Monday, December 5, 2016

အိပ္မက္ဆိုးမ်ား လြန္ေလေသာ္ - (၁)



MoeThaukLinn: “ငယ့္..ရွိလား..”

PanNuThaway: “ဘာရီးတုန္း..ရွိဘူး.. ကုန္တြားဘီ..”

MoeThaukLinn: “အာ သည္ေကာင္မေလး ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္နဲ႔..”

PanNuThaway: “ခိခိ ကိုပဲစမရွိ ဆံုးမရွိ..”

MoeThaukLinn: “စက္ေရွ႕ ရွိရဲ့လားလို႔ ေမးတာေလ..ဘာလဲ..”

PanNuThaway: “သိသားပဲ..တမင္ ေနာက္ခ်င္လို႔ ဟာကို..”


   “သည္အခ်ိန္က ငယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႔ေနက်အခ်ိန္ပဲ ကိုရယ္.. မရွိဘဲေနပါ့မလား.. ငယ္ေသသြားရင္ေတာင္ သည္အခ်ိန္ဆို ငယ့္ဝိဥာဥ္က ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ေရာက္ေနမိမွာ..” ပန္းႏုေသြးစိတ္ထဲမွ ေျပာလိုက္မိသည္။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆံုဆည္းမႈက ထူးဆန္းသည္ဟု ေျပာရမည္ပင္။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အတြက္ ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခားေလာက္စရာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ဆံုဆည္းခဲ့ၾက၏။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ မျမင္ဘူးမေတြ႔ဘူးပဲ နားလည္မႈခ်င္း၊ ႏွလံုးသားခ်င္း၊ ေနာက္ဆံုး အခ်စ္၏ခံစားခ်က္ခ်င္း ဖလွယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာ၊သူ႕အေၾကာင္း၊ သူ႕အက်င့္စရိုက္တို႔ကို သူေျပာသေလာက္သာ သိရယံုျဖင့္ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ တြယ္တာမိေနေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦး သည္ေလာကတြင္ အမွန္တကယ္ ရွိေနေၾကာင္း သင္တို႔သိလွ်င္ ထိုမိန္းကေလးကို သင္တို႔ မည္သို႔ေဝဖန္ၾကမည္နည္း။ လူခ်င္းမေတြ႔ရဘူးေသာ သံေယာဇဥ္ကို သင္တို႔ မည္သို႔ နားလည္ၾကပါသနည္း။ ႏွလံုးသား၏ နက္ရႈိင္းေသာတြယ္တာမႈ တစ္စံုတစ္ရာသည္ ဘဝတစ္ခုလံုးအတြက္ လံုေလာက္ေသာ ယံုၾကည္မႈအျဖစ္ အေျခတည္ခဲ့ေၾကာင္း သင္တို႔လက္ခံ ႏိုင္ၾကပါ့မလား။


MoeThaukLinn: “နာမယ္.. ဟြန္းးး ဖက္နမ္းလိုက္ရ..”

PanNuThaway: “ခိခိ လာနမ္း.. ႏွဖူးပဲေနာ္..”

MoeThaukLinn: “ရဝူး တစ္ကိုယ္လံုးနမ္းမွာ..”

PanNuThaway: “ကိုေနာ္.. ကို႔ စကားနဲ႔ ကို.. ႏွဖူးေလးပဲ နမ္းခ်င္တာပါဆို..”

MoeThaukLinn: “ကိုေနာ္ ဟုတ္ဘူး ကိုမိုးေသာက္..”

PanNuThaway: “သည္မွာ မိုးခ်ဳပ္ေနဘီ ကိုမိုးေသာက္ရဲ့..”

MoeThaukLinn: “ငယ့္..”

PanNuThaway: “ခ်န္႔..”

MoeThaukLinn: “ကိုလာရင္ တကယ္ေတြ႔ခြင့္ရမွာလား..”


ခုတေလာ သည္ေမးခြန္းကို သူခဏခဏေမးျဖစ္ေန၏။ ခ်စ္သူကို မ်က္ႏွာပင္အျပည့္အဝ မျမင္ဘူးပါပဲ သူ႕ဘဝသူ႕အေၾကာင္း သူေျပာျပသမွ်ေလာက္သာ သိယံုမွ်ျဖင့္ ဘဝ တစ္ခုလံုးလက္တြဲဘို႔ အထိရဲရဲဆံုးျဖတ္ကာ ျမတ္ႏိုးၾကင္နာႏိုင္ေသာ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ သည္ေလာကတြင္ အမွန္တကယ္ ရွိေၾကာင္း သင္တို႔ သိလွ်င္ ထိုေယာက်ၤားကို သင္တို႔ မည္သို႔ ေဝဖန္ၾကမည္နည္း။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ရူးမတတ္ ျမတ္ႏိုးေနမိေသာ မိုးေသာက္လင္း.. ခ်စ္သူကို တကယ္ေတြ႔ခြင့္ရဘို႔၊ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရဘို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။ ဖိုရမ္တစ္ခုတြင္ သူမႏွင့္ ဆံုဆည္းခဲ့၏။ သူ႕ဘက္က သူမကို အစစအရာရာ အမွန္အတိုင္းဖြင့္ေျပာျပေသာ္လည္း မိန္းမသားျဖစ္ေသာ သူမကေတာ့ အခ်ိဳ႔ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ခ်န္လွပ္ထားခဲ့သည္။ ယုတ္စြအဆံုး မ်က္ႏွာေလးပင္ အျပည့္အဝ ျမင္ခြင့္ မေပးခဲ့။ ခ်စ္သူဘဝ ေရာက္ျပီးသည့္တိုင္ သူေတာင္းဆို ပူဆာလြန္း၍ g-mail မွ တဆင့္ ဓါတ္ပံုေလးမ်ား ပို႔ေပးေသာ္လည္း မ်က္ႏွာကိုမူ ျဖတ္ထုတ္ထားသည္။ ေနာက္ဆံုးလိုက္ေလွ်ာမႈက ႏႈတ္ခမ္းေလးတစ္စံု။


PanNuThaway: “မယံုရင္ လာခဲ့ေလ..ခုခ်က္ခ်င္း..”

MoeThaukLinn: “တကယ္ေနာ္..”

PanNuThaway: “တကယ္ပါ ကိုရယ္..ေလယာဥ္ေပၚကဆင္းတာနဲ႔ ေတြ႔ေစရမယ္ စိတ္ခ်..”

MoeThaukLinn: “ေသခ်ာတယ္ေနာ္..”

PanNuThaway: “ေအာ္..ကဲ ခက္ပါ့..”

MoeThaukLinn: “အာ့ဆို မနက္ျဖန္ လာၾကိဳ..”

PanNuThaway: “ခိခိ.. ခုလာၾကိဳဘီဟယ္.. ေျပာ.. သေဘၤာဆိပ္ကို လာရမလား.. ဆိုက္ကားဂိတ္ကို လာရမလား..”

MoeThaukLinn: “ငယ့္ ေနာက္ေနတာမဟုတ္ဘူးကြ..ကိုအခုဘန္ေကာက္ေရာက္ေနျပီ..”

PanNuThaway: “ရွန္..ဘယ္လို.. ကို႔ ရွင္းေအာင္ေျပာကြာ..”

MoeThaukLinn: “ဟဟ.. ေကာင္မေလး.. လန္႔သြားဘီဟုတ္..”

PanNuThaway: “လန္႔စာလား..ရင္ခုန္သြားတာဟာကို.. သူေနာက္ရေတာ့ ေကာင္းတယ္.. လူဇိုးရီး..”

MoeThaukLinn: “ေနာက္တာဟုတ္ဘူး ငယ္ရဲ့..ကိုတကယ္ ဘန္ေကာက္ေရာက္ေနျပီ.. မနက္ျဖန္ (…..) နဲ႔ လာမယ္..”

PanNuThaway: “တကယ္..”

MoeThaukLinn: “အြန္းး..”

PanNuThaway: “ဟယ္ ကိုရယ္..”


ပန္းႏုေသြး ရင္ေတြ ခုန္လိုက္သည္မွာ အသက္ရႈပင္ ရပ္သြားသလားဟု ထင္ရမေလာက္ပင္။ သူ႕ကို အသက္ေလာက္ ခ်စ္ပါသည္။ သူ တကယ္ေရာက္လာမည္ဟု မယံုၾကည္ရဲခဲ့ေသာ္လည္း ခ်စ္ေသာစိတ္ျဖင့္ ေန႔တိုင္းေမွ်ာ္ေနမိသည္။ မနက္မိုးလင္းသည္ႏွင့္ မ်က္ႏွာမသစ္မီ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ အရင္ ေရာက္မိသည္။ သူပို႔ထားေသာ offline message ေလးမ်ားကိုဖတ္ဖို႔ေလ။ “ငယ့္ မႏိုးေသးဘူးလား..” ဟူေသာ စာတိုတိုေလးတစ္ေၾကာင္းသည္ ထိုေန႔ အဖို႔ သူမအသက္ရွင္ ႏိုးထရျခင္းအတြက္ ခြန္အားတစ္ရပ္ပင္။ တခါတရံ ထိုကဲ့သို႔ စာတုိတိုေလးမ်ိဳး မေတြ႔ရေသာေန႔မ်ားတြင္ သူမကို စြန္႔ပစ္လိုက္ျပီလားဟု ေတြးကာ ငိုမိသည္။ သူ႕ကို ခ်စ္ေသာစိတ္မွလြဲ၍ ဘာမွ် မစြမ္းသာေသာ မိမိစိတ္အေျခအေနကိုလည္း အားငယ္မိသည္အမွန္။ လူခ်င္း မဆံုေတြ႔ဘူးေသာ္ျငား တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် မခ်စ္ဘူးေသာအခ်စ္မ်ိဳးႏွင့္ သူ႕ကိုခ်စ္မိေနပါေၾကာင္း သက္ေသ မျပႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဆိုးရြားလွေသာ မိမိအတိတ္ျဖစ္ရပ္မ်ားကို မည္သို႔ပင္ဖံုးကြယ္လင့္ကစား အတိတ္သည္ လက္ရွိကာလ၏ အရိပ္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ ယခုလည္း သူျပန္လာေတာ့မည္ ဆိုေသာစကားသည္ သူမ အသက္တမွ် ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖစ္သလို သိပ္ေၾကာက္သည့္ အေျခေနတစ္ရပ္လည္း ျဖစ္ေၾကာင္း သူမသာလွ်င္ အသိဆံုးပင္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ပန္းႏုေသြး ေစာင့္ၾကိဳေနပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ႕ကို ဘဝတစ္ခုလံုးစာအတြက္ ခ်စ္မိေနေသာေၾကာင့္ပင္။


MoeThaukLinn: “ကိုင္း.. ဘယ္လိုလဲ ကေလးမ..ပုန္းဘို႔ျပင္ထား..”

PanNuThaway: “ကိုကြာ..ငယ့္ကို အာ့လို မယံုၾကည္တာၾကီး ခံစားရတယ္ တကယ္..”

MoeThaukLinn: “ေနာက္တာပါ ငယ္ ရဲ့..ကို႔ခ်စ္ေလး ကို႔ကိုေမွ်ာ္ေနတာ သိပါ့..”

PanNuThaway: …..

MoeThaukLinn: “ငယ့္..အာကြာ..ငယ္ေလး.. ကို စ တာေလကြာ..”

PanNuThaway: …..

MoeThaukLinn: “ငယ့္ ေကာက္တာလား..”

PanNuThaway: …..

MoeThaukLinn: “ကေလးေလး..ငိုေနလား.. ဟုတ္လား..”

PanNuThaway: …..

MoeThaukLinn: “ငယ့္ တခုခုေျပာကြာ.. ဘာလို႔ အစက္ေတြ ရိုက္ျပေနတာလဲ..”

PanNuThaway: …..

MoeThaukLinn: “ငယ္ ေရးး.. ကို ေခ်ာ့ပါတယ္ကြာ ေနာ္.. အာမြ အၾကီးၾကီး.. ေနာ္လို႔ ငယ့္..”

PanNuThaway: …..

MoeThaukLinn: “ငယ့္ အာ ကြာ.. ကေလးရာ..”

ပါးျပင္ေပၚမွ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းကို သုတ္လိုက္၏။ စိတ္လႈပ္ရွားရင္ခုန္ျခင္း.. ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးျခင္း.. ဝမ္းနည္း ေက်ကြဲျခင္း.. အားလံုးစုေပါင္းထားေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ တုန္ရီလႈိက္ေမာစြာ ငိုရႈိက္မိပါသည္။ “ငယ့္ရင္ထဲ ဝင္ၾကည့္လွည့္ပါ ကိုရယ္.. တကယ္က ငယ့္ ဘဝတစ္ခုလံုး ကို႔ကို အပိုင္ေပးျပီးခ်စ္ခ်င္တာပါ.. ဒါေပမယ့္ ငယ္ ကို႔အေပၚ ထိန္ခ်န္ထားမိတယ္.. မုသားသံုးမိတယ္.. ငယ္ေလ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အတိတ္ဆိုးၾကီးကို ငယ္ခ်စ္တဲ့ ကို႔ကိုဖြင့္ေျပာႏိုင္ဘို႔ တကယ္ပဲ ဝန္ေလးခဲ့မိလို႔ပါ.. ငယ့္မ်က္ႏွာကို အျပည့္အဝ မျမင္ဘူးပဲနဲ႔ေတာင္ ငယ့္ကိုခ်စ္ႏိုင္တဲ့ ကို႔ကို ငယ္ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမလဲ.. တကယ္က ကိုမိုးေသာက္လင္းဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ငယ့္ဘဝအတြက္ တကယ့္ မိုးေသာက္ အလင္းေရာင္ကို ေပးႏိုင္စြမ္းတဲ့ ခ်စ္သူပါ.. တကယ္ဆို ငယ္ ကို႔ကို ဟိုးအေစာၾကီးကတည္းက အမွန္တိုင္းေျပာျပခဲ့သင့္တာ.. ဒါေပမယ့္ သည္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားတိုင္း ငယ့္ရင္ေတြ ကြဲထြက္ မတတ္ ခံစားခဲ့ရလို႔ပါ ကိုရယ္..”


MoeThaukLinn: “ငယ့္.. ကိုကခ်စ္လို႔ စတာပါကြာ.. အာ့လိုၾကီး အသံတိတ္မေနနဲ႔ကြာေနာ္.. ေျပာေတာ့ ကို႔ကို လာၾကိဳမယ္ဆို.. ငယ္ေလး.. ဘာျဖစ္သြားလည္း.. အာကြာ..”

PanNuThaway: “မနက္ျဖန္ (…..) ေနာ္.. ဟုတ္လား..”

MoeThaukLinn: “အြန္းး.. ငယ့္ စိတ္ဆိုးတာလား.. ကို စ တာေနာ္ ကေလး..”

PanNuThaway: “ဟုတ္တယ္ စိတ္ အၾကီးၾကီးဆိုးတယ္.. ေရာက္လာရင္ ေခ်ာ့ဘို႔ ျပင္ထား..”

MoeThaukLinn: “ဟူးး ေတာ္ပါေသးရဲ့..”

PanNuThaway: “ေတာ္ဘူး.. တကယ္ စိတ္ဆိုးတာ.. တုတ္ေကာက္ခဲ့..”

