Saturday, November 26, 2016

သင္းသင္းေမႊးေမႊး ႏွင္းေဖြးေဖြး - (၃)




သည္လိုႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဖြးေျခေထာက္ေလးေတြက အေတာ္ နာေနျပီ။ တက္ဆီေပၚမွ ဆင္းျပီးသည္ႏွင့္ ရံႈ႕မဲ့မဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ရင္း..

“အရမ္း နာေနလား ေဖြး..”
“နာ တာေပါ့.. အာ့ နင့္ေၾကာင့္..”
“ေအးပါ.. ေဆးတစ္ခုခု လိမ္းလိုက္မလား.. ငါ လိမ္းေပးမယ္ေလ..”
“ဘာ ေဆးမွ မရွိဘူး.. ရွိလည္း မလိမ္းဘူး..”
“အာ.. ေဆာင္းတြင္းက အနာရင္းတတ္တယ္ေလ ေဖြးရယ္..”
“အံုဖြ လုပ္ေပး..”
“အြန္..”
“လာ ျပန္ျပီ ဒီ အြန္.. ငါ သိတယ္ စူးရွ.. တကယ္က နင့္ စိတ္ထဲမွာ ငါ့အတြက္ဆို ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္သင့္မျဖစ္ဘူး.. ေျပာလိုက္ရင္ လန္႔သလိုလို တြန္႔သလိုလို.. နင့္ကိုငါ အရမ္း မုန္းတယ္ စူးရွ သိလား..”
“ကဲပါ ေဖြးရယ္.. ေဒါသက ျပီးမွ ထြက္.. လာ ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္..”

ညင္သာသိမ္ေမြ႕ေသာ သူ႕စကားသံက ေဖြး ရင္ကို အလိုလို သိမ္းသြင္းသြားသည္။ စူးရွ လက္ထဲ အိမ္ေသာ့ ေပးလိုက္၏။ ေထာ့နင္း ေထာ့နင္း ေလွ်ာက္၀င္လာရင္း ဖိနပ္စင္နား အေရာက္တြင္ ေဖြး ေျပာစရာ မလိုဘဲ သူကိုယ္တုိင္ ဖိနပ္ကို ခြ်တ္ေပးရန္ျပင္သည္။ မိမိေရွ႕တြင္ ဒူးတစ္ဘက္ေထာက္ကာ ဖိနပ္ခြ်တ္ေပးေနေသာ သူ႕ကို ၾကည့္ျပီး ေဖြး စိတ္ထဲ အားနာျခင္း ရွက္ျခင္း လံုး၀ မဟုတ္သည့္ ရင္ခုန္ခံစားမႈကို ရလိုက္ျပန္သည္..။ “ျဖည္းျဖည္းလုပ္.. နာတဲ့ေနရာကို မထိေအာင္ ခြ်တ္ေပး.. ထပ္နာေအာင္လုပ္လို႔ကေတာ့ နင့္ကို ငါ ေဆာင့္ကန္မွာေနာ္ စူးရွ..” ။ အရည္ေပ်ာ္က်ေနသည့္ ၾကည္ႏူးစိတ္ကို ဖံုးအုပ္ရန္ ေနရင္းထိုင္ရင္း ရန္လိုစကား ေျပာပစ္လိုက္၏။ သူ႕ အထိအေတြ႕မ်ားကို အသိစိတ္ကေရာ မသိစိတ္ကပါ သာယာေနမိသည့္ မိမိျဖစ္အင္ကို သူ ရိပ္မိသြားမွာ ေဖြး မလိုခ်င္ပါ။

ေျခေထာက္ေလးကို ထိန္းကိုင္ရင္း ဖိနပ္ကို ဖြဖြေလး ခြ်တ္ေပးသည္။ ေဖြး စိတ္ထဲ မိမိေျခေထာက္မ်ား ေအးစက္စက္ျဖစ္ေနသလို ခံစားေနရေသာ္လည္း ဖိနပ္ေလးကို တယုတယ ခြ်တ္ေပးေနသည့္ သူ႕လက္ေခ်ာင္း သြယ္သြယ္မ်ားက ေႏြးေန သည္။ ဖိနပ္ေလးကို စင္ေပၚ တယုတယ တင္ေပးျပီး အိမ္ထဲ ၀င္ရန္ ေဖြးလက္ေမာင္းကို တြဲကူမည္ ျပင္၏။ ေစာေစာက ကားေပၚမွအဆင္း ျခံထဲအ၀င္လမ္းကို ေထာ့နဲ႔နဲ႔ ပံုစံ တမင္ ေလွ်ာက္ျပခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ “ကိုင္နဲ႔.. ဖိနပ္ ကိုင္ထားတဲ့ လက္ၾကီး ရြံတယ္..” ေျပာေျပာဆုိဆို သူ႕ေရွ႕မွ ေက်ာ္ျဖတ္ကာ အိပ္ခန္းထဲ တန္း ၀င္လာလိုက္၏။ ရင္ေတြ ခုန္လြန္းသည္မို႔ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ေထာ့နင္းေထာ့နင္း လုပ္ျပရန္ပင္ ေမ့သြားေတာ့သည္။ ျပံဳးစိစိမ်က္ႏွာျဖင့္ စူးရွ၊ ၀ယ္ျခမ္းလာသည့္ တိုလီမိုလီ စားစရာ ထုတ္မ်ားကို ဆြဲလွ်က္ ေခါက္ငိုက္စိုက္ခ်ကာ ေနာက္မွ လိုက္လာ၏။ ဖိုင္အိတ္ေလးကို ကုတင္ေဘးမွ စားပြဲေပၚတင္လိုက္္ျပီး

“ဒါေတြ ေနာက္မွာ သြားထားလိုက္မယ္ေနာ္ ေဖြး..”

ေျပာျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ သြားကာ ၀ယ္လာေသာ စားေသာက္စရာမ်ားကို ထမင္းစားပြဲေပၚ တင္လိုက္၏။ ေဘစင္မွာ လက္ေဆးသည္။ မိမိ ခ်စ္ရပါေသာ သခင္မေလးက သူမစီးလာသည့္ ဖိနပ္ကိုကိုင္ထား၍ သူ႕လက္ကို ရြံသတဲ့ေလ။ ေဖြးကို ျမင္ျမင္ခ်င္းကတည္းက သူ တိတ္တခိုး ျမတ္ႏိုးခဲ့မိသည္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႕ေနာက္ေၾကာင္းမ်ားကို စပ္စပ္စုစုႏွင့္ စြက္ဖက္လာေတာ့ အနည္းငယ္ စိတ္ပ်က္မိလာ၏။ သို႔ေသာ္ သူမႏွင့္ ဆံုလိုက္တိုင္း သူ႕စိတ္အစဥ္ကို တစ္စံုတစ္ရာက လႊမ္းမိုးထားသလို ခံစားမိလာသည္။ ခက္ထန္ရင့္သီးေသာ သူမ အေျပာအဆိုမ်ားကို သူ နားယဥ္လာ၏။ သူ႕ေနာက္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္မည့္ အေရးထက္ သူမ အနားမွ ထြက္သြားရန္ ေမာင္းထုတ္လိုက္မည္ကို သူ ေၾကာက္လာမိသည္။ သူမသာ အလိုရွိပါလွ်င္ သူ႕ ဘ၀တစ္ခုလံုးကို သူမ၏ အေစခံတစ္ဦးလို ေနသြားရန္အထိပင္ သူ ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ လက္ေဆးျပီးေနာက္ ေဖြး အိပ္ခန္းထဲ ၀င္လာခဲ့လိုက္၏။ ေသြးျခည္ဥသြားေသာ ေျခဖ၀ါးေတာ္ ႏုႏုကို တယုတယ ျပဳစုရန္။

ေဖြးလည္း အ၀တ္အစားပင္ မလဲဘဲ အိပ္ရာေပၚ ေမွာက္အိပ္ေနသည္။ စူးရွ အခန္းထဲ ၀င္လာ၏။ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ ဟန္႔လိုက္ျပီး.. “ေျခေထာက္ ၾကည့္ရေအာင္ေလ ေဖြး..” ေျပာလိုက္သည့္ အသံက တိုးသက္ညင္သာလွသည္။ သူစိမ္းအမ်ိဳးသားတစ္ဦးေရွ႕တြင္ ေမွာက္လ်က္ၾကီး အိပ္ေနမိသည့္ မိမိ ကိုယ္ကို မလံုမလဲ ျဖစ္သြား၏။ ရင္ထဲတြင္ ရွိန္းျမျမ ျဖစ္လာသည္။ စိုးထိတ္ျခင္းေတာ့ မဟုတ္။ ေဖြး အတြက္ စူးရွက တစ္စံုတစ္ရာ ထိခိုက္ေစမည့္ လံုး၀ မဟုတ္။ ဒါကိုေတာ့ ေဖြး အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္မိသည္အမွန္ပင္။ အိပ္ရာထက္မွ ထ ထိုင္ကာ ေျခေထာက္ကို တြဲေလာင္းခ်ေပးလိုက္၏။ စူးရွ ဘာမွ မေျပာဘဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ေဖြး ေျခဖမိုးေလးကို တယုတယ ကိုင္ မ လိုက္၏။ ေျခေထာက္ လွလွေလးက သူ႕ရင္ခြင္ ႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာတြင္ေရာက္ေနသည္။

“အရည္ၾကည္ဖုေလး ျဖစ္သြားတယ္.. သိပ္ နာေနလား ေဖြး..”
“အင္း.. ေရစို၀တ္နဲ႔ ပြတ္ေပး အရင္..”

