထာက္ပံ့ရျခင္းအား အထူး ႏွစ္သက္၏။ ေယဘုယ် အားျဖင့္ ကေလး လူငယ္မ်ားအတြက္က မိမိဘ၀ကို ျပဳျပင္ထိန္းေက်ာင္း စီမံႏိုင္ရန္ အခ်ိန္ အမ်ားၾကီး ရွိသည္။ ခြန္အား ရွိသည္။ အခြင့္အေရး မ်ားသည္။ ဘ၀၏ ေန၀င္ခ်ိန္သို႔ ေရာက္ရွိေနသည့္ ဘိုးဘြားမ်ားကေတာ့ သည္သို႔မဟုတ္၊ သူတို႔၏ လက္ရွိဘ၀ အေျခမ်ားသည္ ျပဳခဲ့ျပီးေသာ အားထုတ္မႈမ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီသည္ျဖစ္ေစ၊ မကိုက္ညီသည္ျဖစ္ေစ ပင္ပန္းအားေလွ်ာ့ၾကရွာျပီမို႔ အကူအပံ့ ပိုမို လိုအပ္သည္ဟု ေဖြး ယူဆသည္။ သေဘာေကာင္းသည့္ သူေဌး လင္ေတာ္ေမာင္က ေဖြး အလိုကို တစ္ေသြ မတိမ္း ျဖည့္ဆည္းေပးသည္။

နံရံေပၚရွိ ဓာတ္ပံုမ်ား အနက္ အလွပဆံုးဟု သူမ ယူဆသည့္ပံု။ ဓာတ္ပံုထဲတြင္ ျဖဴေဖြးလြ ေနသည့္ မဂၤလာဂါ၀န္ၾကီးႏွင့္ သူမက ခံုေပၚတြင္ ေျခေလး ခ်ိတ္၍ ထိုင္ေနသည္။ အျဖဴေရာင္ အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံုႏွင့္ သတို႔သား ေခ်ာေခ်ာေလးက သူမ ေရွ႕တြင္ ဒူးေထာက္လွ်က္။ ၾကိဳးသိုင္း ဖိနပ္ ျဖဴျဖဴေလး စီးထားသည့္ သူမ ေျခဖမိုးကို အနမ္းေပးေနသည္။ တကယ္တမ္း ထိုျမင္ကြင္းက တမင္ လုပ္ယူျခင္း မဟုတ္ခဲ့။ ထိုေန႔က ဓာတ္ပံု စတူဒီယိုတြင္ စိတ္ၾကိဳက္ ပံုမ်ား ရိုက္ကူးေနစဥ္ ကင္မရာမန္းက သူ႕ကို အထူး တေလးတစား ဆက္ဆံေနတာ သူမ ေတြ႕ရသည္။ စိတ္ထဲတြင္ သူ႕ကို ေနာက္ခ်င္သြား၏။ နားနားကပ္ျပီး ခပ္တိုးတိုး ေျပာခဲ့သည္။ “နင့္ဘာနင္ ဘာေကာင္ၾကီး ျဖစ္ေနေန.. နင္က ငါ့ ကြ်န္ပဲ စူးရွ.. အဲ့ဒါကို ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မသြားနဲ႔..” ဟူ၍။

မိမိ စကားသံ ဆံုးသည္ႏွင့္ သတို႔သား ကိုလူေခ်ာေလးက မိမိ ေရွ႕တြင္ ဒူးေထာက္ လုိုက္၏။ မိမိ မ်က္ႏွာကို ေမာ့ေငးရင္း ခ်ိတ္ထိုင္ထားသည့္ ေျခေထာက္ေလးေပၚ အုပ္ေနသည့္ ဂါ၀န္စကို အသာ မ သည္။ ျပီးေနာက္ ျဖဴေဖြးႏုဖတ္ေနသည့္ ေျခဖမိုးလွလွေလးေပၚ အနမ္းပြင့္မ်ား ေခြ်ခ်သည္။ လက္သြက္ေသာ ကင္မရာမန္းက အမိအရ မွတ္တမ္းတင္လိုက္သျဖင့္ ဤႏွယ္ ကဗ်ာဆန္ေသာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့၏။ ကင္မရာမန္း ေကာင္ေလးေရွ႕တြင္ မိမိက တစ္စံုတစ္ရာ မေတာင္းဆိုပါပဲ ေျခေထာက္ကို တယုတယ နမ္းျပခဲ့သည့္ သူ။ မိမိရင္ထဲမွ အခ်စ္ ေရလွ်င္က သူ႕အေပၚ ေရတံခြန္ တစ္ခုအလား ျပိဳဆင္းက်သြားရသည္။ သည္လိုႏွင့္ ရင္ခုန္စရာ မဂၤလာညကိုေတာ့ မိမိ လုပ္ေနက် ေပါက္ကရ ႏိုင္လိုမင္းထက္ အျပဳအမူမ်ား မပါဘဲ ၾကင္စဦးတို႔၏ သာယာခ်ိဳျမိန္ျခင္း အတိျဖင့္ ကုန္ဆံုး ေစခဲ့သည္။