MoeThaukLinn: “ေကာက္ခဲ့မယ္..ဒုတ္..”

PanNuThaway: “ကိုေနာ္.. စကားအေကာင္းေျပာကြာ.. တကယ္လာမွာလားဟင္ ကို႔..”

MoeThaukLinn: “တကယ္ပါ ငယ္.. ကို ငယ့္ဆီ တကယ္ေရာက္လာေတာ့မွာ..”

PanNuThaway: “ကိုရယ္.. ငယ္ ရင္ေတြ ခုန္လိုက္တာ..”

MoeThaukLinn: “ကိုက ပိုတာေပါ့.. ခ်စ္သူကို ခုမွ ျမင္ခြင့္ရမွာေလ.. ကို႔ခ်စ္သူ ကပ္စီးနဲေလးကို..”

PanNuThaway: “မယ္.. ခုသိရေတာ့မွာပါေနာ္.. ငယ္ ကပ္စီးမနဲမွန္း..”

MoeThaukLinn: “ရက္ေရာမယ္ေပါ့..”

PanNuThaway: “ဟုတ္..”

MoeThaukLinn: “ေတာင္း သမွ် အကုန္လား..”

PanNuThaway: “ဟုတ္..”

MoeThaukLinn: “ေသခ်ာတယ္ ေနာ္..”

PanNuThaway: “ဟုတ္.. ေသခ်ာတယ္.. ကတိ..”

MoeThaukLinn: “တေနကုန္.. ငယ္ လုပ္သမွ် ေနာက္ကေန လိုက္ ဖက္ထားမယ္..”

PanNuThaway: “ကို႔ သေဘာ..”

MoeThaukLinn: “တကယ္ေနာ္.. ငယ္ ဘာလုပ္လုပ္ေနာ္..”

PanNuThaway: “အီအီး ပါရင္ေကာ.. ခိခိ..”

MoeThaukLinn: “အာ့ခါက် ေရွ႕က ဖက္မွာေပါ့.. ကူညွစ္ေပးမယ္ေလ..”

PanNuThaway: “ဟီး.. အီးေစာ္ နံမွာေပါ့..”

MoeThaukLinn: “ရတယ္ ကိစၥရွိဘူး.. နံေပ့ေစ.. ရႈရႈးလည္း တယ္ေပးမယ္.. မထြက္ရင္လည္း ခ်ဴေပးမယ္..”

PanNuThaway: “ကိုေနာ္.. ေပါက္ကရေတာ္ေတာ္ေျပာ.. ထုထလိုက္မယ္ ဟြန္းး..”

MoeThaukLinn: “ထုေလ.. လာထုေပး လာ.. ကိုလည္း ငယ္ေလး ထုေပးတာ ခံခ်င္ေနတာနဲ႔ အေတာ္ပဲ..”

PanNuThaway: “အြန္း ထုယံုတင္ မဟုတ္ဘူး ျမိဳပါ ခ်ေပးမယ္ လာခဲ့..”

MoeThaukLinn: “ဟမ္.. ဘာၾကီးကို ျမိဳခ်မွာတုန္းးး.. သားေၾကာက္တယ္ေနာ္..”

PanNuThaway: “ၾကည့္ပါလား ကိုေနာ္..”

MoeThaukLinn: “ၾကည့္မွာပါ.. ေသခ်ာ ျဖဲျပီးကို ၾကည့္မွာ..”

PanNuThaway: “ကိုေနာ္.. ေအာ္ငိုလိုက္ရမလား..”

MoeThaukLinn: “ညီမေလး ငိုေနျပီလား ဟုတ္လား.. မွန္း စမ္းၾကည့္ရေအာင္ စိုေနလားလို႔ ..”

PanNuThaway: “ကိုမိုးေသာက္ လူဇိုူရီးး အက်င့္ပုတ္ၾကီးး..”

MoeThaukLinn: “ဟားဟား.. ရန္ေတြ႕တယ္ ဗ်.. ခ်စ္စရာေလး.. ငယ္ရယ္ ကိုအရမ္းခ်စ္တာပဲ.. အသည္းေတြ ယားလာဘီ.. အတူေနရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားေလး မလြယ္ဘူး သိလား..”

PanNuThaway: “ေျပာဦးေလ တစ္ပါတ္ေလာက္ အခန္းပိတ္ျပီး.. ခိခိ..”

MoeThaukLinn: “အြန္း.. ထမင္းလည္း မစား.. အီးလည္းမပါ.. ရႈးလည္း မေပါက္..  အယ္ ငယ့္.. အိပ္ခ်ိန္..”

PanNuThaway: “ရေတာ့ဝူး မ်က္လံုး က်ယ္ဝါးဘီ..”

MoeThaukLinn: “က်ယ္နဲ႔.. က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွ ေကာင္းတာ..”

PanNuThaway: “ကို ေနာ္..”

MoeThaukLinn: “ငယ့္ ခ်စ္တယ္ ကြာ.. အရမ္းပဲ..”

PanNuThaway: “ငယ္လည္း ခ်စ္တယ္ ကို..”

MoeThaukLinn: “မနက္ျဖန္တြက္ ရင္ခုန္တယ္ ငယ္ရယ္ အရမ္းပဲ..”

PanNuThaway: “ငယ္ေကာပဲ လက္ေတြ တုန္ေနတယ္ အခု..”

MoeThaukLinn: “အြန္း.. ငယ္ေလး နားသင့္ျပီ အိပ္ေတာ့ေနာ္..”

PanNuThaway: “ကို က လည္း..”

MoeThaukLinn:“အိပ္ခ်ိန္ေလငယ္ရယ္.. ေတာ္ၾကာမနက္ျဖန္ ကို႔ကိုလာၾကိဳရင္ မ်က္ႏွာေလး ေခ်ာင္ေန ဦးမယ္..”

PanNuThaway: “ဘယ္လုိလုပ္ အိပ္ေပ်ာ္မွာလည္း လို႔..”

MoeThaukLinn:“ရဝူး ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္ရမယ္.. ငယ္ေလးအိပ္မွ ကို က အိပ္မက္ထဲ လာလို႔ရမယ္ေလ ကြာ ေနာ္..”

PanNuThaway: “ဟြန္႔ ကိုလာသိပ္..”

MoeThaukLinn: “အြန္း သိပ္မယ္.. ကိုလည္း အိပ္မယ္ေလ တူတူ ေနာ္..”


   G-Mail Hangout ေလးမွ sign out လုပ္လိုက္ျပီး ကြန္ျပဴတာကိုပိတ္၊ အခန္းမီးမွိတ္ကာ အိပ္ယာထဲ လွဲခ်လိုက္သည္။ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ မၾကာမီ ဆံုေတြ႕ ရမည့္ ခ်စ္သူ႕ ပံုရိပ္ႏွင့္အတူ လြန္ခဲ့ျပီးေသာအတိတ္ဆိုး၏ ေျခာက္လွန္႔မႈမ်ားက တရစ္ဝဲဝဲ ျမင္ေယာင္ဆဲ။


“ေသာက္ေလ.. ေသြး.. ဘာလို႔လဲ..”

“ဗိုက္သိပ္မဆာလို႔ပါ ဥဂၢါရယ္.. ေစာေစာကတင္ ေန႔လည္စာ စားထားတာဆိုေတာ့..”

“အရည္ပဲကြာ.. ခ်စ္ကလည္း.. နည္းနည္းေတာ့ ေသာက္လိုက္ေနာ္..”

“ကဲကဲ.. တစ္ဝက္ေသာက္မယ္.. ေက်နပ္ေနာ္..”


   ေနရာတကာ အေလွ်ာ့ေပးတတ္ေသာအက်င့္က ပန္းႏုေသြးရဲ့ ေမြးရာပါဗီဇ ထင္ပါရဲ့။ ခုလည္း ခ်စ္သူ ဥဂၢါ ႏွင့္အတူ ေန႔တစ္ဝက္ အတန္းလစ္ကာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတစ္ခုတြင္ ထိုင္ျဖစ္ၾကျခင္းပင္။ ခ်စ္သူျဖစ္၍ လအတန္ၾကာသည့္တိုင္ သူမခႏၶာကိုယ္ကိုထိေတြ႔ခြင့္ မရေသာဥဂၢါ၊ သည္ေန႔ ျပီးလွ်င္ စာေမးပြဲအတြက္ ေက်ာင္းမ်ားပိတ္ျပီမို႔ ႏွစ္ဦးတည္းလြတ္လပ္စြာေတြ႔ဆံုရန္ မရမက ပူဆာေတာ့သည္။ တင္းက်ပ္ေသာ မိဘအုပ္ထိန္းမႈေအာက္တြင္ ရွင္သန္ရသူမို႔ ပန္းႏုေသြး အေနအထိုင္ မ်ားစြာဆင္ျခင္ရပါသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေလာကတြင္ နံမည္ေကာင္းသတင္း ေက်ာ္ၾကားသူ။ မိခင္ကလည္း အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးတစ္ဦးျဖစ္သူမို႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက အခ်ိန္ဇယားႏွင့္ စည္းစနစ္မ်ားၾကားတြင္ ေနထိုင္္ခဲ့ရသည္။


   တစ္ဦးတည္းေသာသမီးပီပီ မိဘ၏ အထူးဂရုစိုက္မႈကို ခံရသည္ျဖစ္ရာ တကၠသိုလ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေရာက္သည့္တိုင္ အခ်စ္ေရးကို မေတြးရဲခဲ့။ ေနာက္ဆံုး ႏွလံုးသား၏ လႈပ္ရွားမႈကို မထိန္းႏိုင္ေတာ့သည့္ အခ်ိန္တြင္မွ ဥဂၢါ၏အခ်စ္ကို အရဲစြန္႔ လက္ခံျဖစ္ခဲ့သည္။ အိမ္က ျပန္သိမွာေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ ေပၚေပၚထင္ထင္လည္း မတြဲရဲ။ ေက်ာင္းတြင္ အတူစား အတူသြား၊ လက္ကေလးကိုင္၊ ပါးေလးနမ္းရံုအျပင္ ခ်စ္သူတို႔ ဘဝ၏ အခြင့္အေရးဘာတစ္ခုမွ် မေပးခဲ့ပါ။ ေရွးရိုးဆန္လြန္းသည္ပဲေျပာေျပာ ပန္းႏုေသြး အယူအဆကေတာ့ မိမိ၏အပ်ိဳစင္ပန္းကို မဂၤလာဦးည ေရာက္ခါမွပင္ ခူးဆြတ္ခြင့္ ျပဳခ်င္မိသည္။ ေနာက္တစ္ခု ဆိုးသည္က ဥဂၢါ၏ စိတ္ေနစရိုက္။ သူမ ႏွင့္ ဘယ္ေနရာမွ မတိုက္ဆိုင္။ ခ်စ္သူ ျဖစ္ကတည္းက မိမိဘက္မွ အေလွ်ာ့ေပး သည္းခံကာ နားလည္မႈ ထား ခ်စ္ခဲ့ရသည္မို႔ တစ္ဘ၀လံုး လက္တြဲရန္အေရး ရင္ေလးမိသည္ အမွန္ပင္။ သို႔ျဖစ္၍ ေသခ်ာပိုင္ႏိုင္သည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မခ်ႏိုင္မီ သူမ ဘ၀ကို မေပးရဲခဲ့။


   ဥဂၢါဘက္မွ ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း (၂၁) ရာစုတြင္ ရွင္သန္ေနၾကျပီး ခ်စ္သူကို လက္ကေလးကိုင္၊ ပါးကေလးနမ္းရံုမွ်ျဖင့္ ေက်နပ္ေနရသည္မွာ မတင္းတိမ္ႏိုင္။ ဥဂၢါက ပန္းႏုေသြးႏွင့္ မေတြ႔ခင္ကတည္းက အေနအထိုင္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႏိုင္သူ။ ေၾကးရတတ္ အသိုင္းအဝိုင္းမွ ေပါက္ဖြားလာျပီး ေငြကိုေရလိုသံုးကာ ထင္သလိုေနတတ္ေသာ စရိုက္ရွိသည္။ ပန္းႏုေသြးႏွင့္ ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့ျခင္းမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ မခံခ်င္ေအာင္ ေျမွာက္ထိုးပင့္ေကာ္ စကားမ်ားကို သေရာ္သည့္ သေဘာသက္သက္ပင္။ အေနေအးေသာ ေကာင္မေလးကို (၁)လအတြင္း ရေအာင္လိုက္ႏုိင္ပါလွ်င္ မည္၍မည္မွ်ဆိုေသာ ေလာင္းေၾကးျဖင့္ ပန္းႏုေသြးအား သူခ်ဥ္းကပ္ခဲ့သည္။ အရိုင္းစံပယ္မေလးခမ်ာ သူ၏ ထိုးစစ္ကို (၁)လ မေျပာႏွင့္ (၁၅)ရက္ပင္ မခံႏိုင္ခဲ့။


   သူမႏွင့္ ခ်စ္သူျဖစ္ျပီးေနာက္ ဆက္ရန္က်န္သည့္ ပြဲကေတာ့ သူမ၏ ကညာစင္ဘဝေပါ့။ အေနအထိုင္ သိုသိပ္ကာ အရွက္ၾကီးလြန္းေသာ သည္ေကာင္မေလးကို သူအျမင္ကတ္လွ၏။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း သူ႕ ကို အေတာ္ေလွာင္ေနၾကျပီ။ ေနာက္ထပ္သူ႕ကို စိန္ေခၚေနသည့္ အရာကပန္းႏုေသြး၏ အလွေပါ့။ သူမက ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစား က်နသည့္အျပင္ အသားအရည္ကလည္း ဝင္းဝါ ရႊန္းစိုသူမို႔ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေလ လွေလပင္။ ေန႔စဥ္ရႈစားေနရေသာ သူမ၏ ေကာက္ေၾကာင္းအလွက တေန႔တျခား ရင္ဖိုစရာေကာင္းလွ၏။ အထူးသျဖင့္ ခါးေသးေသးေအာက္က စြင့္ကားေသာတင္သားမ်ား။ ျမန္မာဆန္ဆန္ ဝတ္စားျပင္ဆင္တတ္သူမို႔ သူမ၏ တင္အလွကိုမည္သို႔မွ် မဖံုးမဖိႏိုင္။


   သည္ေန႔ေတာ့ျဖင့္ သူမတယုတယ သိမ္းဆည္းထားေသာ အပ်ိဳစင္ပန္းကို ရေအာင္ခူးမည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားသည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ လိုက္ခဲ့ဘို႔ေခၚတာေတာင္ တြန္႔ဆုတ္ဆုတ္ လုပ္ေနေသးသည္မို႔ အားမလို အားမရစိတ္တို႔ ပိုတိုးလာခဲ့၏။ သည္အတိုင္းဆိုလွ်င္ သူမထံမွ လိုခ်င္တာရဘို႔  လြယ္မည့္ပံုမေပၚ။ မိမိဘက္မွ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမႈမပါေသာ ဆက္ဆံေရးမို႔ ေခ်ာ့ေနဘို႔လည္း စိတ္ကမရွည္ေပ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမ ေသာက္မည့္ ေကာ္ဖီထဲသို႔ သူမအလစ္တြင္ အိပ္ေဆးတစ္လံုး ထည့္ေဖ်ာ္ ပစ္လိုက္သည္။ “သည္ေလာက္ေတာင္ အကဲဆတ္လြန္းတဲ့ မိန္းမ.. ေကာင္းေကာင္း ပညာေပးလိုက္ဦးမယ္..” စိတ္မွ ေတြးရင္း သူမ ခႏၶာကိုယ္ အလွအပမ်ားကို စူးစူးရဲရဲ ၾကည့္ကာ မၾကာမီ ၾကံဳရေတာ့မည့္ အရသာထူးကို ၾကိဳတင္ စိတ္ကူးယဥ္ေနလိုက္သည္။ ခဏေနေတာ့ သူမ မူပ်က္လာ၏။ ဒါေတာင္ ခြက္ထဲတြင္ ေကာ္ဖီက က်န္ေနေသးသည္။