တကယ္က အျပင္မွ ျပန္လာျပီး ေရေဆးမထားသည့္ ေျခေထာက္ကို ကိုင္တြယ္ခိုင္းရန္ ေဖြး ၀န္ေလးျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ စူးရွ တစ္ေယာက္ အ၀တ္စင္ေပၚမွ တဘက္ေသးေသးေလးကို ယူကာ ေရစြတ္ရန္ အိပ္ခန္းႏွင့္ တြဲလွ်က္ ေရခ်ိဳးခန္းသို႔ ၀င္လိုက္၏။ ေဘစင္နံေဘး တန္းေလးေပၚတြင္ ပင္တီေလး ႏွစ္ထည္ လွန္းထားသည္။ ေဖြး ရဲ့ ပင္တီေလးေတြေပါ့.. ငါ တစ္ခါ ေလွ်ာ္ေပးခဲ့တဲ့ ပင္တီေလးေတြ..။ အဲ့သည္တုန္းကေတာ့ မိိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ အတြင္းခံကို ကိုင္ရမွာ သူ လက္တြန္႔ခဲ့သည္။ အ၀တ္ေတာင္းနားသို႔ ေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္ထုတ္ေနစဥ္ ေဖြး ၀င္လာျပီး အျပစ္ေပးသည့္ အေနျဖင့္ ေလွ်ာ္ခိုင္းခဲ့၏။ ညအိပ္ေဘာင္းဘီ ဂြၾကားတြင္ အလိပ္လိုက္ ညပ္ေနသည့္ ပင္တီေလး ဆီမွ ထူးဆန္းေသာ ရနံ႔တစ္မ်ိဳးကို သူ ယေန႔တိုင္ မေမ့။ မာ ေတာင့္တာင့္ ျဖစ္ေနသည့္ ဂြၾကားေနရာေလးကို မထိတထိ တို႔ၾကည့္ရင္း သူ ရင္ခုန္ခဲ့ရသည္။ မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ မိန္းမကိုယ္မွ အနံ႔က ယစ္မူးစြဲလမ္း စရာေကာင္းမွန္း ပထမဆံုး အေနႏွင့္ သူ သတိထားမိျခင္းပင္။ ယခုလည္း လက္တို႔က လွန္းထားသည့္ ပင္တီေလးဆီ အမွတ္တမဲ့ ကိုင္မိသြားသည္။ ေလွ်ာ္ထားျပီးသား ေလးေပမယ့္ ဂြၾကားေနရာေလးက ထူၾကမ္းၾကမ္း ျဖစ္ေနသည္။

“စူးး ရွ.. ငါ နာလို႔ေသေတာ့မယ္.. နင္ အ၀တ္ေရစြတ္တာက ျပီးဦးမွာလား ဒီေန႔.. ဟင္.. နင္ ဒါ.. ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ စူးရွ.. ” အခန္းေပါက္၀မွ အသံစာစာေလးေၾကာင့္ အိပ္မက္မွ ႏိုးလာသူတစ္ဦးလို သူ လန္႔သြားသည္။ “ငါ ေမးေနတယ္ေလ.. နားပင္းေနလား.. နင္ အဲ့ဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႔.. ငါ့ပင္တီကို ဘာလုပ္ေနတာလဲ.. ေတာက္..” ေျပာျပီး ေဖြး လွည့္ထြက္သြားသည္။ ဟုတ္သားပဲ.. ငါ.. ငါ ဘာလုပ္ေနမိတာလဲ.. စူးရွ တစ္ကိုယ္လံုး ထူ ပူသြားသည္။ လက္ထဲမွ ပန္းႏုေရာင္ ပင္တီေလးက သူ႕ကို ေလွာင္ေျပာင္ေနသေယာင္ေယာင္။ လက္ကို ဆတ္ကနဲ ေနာက္မွာ ဖြက္လိုက္ပါေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားျပီ မဟုတ္ပါလား။ “ဟားးး… သြားပါျပီကြာ.. တကယ့္ ျပႆနာ..” လူက ရွက္တာေရာ လန္႔တာပါ ေပါင္းကာ ခ်က္ခ်င္း အေငြ႕ပ်ံသြားခ်င္လာေတာ့၏။

ေစာေစာက သည္ပင္တီေလးကို သူ အားပါတရ နမ္းရႈိက္ေနမိသည္။ ေလွ်ာ္ျပီးသားမို႔ ထင္ပါရဲ့။ ႏွာေခါင္းတြင္း ၀င္လာသည့္ အန႔ံေလးက သူ႕အတြက္ အားရစရာ မရွိလွ။ သူ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ကာ မ်က္ေစ့စံုမွိတ္ျပီး တဆံုးရိႈက္သြင္းမိ၏။ တစ္ခါရဖူးသည့္ အီခ်ိဳခ်ိဳ ရန႔ံကို သူ ျပန္လိုခ်င္လာသည္။ လူက ေဆးမိသလို အငမ္းမရတုန္ရီလာျပီ။ သည္အခ်ိန္ ရုတ္တရက္ ေအာ္လိုက္သည့္ အသံႏွင့္အတူ မွန္၏ အရိပ္တြင္ စူးရဲေတာက္ပေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ေဖြး။ သူမကို ခ်ာကနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္း မိမိႏွာေခါင္းေပၚတြင္ ပင္တီေလးကို အုပ္နမ္းလွ်က္ ကိုင္ထားသည့္ သူ႕လက္ေတြကို မရုတ္မိ။ သူ ဘာလုပ္ေနမွန္း ေဖြး ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္သြားျပီ။ သည္အခန္းထဲကေန ဘယ္လိုမ်က္ႏွာနဲ႔ ျပန္ထြက္ရပါ့။

ကုတင္ေပၚ ျငိမ္သက္စြာထိုင္ရင္း လက္ႏွစ္ဘက္က အိပ္ရာခင္းကို က်စ္ေနေအာင္ ဆုပ္ထားမိသည္။ မ်က္၀န္းထဲတြင္ မိမိ အတြင္းခံပင္တီကို အားရပါးရ နမ္းေနသည့္ သူ႕ပံုရိပ္က မည္သို႔မွ် ေပ်ာက္မသြား။ ေအာက္ပိုင္းမွ စိုစိစိေ၀ဒနာက ေပၚလာျပန္သည္။ ေပါင္ေလးႏွစ္ဘက္ကို ေစ့ေနေအာင္ ထိုင္ရင္း စိတ္တို႔ကို ျငိမ္ေအာင္ ထိန္းလိုက္၏။ ဟိုးတစ္ရက္က မိမိအ၀တ္အစားေတြကို ေျခႏွင့္ ကန္ခဲ့့သူက အခုေတာ့ မိမိပင္တီေလးကို ရႈိက္နမ္းေနလိုက္တာမွ မ်က္လံုးၾကီး စံုမွိတ္ျပီး အားပါးတရ..။ ငါ ဘာဆက္လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ.. ခုေနမ်ား သူ ငါ့ကို.. အို.. ဘာျဖစ္လဲ.. ေၾကာက္ေနရမွာ ငါ မဟုတ္ဘူး.. အျပစ္ရွိတာကလည္း ငါ မဟုတ္ဘူး..

ခပ္ကုပ္ကုပ္ပံုစံႏွင့္ ေရခ်ိဳးခန္းမွ ျပန္ထြက္လာသည့္ စူးရွ။ ပံုစံက လာမည့္ေဘး ေျပးေတြ႕ေတာ့မယ့္ သူလိုလို။ ေခါက္ငိုက္စိုက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာၾကီး ရဲတြတ္ေနပံုကိုၾကည့္ျပီး ေဖြး ေပ်ာ္သြားသည္။ မိမိေရွ႕လာရပ္ေနသည့္ သူ႕ကို မ်က္လံုးေထာင့္ကပ္ကာ ေမာ့ေစာင္းေစာင္း ၾကည့္လိုက္၏။ မ်က္ႏွာမွ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုကို တင္းေနေအာင္ ေစ့ထားႏိုင္ေသာ္လည္း ေအာက္မွ ပိပိေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကေတာ့ ဟစိစိ ျဖစ္ေနျပီ။ အံက်ိတ္ျပီး တံေတြးတစ္ခ်က္ ျမိဳခ်လိုက္ႏိုင္ေသာ္လည္း ညီမေလးထံမွ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈ သက္ေသ ခ်စ္၀တ္ရည္ေတြက တစိမ့္စိမ့္ စီးက်ေနေတာ့၏။

စူးရွလည္း ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း မသိေတာ့။ လက္ေလးႏွစ္ဘက္ ေနာက္ပစ္ကာ ရပ္ေနသည့္ မိမိပံုစံက တကယ္ပဲ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ အေစခံရုပ္ ေပါက္ေနျပီလား။ ငါ့ကို တစ္ခုခု ေျပာလိုက္ပါေတာ့ ေဖြးရယ္.. နင္ လုပ္ေနတာ ငါ့ ႏွလံုးသားေတြ တဒိန္းဒိန္း တုန္ေနပါျပီ.. ငါ့ အငယ္ေကာင္လည္း ေပါက္ထြက္ေတာ့မလား မသိဘူး..။ “ေဖြး..” “စူးရွ..” ေခၚသံႏွစ္ခုက တျပိဳင္တည္း ေပၚထြက္လာေသာ္လည္း သူမ အသံက မိမိအသံလို ေပ်ာ့စိစိ တိုးဖြဖြ မဟုတ္။ ကတုန္ကရီလည္း ျဖစ္မေန။ ၾကည့္ရတာ ေဖြး ငါ့ကို ေဒါကန္သြားျပီ ထင္တယ္.. ငါ့ကို ႏွင္ ထုတ္လိုက္ရင္ ဒုကၡပဲ.. ဘာျဖစ္လဲ ဒီေတာ့လည္း ငါတို႔ ၾကားက သေဘာတူညီမႈ အဆံုးသတ္ သြားတာေပါ့.. ဟူးး.. မဟုတ္ေသးဘူး.. ငါ လို ခ်င္တာ ဒီသေဘာ တူညီမႈ အဆံုးသတ္သြားဖို႔ မဟုတ္ဘူး.. ေဖြး နားမွာ ခုလို တစ္သက္လံုး ေနရဖို႔.. လူကို ျပာက်ေအာင္ ညိႈ႕ႏိုင္တဲ့ မ်က္လံုးေတြ.. စက္စက္ယိုေနေအာင္ လွသေလာက္ စကားကို ရင့္ရင့္သီးသီးေျပာတတ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ.. ေဖြးရယ္.. ငါ့ ကိုေမာင္းမထုတ္ပါနဲ႔.. နင္ေက်နပ္တဲ့အထိ.. ငါ..