“ေမာင္…” သူ႕မ်က္ႏွာကို အနီးကပ္ၾကည့္ရင္း တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္၏။ မိမိထံတြင္ တစ္သက္လံုး အႏိုင္က်င့္ခံပါ့မည္ ဟူေသာ ကတိ ေပးခဲ့သည့္ ေကာင္ကေလး။ သည္လိုေလးေတာ့ သူ႕ကို ေခၚဘို႔ တိုက္တြန္းရွာသည္။ ေမာင္.. ေမာင္ တဲ့လား.. ခိခိ..။ ခ်စ္သူ လင္မယားၾကားမွ အေခၚအေ၀ၚ အမ်ိဳးမ်ိဳးအနက္ မိန္းကေလးဘက္က ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ရွိလွေသာ အေခၚအေ၀ၚေလးဟု ေဖြး ဘာသာ သံုးသပ္မိသည္။ ခ်စ္ဘို႔ ေကာင္းတဲ့ ေမာင္.. အႏိုင္က်င့္လို႔ ေကာင္းတဲ့ ေမာင္.. ခိုင္းခ်င္တာ ခိုင္းလို႔ ရတဲ့ ေမာင္.. ခိခိ။ သည္လို ေတြးကာမွ ဗိုက္က ဆာသလိုလို ျဖစ္လာ၏။ နံရံကပ္ နာရီၾကီးက နံနက္ ရွစ္နာရီ ခြဲေနျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပရင္း မိမိ အစာအိမ္ကို ပိုမို လွံဴ႕ေဆာ္ေနသည္။ ခုေနမ်ား ေပါင္မုန္႔မီးကင္ေလး ႏွင့္ ေကာ္ဖီခါးခါး တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ရပါလွ်င္…။

“ေမာင္..”
“………”
“ေမာင့္.. ထ ကြာ.. ဗိုက္ဆာလို႔ တစ္ခုခု လုပ္ေပး..”
“………”
“ေမာင့္.. ေမာင္ လို႔… ထ ပါေတာ့ဆိုေန ၾကည့္..”

သည္ေလာက္ ႏႈိးရခက္ေနမွေတာ့ လင္ေတာ္ေမာင္ အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနျပီမွန္း ေဖြး သိလိုက္ျပီ။ ျပံဳးေယာင္ေယာင္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက ေဖြး အထင္ကို ပိုေသခ်ာေအာင္ သက္ေသ ျပေန၏။ ေကာင္စုတ္ေလး.. တစ္သက္လံုး ကြ်န္ခံပါ့မယ္ ကတိေပးထားျပီးေတာ့ ခိုင္းတာ ထ မလုပ္ေပးဘဲ ဇိမ္ခံေနတယ္.. မဟုတ္မွ လြဲေရာ.. တေမာင္ေမာင္နဲ႔ ၾကင္ၾကင္နာနာ ေခၚျပေနလို႔ သူ႕ ေျပာမွန္း မသိတာပဲ ျဖစ္ရမယ္..။ သခင္မ ႏွင္းေဖြးေဖြး ေဒါသ ထြက္လာ၏။ အသံ မထြက္ေအာင္ အသာေလး ထ ထိုင္လိုက္သည္။ မိမိဘက္ လွည့္ျပီး တေစာင္း လွဲအိပ္ေနသည့္ သူ႕ နားရြက္ နား မ်က္ႏွာ တိုးကပ္လိုက္၏။ လည္ေခ်ာင္း တစ္ခ်က္ ရွင္းျပီး နားနားကပ္ အသားကုန္ ေအာ္ ပစ္လိုက္သည္။