   ရီေဝေဝ ျဖစ္လာေသာ သူမမ်က္လံုးမ်ားက သူ႕စိတ္ကို ခါတိုင္းထက္ပို၍ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေနသလိုလိုပင္။ ခ်ည္သား ရင္ဖုံုးအက်ီေလးေအာက္မွ ေရႊရင္အစံုက မို႔လိုက္ နိမ့္လိုက္။ ပါးမို႔မို႔ေပၚတြင္ ယွက္ျဖာေနသည့္ ေသြးေၾကာေလးမ်ားက နီရဲတက္လာသည္။ ေကာ္ဖီခြက္ကို လွမ္းလိုက္ေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ား တုန္ခါေနမွန္း သူ သတိထားမိလိုက္သျဖင့္.. “ဘာျဖစ္လည္း ခ်စ္.. ေခါင္းမူးလို႔လား..” သူမလက္ကို ေကာ္ဖီခြက္ဆီ မေရာက္မွီ လွမ္းကိုင္ရင္း ေမးလိုက္သည္။ “မေသာက္နဲ႔ေတာ့.. မင္း လံုးလံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ မျဖစ္ဘူး ပန္းႏုေသြး.. အေသေကာင္လို ျငိမ္ေနမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ငါဘယ္လို မွ ခံစားလို႔မရဘူးေလ..” စိတ္ထဲမွ ေရရြတ္ရင္း မဲ့ျပံဳးတစ္ခ်က္ ျပံဳးလိုက္၏။


“ညက စာၾကည့္တာ ညည့္နက္သြားတယ္ ဥဂၢါရယ္.. ခုမွ အိပ္ငိုက္လာလို႔..”

“အြန္း.. ျပန္ၾကမယ္ေလ ဒါဆို.. ခ်စ္ နားဘို႔လိုေနျပီ..”

“အြန္း.. ေသြးကို လမ္းထိပ္ထိ ျပန္ပို႔ေပးေနာ္..”

“အိုေကပါဗ်ာ.. သခင္မ အမိန္႔အတိုင္းပါ..”


“ဒါ ဘယ္ကိုေရာက္ေနတာလည္းဟင္.. ဥဂၢါ ေသြးကို ဘယ္ေခၚလာတာလည္း..”

“ဟိုေကာင္ေဇာ္ၾကီး အိမ္ေလ.. ေစာပါေသးတယ္ ေသြးရာ.. ေသြး အိမ္ျပန္ေနက် အခ်ိန္မွ မဟုတ္တာ.. ေတာ္ၾကာ ေစာျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမရိပ္မိေနဦးမယ္.. သည္မွာ ေအးေဆး နားရေအာင္ ေနာ္..”

“ဟင့္အင္း ေသြး အိပ္ခ်င္ေနလို႔ပါ.. ျပန္ပို႔ပါ ဥဂၢါ ရယ္ ေနာ္..”

“ခ်စ္ကလည္း ကြာ.. လာစမ္းပါ.. ေမာင္တို႔ ခ်စ္ၾကရေအာင္..”

“ဟင့္ အင္း.. ေသြး.. ေသြး ေတာင္းပန္ပါတယ္  ဥဂၢါ ရယ္.. ေသြးကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးပါ ”

“အြန္းး.. ျပန္ပို႔ မွာပါ.. စိတ္ခ်.. ခ်စ္လို႔ဝ သြားရင္ ျပန္ပို႔မွာ..”

“ဟင့္အင္း.. မလုပ္ပါနဲ႔.. အား.. လႊတ္ လႊတ္ပါ ဥဂၢါ ရယ္ ဟင့္ ဟင့္...”


        လူက မည္သို႔ပင္ တြန္းထိုး ရုန္းကန္လိုပါေသာ္လည္း ေျခလက္မ်ားက မသယ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေလးလံေနသည္။ မ်က္လံုးမ်ားကလည္း ဖြင့္လို႔ မရခ်င္။ မိမိေရာက္ေနက် ေနရာ မဟုတ္မွန္း သိေသာ္လည္း အိပ္ခန္းတစ္ခု ဆိုတာထက္ပို၍ ပန္းႏုေသြးဘာမွ မမွန္းဆတတ္ေတာ့ပါ။ ေဇာ္ၾကီးဆိုတာက ဥဂၢါ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္။ ေဆးစြဲေနသည္ဟု သူမသိထားသည္။ သူႏွင့္တြဲတာ မၾကိဳက္မွန္းလည္း ေျပာထားဖူးတာ အၾကိမ္ၾကိမ္။ ေဇာ္ၾကီးက မိုးကုတ္ဇာတိ သူေဌးသား။ မိဘမ်ားက ရန္ကုန္တြင္ သင္တန္းမ်ားတက္ရန္ အိမ္ငွားေပးထားျပီး ေငြကိုလည္း ေရလို သံုးႏိုင္သူ။  မိဘမ်က္ကြယ္တြင္ ထင္တိုင္းက်ဲေနေသာ ေဇာ္ၾကီးကို ပန္းႏုေသြး ဘယ္လိုမွ ၾကည့္မရ။ ေဇာ္ၾကီးကလည္း သူမကို အျမင္ကတ္သည္ပင္။ အခုေတာ့ သူ႕အိမ္ သူ႕အိပ္ခန္းထဲ သူမ ေရာက္ေနရျပီ။


        မူးေနာက္ရီေ၀ေနသည့္ အာရံုတို႔ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ စုစည္းကာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္၏။ ေကာ္ဖီဆိုင္မွ အထြက္ ကတည္းက ေခါင္းမ်ားရီေဝကာ လူတစ္ကိုယ္လံုး ေလးလံေနသည္။ ကားေပၚတြင္ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္ခဏ ျပန္ႏိုးေတာ့ လူက အိပ္ရာတစ္ခုေပၚတြင္ ေရာက္ေနျပီ။ အသိအာရံုတို႔က မမိတခ်က္ မိတခ်က္။ ဒါ ေသြးရိုးသားရိုး အိပ္ငိုက္တာမွ ဟုတ္ရဲ့လား။ သည္ေလာက္ၾကီး အသိစိတ္ ေပ်ာက္ေလာက္ေအာင္ သူမ တစ္ၾကိမ္မွ မျဖစ္ခဲ့ဘူးပါ။ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ လူက ထူပူေနျပီ။ ေတာင္းပန္ရံုမွ် လြဲျပီး ဘာလုပ္ရမွန္းလည္း မသိ။ သူ႕ရင္ခြင္ထဲတြင္ အဝတ္ေပ်ာ့တစ္ခုလို ပံုလွ်က္သား က်ေနေသာ မိမိခႏၶာကိုယ္ကို ထူမတ္ရန္ပင္ အႏိုင္ႏိုင္။ သူ႕လက္ေတြက လည္တိုင္ တေလွ်ာက္မွသည္ ရင္သားစိုင္မ်ားကို ပြတ္သပ္ ညွစ္ေခ်ေနသည္။ ပန္းႏုေသြး ရုန္းပါေသာ္လည္း ဥဂၢါ လက္မ်ားက ရုန္းေလ တိုး၍ ၾကမ္းတမ္းလာေလ။


“မလုပ္ပါနဲ႔ ဥဂၢါ ရယ္ ေသြးေတာင္းပန္ပါတယ္.. ေနာ္.. ျပန္ပို႔ေပးပါ.. အိမ္ျပန္ပို႔ေပးပါ ေမာင္ရယ္ေနာ္..”

“ဟားး မိုက္တယ္ကြာ.. ေမာင္ရယ္ဆိုပဲ.. တစ္ေခါက္ေလာက္ ထပ္ေခၚစမ္းပါ..”

“ဟင့္ ဟင့္.. ေသြးကို သနားပါေမာင္ရယ္.. ေသြး.. ေသြး ေတာင္းပန္ပါတယ္.. ဟင့္.. ေသြးကို ခ်စ္ရင္ ျပန္ပို႔ ေပးပါ.. ေနာ္..”

“ခ်စ္လို႔ေခၚလာတာေလ ကြာ.. ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနစမ္းပါ ခ်စ္ရယ္.. ခ်စ္ေလး ကုိ ေမာင္ ေကာင္းေကာင္း ခ်စ္ေပးမယ္.. ခ်စ္ေလး ေပ်ာ္သြားေစရမယ္ စိတ္ခ်..”


        ဥဂၢါ အဆက္မျပတ္ေျပာရင္း သူမ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို စုပ္နမ္းပစ္လိုက္သည္။ ဟူးးး.. ေကာင္းလိုက္တာ.. ထူထဲအိေဖာင္းေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ဂ်ယ္လီ ကန္ဒီေလးတစ္ခုလို အရသာ ရွိလွ၏။ ရွိစု မဲ့စု အားေလးႏွင့္ အတင္းရုန္းထြက္ဘို႔ ၾကိဳးစားေနသည့္ သူမ၏ ဆံပင္မ်ားကို ဆုပ္ကိုင္ ထားလိုက္သည္။ သည္အေျခေန ေရာက္မွေတာ့ မထူးဘူး ပန္းႏုေသြးေရ.. ႏႈတ္ခမ္းကို အားပါးတရ ဆြဲစုပ္ရင္း အက်ီၾကယ္သီးမ်ားကို ျဖဳတ္ရန္ၾကိဳးစားေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဆီမွ စူးကနဲ နာက်င္မႈႏွင့္ အတူ ပူေႏြးစိုစြတ္သြား၏။ ေတာက္.. တိရစာၧန္မ.. ငါ့ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္တယ္ ၾကည့္စမ္း.. အသားနာသြားေတာ့ လူက စိတ္ရိုင္း ပိုဝင္လာျပီ။


        သူမကို အိပ္ရာေပၚ ေဆာင့္တြန္း ခ်လိုက္၏။ ရႈိက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးရင္း မရမက ကုန္းထဘို႔ၾကိဳးစားေနေသာ သူမကို ေအးစက္စြာၾကည့္ကာ ႏႈတ္ခမ္းမွ စီးက်လာေသာ ေသြးစက္တို႔ကို လက္ခံုႏွင့္ ပြတ္သုတ္လိုက္သည္။ ငါ့ကို လိုက္ေလွ်ာရင္ ေကာင္းေကာင္း ဆက္ဆံေပးမလို႔ဟာကို.. ငါ့ကို ေသြးထြက္ေအာင္ လုပ္တဲ့ ေကာင္မ.. နင့္ကိုလည္း ေသြးအိုင္ထဲ ေျမာ့သြားေအာင္ လုပ္ပစ္မယ္.. လာစမ္း..။ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ဝတ္ထားေသာ အက်ီႏွင့္ ေဘာင္းဘီကို ခြ်တ္ခ်လိုက္၏။ လက္ထဲတြင္ ခါးပါတ္ကို ကိုင္ထားသည္။ ေဆးတိုက္ထားတာေတာင္ ရုန္းႏိုင္ေနေသးတာ သိပ္အကဲဆတ္ေနတဲ့ မင္းကို ငါ ေကာင္းေကာင္း ပညာေပးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ပန္းႏုေသြးေရ။


        ကုတင္ေပၚတြင္ ပံုလွ်က္သားက်ေနရာမွ ပန္းႏုေသြး ကုန္းရုန္းထ လိုက္သည္။ မ်က္လံုးမ်ားက ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ျပဴးက်ယ္ ဝိုင္းစက္ေနေသာ္လည္း အျမင္အာရံုတို႔က မသဲကြဲ။ ကုတင္ေျခရင္းတြင္ ခါးပါတ္ကို ကိုင္ကာ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ မိမိကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ ဥဂၢါ..။ "အားး.. သူ႕ကိုယ္ေပၚမွာ အဝတ္အစားေတြ မရွိေတာ့ဘူး.. ဟင့္အင္း.. မလုပ္ပါနဲ႔.. ဥဂၢါရယ္.. ေသြး ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေမာင္ ရယ္ေနာ္"..။ လက္အုပ္ေလး ခ်ီကာ ရႈိက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးရင္း တတြတ္တြတ္ေျပာမိ၏။ မွားျပီ.. သည္လူယုတ္မာကို ပန္းႏုေသြး ခ်စ္မိတာ မွားသြားျပီပဲ။ သည္အိမ္ထဲတြင္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းမွ ဟုတ္ရဲ့လား။ ေဇာ္ၾကီးပါ အတူရွိေနျပီး မိမိကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းျပီး အႏိုင္က်င့္ဘို႔မ်ား.. သူမ ဆက္မေတြးရဲေတာ့ပါ။ ကုတင္ေပၚမွ ေျပးဆင္းရန္ ၾကိဳးစားလိုက္ေသာ သူမ၏ ဆံပင္မ်ားကို ေနာက္မွ ေဆာင့္ဆြဲ ခံလိုက္ရ၏။ သူမ ကိုယ္လံုးေလး လူယုတ္မာလက္ထဲ နစ္ဝင္သြားသည္။

        ေနာက္ေက်ာမွ သိုင္းဖက္ထားေသာ ဥဂၢါက သူမလည္တိုင္ကို သြားျဖင့္ ခဲထားျပီး.. “ငါတို႔က ခ်စ္သူေတြေလ ေသြး.. မင္း ငါ့ကို ဘယ္လို ဆက္ဆံေစခ်င္တာလည္း.. ဟင္.. ျငိမ္ျငိမ္ေလး ငါလုပ္သမွ် ခံစမ္း.. ေနာက္ေတာ့ ေကာင္းမွန္း သိလာမွာပါကြာ.. ေပးစမ္း မင္းလက္ေတြ.. သည္မွာ အြန္႔ ကိုင္ၾကည့္စမ္း.. ခဏေနရင္ သည္ေကာင္ၾကီးက မင္းကို နတ္ျပည္ ေခၚသြားေပးလိမ့္မယ္.. ကိုင္ၾကည့္စမ္း ပန္းႏုေသြး..” သြားၾကားမွ ထြက္ေသာ ေလသံျဖင့္ အံက်ိတ္ေျပာေနေသာ သူ႕စကားမ်ားေၾကာင့္ ပန္းႏုေသြးတစ္ကိုယ္လံုး စိမ့္တက္ကာ မူးေနာက္လာေတာ့သည္။ “ဟင့္အင္း.. ငါ ဘယ္နတ္ျပည္မွ မေရာက္ခ်င္ဘူး.. လူယုတ္မာ.. တိရစာၧန္ေကာင္.. ခုလႊတ္ ငါ့ကို ခုလႊတ္ေပး..” အာေခါင္ကိုျခစ္ျပီး အသံကုန္ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။ အနားပါတ္ဝန္းက်င္တြင္ မိမိကို ကူညီမည့္သူမ်ား မရွိေတာ့ဘူးလား။ လူယုတ္မာေကာင္.. မုဒိန္းေကာင္.. ဘာခ်စ္သူလည္း.. မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေဆးခတ္ျပီး အလိုမတူပဲ မုဒိန္းက်င့္ဘို႔ ၾကိဳးစားေနတာ ခ်စ္သူလား.. ။ 

         အေၾကာက္အကန္ ရုန္းထြက္ေနပါေသာ္လည္း သူ႕လက္မွ မလြတ္သည့္ အျပင္ ဝတ္ထားေသာ အဝတ္အစားမ်ားကိုပါ ေဆာင့္ဆြဲ ခြ်တ္ျခင္း ခံလိုက္ရသည္။ အက်ီေရာ ထမီပါ ကြ်တ္ထြက္ သြားျပီမို႔ ကိုယ္ေပၚတြင္ အသားေရာင္ ဘရာေလးႏွင့္ ပင္တီေလးသာ က်န္ေတာ့သည္။ ပန္းႏုေသြးတစ္ကိုယ္လံုး မီးခိုး ေငြ႔ ျဖစ္သြားမတတ္ ထူပူလာေတာ့၏။ သြားျပီ.. ငါ့ဘဝေတာ့ သြားျပီထင္တယ္.. ေမေမေရ.. ေသြး.. ေသြးေတာ့ ဘဝ ပ်က္ျပီထင္တယ္ေမေမရယ္..။ ေစာေစာက အိပ္ငိုက္ေနေသာ စိတ္မ်ားအစား ေၾကာက္စိတ္က ပိုမို လႊမ္းမိုးလာေတာ့၏။ ငိုရႈိက္သံ အလံုးလံုးအေထြးေထြးႏွင့္ ေတာင္းပန္စကား ဆိုမိျပန္သည္။


“ေမာင့္.. မလုပ္ပါနဲ႔ ေမာင္ရယ္ ေနာ္.. ေသြး ေၾကာက္လို႔ပါ.. ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေမာင္ရယ္ ေနာ္..”