“ဟဲ့.. ငါေမးေနတယ္ေလ..”
“အင္.. ဟို.. ဘာေမးလိုက္တာလဲ ေဖြး.. ငါ မၾကားလိုက္လို႔..”
“မၾကားရေအာင္ ငါ့ အသံက အဲ့ေလာက္တုိးေနလို႔လား.. ငါ့ အခန္းကေရာ ပြဲခင္းလို ဆူေနလို႔လား..”
“မဟုတ္ပါဘူး.. ငါ.. အေတြးလြန္..”
“ဘယ္မွာလဲ ေရစို အ၀တ္..”
“ေအာ္ အင္း..”

ေရခ်ိဳးခန္းထဲ က်န္ခဲေသာ တဘက္ေလးကို ျပန္ေျပးယူလိုက္သည္။ ဒါဆို ေစာေစာက ေျပာထားတဲ့ အတိုင္း သူမ ေျခေထာက္ကို ျပဳစုေပးရမည္ေပါ့။ ေဖြး အစီစဥ္ ေျပာင္းသြားပံုမရသျဖင့္ သူ အနည္းငယ္ စိတ္သက္သာရာ ရသြားသည္။ အ၀တ္ေလးကို ေရကုန္သည္အထိ ညွစ္ခ်လိုက္ျပီး သူမထံ ျပန္လာခဲ့လိုက္၏။ သခင္မေလးက ျပတင္းေပါက္နားတြင္ခ်ထားသည့္ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ဆိုဖာေပၚ ေရာက္ေနျပီ။ ေပါင္ႏွစ္ဘက္ကို လိမ္လွ်က္ ဒူးခ်ိတ္ထိုင္ေနသည္မို႔ ေျခဖမိုးလွလွေလးတစ္ဘက္က ေလထဲ လြင့္ေန၏။ ဟိုတစ္ရက္က မိမိလက္ႏွင့္ ကိုင္တြယ္ ပြတ္သပ္ေပးခဲ့ရသည့္ ေျခေထာက္ေလး။ ထိုေန႕ကတည္းက သည္ေျခေထာက္လွလွေလးကို ကုန္းနမ္းလိုစိတ္ ျပင္းျပခဲ့ရသည္။ ခုေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္က အံုဖြ လုပ္ေပး ဟု အမိန္႔ေပးထားသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေဖြးက ပင္တီ ခိုးနမ္းသည့္ ကိစၥကို ဘာမွ မေျပာ။ သူလည္း ဘာလုပ္ေပးရမလဲဟု ထပ္ေမးမေနေတာ့ပဲ ၾကမ္းျပင္တြင္ ထိုင္ခ်လိုက္၏။ ေျခေထာက္ကေလးကို လက္လွမ္းလိုက္ေတာ့..

“ဒူး ေထာက္ ထိုင္..”
“……..”
“အနာကို မထိေစနဲ႔ေနာ္..”
“……..”
“ရွီးးး.. အ.. အနာ မထိပါေစနဲ႔ ဆိုမွ.. နင္ ေတာ္ေတာ္.. ကဲ ဟယ္.. ကဲဟယ္..”

မိမိ မ်က္ႏွာ ႏွင့္ လည္ပင္းေပၚ တဖ်န္းဖ်န္းလာထိေသာ တစ္စံုတစ္ခု ဆီမွ အီခ်ိဳခ်ိဳ ရနံ႔ေၾကာင့္ သူ႕ ေသြးေၾကာေတြ ရွိန္းကနဲ ထူူပူသြား၏။ အိုးးး… ေဖြး… ေဖြး.. သူ႕ပင္တီနဲ႔ ငါ့မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္တာပါလား..။ အ၀တ္ကေလးတစ္ခုႏွင့္ ရိုက္ျခင္းသာျဖစ္၍ စိုးစင္းမွ် နာက်င္ျခင္း မရွိပါ။ သို႕ေသာ္ သူမ်က္လံုးထဲတြင္ ၾကယ္ေတြ လ ေတြ ျမင္သြားတာေတာ့ ေသခ်ာ၏။ သူမကို တအံ့တၾသ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ မထိတထိ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ မ်က္ခံုးေလး ပင့္ကာျပန္ၾကည့္သည္။ လက္ညိႈး ထိပ္တြင္ ပင္တီ ေလးကို ခ်ိတ္သလို ကိုင္ထား၏။ အသားေရာင္ ပင္တီ ႏြမ္းႏြမ္းေလး ဆီမွ သင္းပ်ံ႕သည့္ အီခ်ဳိခ်ဳိ ရနံ႔က သူ႕ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္း ၾကားတြင္ ႏိုးတစ္၀က္ အိပ္တစ္၀က္ ျဖစ္ေနသည့္ အငယ္ေကာင္ကို ေငါက္ကနဲ ထ ထိုင္ခ်င္လာေအာင္ ႏိုးဆြေနေတာ့သည္။

“ဘာလဲ.. မေက်နပ္ဘူးလား..”
“မဟုတ္ပါဘူး.. နင္ အရမ္းမ်ား နာသြားလားလို႔ပါ..”
“ေသခ်ာ သတိထားေလ.. ဒီတစ္ခါ ထပ္ထိရင္ နင့္မ်က္ခြက္ တည့္တည့္ကို ငါ တကယ္ ေဆာင့္ကန္မွာ..”
“………”
“အဲ့ အ၀တ္က ဘာလို႔ဒီေလာက္ ေအးစက္စက္ ျဖစ္ေနရတာလဲ..”
“ေရေႏြးနဲ႔ လုပ္ေပးရမလား ေဖြး.. ေႏြးသြားေအာင္ေလ.. ေႏြးေႏြးေလး ဆိုေတာ့ အနာ ပိုသက္သာတာေပါ့..”
“ေႏြး သြားဖို႔မ်ား.. ေရေႏြး လိုသလား.. ေရေႏြး မရႏိုင္တဲ့ေနရာဆို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ကဲ..”
“အြန္..”
“လာျပန္ျပီ ဒီ အြန္.. ငါ နင့္ကို လမ္းမွာ ဘာေျပာခဲ့လဲ စူးရွ.. ဘာလုပ္ေပးလို႔ ေျပာခဲ့လဲ..”
“ေအာ္.. အင္း.. ဟို..”
“ဘာလဲ နင္က မလုပ္ေပးခ်င္ဘူးေပါ့.. ဟုတ္လား..”
“အာ.. မဟုတ္ရပါဘူး ေဖြးရယ္..”

သူ ျပာျပာသလဲျငင္းရင္း လက္ထဲမွ တဘက္စိုကို လႊတ္ခ်ကာ ေျခဖ၀ါး ႏုႏုေလးကို ယုယစြာ ကိုင္လိုက္သည္။ သခင္မေလး မျငိဳျငင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး တာ၀န္ယူပါ့မယ္ သခင္မရယ္.. မလုပ္ေပးခ်င္ ထြက္သြား ဆိုတဲ့ စကားၾကီးေတာ့ မေျပာပါနဲ႔..။ ေျခသည္းဆိုးေဆး ပံုစံ ဆန္းဆန္းေလးမ်ားႏွင့္ ေဖြးေျခေထာက္ေလးက သည္ေန႔ ပိုလွေနသည္။ ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားက ထိပ္ပိုင္း လံုးလံုးေလးေတြ။ ေျခဖ၀ါးျပင္ကလည္း ခြက္ခြက္ၾကီးမဟုတ္ဘဲ အတန္ငယ္ ညီညီျပည့္ျပည့္ေလး ျဖစ္သည္။ ဖေနာင့္သားေလးေတြက ပန္းေရာင္သန္းျပီး ေျခေဗြရာေလးမ်ားမွ လြဲျပီး အေရးအေၾကာင္း မရွိ၊ ေခ်ာေမြ႕ ေျပျပစ္ေန၏။ သူ႕အာရံုကို ဖမ္းစားႏိုင္ဆံုးကေတာ့ ေကာ့ညႊတ္ေနသည့္ ေျခမ ေလးမ်ား။

ေျခဖ၀ါးေလးကို ကိုင္ျပီး ေမာ့ၾကည့္ျပန္သည့္ စူးရွ အၾကည့္တို႔က ရီေ၀ ေနျပန္သည္။ ေဖြး ကေတာ့ ေဆာက္တည္ရာ မရသည့္ စိတ္တို႔ကို ေကာင္းေကာင္း စုစည္းႏိုင္သြားျပီ ျဖစ္၏။ “ဘာ ၾကည့္ေနတာလဲ.. ငါ.. ေတာက္..” ေျပာရင္း သူ႕မ်က္ႏွာကို လက္ထဲမွ ပင္တီေလးႏွင့္ ထပ္ ရိုက္လိုက္၏။ စူးရွ မ်က္လံုး ေမွးစပ္စပ္ ျဖစ္သြားေသာ္လည္း မ်က္ႏွာကို မေရွာင္။ ေစာေစာက ေရခ်ဳိးခန္း အတြင္းမွ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ သည္လို စမ္းၾကည့္ဘို႔ အၾကံ ရသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ၀တ္ထားေသာ ပင္တီေလးကို ခြ်တ္ကာ သူ ထြက္အလာကို ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့၏။ ပင္တီ ဂြၾကားေလးက လတ္တေလာ ယိုစိမ့္လာသည့္ ခ်စ္၀တ္ရည္တို႔ျဖင့္ ေႏြးေထြး အိစိုေနသည္။ ပင္တီေလးကို ခြ်တ္ျပီး စိုရႊဲေနေသာ ပိပိ အတြင္းပိုင္းထိ ထိုးႏိႈက္ကာ သုတ္လိုက္ေသးသည္။ နမ္း လိုက္စမ္း စူးရွ.. နင္ သိပ္နမ္းခ်င္ေနတဲ့ ငါ့ အတြင္းခံကို နမ္းပစ္လိုက္.. နင္ အားမရမွာစိုးလို႔ ငါ တမင္လုပ္ေပးထားတယ္ သိလား..။ 