“စူးးးးးးးးရွ….”
“အားးးး… အာ.. လန္႔ ထာ မိန္းမရယ္..”
“ဘာ မိန္းမလဲ.. ပါးပိတ္ရိုက္လိုက္ရ.. လန္႔ရင္ ေသလိုက္ပါလား.. ဒီေလာက္ ေခၚေနတာ အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတယ္.. ေကာင္စုတ္..”
“ဟဟ.. ေမာင္ လို႔ ေခၚေနတာေလး ၾကည္ႏူးလြန္းလို႔ပါ ကြာ..”
“ၾကည္ႏူးရင္ ေခၚေနတုန္း ခိုင္းတာ ထ လုပ္ေလ.. စိတ္တိုေအာင္ လုပ္ရင္တာ့ တန္ရာတန္ရာပဲ ရမယ္ေနာ္.. ငါ့ ဘာမွတ္ေနတုန္း.. သြား.. မနက္စာ သြားျပင္..”
“ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်.. သခင္မ အမိန္႔ေတာ္ အတိုင္းပါ.. ရႊတ္..”

ေျပာရင္းႏွင့္ မိမိ ပါးေလးကို ရႊတ္ကနဲ တစ္ခ်က္ နမ္း သြားေသးသည္။ ကုတင္ေပၚမွ ကုန္းရုန္း ဆင္းသြားေသာ သူ႕ေက်ာျပင္ကို မွီသေလာက္ လွမ္းရိုက္ရင္း.. “ဘာ ေမာင္ လဲ.. ဘာ မိန္းမ လဲ.. မသာေကာင္.. ကြ်န္စုတ္.. နင္နဲ႔ အဲ့နံမည္နဲ႔ပဲ လိုက္တယ္..” ေအာ္ျဖစ္ေအာင္ ေအာ္လိုက္ေသး၏။ အခန္း အျပင္ ေရာက္သြားျပီးမွ တံခါးၾကားကေန သူမကို မသိမသာ ျပန္ ခိုး ၾကည့္လုိက္သည္။ လင္ျဖစ္သူကို မနက္စာ ျပင္ရန္ အမိန္႔ေပးျပီး အိပ္ရာထဲတြင္ ခပ္တည္တည္ က်န္ခဲ့သည့္ အိမ္ရွင္မ ေပါက္စေလး။ ေခါင္းအံုးေလး ဖက္ျပီး ဇက္ကေလး ပုကာ ျပံဳးစိစိ လုပ္ေနပံုက ခ်စ္စရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္။ မီးဖိုခန္းထဲ ကမန္းကတန္း ေျပး၀င္ျပီး ေပါင္မုန္႔ ႏွစ္ခ်ပ္ခ်င္းစီ ကင္လိုက္၏။ ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္ရန္ ေရေႏြးတစ္အိုး ေကာက္တည္လိုက္ရင္း မ်က္ႏွာကို မီးဖိုခန္းရွိ ေဘစင္တြင္ပဲ ခပ္သြက္သြက္ သစ္လိုက္သည္။  ေပါင္မုန္႔ကင္မ်ားတြင္ မယိုးနိစ္ ပါးပါးေလး သုတ္သည္။ ၾကက္ဥ ႏွစ္လံုး ေၾကာ္ျပီး သူမစိတ္ၾကိဳက္ ေကာ္ဖီခါးခါး ႏွစ္ခြက္ေဖ်ာ္သည္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပင္ဆင္ထားေသာ မနက္ကေလးစာကို ဗန္းကေလးထဲ ထည့္ျပီး အိပ္ခန္းဆီ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သခင္မေလးက လက္ပ္ေတာ့ပ္ တစ္လံုးႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ေန၏။


“ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနတာလဲ ေဖြး..” အနားသို႔ တိုးကပ္လိုက္ေတာ့ သူမထံမွ မ်က္ႏွာသစ္ဆပ္ျပာရန႔ံေလးႏွင့္ သြားတိုက္ေဆးန႔ံ ရေနသည္။ စားေသာက္စရာမ်ားကို စားပြဲေပၚတင္ရင္း အၾကည့္က လက္ပ္ေတာ့ပ္ေလးဆီ အေရာက္၊ ညစာစားပြဲ ဓာတ္ပံုေလးမ်ား ထိုင္ၾကည့္ေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ သူမ တင္ထားလက္စ ပံုေလးက သူတို႔ စံုတြဲႏွင့္ ျမတ္တို႔ မိသားစု တြဲရိုက္ထားသည့္ပံု။ စူးရွ ေပ်ာ္သြား၏။ ယေန႔ထက္ထိ ရွင္းျပခြင့္ မရေသးသည့္ ကိစၥကို သူမ ေမးေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား။ ခ်စ္ဇနီးေလးက ပံုထဲမွ ကေလးမ်က္ႏွာကို တစ္လွည့္၊ သူ႕ကို တလွည့္ ၾကည့္သည္။ သူ ျပန္ျပံဳးျပေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို မဲ့ျပျပီး မ်က္ေစာင္း ထိုး၏။