“…..”

“ေသြးကို သနားပါေမာင္ရယ္ေနာ္.. ေသြးကို ခ်စ္ရင္..”

“sorry ပဲ ပန္းႏုေသြး.. ငါမင္းကို ဘယ္တုန္းကမွ မခ်စ္ခဲ့ဘူး.. မင္းက ဘာမဟုတ္တာေလးကို ပံုၾကီးခ်ဲ့ျပီး တန္ဘိုးထားခ်င္ေနတဲ့ မိန္းမ.. မင္းကို ငါ အားရေအာင္လုပ္ျပီးရင္ _ာတန္းထဲ ပို႔ေပးမယ္.. သိလား.. မင္းသိပ္တန္ဘိုးထားတဲ့ ေ_ာက္_တ္ ေလးနဲ႔ လုပ္စားေပါ့ကြာ.. မင္းအေဖထက္ ခ်မ္းသာလာလိမ့္မယ္.. မယံုရင္ ၾကည့္ေန..”


         ပန္းႏုေသြး ကိုယ့္နားကိုယ္ပင္ မယံုခ်င္။ သူမဘဝတြင္ ပထမဦးဆံုးခ်စ္မိခဲ့သူတစ္ဦးက သူမကို ဘယ္တုန္းကမွ မခ်စ္ခဲ့ဘူး ဆိုပါလား။ ရွက္ျခင္း၊ ဝမ္းနည္းျခင္း၊ ေဒါသထြက္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ လက္တစ္ဘက္ကုိ အားယူေျမွာက္ကာ သူ႕ပါးျပင္ကို ရိုက္ရန္ရြယ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမလက္ေကာက္ဝတ္ကို ဖမ္းဆုပ္ကိုင္ျပီး ေဆာင့္ဆြဲတာခံလိုက္ရ၏။ “လူယုတ္မာ.. ေခြးေကာင္.. လႊတ္.. ငါ့အသားကို မထိနဲ႔..”အားရွိသေလာက္ ရုန္းထြက္ပါေသာ္လည္း မလြတ္ေတာ့ျပီ။ ဥဂၢါက သူမလက္ကိုေနာက္ျပန္လိမ္ဆြဲကာ ေက်ာေပၚမွ ဘရာခ်ိတ္ကို ျဖဳတ္ခ်လိုကသည္။ ထို႔ေနာက္ ေအာက္မွ ပင္တီကိုပါ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေဆာင့္ဆြဲ ခြ်တ္လိုက္သည္။ ကြ်တ္ထြက္သြားေသာ ဘရာႏွင့္ ပင္တီေလးကို ကိုင္ရင္း “ပန္းႏုေသြး.. ေဟ့.. သည္မွာ ၾကည့္စမ္း.. မင္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ျငင္းေန ျငင္းေန မင္း ေ_ာက္_တ္က ခံခ်င္ေနျပီကြ.. ျမင္လား သည္မွာ.. ဟင္.. စိုေနတယ္ ျမင္လား.. ဟားဟားဟား..လာစမ္း ငါ ႏိႈက္ၾကည့္စမ္းမယ္.. ” ပိပိေလးေနရာတြင္ အစိုကြက္ေလး ထင္းေနေသာ ပင္တီေလးကို သူမမ်က္ႏွာေရွ႕ ကပ္ျပျပီး ေျပာလိုက္၏။ ကုတင္ေခါင္းရင္းတြင္ ေကြးေကြးေလး တိုးကပ္ကာ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနေသာ ပန္းႏုေသြးး.. လက္ေလးႏွစ္ဘက္ကို ရင္မႊာမ်ားေရွ႕တြင္ ၾကက္ေျခသိုင္းယွက္ျပီး“ဟင့္အင္း.. မဟုတ္ဘူး.. လူယုတ္မာ.. ငါ့နား မကပ္နဲ႔.. ဟီးး.. ဟင့္ ဟင့္..” ေခါင္းကို တြင္တြင္ ခါေနမိ၏။ လည္ေခ်ာင္းထဲတြင္ တစ္ဆို႔နာက်င္ကာ မ်က္ရည္တို႔ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လွ်က္။ ဥဂၢါ သူမ ကိုယ္လံုးေလးကို တလၾကမ္း ေဆာင့္ဆြဲ လိုက္သည္။


“လာစမ္း..”

“အားး.. ဟား.. မလုပ္ပါနဲ႔ အင့္.. ဟင့္အင္း.. ”

“အာ ကြာ.. သည္ေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွတာ..”


         သူလံုးဝ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ ဆူပြက္ေနေသာ ေသြးတို႔ႏွင့္ အတူ ညီေတာ္္ေမာင္ကလည္း ေပါက္ထြက္မတတ္ ေဒါသ ထန္ေနျပီ။ ႏွစ္ အတန္ၾကာ သံုးစြဲခဲ့ေသာ စိတ္ၾကြမူးယစ္ေဆးဝါးမ်ား၏ အရွိန္ေၾကာင့္ မွားတာ မွန္တာ ဘာမွ မျမင္ေတာ့ေခ်။မုန္ယိုေဝွ႔ယမ္းေနေသာ လိင္တံၾကီးကို သူမမ်က္ႏွာနား တိုးကပ္ျပလိုက္သည္။ ပန္းႏုေသြး ရင္ထဲ ေအာင့္ျမက္သြား၏။ အိပ္ေဆးအရွိန္ႏွင့္ ေၾကာက္လန္႔ေသာ စိတ္တို႔ ေၾကာင့္ မူးေနာက္ရီေဝေနေတာ့သည္။ ခုေန သူ႕အလိုကို အသာတၾကည္လိုက္ေလွ်ာလိုက္လွ်င္ ေကာင္းမည္လား။ ဟင့္အင္း..မည္သို႔မွ်မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ သူမအဖို႔ လိင္ကိစၥႏွင့္ ပါတ္သက္လွ်င္ က်ားမသဘာဝ ဆိုတာထက္ပိုျပီး ဘာမွ်မသိ။ ထို႔ျပင္ပန္းႏုေသြး လက္ခံထားသည့္ လိင္မႈေရးရာသည္ မိမိဘဝ လက္တြဲေဖာ္ႏွင့္သာသက္ဆိုင္ ရမည္ျဖစ္သည္။ မိမိအေပၚရက္စက္ယုတ္မာလြန္းေသာ သည္လူကို ခ်စ္မိတာကပင္ ေသေလာက္သည့္ အျပစ္ ျဖစ္ေနျပီမဟုတ္ပါလား။


         ထို႔ေနာက္ သူမလက္မ်ားကို ဆတ္ကနဲဆုပ္ကိုင္ကာ လိင္တံၾကီးကို လက္ထဲထိုးထည့္ေပးလိုက္သည္။ ေအးစက္တုန္ရီေနေသာ လက္ကေလးမ်ားထဲတြင္ တုတ္ခိုင္မာေက်ာေသာ လိင္တံၾကီးက အျပည့္ ေနရာယူထား၏။ “လုပ္စမ္း သည္လို သည္လို..” ပူးကပ္ထားေသာ လက္အုပ္ေလးထဲသို ့ လိင္တံကို ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ လုပ္ျပရင္း ပါးစပ္မွလည္း သူမကိုခိုင္းလိုက္၏။ ပန္းႏုေသြး တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ေနျပီ။ လက္ထဲတြင္ ပူေႏြးမာေတာင္ေနေသာ လိင္တံၾကီးက စီးစီးကပ္ကပ္ႏွင့္ စိုရႊဲေျပာင္လက္ေန၏။ ေသြးေၾကာမ်ား အျပိဳင္းျပိဳင္းထေနေသာ ထိုအရာၾကီးက ပါးျပင္ေထာင္ေနေသာ ေျမြတစ္ေကာက္ အလား။ ဥဂၢါက သူမလက္ေပၚ ဆုပ္ကိုက္ထားေသာ လက္မ်ားကို လႊတ္ကာ ဆံပင္ကိုရုတ္တရက္ေဆာင့္ဆြဲျပီး ေခါင္းကိုေမာ့ေစလိုက္၏။ လက္တစ္ဘက္ျဖင့္ ေမးကိုညွစ္ကာ ပြင့္အာသြားေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားအတြင္းသို႔ သူ႕လိင္တံၾကီးကို ထိုးသြင္းရန္ ၾကိဳးစားလာသည္။ သူမ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို တင္းတင္းေစ့ထားမိ၏။ ဥဂၢါက သူ႕လိင္တံၾကီးကို ထိန္းကိုင္ကာ ထိပ္ဖ်ားတို႕ကို သူမႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားႏွင့္ ဖိကပ္ပြတ္တိုက္ရင္း ပါစပ္မွလည္း တအင္းအင္း ညည္းညဴသံမ်ားျဖင့္ အရသာခံေနသည္။ လိင္တံထိပ္ဖ်ားမွ စို ့တက္လာေသာ အရည္ၾကည္တို႔ကသူမ ႏႈတ္ခမ္းေပၚတြင္ စိုလူးလွ်က္။


“အားး.. ဟူးး.. မိုက္တယ္ကြာ.. ေသြး.. come on.. လုပ္စမ္းပါကြ.. ငါ့_ီးကို လွ်ာနဲ႔ တစ္ခ်က္ေလာက္ တို႔ၾကည့္စမ္း.. မိုက္တယ္.. ခဏေန မင္း စြဲသြားမွာပါကြာ.. ”


          ပါးစပ္မွ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း သူမကို ပက္လက္အေနထားေရာက္ေအာင္ ဆြဲခ်လိုက္သည္။ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနေသာ လက္မ်ားကို ဖမ္းခ်ဳပ္ကာ လက္ေကာက္ဝတ္ႏွစ္ဘက္ကို ဘရာႏွင့္ ပူးခ်ည္လိုက္၏။ ထုိလက္မ်ားကို ေနာက္ထပ္ မလႈပ္ရွားႏိုင္ေအာင္ ကုတင္ေခါင္းရင္းရွိ သံတိုင္တြင္ခါးပတ္ႏွင့္ တုပ္ခ်ည္ လိုက္ျပန္သည္။ သူမ အေၾကာက္လြန္ျပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့။ဥဂၢါ၏ အျပဳအမူမ်ားက လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ပင္မတူေတာ့ေခ်။ ေတာင္းပန္စကားမ်ားဆိုလိုက္ ရန္ေတြ႕လိုက္ႏွင့္ ေပါင္ေလးႏွစ္ဘက္ကို အားရွိသေလာက္ပူးကပ္ကာ ပိပိေလးကိုကာကြယ္ရန္ ၾကိဳးစားေနမိသည္။ ေသြးဆာေနေသာ ဥဂၢါက သူမေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ဆတ္ကနဲ ဆြဲကားလိုက္၏။


          ရုန္းရင္း ကန္ရင္း တစ္ဘက္သို ့ေစာင္းရန္ ၾကိဳးစားေနသည့္ သူမကို ဆြဲလွည့္လိုက္သည္။ ဒူးႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေထာင္လွ်က္ ပိပိေလးႏွင့္ တည့္တည့္တြင္ ေနရာယူလိုက္ျပီ။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ခါ ပန္းႏုေသြး မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ရင္း လက္တစ္ဘက္က ရင္သားမ်ားကို အားပါးတရဖ်စ္ညွစ္လိုက္သည္။ က်န္ လက္တစ္ဘက္က သူမ အင္မတန္ တန္ဘိုးထား ကာကြယ္ေနေသာ ကညာစင္ပန္း မိုမို ့ေလးေပၚသို႔။ ပိပိေလးတစ္ခုလံုးကို လက္ဝါးႏွင့္ အုပ္ကိုင္ကာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဖိပြတ္လိုက္၏။ “မိုက္လား.. ေသြးေသြး.. ဟမ္.. အခု နင့္ ေ_ာက္_တ္ေလးကို ငါ ပြတ္ေပးေနတာေလ.. မိုက္တယ္ မဟုတ္လား…”။

           လက္မႏွင့္ လက္ခလယ္ကို သံုးကာ ညီမေလး၏ အျပင္ႏႈတ္ခမ္း ထူထူေဖာင္းေဖာင္းေလးကို ဆြဲကားလိုက္ေတာ့ အေၾကာက္အကန္ ငိုရႈိက္ေနေသာ ပန္းဆီေရာင္ အတြင္းသားမ်ားက ပြင့္အာလုဆဲဆဲ ႏွင္းဆီ ပြင့္ခ်ပ္ မ်ားအလား။ လက္ခလယ္ ထိပ္ကေလးႏွင့္ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ေမႊေပးလိုက္သည္။ ထြန္႔ထြန္႔လူးကာ ျငင္းဆန္ေနေသာ ကေလးမ၊ ပိပိေလးကေတာ့ ခ်စ္ရည္ေတြ အိုင္ထြန္းလို႔ပါလား။ "ေသြး.. ဒီမွာၾကည့္စမ္း.. နင့္ ေ_ာက္ရည္ေတြ.. ေတြ႕လား.." လက္တြင္ ေပလာေသာ က်ိခြ်ဲခြ်ဲ ဝတ္ရည္ကေလးမ်ားကို သူမ ျမင္သာေအာင္ ျပျပီးမွ.. လည္တိုင္ႏွင့္ ရင္သားမို႔မို႔မ်ားေပၚတြင္ သုတ္လိမ္းေပးလိုက္၏။ သူမတစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ား ျဖာတက္ကာ ဆတ္ဆတ္ တုန္ေနျပီ။ ေနာက္တစ္ခ်ီထပ္ျပီး ပိပိေလးတစ္ခုလံုးကို လက္ဝါးႏွင့္ အုပ္ကာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေတာ့..