စူးရွ တစ္ေယာက္ ေဖြး၏ ေျခသန္းေလး အရင္းကို ရင္ဆံုး ဟားကနဲ အာေငြ႕ေပးလိုက္၏။ မိမိ လက္ေပၚ တင္ထားသည့္ ေျခဖ၀ါးႏုႏုေလးမွ တဆင့္ သူမ ႏွလံုးသားတို႔ တဆတ္ဆတ္ လႈပ္ရွား ေနသည္ကို သူ ေကာင္းေကာင္း ခံစားသိလိုက္ရသည္။ သူမ မ်က္ႏွာကို မ်က္လံုး လွန္ကာ ၾကည့္မိ ျပန္သည့္ ခဏ..။ “ငါ့ မ်က္ႏွာ ေမာ့ မၾကည့္နဲ႔..” ဖ်တ္ကနဲ ရိုက္ျပန္သျဖင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ေႏြး တက္ သြားရျပန္သည္။ ေဖြး.. နင္ ငါ့ကို ဓားနဲ႔ ထ ခုတ္ရင္ ခုတ္ဟာ.. နင့္ လက္နက္က ငါ့ အငယ္ေကာင္ကို ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေပးတယ္ဟ..။ စူးရွ စိတ္ေရာ လက္ေတြေရာ တုန္လာသည္။ မိမိ မ်က္ႏွာေပၚတြင္လည္း ပင္တီေလး၏ ရနံ႔မ်ား စြဲေနသလို ခံစားလာရ၏။ ေျခသန္းေလးကို လွ်ာႏွင့္ တို႔မိသြားသည္။ ထိုင္ခံု လက္တန္းေပၚ တင္ထားသည့္ ေဖြး လက္ကေလး ရုတ္တရက္ လက္သီး ဆုပ္သြား၏။ စိုေႏြးေႏြး လွ်ာဖ်ားေလး၏ အေတြ႕က ေဖြး ကိုယ္ေပၚမွ အေၾကာအားလံုးကို ဆတ္ကနဲ ဆြဲ ယူလိုက္သလို ျဖစ္သြားသည္။

စူးရွ လွ်ာဖ်ားေလးက ေျခသန္းႏွင့္ ေျခသန္းၾကြယ္ေလးၾကားကို ထိုးေမႊလာ၏။ ထို႔ေနာက္ ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားကို တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းစီ ဖြဖြေလး စုပ္ေပးေနသည္။ ေဖြး ခံစားခ်က္တို႔ တားဆီးမရႏိုင္ေတာ့။ ေျခသလံုး တေလွ်ာက္ ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ား ျဖာ တက္လာသည္။ စူးရွ လွ်ာေလးက ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ား၏ ေအာက္ဘက္ အေျခေနရာေလးမ်ားကို တစ္ခ်က္ျခင္း တိုးေ၀ွ႕ေန၏။ သကာရည္လူးထားေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို အငမ္းမရ နမ္းေနသည့္ပမာ ေျခေခ်ာင္း ႏုႏုေလးမ်ားကို ေအာက္ဘက္မွ ေန၍ ဖေနာင့္ေလး ေထာင္လွ်က္ကိုင္ကာ တျပြတ္ျပြတ္ျမည္ေအာင္ စုပ္ေပးေနသည္။ ေျခမေလးကို ငံုလိုက္သည့္ ခဏ..။

“နင့္ သြားရည္ေတြ ငါ့ေျခဖ၀ါးေပၚ က် ကုန္ ျပီ..” ဒီစကားေလး တစ္ခြန္းကို ေျပာဘို႔ လႈိင္းထေနသည့္ ရင္ကို အေတာ္ ထိန္းရသည္။ အလိုက္သိေသာ စူးရွက ေျခဖ၀ါးကို လွ်ာႏွင့္ အသာေလး လွ်က္တင္ေပးလိုက္၏။ အိုးး… စူးရွ ရယ္.. နင္ တအားေတာ္တယ္..။ ေျခဖ၀ါး အလည္တည့္တည့္ကို လွ်ာႏွင့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွ်က္ေပးေနသည့္ စူးရွ။ တကယ္ပဲ ေဖြးကို စိတ္ပါလက္ပါ ျပဳစုေပးေနသည္ပဲ။ ေျခဖ၀ါးေလးဆီမွ ထူးဆန္းမက္ေမာဖြယ္ အထိအေတြ႕က ေဖြး ေျခသလံုးႏွင့္ ေပါင္တံမ်ား၏ ေအာက္ဘက္ တေလွ်ာက္ကို ျဖတ္သန္းကာ တင္စိုင္မ်ားဆီ အထိေရာက္လာသည္။ တင္စိုင္သားမ်ား ယားက်ိက်ိ ျဖစ္လာျပီး ၾကက္သီးမ်ား လႈိက္တတ္လာသည္။ တင္သားႏွစ္ဘက္ကို က်ဳံ႕လွ်က္ ဆတ္ကနဲ တြန္႔လိုက္မိသည့္ခဏ ပိပိေလး၏ အတြင္းႏႈတ္ခမ္းမွလည္း ၀တ္ရည္တစ္စက္ကို ပြက္ ကနဲ..။ သည္တစ္ဘက္ျပီး ေနာက္တစ္ဘက္။ ႏူးညံ့ေသာ လွ်ာဖ်ား၏ အေတြ႕အထိက ထူးဆန္းလြန္းသည္။ ေျခဖ၀ါး အလယ္မွ ယားက်ိက်ိေ၀ဒနာက အေၾကာအခ်င္ အားလံုးစီ တမဟုတ္ျခင္း ျဖန္႕က်က္သြား၏။

“ရျပီ စူးရွ.. ေတာ္ေတာ့..” ေျခဖ၀ါးႏွစ္ဘက္လံုးကို စိတ္ၾကိဳက္ ဇိမ္ယူလို႔ မ၀ႏိုင္ေသးေပမယ့္ အခ်ိန္ကလည္း ၾကည့္ရေသးသည္။ အခ်ိန္အၾကာၾကီး ဒူးေထာက္ ထားရသည့္ စူးရွ ခမ်ာလည္း ေညာင္းလွေရာေပါ့။ သည္ေန႔အဖို႔ ရလိုက္သည့္ ခံစားခ်က္က ေဖြး ရင္ကို အေတာ္ေလး လႈပ္ခတ္ေစရံုသာမက စူးရွ အေပၚမွာလည္း တိုး၍ တြယ္တာသြားမိသည္ အမွန္ပင္။ သိလား စူးရွ.. ငါ အရမ္းေပ်ာ္တယ္.. နင္ တျခားမိန္းမကို နမ္းခဲ့တဲ့ ပါးစပ္ေတြက ငါ့ေျခေထာက္ကို စုပ္ေပးလို႔ေလ.. သိလား.. ငါ တကယ္ ေက်နပ္တယ္ စူးရွ.. ဒီအတြက္ နင့္ကိုငါ ဘာ ဆုခ်ရင္ေကာင္းမလဲ..။ အေတြးႏွင့္ သူမ စကား စ လိုက္သည္။

“ဒီေန႔ ငါ့ကို လုပ္ေပးတာအတြက္ နင့္ကိုငါ တစ္ခုခု ဆုခ်ရမလား စူးရွ.. နင္ ငါ့ဆီက တစ္ခုခု လိုခ်င္လား..” ေျပာလိုက္ျပီး သူေတာင္းမည့္ တစ္စံုတစ္ခုက ဘာမ်ား ျဖစ္ေလမလဲ ဟု ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္ဆိုင္း ေနမိသည္။ တင္းတင္းေစ့ ထားေသာ မိမိႏႈတ္ခမ္းမ်ား မည္မွ် ထူပူဆာေလာင္ေနမွန္း မိမိ ကိုယ္တိုင္သာ အသိဆံုးပင္။ စူးရွ ဒူးေထာက္ေနလွ်က္မွပင္ ေဖြးမ်က္ႏွာကို ရီေ၀ေ၀ ေငးၾကည့္ေန၏။ ငါလိုခ်င္တာ တကယ္ပဲ ေပးမွာလား ေဖြး.. တကယ္လို႔မ်ား ငါ နင့္ကို တစ္ခ်က္ေလာက္ နမ္းခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေရာ.. နင္ ေပးမွာလား.. နင့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ နင့္ ကိုယ္ေပၚက ေနရာတစ္ခုခုေပါ့ဟာ.. ခ်စ္၀တ္ရည္ေတြ ထံုသင္း ရႊဲအိုင္ေနမယ့္ ဟိုေနရာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့.. ငါ တစ္ခ်က္ကေလးပဲ နမ္းပါရေစဆိုရင္ နင္ေပးမွာလား..။ စိတ္က ရွည္လ်ားစြာ ေရရြတ္မိေသာ္လည္း ႏႈတ္ဖ်ားမွ ထြက္မလာ။ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ သူမ မ်က္လံုးမ်ားကို တည့္တည့္ၾကည့္မိတိုင္း ဆြံ႕အ သြားတတ္သည့္ မိမိကိုယ္ကိုလည္း အားမရ ျဖစ္မိပါသည္။