“ေယာက်ၤားေတြမ်ား ေကာင္းကို မေကာင္းဘူး..”
“ေဟာဗ်ာ.. ေနရင္း ထိုင္ရင္း..”
“ဘာ ေနရင္းထိုင္ရင္းလဲ.. မဟုတ္လို႔လား.. အဲ့တုန္းကေတာ့ ဒီကိစၥကို ရွင္းခ်င္လြန္းလို႔ အသဲအသန္ေလ.. အခု လိုခ်င္တာ ရသြားေတာ့ ရွင္းဘို႔ စိတ္ကူး မရွိေတာ့ဘူးမွတ္လား..”
“အာ.. စိတ္ကူး မရွိဘဲ ေနမလားကြ.. ေဖြး ပဲ မေျပာနဲ႔ ဆို ကဲ..”
“…….”
“တကယ္က အဲ့ကေလးနဲ႔ ငါနဲ႔ ဘာမွ မပါတ္သက္ဘူး ေဖြးရဲ့..”
“………”
“အဲ့တုန္းက ျမတ္ ေရာက္လာခဲ့တာ ငါ့ကို သူ႕ျပႆနာအေၾကာင္း ေျပာဘို႔ ေရာက္လာတာ..”
“………”
“ျမတ္က ပေထြး နဲ႔ ေနရတာ ေဖြး.. ပေထြးအႏိုင္က်င့္လို႔ သူ႕မွာ ျဖစ္သြားတဲ့ ျပႆနာ.. အဲ့အေၾကာင္း သူ လာေျပာတာ..”
“ေအာ.. အာ့က်မွ ပေထြးထက္ ဆိုးတဲ့ေကာင္နဲ႔ တိုးသြားတာေပါ့ေလ.. ဟုတ္လား.. ၾကည့္စမ္း.. အျဖစ္မွန္ သိရမွ နင့္ကိုငါ ပိုေတာင္ ရိုက္သတ္ခ်င္သြားတယ္.. မသာ.. ေတြ႕မယ္.. ဒီေလာက္ နန္႔နန္႔ ထိုးေနတဲ့ေကာင္..”
“ဟုတ္ပါတယ္ ေဖြးရယ္.. ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ တကယ္ မွားသြားခဲ့တာပါ..”
“ေနစမ္းပါဦး.. ပေထြး အႏိုင္က်င့္ ခံရတယ္ပဲ ထားပါေတာ့.. ကေလးရတဲ့ထိ ျဖစ္ေရာလား..”
“အဲ့ရက္က သူ ဖ်ားေနလို႔ ေဆးေသာက္ျပီး အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း အိပ္ေပ်ာ္ ေနတာတဲ့.. ေနမေကာင္းတာရယ္.. အလိုမတူတာရယ္ ဆိုေတာ့ ကိစၥ ျဖစ္ျပီးတဲ့ခ်ိန္ အိပ္ရာထဲ လဲတဲ့ထိ ျဖစ္သြားတယ္.. ျဖစ္သြားတဲ့ကိစၥအတြက္ ဘာအကာအကြယ္မွ မလုပ္လိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး..”
“အေမနဲ႔ တိုင္ေပါ့ ဟ.. အာ့လိုသာ က်ိတ္ခံေန ေသရခ်ည္ရဲ့..”
“ျမတ္ အေမက တစ္မ်ိဳးၾကီး ေဖြးရဲ့.. သူ႕ေယာက်ၤားကို တအား ယံုၾကည္တာ.. ျမတ္က သူအေမ အိမ္ေထာင္ေရး ထိခိုက္မွာ၊ သူလည္း အရွက္ကြဲမွာ အကုန္ ေတြးတယ္ ထင္ပါရဲ့.. ျပီးေတာ့ သူက လိင္ကိစၥနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ဗဟုသုတ နည္းတယ္.. ေနမေကာင္းကလည္း ဆက္ျဖစ္သြားေတာ့ အဲ့ရက္ေတြမွာ ဟိန္းေဇာ္နဲ႔လည္း မေတြ႕ျဖစ္ဘူးတဲ့ေလ.. ”
“အာ့နဲ႔ပဲ ေနလည္း ေကာင္းေရာ.. ဗိုက္က ျဖစ္ေန.. ဟိန္းေဇာ္နဲ႔ အရင္ မေတြ႕ဘဲ နင့္ဆီ အရင္ လာတယ္ေပါ့.. ”
“အမွန္ေတာ့ ဟိုေကာင့္ဆီ သြားတာ ေဖြးရဲ့.. ခ်ိန္းထားျပီးမွ ဟိုေကာင္က မလာတာ.. အာ့နဲ႔ပဲ..”
“အာ့နဲ႔ပဲ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း ၀မ္းနည္း အားငယ္ျပီး ေရာက္လာတဲ့သူကို နင္က ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ႏွစ္သိမ့္ လိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ့.. ဟြန္းးး.. ၾကားရတာ ေဒါသ ထြက္တယ္.. တကယ္ပဲ.. ငါကိုယ္က မေကာင္းတာပါ.. ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္တဲ့ ကိစၥကို လုိက္ အေရးလုပ္ေနမိတယ္..”
“အဲ့လိုေတာ့ မေတြးလိုက္ပါနဲ႔ ေဖြးရယ္.. ငါ တကယ္ မွားခဲ့တာပါ.. အျဖစ္မွန္ သိလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပို ရွက္မိတယ္.. ေခြးထက္ မိုက္တယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးမ်ားလား လို႔..”
“နင္ သြားေမးတာလား ျမတ္ကို..”
“သူ ကိုယ္တိုင္ လာေျပာတာေဖြး.. သူ႕သေဘာနဲ႔သူ လာေျပာတာ.. ငါ့ကို အိမ္က မိန္းမ ေပးစားေတာ့မယ္ ၾကားလို႔တဲ့.. ကေလး ကိစၥ ငါ့ စိတ္ထဲမွာ အစိုင္အခဲ ျဖစ္သြားတာ ျမတ္ သိတယ္ေလ.. ငါနဲ႔ မဆိုင္တဲ့ ကိစၥဆိုတာ စိတ္ရွင္းေစခ်င္လို႔တဲ့.. လိုအပ္ရင္ ဒီအင္ေအ စစ္ခ်င္ စစ္ပါတဲ့.. ျပီးေတာ့ ဒီကိစၥက ငါ့ အမွား ဆိုတာထက္ သူ ငါ့ဆီ မေရာက္လာသင့္တဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္လာမိလို႔ ျဖစ္သြားတာ လို႔ပဲ သေဘာထားတယ္လို႔ ေျပာသြားတယ္..”
“ေပ်ာ္သြားတယ္ ေပါ့..”
“မေပ်ာ္ပါဘူး.. ကေလး ကိစၥ စိတ္ထဲ ေပါ့သြားေပမယ့္ ကိုယ့္ဆီ အားကိုးတၾကီး ေရာက္လာတဲ့သူကို မလုပ္သင့္တာ လုပ္မိတယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္က အျပစ္ ပိုၾကီးသြားသလိုပဲ.. သူ လာရွင္းျပေပးတာကိုေတာ့ ေက်းဇူးတင္တာေပါ့..”
“အာ့နဲ႔ပဲ ဆပ္လိုက္ေသးလား ေက်းဇူး..”
“အာ..”
“ေျပာလို႔ ရမလား.. ငါက နင့္ ဒိုင္ယာရီ ကို အရည္ က်ိဳေသာက္ထားတာေနာ္ စူးရွ.. ႏွင္းေဖြးေဖြး ေစာက္ခ်ဥ္ မဟုတ္ဘူး.. မိန္းမခ်င္း ဟုိျမင္ဒီျမင္ ျမင္ရတာ တစ္ဘက္သား သိကၡာကို အားနာလို႔.. ကိုယ္နဲ႔ မပါတ္သက္ခင္က ကိစၥ ဆိုေပမယ့္.. အတိတ္ဆိုတာ အနာဂတ္ကို အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ သက္ေရာက္မႈ ရွိတယ္ ဟဲ့.. ငါ နဲ႔ မေတြ႕ခင္က ကိစၥ ဆိုေပမယ့္ သိျပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းထဲကေန လံုး၀ၾကီး ထုတ္မေပးႏိုင္ဘူး.. သေဘာေပါက္..”
“အင္းပါ.. ငါကလည္း ထုတ္ေပးဘို႔ မေတာင္းဆိုပါဘူး.. ငါ့ကို တစ္သက္လံုး မ်က္စိ ေဒါက္ေထာက္ ေစာင့္ၾကည့္.. ငါ မွားခဲ့တဲ့ အမွားအတြက္ နား နား ျပီး အျပစ္ေပးေလ.. ေနာ္..”
“အြမ္းး.. ကိုယ့္စကားနဲ႔ ကိုယ္ေနာ္.. ခိခိ..”