“အား.. ဟင့္ ဟင့္..ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ဥဂၢါရယ္.. ေနာ္.. ငါ့ကို သနားပါဟာ.. အီးဟီးး ဟင့္ဟင့္..”

“တိတ္တိတ္ေနစမ္းပါဟာ.. ခဏေလး ျငိမ္ျငိမ္ေနလိုက္.. ခဏေနရင္ နင္ ေကာင္းမွန္း သိသြားမွာ.. ဟားဟား..”


          စိတ္ေရာလူပါ အလြန္အမင္း ဆာေလာင္ေနျပီမို႔ အခ်ိန္သိပ္ဆိုင္းမေနေတာ့ဘဲ ညီမေလးအေပါက္ဝကို လက္ေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ အသာ ဟ ကာ မိမိ ခ်ာတိတ္ႏွင့္ ေခါင္းတည္ေပးလိုက္ေတာ့၏။ ပန္းႏုေသြး အသံမ်ား တိမ္ဝင္ေနျပီ။ ရႈိက္သံ တနင့္တပိုးမွလြဲ၍ ဘာစကားမွ မေျပာႏိုင္ေတာ့။ အသစ္စက္စက္ ပိပိအဝေလးခမ်ာ ၾကီးမားတုတ္ခိုင္ေသာ လိင္တံၾကီး၏ မရမက ထိုးသြင္းေနမႈကို မခ်ိမဆန္႔ ခံစားေနရသည္။ “ဟင့္အင္း… ဥဂၢါေရ.. မရဘူး.. မလုပ္ပါနဲ႔ဟာ.. နာတယ္..အားး…” ေၾကာက္လန္႔တၾကား ငိုရႈိက္သံမ်ားက သူ႕ကိုပို၍ ေသြးၾကြလာေစ၏။ စီးပိုင္ ျပည့္ၾကပ္ေနေသာ ခံစားမႈက အရသာ ရွိလွသည္။ ဒစ္အဖ်ား လက္ႏွစ္ဆစ္ခန္႔ ဝင္သြားျပီးေနာက္ ေရွ႕ဆက္တိုးမရ။


          လူက အရွိန္ေကာင္းေနျပီမို႔ တိုက္မိေသာ ခလုတ္ကိုေဒါကန္သြား၏။ “ဒါ ကညွာေမွးပဲ.. နင္ သိပ္တန္ဘိုးထားေနတဲ့ အလႊာပါးပါးေလးေလ.. ၾကည့္ေန.. ဒါေလးက ဘာမွ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ငါ သက္ေသျပမယ္ ပန္းႏုေသြး.. ” အံက်ိတ္ ၾကံဳးဝါးကာ သူမေပါင္တံေလးႏွစ္ဘက္ကို နင္းျဖဲလွ်က္ ခါးကို ေကာ့ျပီး ေဆာင့္ သြင္း ပစ္လိုက္၏။ “အာာားးးးး… ေသျပီ.. အာာားးး နာတယ့္… အရမ္းနာတယ္.. ေတာ္ပါေတာ့… ေတာ္ပါ့.. အင့္.. ဟင့္… ဟင့္..” အသည္းခိုက္မတတ္နာက်င္မႈေၾကာင့္ ပန္းႏုေသြး မ်က္လံုးမ်ား ျပာေဝကာ လူကသတိလစ္သြားမတတ္ပင္။ ပိပိေလး အတြင္းပိုင္းဆီမွ စူးေအာင့္ေသာ ေဝဒနာက ရင္ညြန္႔ အရႈိက္မွသည္ လည္ေခ်ာင္းအတြင္းထိ ဆို႔နင့္သြားေတာ့၏။ လက္မ်ားကလည္း ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္း ခံထားရသည္ျဖစ္ရာ ထိုေဝဒနာဆိုးကို အလူးအလိမ့္ခံစားရငး္ အသိအာရံုတို႔ ေခတၱခဏ ေမွာင္အတိ က်သြားေတာ့သည္။


“ဟားး… ပါကင္ ေဖာက္ရတဲ့ အရသာ.. ဘာနဲ႔မွ မတူပါလား..” တိုက္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ အကြ်မ္းဝင္ျပီးသား ညီေတာ္ေမာင္ကေတာ့ တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ ပူေႏြးစီးပိုင္ေနေသာ ပိပိေလးထဲတြင္ စီးခ်က္က်က် ေအာင္ပြဲခံေနျပီ။ခါးက်င္က်င္ေလးႏွစ္ဘက္ကို စံုကိုင္ရင္း စိတ္ရွိလက္ရွိ ေဆာင့္ေနလိုက္၏။ မိန္းကေလး ဘက္မွ အေတြ႔အၾကံဳ မရွိရသည့္အထဲ အလိုမတူေသာ ဆက္ဆံေရးမို႔ အေပးအယူ မမွ်ေသာ္လည္း အေၾကာက္အကန္ ညွစ္ထားေသာ အားကပင္ သူ႔အတြက္ နတ္စည္းစိမ္ျဖစ္လို႔ေနေတာ့သည္။


          ပန္းႏုေသြးလည္း ႏႈတ္ဖ်ားမွ ယဲ့ယဲ့သာ ျငင္းဆန္ႏိုင္ေတာ့ျပီး ခႏၶာကိုယ္ကေတာ့ျဖင့္ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ေနရွာေတာ့၏။ အသိစိတ္တို႔က လွပ္ကနဲေဝးကြာသြားလိုက္.. နာက်င္မႈဆီသို႔ ျပန္ေရာက္လာလိုက္ႏွင့္ ငရဲက်ေနသည့္အေျခေနမွ အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ရရန္သာ ဆုေတာင္းေနမိေတာ့သည္။ မိမိတန္ဘိုးထားခဲ့ေသာ ဘဝႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး ယုတ္မာရက္စက္ေသာသူတစ္ဦး၏ ဝါးျမိဳျခင္းကို ခံေနရသည္ပဲ။


“နင္.. လူယုတ္မာ.. တိရစာၦန္ေကာင္.. ေခြးေကာင္.. အားး..အားး…နာတယ္.. အားးး… ဥဂၢါ..”

“အား…အူးး…ဟူး… မိုက္တယ္ဟာ.. ေသြး..နင့္ ေ_ာက္_တ္ေလးက ရွယ္ပဲ..အြန္ ့.. အြန္ ့..ရွီးး…”

“အားး.…အရမ္းနာတယ္.. ေတာ္ပါေတာ့..ေအာင္မယ္ေလး.. ေမေမေရးး.. အားးးဟားး…”

“ဟားး ရွီးး ခဏပဲ.. ျပီးျပီ.. ျပီးျပီ.. …အြန္းးး… အ…အ..”

“အားး.. ေအာ့.. ေဝါ့..”


          ၾကမ္းတမ္းေသာ ေဆာင့္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ပန္းႏုေသြး ရင္ထဲမွ ဆို႔တက္လာသည္။ ခါးကို အတင္း ဆြဲထားျပီး လက္ႏွစ္ဘက္ကလည္း ခ်ည္ေႏွာင္ခံထားရသည္မို႔ လူးလွိမ့္၍လည္း မရ၊ သူ႔ကိုယ္လံုးကို တြန္းထုတ္ရန္လည္းမစြမ္းသာ။ ဥဂၢါ၏ ေနာက္ဆံုး ေဆာင့္ခ်က္အျပီးတြင္ ေအာ့ကနဲတစ္ခ်က္ ေရမ်ားပင္ အန္ထြက္သြား၏။ အလိုဆႏၵျပီးေျမာက္သြားေသာ ဥဂၢါ သူ႕ပစၥည္းကို ပိပိေလးထဲတြင္ ႏွစ္စိမ္ထားရင္း ပန္းႏုေသြး ကိုယ္ေပၚေမွာက္ခ်လိုက္ျပီး အနားယူေနသည္။ ေအာက္ပိုင္းမွ တဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲေနေသာ ေဝဒနာႏွင့္ ယူက်ံဳးမရေသာ စိတ္ခံစားခ်က္တို႔ေၾကာင့္ လူက မလႈပ္ႏိုင္ေတာ့။ မ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴတို႔ကို ေငးေၾကာင္ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ပူတို႔က နားထင္ေစာင္းတေလွ်ာက္ အလံုးအရင္းႏွင့္ စီးက်လာျပန္သည္။ ဥဂၢါ အေမာေျပသြားျပီမို႔ ေဘးကိုလွိမ့္ခ်လိုက္၏။ ပန္းႏုေသြးလည္း ရွိသေလာက္အားေလးႏွင့္ ကိုယ္ကို တဘက္သို႔ ေစာင္းလွည့္ကာ သည္းထန္စြာ ငိုရႈိက္လိုက္မိေတာ့သည္။



         “အားးးး…” အလန္႔တၾကား ေအာ္သံႏွင့္အတူ မမက္ျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္ေသာ အတိတ္အိပ္မက္ဆိုးမွ သူမ ႏိုးထလာခဲ့သည္။ လူတစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းေစးမ်ား ရႊဲနစ္ေန၏။ ပါးျပင္ေပၚသို႔ တလိမ့္လိမ့္ က်ဆင္းေနေသာ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ားက ယေန႔ထက္တိုင္ ေျခာက္လန္႔ဆဲ အတိတ္ပံုရိပ္ဆိုးမ်ား၏ သက္ေသပင္။ ေခါင္းအံုးနေဘးတြင္ ခ်ထားေသာ ဖုန္းေလးကို ယူၾကည့္လိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ မိုးလင္းဘို႔ နာရီ အနည္းငယ္သာ လိုေတာ့သည္ပဲ။ ျပန္အိပ္ရန္ဆႏၵ မရွိေတာ့သည္မို႔ ကုတင္ေပၚမွ အသာထကာ စားပြဲေပၚရွိ ဖန္တေကာင္းထဲမွ ေရတစ္ခြက္ ငွဲ႔ေသာက္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ဘီဒိုဆီသို႔သြားကာ သူမကို္ယ္တိုင္ ခ်ဳပ္ထားေသာ ညအိပ္ ဝတ္စံုေလး ႏွစ္စံုကို ထုတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကို ႏွင့္ ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့ရေသာ ကာလတိုတိုကေလး မၾကာမွီ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားမည္လား..။ ဝတ္စံုေလးမ်ားကို ရင္မွာ ကပ္ရင္း “ဘာမွ ၾကိဳတင္ မစဥ္းစားေတာ့ဘူး ကိုရယ္.. ခ်စ္တယ္.. ခ်စ္တယ္ဆိုတာထက္ကို ပိုျပီး ခ်စ္ပါတယ္…”


         စိတ္လႈပ္ရွား ရင္ခုန္ျခင္း မ်ားစြာျဖင့္ ေလယာဥ္ကြင္း သို႔ သူမထြက္လာခဲ့သည္။ ေလယာဥ္ဆိုက္ခ်ိန္ နီးျပီမို႔ လူပင္ အေတာ္မ်ားေနျပီ။ မွန္ခ်ပ္မ်ားႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္၏။ ၾကက္ေသြးေရာင္ အခံေပၚတြင္ ခဲေရာင္ အပြင့္အခက္ေလးမ်ား ပါေသာ ရိုးရာ ခ်ည္ထည္ ဝမ္းဆက္ေလးက သူမ၏ ဝင္းဝါစိုျပည္ေသာ အသားအေရာင္ႏွင့္ တင္းရစ္ျပည့္တင္းေသာ ခႏၶာကိုယ္ အလွကို ေပၚလြင္ေစသည္။ ကို႔ထံသို႔ ဓါတ္ပံုေလးမ်ား ပို႔ေပးစဥ္တုန္းက ျမန္မာ ဆန္ဆန္ ဝတ္ဆင္ျပီး ရိုက္ေပးခဲ့သည္ေလ။ မိမိမ်က္ႏွာကို အျပည့္အဝ မျမင္ဘူးပါပဲ မိမိကို ျမင္လွ်င္ အတတ္သိႏိုင္ပါသည္ဟု အေျပာၾကီးထားေသာ ခ်စ္သူကို က်ီဆယ္ရန္ စိတ္ကူးမိေသာေၾကာင့္ တမင္တကာ ျမန္မာဝတ္စံု ဝတ္လာခဲ့ျခင္းပင္။


         ေလယာဥ္ဆိုက္ျပီ။ လာၾကိဳေသာ မိသားစုမ်ားလည္း မိမိတို႔ ေမွ်ာ္ေနသူကို အလုအယက္ ရွာၾကေဖြၾက၊ လက္ေတြျပၾကႏွင့္ ေလဆိပ္ခန္းမ တစ္ခုလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြား၏။ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ လက္ကိုင္အိတ္ေလးပင္ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနသေယာင္။ ျဖဴသြယ္ေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားႏွင့္ နထင္ရင္းကို ဖြဖြကုတ္ရင္း ေျခဖ်ားေလး ေထာက္ကာေထာက္ကာ ၾကည့္မိ၏။ တန္းစီဝင္လာေသာ လူမ်ားထဲတြင္.. မိမိ ခ်စ္သူ.. ယခုမွပင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမည့္ ခ်စ္သူ..။ အိုးး.. ေတြ႕လိုက္ပါျပီ။ လူတန္းၾကီး၏ တစ္ေနရာတြင္ အိပ္တစ္လံုးကို လြယ္လွ်က္ မိမိလိုပင္ တစ္စံုတစ္ဦးကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ရွာေဖြေနသည္။ “ကို…” ရင္ထဲမွ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ျမည္တမ္းလိုက္မိ၏။ မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ ခတ္လိုက္တိုင္း ေပၚလာတတ္ေသာ ကို႔ရုပ္သြင္က ဓါတ္ပံုထဲကအတိုင္းပါပဲလား.. “ကိုလည္း ငယ့္ကို ရွာေနတာပဲ.. အိုး.. ရင္ေတြ ခုန္လိုက္တာ ကိုရယ္.. ငယ္တို႔ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ေတြ႔ရဘို႔ မိနစ္ပိုင္းေလးပဲ လိုေတာ့တယ္.. သိမွာလား.. ကို တကယ္ပဲ ငယ့္ကို ျမင္တာနဲ႔ ငယ္မွန္း တန္းသိမွာလားဟင္..”