“စူးရွ.. နင္ ဘာမွ လိုခ်င္ပံု မေပၚဘူး ဟုတ္လား..”
“ငါ.. ငါ ေတာင္းတာ ဘာမဆိုေပးမလား ေဖြး.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရလား..”
“ေျပာၾကည့္ေပါ့ ဟ.. ငါ ေပးသင့္တယ္ထင္ရင္ ေပးမွာေပါ့..”
“……….”
“……….”
“ငါ သိပ္ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး စူးရွ.. ဆယ္ စကၠန္႔ အခ်ိန္ေပးမယ္.. ဆယ္စကၠန္႔ ျပည့္တဲ့ထိမွ လိုခ်င္တာ မရွိရင္ နင္ ျပန္လို႔ရျပီ စူးရွ..”
“တစ္ဆယ္..”
“………..”
“ကိုး..”
“………..”
“ရွစ္..”
“………..”
“………..”
“………..”
“ႏွစ္..”
“………..”
“တစ္.. ကဲ အခ်ိန္ေစ့..”
“ပင္တီ ပင္တီ..”
“ဘာ..”
“နင္ ေစာေစာတုန္းက ငါ့ မ်က္ႏွာကို ရိုက္တဲ့ အဲ့ ပင္တီေလး..”
“………..”
“ဟင္ ေဖြး.. အဲ့ ပင္တီေလး ငါလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ ရမလား..”

သည္တစ္ၾကိမ္ေတာ့ လွပ္ကနဲ တုန္ရီသြားသည့္ ႏွလံုးသားကို ဖံုးကြယ္ရန္ ေဖြး သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ ရွိန္းျမ ထူပူလာသည့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို အမွတ္တမဲ့ ဖိကိုက္ရင္း သူ႕မ်က္၀န္းမ်ားကို တဒဂၤမွ် ေငးၾကည့္လိုက္မိ၏။ ပင့္သက္ေလးတစ္ခ်က္ မသိမသာ ခိုးရိႈက္ျပီး လက္ထဲမွ ပင္တီေလးကို စူးရွ ေပါင္ေပၚ ပစ္ခ်ေပးလိုက္သည္။ “နင္ ျပန္လို႔ရျပီ စူးရွ.. ဒီေန႔အတြက္ ငါ တကယ္ ေက်နပ္တယ္..” ႏႈတ္ဖ်ားမွ ထြက္လာသည့္ စကားမ်ားက ေအးစက္ေနေသာ္လည္း မိမိ မ်က္၀န္းမ်ား အရည္လဲ့ေနမွန္း ကြ်န္ေကာင္ေလး ရိပ္မိေလာက္ပါသည္။ ေပါင္ေပၚ က်လာသည့္ ပင္တီေလးကို တယုတယ ေခါက္သိမ္းျပီး အသည္းယားစရာ အလြန္ ေကာင္းေသာ ရီေ၀ေ၀ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ေဖြး မ်က္ႏွာကို သူ ေငးေနျပန္၏။ ေဖြးလည္း ဘာမွ မျဖစ္သလို ပံုစံႏွင့္ ဆက္တီေပၚ ေျခေထာက္ေလး ေရႊ႕တင္ကာ ပက္လက္ကေလး လွဲခ်လိုက္သည္။ မ်က္လံုးေလး မွိတ္ကာ သူ ဘာဆက္လုပ္မလဲ ရင္ခုန္စြာ ေစာင့္စားမိေသာ္လည္း တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခြာသြားသည့္ လႈပ္ရွားမႈသဲ့သဲ့၏ ေနာက္တြင္ အိပ္ခန္းကေလး ျငိမ္သက္စြာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

ငါ သိပ္ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ေကာင္ပါလား ေဖြးရယ္.. တကယ္ဆို နင္ လွဲခ်လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ပန္းေရာင္ သမ္းေနတဲ့ နင့္မ်က္ႏွာေလးကို ငါ ငံု႔နမ္းပစ္လိုက္ခ်င္တာ.. နင္ စိတ္ဆိုးသြားျပီး ငါ့ကို တစ္ခုခု ထပ္ခိုင္းေအာင္ေလ.. သိလား ေဖြး.. ငါ အခု နင့္ဆီမွာ အျပစ္သား ျဖစ္ေနရတာ အရမ္း ႏွစ္ျခိဳက္ေနမိျပီ.. ျပစ္ဒဏ္ရက္ေတြ ထပ္တိုးလာဘို႔ ငါ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိျပီ.. ဒါေပမယ့္ ေဖြး ရယ္.. နင္ ေပးမယ့္ အျပစ္ဒဏ္က နင့္ နားကေန ခ်က္ခ်င္းထြက္သြား ဆိုတဲ့ အမိန္႔ၾကီး ျဖစ္ေနမွာ ငါ ေသမေလာက္ ေၾကာက္တယ္..

နင္ တကယ္ အသံုးမက်တဲ့ေကာင္ သိလား စူးရွ.. လိုခ်င္တာ ေတာင္းပါ ဆုိတာေတာင္ ပင္တီ တဲ့.. ငါ့ ကိုယ္ေပၚက တစ္ေနရာရာကို နမ္းပါရေစလို႔ မ်ားေျပာလိုက္ပါေတာ့လား.. ငါ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ နင့္ကို လိုအပ္ေနတာ နင္ မသိဘူးမဟုတ္လား စူးရွ.. တကယ္ဆိုရင္ ငါ မ်က္လံုး မွိတ္ျပီး ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနေပးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ နင္ ငါ့ကို ငံု႔နမ္းလိုက္သင့္တာ.. ဒါေပမယ့္ ငါ အခု ေကာင္းေကာင္း သိသြားျပီ.. ေနာက္တစ္ၾကိမ္ နင့္ အတြက္ ေပးမယ့္ ဆုက ဘာ ျဖစ္သင့္လဲ ဆိုတာ ငါ့ဘာငါပဲ ဆံုးျဖတ္ေတာ့မယ္ စူးရွ.. အခု နင္ ယူသြားတဲ့ ပင္တီေလး.. ေရခ်ဳိးခန္းမွာ နင္ ခိုးနမ္းေနတဲ့ ပင္တီေလး.. အဲ့ဒီ ပင္တီေလးေတြရဲ့ ပိုင္ရွင္ကို နင္ မနမ္းခ်င္ဘူးလား.. ဟင္ စူးရွ.. နင္ စြဲလန္းေနတဲ့ ၀တ္ရည္ေလးေတြ ထုတ္ေပးတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေလ.. အဲဒီပန္းပြင့္ေလးကို နင္ မနမ္းခ်င္ဘူးလား..


“နင့္ ဖိနပ္ အသစ္ေလး လွ သားပဲ ေဖြး.. ဘယ္ဆိုင္က၀ယ္လဲ.. ငါ လည္း လိုခ်င္လို႔..” ေက်ာင္းသြားခါနီး မိမိ ဖိနပ္အသစ္ေလးကို ေမႊး ျမင္သြားသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္ေကာင္း ၀င္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ပစၥည္းတစ္ခုကို ညီအမႏွစ္ဦး လဲလွယ္ သံုးစြဲတတ္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ သည္ ဖိနပ္ေလးကိုေတာ့ျဖင့္ ေမႊး ေတာင္းစီးမွာ စိုးမိသည္။ သူမ ကားထြက္သြားသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္တည္း ဖိနပ္ေလးကို စင္ေပၚမွ ယူကာ မိမိ အခန္းတြင္းရွိ အ၀တ္စင္ေအာက္တြင္ ၀ယ္လာသည့္ ဗူးေလးအတိုင္း ျပန္ထည့္ကာ သိမ္းထားလိုက္ေတာ့သည္။ ဒါ ေလးက ငါ့ ဘ၀အတြက္ အေရးအပါဆံုး အမွတ္တရေတြရဲ့ အစ ျဖစ္လာမွာ.. သိလား ေမႊး.. ငါ့ ခ်ာတိတ္ေလးက ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ယုယ ၾကင္နာလဲ သိလား.. မေန႔က အေၾကာင္းေလး အေတြးထဲ ျပန္ေပၚလာေတာ့ လက္က စီစီတီဗီြ မွတ္တမ္းကို အလိုလို ျပန္ဖြင့္ၾကည့္မိသြားသည္။ အရင္က လုပ္ခဲ့သမွ်ကို တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် ျပန္ၾကည့္ေလ့ မရွိေသာ္လည္း မေန႔က ျမင္ကြင္းကိုေတာ့ ေဖြး ျပန္ၾကည့္ခ်င္မိသည္အမွန္ပင္။

ဆိုဖာေပၚထိုင္ေနသည့္ မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားကို အျမတ္တႏိုး စုပ္ေပးေနသည့္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ မည္သို႔ ျဖစ္ေနမည္နည္း။ ထို မိန္းကေလး၏ မ်က္ႏွာ၊ တနည္း မိမိမ်က္ႏွာ က ေရာ မည္သို႔ ျဖစ္ေနမည္နည္း။ သူစိမ္းေယာက်ၤားေလး တစ္ဦးကို ရွိန္သည့္စိတ္၊ မိမိ အႏိုင္ရေနျပီမွန္း သိလာသည္ႏွင့္အမွ် အႏိုင္လိုခ်င္လာမိေသာ စိတ္၊ တစ္ခါမွ် မခံစားဘူးသည့္ အရသာ အသစ္အဆန္းကို ႏွစ္သက္ေသာစိတ္၊ တကယ္တမ္း ေတြးၾကည့္ေတာ့ တထိုင္တည္းမွာ မိမိ ခံစားခဲ့ရတဲ့ စိတ္ေတြ နည္းမွ မနည္းဘဲ။ သည္လို ဦးတည္ရာ အမ်ိဳးမ်ဳိးေၾကာင့္ စိတ္မ်ား ကစင့္ကလ်ား လြင့္ထြက္ေနခ်ိန္ မိမိ ပံုစံ ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ေနမလဲ သိခ်င္လာသည္။ ေနာက္တစ္ခုက သက္တူရြယ္တူ သတို႔သားေလာင္းကို ခုကတည္းက လင္ကိုဘုရား ျဖစ္ေနသည့္ ေမႊးႏွင့္ မိမိ အေျခေနကို ယွဥ္ကာ ေက်နပ္မိျခင္းလည္း ပါေသး၏။

သိလား ေမႊး ငါ့ ခ်ာတိတ္က နင့္ အေကာင္လို ကိုၾကီးက်ယ္ မဟုတ္ဘူး.. သိပ္ခ်စ္ဘို႔ေကာင္းတယ္.. နင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ အခ်စ္ခံရခံရ ငါ့ကိုေတာ့ မွီမယ္ မထင္ပါဘူးေမႊးရယ္.. သိလား သူကေလ.. ငါ့ကို.. အင္.. ဒါ.. ဒါ.. သူတို႔ႏွစ္ေယာက္.. ဘာ လုပ္ ေန..