သေဘာက်သည့္ အျပံဳးေလးႏွင့္ တခိခိ ရယ္သံေလးက သူမ မ်က္ႏွာ ႏုႏုေလးကို ပိုမို ကေလး ဆန္သြားေစသည္။ သခင္မေလး ေပ်ာ္ေနမည္ ဆုိလွ်င္ မိမိဘ၀ ျပည့္စံုျပီ။ မိမိတို႔ႏွစ္ဦး ေစ့စပ္သည့္ေန႔က ေယာကၡမၾကီးႏွင့္ သူ ႏွစ္ဦးတည္း စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ေမႊးႏွင့္ ယွဥ္ျပီး ခံစားခ်က္ ျပင္းထန္ခဲ့ရသည့္ ေဖြး ဘ၀ေလးအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း ေျပာျပသည္။ ျပီးေတာ့ ေကာင္းျမတ္၏ အေျပာအဆို အခ်ိဳ႕မွ တဆင့္ ေဖြးကို ခပ္ႏွိမ္ႏွိမ္ ဆက္ဆံၾကေသာ မိသားစု အေနအထားကိုလည္း သူ မွန္းဆမိခဲ့သည္။ ျမတ္ႏိုးရပါေသာ သခင္မေလး နာက်ည္းခ်က္ ရွိသမွ် ေျဖေဖ်ာက္ေပးမည့္သူမွာ မိမိ တစ္ဦးတည္းသာ ျဖစ္ခ်င္သည္။ သူမ၏ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးက သူမကို ေမာ္မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ မိမိ လက္ႏွင့္ ျမွင့္တင္ ေပးလိုသည္။ သူမ အတြက္ သူသည္သာ သူရဲေကာင္း ျဖစ္လိုသည္။ ေဒါသ ထြက္လာတိုင္း ေပါက္ကြဲသမွ် လည္စင္းခံမည့္ ကြ်န္တစ္ေကာင္လည္း သူပဲ ျဖစ္လိုသည္။