         မိုးေသာက္လင္း တစ္ေယာက္ လိုအပ္ေသာ စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပီးသည္ႏွင့္ လွည္းေလးတြန္းကာ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ အမိေျမႏွင့္ သူ ေဝးကြာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းခဲ့ျပီပဲ။ သူ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား အရြယ္တြင္ မိခင္ျဖစ္သူ ဆံုးပါးသြားခဲ့သည္။ ဖခင္ကလည္း သေဘာၤအရာရွိ တစ္ဦးမို႔ သူ႔အတြက္ မိသားစု ဆိုသည္မွာ အဖြားႏွင့္ အိမ္ရွိ အလုပ္သမားမ်ားသာ။ ဖခင္ျဖစ္သူကႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေနာက္အိမ္ေထာင္ႏွင့္ အေျခခ်ျဖစ္ေတာ့ ဆယ္တန္းေအာင္သည္ႏွင့္ ဖခင္ရွိရာႏိုင္ငံသို႔ ေက်ာင္းဆက္တက္ရန္ ေရာက္ခဲ့၏။ သူ တကၠသိုလ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္တြင္ အဖြားဆံုးသည္။ ျပန္လာႏိုင္ဘို႔ မလြယ္ကူလွသည္မို႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိခင္ကိုယ္စား တြယ္တာရေသာ အဖြားကို စိတ္မွန္းႏွင့္ပင္ ဦးခ်ခဲ့ရ၏။ ထို႔ေနာက္ ဗိသုကာ ဒီဇိုင္းပညာဘာသာရပ္ျဖင့္ ဘြဲ႔ရခဲ့ျပီး တစ္လက္စတည္း အလုပ္ဝင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ လူမ်ိဳးျခား အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ အတူေနခ်စ္သူ ျဖစ္ခဲ့ဘူးေသာ္လည္း စိတ္ေနသေဘာထား မတိုက္ဆိုင္မႈမ်ားေၾကာင့္ လမ္းခြဲခဲ့၏။ တကယ္တမ္း သူ႕ဘဝတြင္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္မိသူဆိုလို႔ ပန္းႏုေသြး တစ္ဦးတည္းသာဟု ဆိုလွ်င္ မွားမည္ မထင္ပါ။ ယခုလည္း မိမိတစ္ခါမွ် မျမင္ဘူးေသာ ခ်စ္သူကို လူၾကားထဲတြင္ လည္ပင္းရွည္မတတ္ ရွာေဖြေနမိသည္။ သူမႏွင့္ ပါတ္သက္လို႔ သူ႕မ်က္ဝန္းထဲ အလြတ္ရေနသည္က ခါးေသးရင္ခ်ီကာ ဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္ တင္ပါးေလးႏွင့္ ထူထူျပည့္ျပည့္ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံု။ ေနာက္ထပ္ သူမ ေျပာျပထားပံုအရ သူမ အျမတ္တႏိုး ဝတ္ဆင္တတ္ေသာ ျမန္မာဝတ္စံု လွလွေလးမ်ား၊ foot change ပါးပါးကေလးမ်ားႏွင့္ ညာဘက္ ေျခသန္းၾကြယ္တြင္ အျမဲဝတ္ထားေလ့ရွိေသာ ပလက္တီနမ္ ring ေလး..။


         ခန္းမထဲေရာက္ေတာ့ သူ႕မ်က္လံုးမ်ားထဲတြင္ ထင္းကနဲ ျမင္လိုက္မိေသာ အသက္(၂၅)ႏွစ္ ဝန္းက်င္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ဦး။ ၾကက္ေသြးေရာင္ႏွင့္ ခဲေရာင္ေရာစပ္ထားေသာ ဝတ္စံုေလးကို ဝတ္ထားသည္။ သူမရပ္ေနသည္က ခပ္ေစာင္းေစာင္း အေနအထားမို႔ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ားကိုေတာ့ မျမင္ရေပ။ ေက်ာ့ရွင္းေသာ ကိုယ္ေနဟန္ထားအရ ပန္းႏုေသြးႏွင့္ အေတာ္ေလးနီးစပ္၏။ သို႔ေသာ္ သူမက ေတာက္ပလြန္းေသာ အေရာင္မ်ားကို မၾကိဳက္ဟု ေျပာဖူးသည္။ သည္ဝတ္စံုအေရာင္က အေတာ္ပင္ ေပၚလြင္ ထင္ရွားကာ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိလွေသာ္လည္း သိထားမိေသာ သူမ စရိုက္အရဆိုပါလွ်င္ ႏွစ္သက္မည္မထင္ေပ။ ေျခေထာက္ေလးမ်ားကို ျမင္လိုျမင္ျငား ေခါင္းငံု႔ကာ လိုက္ၾကည့္မိေတာ့ ထိုမိန္းကေလးက လူအုပ္ထဲတိုးကာ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိ။ သူမေကာ သူ႔ကို ရွာေတြ႔ျပီးႏွင့္ျပီလား။ တကယ္ဆို ဝတ္ဆင္လာမည့္ အဝတ္အစား ဘာေရာင္ဆိုတာ ညိွလိုက္မိရမွာ။


         အခ်ိန္ အနည္းငယ္ လင့္သြားျပီမို႔ ေလဆိပ္ခန္းမ အတြင္း အတန္ငယ္ ျငိမ္သက္သြား၏။ သူမ တကယ္ေကာ ေရာက္လာပါ့မလား။ သည္သို႔ေတြးမိေတာ့ ေယာက်ၤားရင့္မာၾကီး တန္မဲ့ မ်က္ရည္ လည္ခ်င္သြားသည္။ ထိုစဥ္ ၾကက္ေသြးေရာင္ ေကာင္မေလး သူ႕ေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြား၏။ သူ႕ရင္ေတြ ေပါက္ထြက္ မတတ္ လႈိင္းထန္ သြားသည္။ “ငယ္…” စိတ္ထဲမွ မရဲတရဲေခၚမိျခင္းပင္။ “ဟုတ္မွာပါ.. အဲဒါ ငယ္ေလး ဟုတ္ေလာက္ပါတယ္.. ဒါဆို သူ႕ ငါ့ကို ျမင္ျပီးႏွင့္ျပီေပါ့.. ဘာလို႔ မေခၚတာလည္းကြာ.. မဟုတ္မ်ား မဟုတ္လို႔လား…”။


         ထိုၾကက္ေသြးေရာင္ေလးကို သူ တစိုက္လိုက္မတ္ ၾကည့္ေနမိသည္။ သူမက ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ စတီးခံုတန္းေလးေပၚ အသာထိုင္ခ်လိုက္၏။ ခရီးသည္ အကုန္နီးပါး လာၾကိဳသူမ်ားႏွင့္ အသီးသီး ဥဒဟို ထြက္သြားၾကသည့္တိုင္ သူမကေတာ့ ထိုင္ေနဆဲ။ သူလည္း မလွမ္းမကမ္းမွ ခံုတန္းတစ္ခုတြင္ ဝင္ထိုင္ရင္း ခန္းမအတြင္း မ်က္လံုးေဝ့ကာ တစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သည္အရြယ္ သည္လို ဝတ္စားဆင္ယင္ထားေသာ မိန္းကေလးမ်ား ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္ မကေတြ ့ပါ၏။ သို႔ေသာ္ သူ႕ အသိစိတ္အာရံုတို႔က ထိုၾကက္ေသြးေရာင္ေလး ဆီသို႔သာ တဝဲလည္လည္ ျဖစ္လို႔ေနသည္။ သူမက သူ႕ကိုၾကည့္မေန။ မ်က္လႊာေလးခ်ကာ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ေလး ထိုင္ေနပံုက သူ႕စိတ္ကို အေတာ္ပင္ မခ်ိတင္ကဲျဖစ္ေစ၏။  ဝုန္းကနဲ ထသြားျပီး ေျပးဖက္လိုက္ရမလား.. မဟုတ္ကာမွ လြဲေရာေလ။ စိတ္ကူးမိေသာ္လည္း အေကာင္ထည္ ေဖာ္ရန္မရဲပါေခ်။ 


       “ငယ္ေရ.. ကို႔ကို ႏွိပ္စက္ ေနတာလားကြာ..” မခ်ိတင္ကဲ ၾကည့္ေနစဥ္ သူမက ထိုင္ရာမွ ထမည့္ဟန္ျပင္သည္။ “အြန္း.. ငယ္.. ငယ္ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္.. ကို႔ဆီလာေတာ့မလို႔ မဟုတ္လား..” သည္အသက္အရြယ္ ေရာက္ကာမွ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူပ်ိဳေပါက္ကေလး မိန္းမပိုးသလို ထိုင္မရ ထမရ ျဖစ္ေနေသာ မိမိ အျဖစ္ကို ရယ္ရမလို ငိုရေတာ့မလို။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အရဲစြန္႔ကာ ၾကက္ေသြးေရာင္ ေကာင္မေလး နေဘးသို႔ သူေရာက္ခဲ့ေတာ့သည္။ “သည္မွာ ညီမ.. တစ္ခုေလာက္ အကူညီ ေတာင္းခ်င္လို႔ပါ..” ထိုင္ရာမွ ထ  ကာ သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေသာ ေကာင္မေလး၏ ထူထူျပည့္ျပည့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ျပံဳးေတာ့မလို။ “ဟုတ္ပါတယ္ သည္ႏႈတ္ခမ္းေလးက ငယ့္ႏႈတ္ခမ္းေလး အစစ္ပါကြာ..” စိတ္ထဲမွ ေရရြတ္ရင္း သူမ မ်က္လံုးမ်ားကို စိုက္ၾကည့္လိုက္၏။ ေကာင္မေလးက သူ႕ကို စကားျပန္မေျပာဘဲ အသာ ေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။


         “သည္လိုပါ.. က်ေနာ္က ျမန္မာနဲ႔ ေဝးေနတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ျပီဗ်.. ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ ျပန္ေရာက္လာတာ မိသားစုက မသိေသးဘူး.. အဲ့ဒါ သူတို႔ကို surprise လုပ္ခ်င္လို႔.. ညီမ အဆင္ေျပရင္ ဖုန္းေလး ခဏေလာက္ ေပးသံုး ႏိုင္မလားလို႔ပါ.. ” ကဲ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလည္း သူငယ္မ။ တကယ္လို႔မ်ား သူမေပးေသာ ဖုန္းသည္ သူဆက္ေနက် နံပါတ္ျဖစ္ေနမည္ဆိုလွ်င္ အထူးေျပာရန္မလိုေတာ့။ သို႔တည္းမဟုတ္ အျခား ဖုန္းတစ္လံုး ထုတ္ေပးပါကလည္း သူဆက္ေနက် နံပါတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ ရံုပင္။


         “ခိ ခိ ခိ” သူ႕ အၾကံကို ရိပ္မိပံုရေသာ ေကာင္မေလး တခိခိႏွင့္ ရယ္ေလေတာ့သည္။ ဖုန္းထဲက အသံႏွင့္ အျပင္ကအသံ အနည္းငယ္ကြဲျပားျခားနားေလ့ရွိေသာ္လည္း.. သည္လို ရယ္ပံု ရယ္ဟန္ကေလးက သူ႕ႏွလံုးသားထဲတြင္ စြဲျမဲနစ္ဝင္ေနသည္မွာ ခဏတာေလးမွ မဟုတ္ဘဲေလ။ ေသခ်ာတယ္.. ဒါ ငယ့္ အသံေလးပဲ။ “ငယ္…”ခပ္တိုးတိုး ေခၚလိုက္မိ၏။ ပန္းႏုေရာင္ေျပးေနေသာ မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ေကာင္မေလး အသည္းယား စရာ တခိခိရယ္ေနရင္းက….


“ခိခိ.. တကယ္လို႔မ်ား မိသားစုုက ဖုန္းပိတ္ထားရင္ ေကာ..”

“ဟာ ကြာ.. ငယ္ေလး.. ကို႔ကို ေသေအာင္ သတ္ေနတာလား ဟုတ္လား.. လူဆိုးမေလး..”

“ခိ ခိ ခိ..”

“ရယ္ပါ.. ရယ္ပါ.. သည္ကေကာင္က ေသေတာ့မယ္ ေမာလို႔… ဟူးးး”

“ခိ..”

“ငယ္…”

“…..ရွန္…….”

“ခ်စ္တယ္ ကြာ… အရမ္းပဲ..”

“အို…”


         ေလသံထက္ အနည္းငယ္ က်ယ္ေသာ အသံတိုးတိုးေလးျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ သူမကို ေတြ႕လွ်င္ အရင္ဆံုးေျပာခ်င္သည့္ စကားေလ။ ႏႈတ္ခမ္းေလး ဖိကိုက္ကာ ေမာ့ၾကည့္လာေသာ သူမ မ်က္လံုးေလးမ်ားက ၾကယ္ေရာင္ လက္ေနသည့္အလား။ “ငယ့္မ်က္ႏွာမွာ အလွဆံုးက မ်က္လံုး ကြဲ႕…” လြန္ခဲ့ေသာ လ အနည္းငယ္က ဂ်ီေတာ့မွ တဆင့္ သူမေျပာခဲ့ေသာ စကား။ သည္ကေလးမ တကယ္ပဲ အလွဆံုးကို ဖံုးကြယ္ထားသည္ပဲ။ ယခုမွပင္ အျပည့္အဝ ျမင္ခြင့္ရေသာ ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လို႔ မဝႏိုင္။ ငယ္ရယ္.. မင္းေလး အရမ္းလွတယ္.. အရမ္းလည္း ခ်စ္ဘို႔ေကာင္းတယ္.. ကို မင္းကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ျပီကြာ..။ ႏွစ္ဦးသား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ အသက္ရႈရန္ပင္ ေမ့ေနသည့္အလား။ အရင္ဆံုး သတိ ဝင္လာသူက ပန္းႏုေသြး။ “သြားၾကမယ္ေလ.. မိုးခ်ဳပ္သြားဦးမယ္..” နာမ္စား မသံုးဘဲ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္ပံုက ယခုမွ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ရေသာ ခ်စ္သူကို စိမ္းေနေသးတာလား.. စိတ္မရဲေသးတာလား.. ေသခ်ာတာေတာ့ သူမရင္ခုန္သံေတြက သူ႕နားထဲအထိ ပဲ့တင္ထပ္ေနသလိုပင္။


“ငယ္..”

“ရွန္..”

“ခ်စ္လား..”

“….”

“ပါးစပ္က ေျဖ ကြာ..” ႏႈတ္ခမ္းေလး ကိုက္ကာ ေခါင္း ျငိမ့္ျပလိုက္ေသာ သူမကို ေစ်းဆစ္လိုက္၏။

“ဟုတ္..” ေျပာပံုေလးက တိုးတိုးေလး မို႔

“အာ.. ဘာဟုတ္လည္း.. အဲ့ဟုတ္ဆိုတာၾကီး ကို သိဘူး.. ေျဖကြာ ခ်စ္လား..”

“အယ္.. ေဘးမွာ လူေတြနဲ႔ ဟာကိုးလို႔…”

“လူေတြ.. ဘာျဖစ္လည္း.. ဘယ္သူမွ မၾကားေအာင္ေျပာေပါ့..”

“ဟုတ္.. ခ်စ္ တယ္…”


         ေဘးဘီဝဲယာသို႔ မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ေဝ့ကာ ေျခဖ်ားေလးေထာက္လွ်က္ နားနားကပ္ျပီး တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္ေသာစကား။ သူ႕တစ္ကို္ယ္လံုးရွိေသြးေၾကာမ်ား ေပါက္ထြက္မတတ္ ၾကည္ႏူးသြားမိသည္။ ကမ္းေပးလိုက္ေသာ သူ႕လက္ထဲသို႔ အနည္းငယ္ တုန္ရီေနေသာ လက္ကေလးကို မရဲတရဲ ျပန္ထည့္ေပးရွာ၏။ သူမလက္ကေလးကို ညင္သာစြာဆုပ္ကိုင္လိုက္ေတာ့ ရွက္ျပံဳးေလးျပံဳးကာ ေခါင္းငံု႔သြားသည္။ ခ်စ္လိုက္တာ ငယ္ရယ္.. မင္းေလး ဘာလို႔သည္ေလာက္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနရတာလည္း...။ ေအးစက္ေနေသာ လက္ဖ်ားေလးမ်ားက ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားျခင္း၏ သက္ေသပင္။ လက္ေခ်ာင္းျခင္း ထိုးယွက္ရင္း ခပ္တင္းတင္း ဖ်စ္ညွစ္လိုက္ကာ…


“ေက်းဇူးပါ ငယ္ ရယ္.. ကိုေလ.. ငယ္ေလးလက္ေတြကို ခုလို တကယ္ၾကီး တြဲခြင့္ ရလာမယ္လို႔..”