ဖန္သားျပင္တြင္ ေပၚလာသည့္ မီးဖိုခန္းထဲမွ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေဖြး ရုတ္တရက္ အံ့ၾသသြားသည္။ ေမႊး ႏွင့္ သူ႕ခ်စ္သူ ေကာင္းျမတ္။ အီၾကာေကြးလို ႏွစ္ပင္ပူးျပီး မီးဖိုထဲ ၀င္လာသည္။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကလည္း စုပ္ နမ္းလိုက္ေသး၏။ ၀တ္ထားသည့္ အ၀တ္အစားမ်ား ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနပံုကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ႏွစ္ဦးလံုး အိပ္ရာထဲမွ ထ လာျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ေမႊးက ေရခဲေသတၱာကို ဖြင့္ျပီး အထဲမွ ေရဗူးကို ထုတ္သည္။ ေကာင္းျမတ္ လက္ထဲ ေရဗူး ထည့္ေပးလိုက္၏။ ေကာင္းျမတ္က ဗူးကို ယူျပီး အရင္ေသာက္၏။ ျပီးမွ ေမႊးကုိ ျပန္ေပးသည္။ ေမႊး ေရေသာက္ေနသည္ကို ၾကည့္ျပီး သူမ မဲ့ျပံဳး ျပံဳးမိသည္။ ငါ့ ခ်ာတိတ္ေလးနဲ႔မ်ား တျခားစီပဲ.. ေရေသာက္တာေလးေတာင္ သူေသာက္ျပီးမွ.. ေယာက်ၤားရဲ့ ဦးစားေပး မခံရတဲ့ မိန္းမ.. ေကာင္းတယ္.. နင္ အဲ့လို ခံရမွ ေကာင္းမွာ..။ ေဖြး စိတ္ထဲက က်ိတ္ ေက်နပ္ေနမိ၏။ သို႕ေသာ္ ထို ေက်နပ္အားရမႈက တဒဂၤအတြင္း ၾကီးစြာေသာ မနာလိုမႈ ျဖစ္သြားရေတာ့၏။

ေကာင္းျမတ္က ေမႊး လက္မ်ားကို သူ႕လည္ကုတ္ေပၚတင္ေပးလိုက္၏။ ျပီးေနာက္ တင္စိုင္မ်ားကို ဆုပ္ေခ်ရင္း အနမ္းေတြေပးေနၾကသည္။ နံရံ ရွိရာသို႔ ေနာက္ဆုတ္လွ်က္ပင္ တြန္းေရႊ႕ သြား၏။ ေမႊး တစ္ေယာက္ နံရံႏွင့္ ေက်ာ မီွ လွ်က္ ျဖစ္သြားသည္။ ေမႊးမ်က္ႏွာက ကင္မရာႏွင့္ တည့္တည့္ ျဖစ္ျပီး ေကာင္းျမတ္က ျမင္ကြင္းကို ေက်ာေပးလွ်က္ ရွိေနသည္။ ေမႊးကို နံရံဆီ တြန္းကပ္ျပီးသည္ႏွင့္ ေကာင္းျမတ္တစ္ေယာက္ ေမႊး၏ ေပါင္တံတစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲ မ ကာ ဒူးကို သူ႕ တံေတာင္ဆစ္တြင္ ခ်ိတ္လွ်က္ တင္လိုက္သည္။ ေမႊး၏ လည္တိုင္မ်ားကို စုပ္နမ္းေနသည့္ ေကာင္းျမတ္၊ ခါးေအာက္ပိုင္းက ဘယ္ညာ ယိမ္းကာ တညိမ့္ညိမ့္ လႈပ္ရွားေန၏။ လက္တစ္ဘက္က ဒူးေအာက္မွ ေန၍ နံရံကို ေထာက္ထားျပီး က်န္တစ္ဘက္က ေမႊး၏ ေပါင္ၾကားသို႔။ သူတို႔အတြဲ အခ်စ္သည္းေနပံုကို ၾကည့္ျပီး ေဖြး အလြန္ ေနရခက္လာသည္။ အျပာကားတစ္ခ်ိဳ႕ အင္တာနက္မွတဆင့္ ေသေသခ်ာခ်ာကို ၾကည့္ဖူး ပါေသာ္လည္း မိမိၾကည့္ဖူးသမွ်က ပြန္း သရုပ္ေဆာင္ မ်ားသာ မဟုတ္ပါလား။ ခုေတာ့ မိမိ ျမင္ကြင္းထဲတြင္ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ႏွင့္ လိင္ဆက္ဆံရန္ အစပ်ိဳးေနသည့္ မိိန္းကေလးက မိမိ အမအရင္း။ ပိုဆိုသည္က သူမ မ်က္ႏွာသည္ မိမိ မ်က္ႏွာႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ မဟုတ္ဘဲ ခြဲရ ခက္ေလာက္ေအာင္ တစ္ထပ္တည္း တူေနျခင္း။

ေကာင္းျမတ္၏ အနမ္းမ်ားက ၾကမ္းတမ္း ျပင္းရွလာပံုရသည္။ ေပါင္ၾကားကို ထိုးေမႊေနသည့္ လက္တို႔လည္း သြက္လာ၏။ နံရံကို ေက်ာမွီလွ်က္က ေမႊး ေခါင္းေလး ေမာ့ကာေမာ့ကာႏွင့္ အရသာ ခံစားေနသည္။ ဖန္သားျပင္တြင္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ၾကည့္သလို ၾကည့္ေနရသည့္ ေဖြး၊ စိတ္အစဥ္တို႔ ေလာင္ျမိဳက္ထၾကြလာ၏။ မိမိ စိတ္ကို အႏိႈးဆြေနဆံုး အရာက ခံစားခ်က္ ျပင္းထန္ေနသည့္ ေမႊး ၏ မ်က္ႏွာ။ ေမႊး မ်က္လံုးတို႔က စံုမွိတ္ထားသည္။ ေခါင္းကို ေမာ့လွ်က္ ခါးေလးက ေကာ့လိုက္ လြန္႔လိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ေကာင္းျမတ္၏ လက္ လႈပ္ရွားမႈႏွင့္ အလိုက္သင့္ လူးလြန္႕ကာ အရသာ ခံေနသည္မို႔ မ်က္ႏွာက ရံႈ႕ကနဲ ျဖစ္သြားလိုက္၊ ပါးစပ္ကေလး ေဟာင္းေလာင္းႏွင့္ ေခါင္းကိုေမာ့လိုက္၊ ေနာက္ျပီး တစ္ခါ ႏႈတ္ခမ္းကို ခပ္တင္းတင္း ဖိ ကိုက္ရင္း ေကာင္းျမတ္ကို ၾကည့္လိုက္။ သူမ ျဖစ္ေနပံုက ေဖြးကို ပိုျပီး ေသြးဆာလာေစသည္။ စူးရွရယ္.. နင့္ကိုငါ ဒီ ဖိုင္ ျပျဖစ္ေအာင္ ျပမယ္ သိလား.. သူမ်ားေတြ ၾကည့္စမ္း.. ငါ လည္း အဲ့လိုမ်ိဳး လိုခ်င္လိုက္တာ.. ေမႊးေနရာမွာ ငါ.. ေကာင္းျမတ္ေနရာမွာ နင္ ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား.. အိုးး.. ရီွးး..။ ေဖြးတစ္ေယာက္ ပန္းပြင့္ေလးထံမွ ၀တ္ရည္တစ္စက္ ပြက္ကနဲ ညွစ္ခ်လိုက္မိျပန္ျပီ။ အတြင္းသားအထိ လႈိက္တက္လာသည့္ ဆာေလာင္မႈက ေပ်ာက္မသြားသည့္ အျပင္ ပို တိုးလာ၏။ ဆံုလည္ ထိုင္ခံုေလး၏ ေနာက္မွီကို အနည္းငယ္ လွန္ခ်လိုက္၏။  ေပါင္ႏွစ္ဘက္ကို ကားကာ လက္တန္းႏွစ္ဘက္ေပၚသို႔ ဒူး ခ်ိတ္တင္ထားလိုက္သည္။ အိမ္ေနရင္း ဂါ၀န္ေလးကို ဆြဲမ ကာပင္တီၾကားသို႔ လက္ ထိုးထည့္မိသြားျပီ။