“ဗိုက္ဆာျပီဆို သခင္မေလး..”
“အြမ္း.. စားမယ္.. နံရံမွာ ထပ္ခ်ိတ္ခ်င္လို႔ ပံု ရွာေနတာ..”
“အဲ့ပံုေလးလည္း ေကာင္းသားပဲ.. အျမြာညီအမ စံုတြဲ..”
“ခိခိ.. နင္ ခြဲႏိုင္လား ငါ နဲ႔ ေမႊး ကို..”
“အာ ဘာလို႔ မခြဲႏိုင္ရမွာလဲ.. ဟုိေကာင္ ငေကာင္းေတာ့ မသိဘူး.. ငါေတာ့ ခြဲႏိုင္တယ္..”
“ဒါနဲ႔မ်ား ေကာင္းျမတ္ဆီက ငါ့ပံုေတြ႕ေတာ့ ေရွာ့ခ္ ရ သြား ဆို..”
“အင္းေလ.. အာ့က ဓာတ္ပံု ရုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရတာကိုး.. ျပီးေတာ့ ေမႊးနဲ႔ နင့္ကို အျမြာလို႔ သိထားတာမွ မဟုတ္တာ..”
“ခိခိ.. အာ့နဲ႔ပဲ ငါ လင္ယူျပီဆိုျပီး လန္႔သြား ေပါ့ေလ.. ဟုတ္စ..”
“အြန္းေပါ့ ကြ.. ကိုယ္ ေၾကြေနတဲ့ သခင္မေလး သူမ်ား ဦးသြားျပီ မွတ္တာေပါ့.. ဒီေကာင္က သခင္မဆီမွာ ဘဝၾကီး ပံုအပ္ခ်င္ေနတာကိုး..”
“ဟားဟား.. ငေပါၾကီး.. အဲ.. ေနဦး.. ခိခိ..”
“အြန္း..”
“စူးရွ..”
“ခင္ဗ်..”
“ခုေနေလ.. ဟီဟိ..”
“အြန္း.. ေျပာ.. ခုေန ဘာျဖစ္လဲ..”
“ငါ့ကို တျခား ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ေယာက္က အဝွာ လုပ္ေနတာ ေတြ႕ရင္ နင့္စိတ္ထဲ ဘယ္လို ေနမလဲ.. ဟိ..”
“အာ..”
“နင္က်ေတာ့ ငါမဟုတ္တဲ့ တျခားမိန္းမကို လုပ္တယ္ေလ.. အာ့က အတိတ္မွာ က်န္ခဲ့ျပီလို႔ ဆင္ေျခ မေပးေၾကး.. စိတ္ကူးၾကည့္ စိတ္ကူးၾကည့္.. ခိခိခိ..”
“က်န္က်န္ ဖန္ဖန္ ကြာ.. ခ်စ္ကလည္း.. အဲ့ေလာက္ၾကီးေတာ့ မရက္စက္ပါနဲ႔..”
“ခိခိ.. ဒီမွာ.. ၾကည့္ ၾကည့္.. ငါ ဟုတ္ဘူးေနာ္.. ဒါေပသိ ငါ့ မ်က္ႏွာ ျဖစ္ေနေတာ့ နင့္စိတ္ထဲ ဘယ္လို ေနမလဲ လို႔.. ဟီဟိ.. ထ မလာနဲ႔ေနာ္.. အျပီးထိ ၾကည့္.. ငါေတာ့ စားႏွင့္ျပီ..”

ေျပာျပီး ထိုင္ရာမွ ထ ကာ စားစရာ ဗန္းကေလး ကိုင္ျပီး ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ဆိုဖာၾကီးေပၚ သြားကာ ထိုင္စားေနေတာ့၏။ ေမာ္နီတာေလးတြင္ ေမႊးတို႔ စံုတြဲ ေပၚလာသည္။ မီးဖိုခန္းတြင္ မီးေတာက္မတတ္ အခ်စ္ၾကမ္းေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္း။ သခင္မေလးကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ပုခံုးေလး တြန္႔ျပီး လွ်ာထုတ္ျပသည္။ စူးရွ ေခါင္း ယမ္းရင္း ျပံဳးမိ၏။ လတ္စသတ္ေတာ့ သည္အိမ္ထဲမွာ စီစီတီဗီြ ကင္မရာေတြ တပ္ထားတာပဲ။ ေတာ္ေတာ္ ဆိုးတဲ့ ကေလးမပါလား။ ေခတ္မိန္းကေလး တစ္ဦးအေနႏွင့္ အျပာကားၾကည့္ဖူးတာ သိမ္းထားတတ္တာေလာက္က အထူးေျပာေနစရာ မလိုေသာ္လည္း သူမ ကူးထားျပီး ဖြင့္ၾကည့္ေနသည့္ ဇာတ္လမ္းထဲမွ ဇာတ္ေကာင္က သူမႏွင့္ မၾကာခဏေတြ႕ေနသည့္ ခဲအို။ ၾကည့္ေနရင္း လူက အူတိုလာသည္။ တကယ္ပဲ ကိုယ့္မိန္းမ မ်က္ႏွာႏွင့္ မိန္းကေလးမို႔ သာမာန္ အျပာကားတစ္ပုဒ္ကို ၾကည့္ရသည့္ ဖီးလ္ႏွင့္ေတာ့ လံုး၀ မတူ။