“မယံု ဘူးေပါ့ေလ..”

“အာ.. အရမ္းကို ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့တာပါကြာ..”


         ေလဆိပ္မွအထြက္ ညစာကို ပထမဆံုးအေနျဖင့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး လက္ဆံုစားခဲ့ၾကသည္။ တစ္ေယာက္အၾကိဳက္ တစ္ေယာက္သိျပီး ႏွလံုးသားျခင္း ထပ္တူထပ္မွ် ခ်စ္ေနၾကေပမယ့္ ယခုမွ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရသူမို႔ သူမစိတ္တို႔က မည္သို႔မွ် မတည္ျငိမ္ႏိုင္ေသးပါ။ သည္အေျခအေနကို ရိပ္မိေသာ ကို က သူမကို သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ေစရန္ ၾကည္လင္ေသာ အျပံဳးမ်က္ႏွာ၊ တည္ျငိမ္ေအးေဆးေသာ စကားလံုးတို႔ျဖင့္ လွပ သပ္ရပ္စြာ ဦးေဆာင္သြားခဲ့ပါသည္။ ထမင္းစားရင္း စကားေျပာရင္း သူမစိတ္တို႔ အတန္ငယ္ ေပါ့ပါးလာခဲ့ရ၏။ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားႏွင့္ေသာ အခန္းသို႔ ကို႔ကို လိုက္ပို႔ခ်ိန္အထိ သူမလက္ကေလးကို ေခြ်းေစးမ်ား ထြက္လာသည္အထိ ဆုပ္ကိုင္ ဖ်စ္ညွစ္ထားသည္မွ အပ အခြင့္အေရး တစ္စံုတစ္ရာ မေတာင္းဆိုခဲ့။


         အခန္းသို႔ေရာက္ေတာ့ ည ကိုးနာရီ ထိုးကာနီးေနျပီ။ထိုေန႔ မတိုင္မီကပင္ သူငယ္ခ်င္း လည္းျဖစ္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္လည္းျဖစ္ေသာ ရည္ရည္မြန္ႏွင့္ခရီးသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ရည္မြန္႔အခန္းတြင္ ညအိပ္ရန္ ေမေမ့ထံ ခြင့္ေတာင္း ခဲ့ျပီးသားမို႔ ညဥ့္နက္လည္းျပႆနာမရွိ။ ရည္မြန္ ဆိုသည္မွာလည္း မိမိ ဘဝအေၾကာင္း အစံုအလင္ကို မိဘ ႏွစ္ပါးထက္ပင္ သိသူ၊ ကို ႏွင့္ မိမိ အေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း ခေရေစ့တြင္းက် နီးပါး သိျပီးႏွင့္သူမို႔ သူမထံတြင္ လာမအိပ္ျဖစ္လွ်င္ေတာင္ နားလည္ ေပးမည့္သူျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔အခြင့္အေရးမ်ား ရွိႏွင့္ျပီးေၾကာင္း ကို႔ကို ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ပါေခ်။ အခန္းရွိရာသို႔ လိုက္ပို႔စဥ္ ျငိမ္သက္ေသာည၏ ဆိတ္ကြယ္ရာေနရာတြင္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးတည္း ျဖစ္ေသာျငား…


“ကို.. သည္မွာ အခန္းေသာ့.. ဒါက ဖုန္း.. ငယ့္နံပါတ္ ထည့္ထားျပီးသားေနာ္.. မနက္က် အေစာၾကီး ငယ္လာေခၚမယ္.. ကို မႏိုးေသးလည္း ရပါတယ္.. အခန္းေရွ႕ေရာက္ရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေလ.. ျမိဳ႕ထဲမွာ မနက္စာ စားျပီးမွ ခရီးထြက္ၾကတာေပါ့.. ေနာ္..”

“ငယ္ေလး ပင္ပန္းသြားျပီ... ကို႔ အတြက္ အကုန္ အေသးစိတ္စီစဥ္ေပးထားတာပဲ.. ေက်းဇူးပါ ခ်စ္ရယ္...”

“အြန္... ဘာေက်းဇူးလည္း... ကိုေနာ္... သူ႕ေျပာရင္က် မၾကိဳက္ဘူး.. ဟြန္းးး...”

“ဟဟ အြန္းပါ... ၾကည္ႏူးလြန္းလို႔ ေျပာမိတာ.. ကဲေျပာပါဦး မနက္က် ဘာနဲ႔ ဘယ္လိုသြားမွာတုန္း..”

“သည္ကားနဲ႔ပဲေလ ကိုရယ္... ခရီးသြားကားေတြ ရွိေပမယ့္ အမ်ားနဲ႔က်ေတာ့ ကိုယ္နားခ်င္တိုင္း စားခ်င္တိုင္း နားလို႔ စားလို႔ မရဘူးေလ... ကိုယ့္ဘာသာက်ေတာ့ ပိုျပီး ေအးေအးေဆးေဆး ရွိတာေပါ့...”

“ဟားဟား.. ဟုတ္ပါ့.. ကိုယ့္ဘာသာက်ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ခ်စ္လို႔လည္း ရတာေပါ့ ေနာ့…”

“ကိုေနာ္...”

“ကဲပါ.. ငယ္ေလး အိမ္ျပန္ဘို႔ အရမ္းေနာက္က်ေနျပီ.. ကားသတိထားေမာင္းေနာ္ ကေလးေလး.. မနက္ျဖန္ ဟိုင္းေဝးကိုေတာ့ ကိုပဲေမာင္းပါ့မယ္.. ေတာ္ၾကာ ကို႔ခ်စ္ေလး အေညာင္းမိေနဦးမယ္… ”

“ဟုတ္.. အိပ္ေတာ့ေနာ္ ကို..”

“အြန္း.. ငယ့္..”

“ရွန္..”

“ကို အရမ္း ခ်စ္တယ္.. ငယ္ရယ္..”

“ငယ္လည္း တူတူပါပဲ ကို..”

“အိပ္မက္ထဲ လာခဲ့ေနာ္.. ငယ္.. ခုမွ ေတြ႕ရတဲ့ ခ်စ္သူေလးကို ျပန္သာလႊတ္ရတာ ခ်စ္လို႔ မဝေသးဘူး.. အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ကို႔ဆီဖုန္းေခၚေနာ္ ငယ္ေလး..”

“ဟုတ္...”

         အမွန္ေတာ့ ပန္းႏုေသြးလည္း ကို႔ရင္ခြင္ထဲေခါင္းေလးတိုးျပီး ခဏေလာက္ေနခ်င္ေသးတာပါ။ ဒါေပမယ့္ မိမိအေပၚ မည္သည့္ အခြင့္အေရးမွ မယူေသာ ခ်စ္သူေရွ႕တြင္ သည္လိုအျပဳအမူမ်ိဳး မိမိက စရမွာ မရဲပါ။ ၾကည္လင္ေသာ အျပံဳးမ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ရည္ရည္မြန္႔ အခန္းရွိရာသို႔ လာခဲ့လိုက္သည္။


“မအိပ္ေသးဘူးလား အမြန္..”

“နင့္ ေစာင့္ေနတာေလ ေသြးရယ္.. ေစာသားပဲ.. ငါက ညနက္မယ္ ထင္ေနတာ..”

“အြန္း.. သူလည္း နားခ်င္မွာပဲေလ.. ေနာက္ေန႔ေတြ ရွိေသးတာပဲ ဆိုေတာ့လည္း..”

“ေအးပါ.. ဒါမယ့္.. နင္ေတာ့မနားနဲ႔ဦး.. ငါ့ကို ေျပာျပဦးေလဟာ.. သူက ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလည္း.. ဓါတ္ပံုထဲကလူေတာ့ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား..”

“အြန္း.. ဟုတ္တယ္ အမြန္.. ငါ့ကို သိပ္ခ်စ္တဲ့သူ.. သူမွ သူအစစ္ပါ..”

“ဘာလို႔ မ်က္ရည္က ဝဲရျပန္လည္း ေသြးေသြးရယ္.. နင္ကလည္းဟာ.. အဲ့သည္ စိတ္ညစ္စရာေတြ မေတြးပါနဲ႔ေတာ့ဆိုေနမွ..”

“အမြန္ရယ္.. ငါ.. ငါေလ.. ငါ သူနဲ႔ အရင္ ေတြ႔ခဲ့ဘို႔ေကာင္းတာ.. သူ႔လိုငါ့အေပၚ ႏူးညံ့တဲ့သူ.. ငါ့ကို မျမင္ဘူးပဲနဲ႔ေတာင္ ငါ ဘယ္သူမွန္း.. ဘာေတြျဖစ္ခဲ့မွန္း မသိဘဲနဲ႔ေတာင္ ငါ့ကို တန္ဘိုးထားျပီး ခ်စ္ႏိုင္တဲ့သူ.. သူနဲ႔ငါ ဘာလို႔ ခုမွ ေတြ႕ၾကရတာလည္း ေနာ္.. ဟင့္ ဟင့္..”

“အာ.. ေသြးေသြး.. နင္ မဟုတ္တရုတ္ေတြ ေတြးျပန္ျပီလား.. အဲ့သည္အေၾကာင္းေတြ ေမ့လိုက္ပါေတာ့ ေသြးရယ္.. နင့္မွာ အခု အေကာင္းဆံုး အေဖာ္တစ္ေယာက္ ရွိေနျပီေလဟာ.. သည္ အိပ္မက္ဆိုးကေန ႏိုးစမ္းပါေတာ့ ေသြးရယ္.. ”


          မ်က္ရည္ အဝဲသားႏွင့္ သန္႔စင္ခန္းအတြင္းဝင္သြားေသာ သူငယ္ခ်င္း၏ ေနာက္ေက်ာျပင္ကို ရည္ရည္မြန္ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ပန္းႏုေသြးႏွင့္ ရည္ရည္မြန္က ငယ္စဥ္ကေလးဘဝကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ရည္ရည္မြန္႔ ဖခင္က ပန္းႏုေသြး ဖခင္၏ အားထားရဆံုးေသာ လူယံုတပည့္တစ္ဦးပင္။  ႏြမ္းပါးေသာ ရည္ရည္မြန္တို႔ မိသားစုအေပၚတြင္ ပန္းႏုေသြးတို႔မိသားစု၏ ေက်းဇူးမ်ားက မနည္းလွပါ။ ဖခင္ျဖစ္သူတိမ္းပါးသြားေတာ့ အလုပ္လက္မဲ့ မိခင္ႏွင့္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ ရည္ရည္မြန္႔ကို ပန္းႏုေသြး၏ မိဘမ်ားက ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကသည္။ သမီး ရင္းျဖစ္သူႏွင့္ တန္းတူထားကာ ပညာ သင္ေပးခဲ့ၾက၏။ ေမာင္ရင္းႏွမ မရွိရွာေသာ ပန္းႏုေသြးက ရည္ရည္မြန္႔ကိုတြယ္တာခဲ့သလို အားကိုးရာမဲ့ျဖစ္သည့္ ရည္ရည္မြန္ကလည္း ပန္းႏုေသြးတို႔မိသားစုအတြက္ သစၥာရွိ လူယံု ျဖစ္ခဲ့သည္။


          ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေအာင္ၾကေတာ့ ေဆးေက်ာင္း အမွတ္မွီေသာ္လည္း သတၱိနည္းသူ ပန္းႏုေသြးတစ္ေယာက္ ရည္ရည္မြန္ႏွင့္ အတူ စက္မႈတကၠသိုလ္တြင္ ဗိသုကာ အထူးျပဳႏွင့္ ေက်ာင္းတူတူတက္ခဲ့ၾက၏။ အေနေအးေဆးကာ ယံုလြယ္ေသာ ပန္းႏုေသြး ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္မွ ဥဂၢါ ဆိုေသာ ခပ္ဆိုးဆိုး ခပ္ေပေပ လူငယ္တစ္ဦးႏွင့္ တြဲမိကာ ပန္းေကာင္း အညြန္႔က်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ထိုေန႔ကို ပန္းႏုေသြး မေမ့ႏိုင္သလို ရည္ရည္မြန္လည္း တိုက္ဆိုင္မႈ ရွိတိုင္း သတိရစျမဲပါ။ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ပူးေပါင္းကာ ထိုကိစၥကို မိဘမ်ား မသိေအာင္ ဖံုးဖိထားႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ထင္မွတ္မထားေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေၾကာင့္ ပန္းႏုေသြးတစ္ေယာက္ အတိတ္ဆိုး၏ ေျခာက္လွန္႔မႈမွ ယေန႔တိုင္ ရုန္းမထြက္ႏိုင္ခဲ့ပါေခ်။


          ဤျဖစ္ရပ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ျပီး၊ ေက်ာင္းလည္း ျပီးသည့္ေနာက္ မိဘမ်ား၏ ထူေထာင္ေပးမႈႏွင့္ သူမတို႔ႏွစ္ဦး လက္တြဲကာ အိမ္တြင္း အလွဆင္ျခင္းႏွင့္ အေဆာက္အဦး ဗိသုကာဒီဇိုင္း လုပ္ငန္းေလးတစ္ခု လုပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုႏွစ္တြင္ပင္ ရည္ရည္မြန္႔ မိခင္လည္း ဆံုးပါးသြားခဲ့သည္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးက စိတ္ကူးဖန္တီးမႈ ပညာတြင္ပါရမီ ထူးသူမ်ားမို႔ အခ်ိန္တိုအတြင္း ေအာင္ျမင္မႈ ရခဲ့၏။ ပန္းႏုေသြးတစ္ေယာက္ အလုပ္မွလြဲ၍ က်န္တာဘာမွ် မစဥ္းစား။ လက္ခံရရွိေသာ အေဆာက္ဦးမ်ားကို ဆန္းသစ္ေသာ စိတ္ကူးမ်ားျဖင့္ အႏုပညာတစ္ရပ္လို ပံုေဖာ္ခဲ့သည္။ ဝန္ထမ္းေရးရာပိုင္း၊ လုပ္ငန္း အပ္ႏွံသူမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရေသာ အပိုင္းမ်ားကို ရည္ရည္မြန္က တာဝန္ယူသည္။ ထက္ျမက္ေသာ ရည္ရည္မြန္က အလုပ္ရံုးခန္းရွိရာ ကြန္ဒိုတြင္ ေနထိုင္ရင္း လုပ္ငန္းကို အဓိက ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။ လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ ၾကာေလ ေဝးေလ ျဖစ္လာေသာ သူငယ္ခ်င္းကို အပ်င္းေျပေစရန္ ဂ်ီေမးလ္ အေကာင့္တစ္ခု ဖြင့္ေပးျပီး ဖိုရမ္တစ္ခုတြင္ မန္ဘာဝင္ေပးရာမွ စကာ ပန္းႏုေသြး၏အခ်စ္ဇာတ္လမ္း ျပန္လည္အသက္ဝင္လာခဲ့ျခင္းပင္။ အခ်စ္၏ စြမ္းအားျဖင့္ လန္းဆန္းလာေသာ သူငယ္ခ်င္းကိုၾကည့္၍ ရည္ရည္မြန္ ၾကည္ႏူးခဲ့ရသလို မိုးေသာက္လင္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိသည္အမွန္ပင္။