ဖန္သားျပင္ေပၚမွ ျမင္ကြင္းတြင္လည္း ေမႊး တစ္ေယာက္ အရမ္းၾကီး အရွိန္ တက္လာပံုရသည္။ နံရံကို ေကာ့မွီကာ ေခါင္းေမာ့ထား၏။ မ်က္လံုးေမွးစင္းကာ ပါးစပ္ကို ၀ိုင္းစက္ေနေအာင္ ဟထားသည္။ ကာမ အရသာကို စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ခံစားေနသည့္ သူမ မ်က္ႏွာ၊ တစ္နည္း မိမိ ႏွင့္ မျခားေသာ ထိုမ်က္ႏွာ။ ေမႊး လက္မ်ားက ေကာင္းျမတ္ လက္ေမာင္းကို အတင္း ညွစ္ထားသည္။ ေပါင္ၾကားကို ေမႊေႏွာက္ေနသည့္ ေကာင္းျမတ္ လက္ေတြ သြက္သည္ထက္ သြက္လာ၏။ ေမာ့ထားသည့္ ေမႊး လည္တိုင္ နံေဘးကို သြားႏွင့္ ခဲထားသည္။ သည္ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ရင္း ေဖြး လည္တိုင္ေလးလည္း ယားက်ိက်ိ ျဖစ္လာေတာ့၏။ လက္ေတြကလည္း စိုရႊဲႏုဖတ္ေနသည့္ ၀တ္လႊာႏွစ္ခုၾကားကို စိတ္ၾကိဳက္ ထိုးထည့္ ေမႊေႏွာက္ကာ အဆတ္မျပတ္ လႈပ္ရွားမိေနေတာ့သည္။ ဖန္သားျပင္ေပၚမွ မိမိမ်က္ႏွာႏွင့္ မိန္းကေလးနည္းတူ ေဖြး ၏ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ဒီေရလည္း အျမင့္ဆံုးသို႔ ေရာက္လာျပီ။ ေဖြးတစ္ေယာက္ ထိုင္ခံုတြင္ ထိုင္လွ်က္က ခါးေလး ေကာ့တက္လာသည္။

စူးရွ.. အင္းး.. စူးရွရယ္.. နင္သာ ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့.. ငါ့ ဆီ ခုခ်က္ခ်င္းလာျပီး ပိပိေလးကို စိတ္ရွိလက္ရွိ နယ္ဖတ္ ပစ္လိုက္စမ္းပါ.. နင့္ လက္ေခ်ာင္း ရွည္ရွည္သြယ္သြယ္ေလးေတြနဲ႔ေလ.. တစ္ဘက္က ငါ့ ပြင့္ခ်ပ္ေလးႏွစ္ခုကို ဆြဲကားထား.. က်န္တဲ့တစ္ဘက္က တြင္းေပါက္၀ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ ထိုးထည့္ျပီး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ေမႊ ေပး.. ငါက အဲ့အခ်ိန္ ငါက နင့္ ဆံပင္ေတြကို ေဆာင့္ဆြဲျပီး ကိုင္ထားမယ္.. နင့္မ်က္ႏွာကို ငါ့ ပိပိေလးနား မေရာက္တေရာက္ေလး ဆြဲ ကပ္ထားျပီး နင္ၾကိဳက္တဲ့ ၀တ္ရည္ေလးေတြ တစ္စက္ျပီး တစ္စက္ ညွစ္ခ်ေပး.. ထြက္လာတဲ့ အနံ႔ သင္းသင္းေလးေတြကို နင့္ကို ရႈ ခိုင္းမယ္ေလ.. အိုးး.. ေျပာရင္းနဲ႔.. ေျပာေနရင္းနဲ႔ေလ.. ငါ့ ပိပိေလး အတြင္းပိုင္းက ပူေႏြးလာျပီ.. ခြ်ဲက်ိက်ိ ၀တ္ရည္ေလးေတြ စီးက်လာျပီ စူးရွ.. နင္ နမ္းၾကည့္မလား.. ရွီးး.. အ.. စုပ္ ၾကည့္စမ္း.. ငါ့ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကို စုပ္သလို.. ဒီ ၀တ္ရည္ေလးေတြ ကုန္ေအာင္.. တအားနဲ႔ စုပ္.. ရွီးး အင္းး ဟင္းးးး..

ႏွင္းေဖြးေဖြး၏ ဟူးး ကနဲ ပင့္သက္ ခ်သံႏွင့္အတူ ဖန္သားျပင္ေပၚမွ ေမႊး လည္း ေကာင္းျမတ္ ပုခံုးကိုမွီႏြဲ႕ကာ ျငိမ္က်သြားသည္။ ေကာင္းျမတ္က ေမႊး လည္တိုင္ကို အနမ္းမ်ားေပးရင္း ေက်ာေလးကို လက္ႏွင့္ သပ္ေပးေန၏။ ဟင့္.. မတရားလိုက္တာ.. ငါ့မွာေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း.. စူးရွ.. အဲ့ဒါ နင့္ေၾကာင့္ သိလား.. နင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ လုပ္ေနလို႔ ငါ့မွာ ခုခ်ိန္ထိ.. အယ္.. သူတို႔.. သူတို႔ ဘာ ထပ္လုပ္ၾကဦးမွာပါလိမ့္..။


သူတို႔ႏွစ္ဦး ထမင္းစားပြဲဘက္ လွည့္လာၾကသည္။ ထိုင္ခံုတစ္ခုကို ဆြဲထုတ္ျပီး ေကာင္းျမတ္က အရင္ ထိုင္လိုက္၏။ ၀တ္ထားသည့္ ေဘာင္းဘီဇစ္ကို အသာ ဆြဲခ်ျပီး ေမႊး ကို မ်က္စိတစ္ဘက္ မွိတ္ျပလိုက္ေသးသည္။ သူတို႔.. သူတို႔ ဟိုဟာ လုပ္ၾကေတာ့မလို႔ပါလား.. ကိုယ့္အိပ္ခန္းထဲ ကိုယ္မလုပ္ဘဲ.. အိုးး.. ေမႊး.. ၾကည့္စမ္း.. တကယ္ပဲ ဟိုကားေတြထဲက မိန္းမေတြလိုပါပဲလား..။ ေကာင္းျမတ္ေရွ႕တြင္ ဒူးေထာက္လ်က္ထိုင္ျပီး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ျဖစ္ေနေသာ အေခ်ာင္းၾကီးကို အားပါးတရ စုပ္ေပးေနသည္။ ေကာင္းျမတ္ကလည္း ေမႊး ဆံပင္မ်ားကို ဆြဲဆုပ္ကိုင္ထားျပီး သူ႕အတံၾကီးကို ပါးစပ္ထဲ ေကာ့သြင္းေနသည္။ ေဖြး ပါးစပ္ေလး ေဟာင္းေလာင္း ဟ လွ်က္ ထိုင္ၾကည့္ေနမိ၏။ ေနာက္ေန႔ေတြ ေကာင္းျမတ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႕လွ်င္ မိမိ မ်က္ႏွာ မည္သို႔ ျဖစ္ေနမည္နည္း။ အိေျႏၵတစ္ခြဲသားႏွင့္ ဟိတ္ၾကီး ဟန္ၾကီး ႏိုင္လွေသာ ေကာင္းျမတ္။ မိမိမ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ပင္ၾကည့္ဖူးျခင္း မရွိသည့္ စတိုင္ ခပ္ထြားထြားႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္။

ခဏေနေတာ့ ေကာင္းျမတ္က မတ္တပ္ရပ္လိုက္၏။ ေမႊးကို ခ်ိဳင္းၾကားမွ ထူ မ ကာ အနမ္းေတြ ေပးျပန္သည္။ ေမႊး ၀တ္ထားသည့္ ဂါ၀န္ေလးကို ဆြဲ မ လိုက္ေတာ့ ျဖဴေဖြး လံုးက်စ္ေသာ တင္ပါး လွလွေလး ေပၚလာ၏။ ၾကည့္စမ္း.. သည္မိန္းမ အတြင္းခံ ၀တ္မထားဘူးပဲ.. အင္းေပါ့ေလ.. ဒါမွလည္း အဆင္သင့္ ျဖစ္ေတာ့မေပါ့.. ေကာင္းျမတ္ ပံုစံၾကည့္ရတာ မိန္းကေလး အတြင္းခံကို ထိခ်င္ ကိုင္ခ်င္မယ့္ပံု မေပၚပါဘူး.. ေကာင္းတယ္ ေမႊး.. နင္က ဟိုဟာ အလုပ္ခံဘို႔ အေရးေတာင္ အဆင္သင့္ အလိုက္တသိ ခြ်တ္ထားေပးရမယ့္ မိန္းမ သိလား.. နင့္ကိုငါ သနားေသး.. အိုးးး… ဖန္သားျပင္ေပၚမွ ျမင္ကြင္းက ေဖြး အေတြးတို႔ကို အဆံုး သတ္ေပးလိုက္ျပန္၏။