“ျပီး သြားျပီလား..”
“အြန္း..”
“ျမန္လိုက္တာ.. နင္ ေက်ာ္ပစ္တာမွတ္လား..”
“ေကာင္းလား စားလို႔..”
“ဟမ္ လို႔ စူးရွ.. ဘယ္လိုေနလဲ.. ဟီဟိ.. ငါ့မ်က္ႏွာနဲ႔ နင့္ ကာစင္နဲ႔ေလ.. ခိခိခိခိ..”
“ဘယ္လိုမွ ေနဘူး.. မ်က္ႏွာတူတာ ဘာျဖစ္လဲ.. မတူတဲ့ ေနရာ မတူဘူး..”
“ေအာင္မယ္.. ဘယ္နား မတူလဲ ကဲ.. အဲ့ေနရာက မိန္းကေလးတိုင္း ဒါက ဒါပဲ..”
“တူဘူး.. သားသား ခင္မက မွဲ႔ေလး ပါတယ္.. သူမ်ားထက္ ပိုလွတယ္..”
“ခိခိခိခိိ..”
“လာကြာ.. ခင္မေလး.. ထ..”
“အမ္.. ဘာလုပ္မို႔တုန္း.. ဒီမွာ မစားေတာ့ဘူးလား..”
“စားေတာ့ဘူး.. မွဲ႔ေလး အေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ဆာတာ ေျပာင္းသြားျပီ..”
“အယ္..”
“အာမြ ေပးခ်င္လို႔ေလ.. မွဲ႔ေလးကို.. ရဘူးလား..”
“ခိခိ.. မွဲ႔ဆို မွဲ႔ပဲေနာ္.. က်န္တာ ပိုထိမိ လို႔ကေတာ့..”
“အြန္း.. ေျပာ.. ပို ထိမိရင္ ဘယ္လို အျပစ္ေပးမွာလဲ..”
“ဒီ မ်က္ခြက္ကိုေလ.. အဲ့ မ်က္ခြက္ အစုတ္ပလုပ္ကို.. ဒီလို.. ဒီလုိ မ်ိဳး..”
“လာ.. ရတယ္.. အဲ့လို အျပစ္ေပးမယ္ ဆိုလို႔ကေတာ့.. စူဠလိပ္ ေရထဲ လႊတ္သလိုသာမွတ္.. လာခဲ့..”
“ဟဲ့ ဟဲ့.. ပလုတ္တုတ္.. ငါ စားေနတာ မျပီးေသးဘူးဟဲ့ ေကာင္စုတ္ရဲ့.. နင္ တကယ္ ေသခ်င္လို႔လား ဟုတ္လား.. ခ်ေပး.. ခုခ်က္ခ်င္း.. အိုးးး…”
“……..”
“……..”
“ရွီးးး.. အ.. စူးရွ..”
“……..”
“အ.. အ.. နင္ေျပာေတာ့ မွဲ႔ဆို.. အိုးး.. ရွီးး..”
“……..”
“အင္းးး… တအား.. စုပ္.. အ.. ရီွးး..”
“……..”
“စူးရွ.. ငါ.. ငါ မရေတာ့ဘူး.. ျမန္ျမန္..”
“……..”
“အင့္ ဟင္းဟင္းးး.. ဟူးးးး”
“……..”
“……..”
“……..”
“ေမာင္ရယ္.. ငါ တစ္သက္လံုး နင့္ သခင္မ လုပ္မယ္ ေနာ္…”

<<<<<ျပီးပါျပီ>>>>>  
 

No comments:

Post a Comment