          ယေန႔ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ဆံုးဆည္းၾကမည္ဆိုေတာ့ ရည္ရည္မြန္႔ရင္ေတြ ခုန္လိုက္သည္မွာ ကာယကံရွင္ထက္ပင္ သာသည္ဟုေျပာရေပလိမ့္မည္။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ခရီးသြားၾကမည္ဆိုေတာ့လည္း မိဘမ်ား မသိေအာင္ စီစဥ္ရေသးသည္။ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ျပန္မလာ မခ်င္းေတာ့ ရည္ရည္မြန္တစ္ေယာက္ အခန္းေအာင္းကာ ပုန္းေနရဦးမည္ေပါ့။ ပန္းႏုေသြးက အတူလိုက္ရန္ေခၚေသာ္လည္း မိုးေသာက္လင္းကို အားနာမိ၍ သူမျငင္းခဲ့ပါသည္။ သူ႔ခမ်ာ ယခုမွ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာကို ျမင္ခြင့္ရမွာေလ။ သည္ေလာက္ေတာ့ျဖင့္ အလိုက္သိေပးသင့္သည္ မဟုတ္ပါလားေနာ္။ အေတြးႏွင့္ ျပံဳးမိစဥ္ “Every nigh in my dreams.. I see you..I feel you..” ညင္သာစြာျပန္႔လြင့္လာေသာ Ring tone ေၾကာင့္ ကုတင္ေပၚခ်ထားသည့္ ပန္းႏုေသြး၏အိတ္အတြင္းမွ ဖုန္းကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ ပန္းႏုေသြးက ေရခ်ိဳးေနသည္။ Contact name တြင္ “ကို..” ဟုတစ္လံုးတည္း ေရးမွတ္ထား၏။ သူ႕ခမ်ာ အိပ္ခါနီး ခုမွ ေတြ႕ရေသာ ခ်စ္သူႏွင့္ စကားေျပာခ်င္ေသးပံုပင္။


“ဟလို..”

“အြန္း.. ငယ့္..”

“……..”

“အိ္မ္ျပန္ေရာက္ေသးဘူးလား..”

“ဟုတ္..”

“ဟလို.. ဟလို.. ဘာမွ လည္းမၾကားရဘူး.. ငယ့္ တိုးတိုးေလး ေျပာေနတာလား..”

“ဟုိေလ.. က်မ ပန္းႏုေသြး မဟုတ္ဘူးရွင့္.. သူ႕သူငယ္ခ်င္းပါ.. ေသြးေသြး ေရခ်ိဳးေနလို႔..”

“ေအာ္.. ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်.. ေစာရီးပါေနာ္..”

“ရပါတယ္ရွင္.. ထြက္လာရင္ျပန္ဆက္ခိုင္းလိုက္ပါ့မယ္.. ဘယ္သူလို႔ေျပာလိုက္ရမလဲ..”

“က်ေနာ္ မိုးေသာက္လင္းပါ..”

“ဟုတ္ကဲ့ ျပန္ဆက္ခိုင္းလိုက္ပါ့မယ္ေနာ္..”

“ဟုတ္ကဲ့..”


          သူ႕အေၾကာင္းကို ပန္းႏုေသြးေျပာျပ၍ တရင္းတႏွီးသိျပီးႏွင့္ေသာ္လည္း ယခုကဲ့သို႔ သူ႕ အသံကို ကိုယ္တိုင္ ၾကားလိုက္ရေတာ့ ရင္ေတာ့အခုန္သားပင္။ ဖုန္းေလးကို ကိုင္ရင္း နံပါတ္ကို ဘာရယ္မဟုတ္ ထပ္ၾကည့္မိသည္။ ဝ၉…….. မွတ္ရလြယ္ေသာ နံပါတ္ေလးမို႔ စိတ္ထဲမွ အလိုလို အလြတ္ရသြားေတာ့၏။ ပန္းႏုေသြး ထြက္လာေတာ့ ဖုန္းျပန္ဆက္သည္။ ရည္ရည္မြန္တစ္ေယာက္ ဖုန္းေျပာေနေသာ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း၏ ၾကည္လင္သည့္ အျပံဳးမ်က္ႏွာေလးကို စိတ္ႏွလံုးခ်မ္းေျမ့စြာ ေငးၾကည့္ေနမိ၏။

          ျမဴခိုးလိုလို ႏွင္းလိုလို မပီဝိုးတဝါး ရႈခင္းတစ္ခု။ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ မိမိကို ေက်ာခိုင္းကာ ရပ္ေနသည့္ သူမ။ “ငယ္…” လွမ္းေခၚလိုက္ကာမွ အေဝးသို႔ တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္သြားေနသည္။ “ငယ္ေရးး… ” ေခၚသံကို အတန္ငယ္ ျမွင့္ရင္း အနားသို႔ ခပ္သြက္သြက္ ေျပးသြားလိုက္၏။ ထိုစဥ္ ေလရူးက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တိုက္ခတ္သြားသည္။ ေလႏွင့္ အတူ ပါလာသည္က ႏွင္းမႈန္ေတြလား.. သဲေတြလား.. မ်က္ႏွာေရွ႕သို႔ လက္ႏွင့္ ရုတ္တရက္ ကာလိုက္၏။ ေလျငိမ္သြားသည့္ ခဏ၊ ျမင္ကြင္းလည္း ၾကည္လင္ သြားသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ မရွိေတာ့ေခ်။ “ငယ္ ေရးးး…” အရူးတစ္ေယာက္လို ေအာ္ေခၚရင္း အေျပးအလႊား လိုက္ရွာမိသည္။ ေတြ႕ျပီ.. ေခ်ာက္ကမ္းပါး ထိပ္တြင္ ရပ္ေနသည့္ ခ်စ္သူ။ သူ႕ကို တစ္ခ်က္ လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း ေခ်ာက္ထဲသို႔ ဝုန္းကနဲ.. “ဟားးး ငယ့္ မလုပ္နဲ႔ေလ.. ငယ္ေလးး…”။


         “ဟူးးးး… ေတာ္ပါေသးရဲ့… ဘယ္လို အိပ္မက္ၾကီးလည္း ကြာ.. စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ.. ” အိပ္ရာထဲတြင္ တင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ရင္း စိုရႊဲေနေသာ ေခြ်းေစးမ်ားကို လက္ခံုႏွင့္ ပြတ္သုတ္မိသည္။ ဖုန္းမွ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ (၅) နာရီ။ ျပန္အိပ္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့ျပီမို႔ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရခ်ိဳးျပီး ခ်စ္သူ လာမည့္လမ္းကို ေမွ်ာ္ေနခဲ့သည္။ ခဏေနေတာ့ တံခါး ဘဲလ္ သံၾကားလိုက္ရ၏။ ၾကည္လင္ ခ်ဳိျမေသာ အျပံဳးႏွင့္ သူမ မ်က္ႏွာေလး။ သည္မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ရမွပင္ အိပ္မက္ဆိုးေၾကာင့္ ေနာက္က်ိေနေသာစိတ္တို႔ လန္းဆန္းသြားရသည္။


“ကို.. ညက အိပ္ေပ်ာ္ရဲ့လား.. အိပ္ရာေျပာင္းေတာ့ အဆင္မွေျပရဲ့လားလို႔ေလ..”

“အဆင္မေျပဘူး.. အိပ္လို႔လည္း မေပ်ာ္ဘူးေလ.. ဒါမယ့္ အိပ္ရာေျပာင္းလို႔ မဟုတ္ပါဘူး.. ခဏေလးပဲ ေတြ႕ရေသးတဲ့ ခ်စ္သူေလးမ်က္ႏွာကို ျမင္ရတာ မဝေသးလို႔..”

“အယ္.. ခုခ်ိန္ကေန စ ျပီး (၇၂)နာရီတိတိ မနားတမ္းၾကည့္.. ျပီးမွသာ ရိုးမသြားနဲ႔ ဆရာၾကီး.. ဟြန္း…”

“မရဘူးကြာ.. ကို ျပန္ရင္ တစ္ခါတည္းေခၚသြားမွာေနာ္ ငယ္.. ကို႔ကို ေဖေဖေမေမတို႔နဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ ေပးေတာ့ကြာ..”

“……….”

“ငယ့္ ဘာျဖစ္သြားတာလည္း ကြာ..”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုရယ္.. ကို မေန႔ကမွ ေရာက္တာၾကီးကို.. အခု ေခ်ာင္းသာမွာ ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူၾကမယ္ေလ.. ျပန္လာတာနဲ႔ ငယ္ ေမေမ့ကိုဖြင့္ေျပာမွာပါ.. ငယ့္ကို အခ်ိန္ေလးေတာ့ ေပးပါကိုရဲ့.. သံုးရက္ပဲေစာင့္ရမယ့္ဟာကို..”

“ေစာင့္ႏိုင္ဘူး ကြာ.. သံုးမိနစ္ေတာင္ ေစာင့္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး.. ညကတည္းက အိမ္ကို လိုက္လာခ်င္တာ.. ခင္ဗ်ားေလးက သည္မွာစား.. သည္မွာအိပ္.. ဆိုလို႔သာ.. ကိုယ့္ဘာသာ လိုက္ခ်လာရေအာင္လည္း အိမ္လိပ္စာက ခုထိမသိ… တစ္ညလံုး အိပ္လို႔မရ.. ေနလို႔ ထိုင္လို႔မရ.. ဂြကိုက်ေနေရာ..”

“ကိုကလည္းကြာ.. အိမ္လိပ္စာ သိေတာ့ေကာ.. ကို လာတတ္မွာမို႔လို႔လား လို႔…”

“တက္ဆီေပါ့ကြ.. ျမန္မာပိုက္ဆံမပါဘူးလည္း မေျပာနဲ႔ ညက ငယ္နဲ႔ ထမင္းစားတဲ့နားမွာ Money changer ေတြ႕လိုက္ပါ့.. ေနရာမမွတ္မိလို႔ မသြားတတ္ရင္ေတာင္ ေဒၚလာအတိုင္းေပးလည္း တက္ဆီသမား မယူဘဲေနမလား… ခုေတာ့ သည္ေကာင္ၾကီးခမ်ာ ခင္ဗ်ားေလး ေရာက္မလာမခ်င္း ဘယ္လိုေနရမွန္းကို မသိဘူး…”

“အားငယ္တယ္ေပါ့.. ခိခိ..”

“ေနာက္ႏိုင္ေသးတယ္ေနာ္ ငယ္..”

“ကိုကလည္းကြာ..”

“……..”

“………”

“ငယ္ေလး…”

“……….”

“အာ.. ငယ္ေလး.. စိတ္ဆိုးသြားတာလားကြာ..”

“……….”

“ငယ္ရယ္.. ကို ေျပာတာ ဘာမ်ားမွားလို႔လည္းကြာ.. ဒါေပမယ့္ မ်က္ႏွာေတာ့ ညိႈးမသြားပါနဲ႔ ငယ္ရယ္ေနာ္..”

“ကိုရယ္.. ကို႔ကို ငယ္ နားလည္ပါတယ္.. ခုလည္း ငယ္ ကို႔ေရွ႕ ေရာက္ေနျပီေလ.. ငယ္တို႔ ဆံုျပီးရင္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ခရီးထြက္ၾကဘို႔ အေစာၾကီးကတည္းက တိုင္ပင္ထားျပီးသား မဟုတ္ဘူးလား.. ျပီးရင္ ေဖေဖေမေမတို႔ကို ဖြင့္ေျပာျပီး လက္ထပ္ဘို႔ စီစဥ္ၾကမယ္ေလ.. သည့္မတိုင္ခင္ ငယ္တို႔ခ်င္း ရင္းႏွီးမႈ အရင္ယူၾကဘို႔ မလိုဘူးလား ကိုရယ္.. ငယ္က စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း လုပ္ေနတာေလ.. ကို ငယ့္ကို ခုခ်ိန္ထိ မယံုၾကည္ေသးတာလားဟင္… ”

“ငယ္ရယ္.. တကယ္တမ္း ကိုတို႔ၾကားမွာ ရင္းႏွီးမႈ ဆိုတာက.. ေအး ပါ.. ငယ္ေလး သေဘာ.. ေနာ္.. ငယ္ေလး စီစဥ္တဲ့အတိုင္း ကို လိုက္နာပါ့မယ္.. ေစ်းမဆစ္ေတာ့ဘူးေနာ္ ငယ္ခ်စ္.. ကို႔ခ်စ္ေလး ေပးသေလာက္ ထက္ပိုျပီး ကို ဘာမွ မေတာင္းဆိုေတာ့ပါဘူးကြာ ေနာ္..”

“ဟင့္အင္း.. ခုခ်ိန္က စျပီး ငယ့္ကို ကို ပိုင္ပါတယ္.. မိဘကို ခ်က္ခ်င္းၾကီး ဖြင့္မေျပာရဲေသးတာေလး တစ္ခုအတြက္နဲ႔ .. အဲ့လိုၾကီး ဘာမွ မေသခ်ာသလို မေျပာပါနဲ႔လား ကိုရယ္.. အခု ငယ့္ အစီစဥ္ေတြက ဟိုးတုန္းက တိုင္ပင္ထားတာနဲ႔ ဘာမ်ား မကိုက္ညီတာ ရွိေနေသးလို႔လည္း.. ေနာ္..”

“အင္းပါ.. ကို ေလာသြားမိတယ္.. ကို႔ခ်စ္ စိတ္ကူးေလးေတြ ေစတနာေတြ ကို သိသိၾကီးနဲ႔ အထြန္႔တက္မိတယ္.. စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ ခ်စ္ရယ္ ေနာ္..”

“ဟင့္အင္.. ငယ္ စိတ္မဆိုးပါဘူး.. ကို ငယ့္ကို ျမင္လိုက္ရမွ အရမ္းပိုခ်စ္သြားလို႔ တိုင္ပင္ထားသမွ် လြတ္ထြက္ကုန္တာ သိပါ့..”

“ဟဟ.. ဆရာမၾကီးေပါ့.. ဟုတ္လား.. ကဲ ဆရာမၾကီး က်ေနာ္မ်ိဳး စိတ္ထဲ အခု ဘာျဖစ္ေနလည္းေကာ သိလား ခင္ဗ်..”

“အြန္းးး.. ဗိုက္ဆာေနေရာေပါ့.. ႏိုးေနတာ ၾကာျပီဟုတ္.. လာေလ ကို.. တစ္ခါတည္း ထြက္ၾကရေအာင္ ေနျမင့္သြားရင္ ဟိုကို အေရာက္ေနာက္က်ေနဦးမယ္..”
...
အပိုင္း(၂) ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္

No comments:

Post a Comment