ေမႊး က ေျခေထာက္ တစ္ေခ်ာင္းကို ထိုင္ခံုေပၚ တင္လိုက္သည္။ ေကာင္းျမတ္က ၾကမ္းျပင္မွာ ဒူးေထာက္လွ်က္။ ဂါ၀န္ေလးကို လိပ္တင္လိုက္ေတာ့ အေမြးအမွ်င္မ်ား ကင္းစင္ေနသည့္ ေတာင္ပူစာ လွလွေလး ေပၚလာသည္။ ေကာင္းျမတ္ တစ္ေယာက္ ထိုေနရာေလးကို အနမ္းေတြ ေပးေနေတာ့၏။ လက္မ်ားကလည္း တင္သားႏွင့္ ေပါင္တံမ်ားကို ပြတ္သပ္ေပးေနသည္။ ေမႊးလည္း ေစာေစာကလိုပင္ မအီမသာ မ်က္ႏွာ မ်က္ႏွာႏွင့္ လွ်ာဖ်ား၏ အရသာကို အားပါးတရ ခံစားေနသည္။ ေဖြး စိတ္ေတြလည္း ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဆူေ၀ လာျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ သည္တစ္ၾကိမ္ေတာ့ သူမ သည္ျမင္ကြင္းကို အံက်ိတ္လ်က္ပင္ ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘယ္လိုမွ ထင္မထားသည့္ အေနအထား မဟုတ္ပါလား။ ေကာင္းျမတ္က သည္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္တတ္သလား.. စူးရွ.. နင္ ငါ့ကို ခုလိုမ်ိဳး လုပ္ေပးႏိုင္လား.. ငါ လိုခ်င္သမွ် လုပ္ေပးမယ္ ဆိုတဲ့.. ဘာ ခိုင္းခိုင္း လုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ နင္က အဲ့လိုမ်ိဳး ငါ့ ဟိုေနရာကို နမ္း စမ္း ဆိုရင္ နမ္းမွာလား..။

ဖန္သားျပင္ကို ထိုင္ၾကည့္ေနမိသည့္ ေဖြး မ်က္၀န္းေတြ ေ၀၀ါးလာသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း မီးေတာက္မတတ္ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္လာ၏။ မိမိအျဖစ္က ေမႊးႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ ေနာက္မွာ အမ်ားၾကီး က်န္ေနဆဲပါလား။ သည္ အေတြးေၾကာင့္လား၊ ကာမ၏ အာသီသေၾကာင့္လား၊ လူက တဆတ္ဆတ္ တုန္ရီလာျပန္သည္။ သည္ျမင္ကြင္းကို ပိတ္လိုက္ရန္ စိတ္ကူးေတာ့ မေပၚမိ။ ေမႊးတစ္ေယာက္ သူ႕ရင္သားမ်ားကို သူကိုယ္တိုင္ ဆုပ္နယ္ေျခမြရင္း ေအာက္မွ ေကာင္းျမတ္ကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငံု႔ၾကည့္လိုက္၊ ေခါင္းေလးေမာ့ျပီး သက္ျပင္းမ်ား ရိႈက္ထုတ္လိုက္ႏွင့္ ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလး ခံစားခ်က္ ေကာင္းေနပံု ေပၚ၏။ ဆတ္ကနဲ တြန္႕တြန္႕ သြားျပီး ရင္သားမ်ားကို နယ္ဖတ္ေနသည့္ လက္တစ္ဘက္က စားပြဲေပၚ ေထာက္လိုက္သည္။ ေနာက္သို႔ လန္က်လုလု ျဖစ္သြားေသာ သူမကို ေကာင္းျမတ္က လက္တစ္ဘက္ႏွင့္ ထိန္းရင္း ထ ရပ္လိုက္၏။ ေမႊးကို ဖက္ထားရင္းမွပင္ ၀တ္ထားသည့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို လံုး၀ ခြ်တ္ခ်လိုက္သည္။

ေနာက္ေက်ာမွ ျမင္ေနရသည့္ ေကာင္းျမတ္ကို ဖန္သားျပင္မွ တဆင့္ ေဖြး မရဲတရဲ ၾကည့္ေနမိ၏။ မိမိႏွင့္ သိပ္မရင္းႏွီးလွေသာ္လည္း ေန႔တိုင္း နီးပါး ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ သူစိမ္း ေယာက်ၤားတစ္ဦး၏ အ၀တ္မဲ့ေနသည့္ ခႏၶာကိုယ္ ေအာက္ပိုင္း။ အမေလး.. ခုေနမ်ား သူ ဒီဘက္ လွည့္လိုက္လွ်င္.. သူ႕ ဟိုဥစၥာၾကီးက ငါ နဲ႔ တည့္တည့္ ျဖစ္သြား.. အိုးး…။ တကယ္ပဲ မိမိ အေတြးမဆံုးခင္ ခံုတြင္ ထိုင္လိုက္သည့္ ေကာင္းျမတ္၊ ေမႊးကို ရီေ၀ေ၀ ၾကည့္ကာ သူ႕အတံၾကီးကို လက္ႏွင့္ ကစားေနသည္။ ထိုင္ခံုတြင္ ထိုင္ေနသည့္ အေနအထားက ေစာေစာကပံုစံအတိုင္းေပမယ့္ ခုက ေအာက္ပိုင္းတြင္ ဘာမွ ၀တ္မထားေတာ့သည္မို႔ ျမင္ေနရသည့္ ေဖြးအတြက္ အသက္ရႈ ခက္လာရသည္။

သူတို႔ႏွစ္ဦး ခ်စ္ခရီးက အတန္သင့္ရံုမက ခရီးေရာက္ျပီးႏွင့္ပံုပင္။ ခုလည္း ေမႊးက ေကာင္းျမတ္ကို ေက်ာေပးျပီး ေပါင္ေပၚ ထိုင္ရန္ ျပင္ေန၏။ သည္ ပံုစံမ်ိဳးကို အျပာကား အခ်ိဳ႕တြင္ ေဖြး ၾကည့္ဖူးသည္။ ခုေတာ့ မိမိမ်က္ႏွာႏွင့္ မင္းသမီး၏ သဘာ၀က်က် လႈပ္ရွားမႈကို ျမင္ရေတာ့မည္ေပါ့။ ေကာင္းျမတ္က သူ႕ အတံၾကီးကို လက္ႏွင့္ ကိုင္ကာ ေတ့ေပးသည္။ ေမႊးလည္း လက္တစ္ဘက္က အနားရွိ စားပြဲကို အားျပဳျပီး ထိုင္ခ်လိုက္၏။ လႈပ္ရွားမႈမ်ားက သိပ္ၾကီး မျမန္လွေသာ္လည္း သူတို႔ႏွစ္ဦးလံုး အလွ်င္လိုေနၾကတာေတာ့ အမွန္ပင္။ တအိအိ ထိုင္ခ်လိုက္သည့္ ေမႊး ကိုယ္ထဲသို႔ အတံၾကီး တစ္ခုလံုး နစ္၀င္သြားျပီ။ မ်က္ႏွာကို ေနာက္လွည့္ကာ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း နမ္းၾကျပန္၏။ ေဖြးလည္း မိမိႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားႏွင့္ အုပ္ထားမိသည္။ ေအာက္ပိုင္းမွ စိုစိစိေ၀ဒနာက သည္းထန္လာျပန္၏။

ေကာင္းျမတ္က ေမႊး ၀တ္ထားသည့္ ဂါ၀န္ကို ရင္ဘတ္ၾကယ္သီးမ်ား ျဖဳတ္ပစ္ျပီး ေအာက္ပိုင္းကိုလည္း ခါးအထိ လိပ္တင္လိုက္သည္။ ပိပိေလးထဲတြင္ အတံထြားထြားၾကီး နစ္၀င္ေနသည့္ ျမင္ကြင္းက ရွင္း ထြက္လာ၏။ ေနာက္ရက္က်မွ အနီးကပ္ ခ်ဲ႕ၾကည့္ဦးမည္ဟု စိတ္က ေတးထားလိုက္သည္။ ဟင္းလင္းပြင့္ေနသည့္ ရင္ျမႊာ အစံုကလည္း ေဖြးဥ ေျပာင္တင္းေနသည္။ ေမႊး တစ္ေယာက္ စားပြဲေပၚ ေထာက္ထားသည့္ လက္ေလးကို ရင္သားမ်ားေပၚ ေနရာ ေရႊ႕လိုက္၏။ ကားယားၾကီး ျဖစ္ေနသည့္ သူမ ဒူးႏွစ္ဘက္ ေအာက္မွ ေန၍ ေကာင္းျမတ္က တံေတာင္ႏွင့္ မ လိုက္သည္။ ေမႊး မ်က္ႏွာ နင့္ ကနဲ ရံႈမဲ့သြား၏။ သူမ တစ္ကိုယ္လံုး၏ အေလးခ်ိန္က အတံၾကီးေပၚ အကုန္ က်သြားလို႔ မ်ား နာသြားတာလား။ နီရဲ ျပဲကားေနသည့္ ပိပိေလးခမ်ာလည္း အေတာ္ေလး မခ်ိမဆန္႔ ျဖစ္ေနပံုပင္။ အတြင္းတြင္ စိုက္၀င္ေနသည့္ အတံၾကီးက အျပင္မွပင္ ေဖာင္းေဖာင္းၾကီး ျမင္ေနရသေယာင္ ျဖစ္ေနသည္။

ေမႊးတစ္ကိုယ္လံုးက ေကာင္းျမတ္ရင္ခြင္ အတြင္းမွာ ရုပ္ေသးရုပ္ေလးလို ျဖစ္ေနသည္။ ေကာင္းျမတ္က ထိုင္ခံုေပၚတြင္ ခပ္ေလွ်ာေလွ်ာ ထိုင္လ်က္ကပင္ နီရဲပြင့္အာေနသည့္ ေမႊး ပိပိေလးထဲတြင္ သူ႕အတံၾကီးကို ႏွစ္စိမ္ထားသည္။ ေမႊး ေပါင္တံမ်ားကို ဆြဲကားထားသည့္ လက္တို႔ကလည္း အျငိမ္မေနဘဲ ေပါင္တြင္းသားမ်ားကို ပြတ္သပ္ေပးေန၏။ ေကာင္းျမတ္၏ လႈပ္ရွားမႈ အားလံုးက ခပ္ျဖည္းျဖည္း။ သို႔ေသာ္ ေမႊးတစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး မခ်ိမဆန္႔ ခံစားေနရပံု ေပၚသည္။ ခဏေနေတာ့ ေကာင္းျမတ္ ေမႊးေျခေထာက္ကို သိုင္းလွ်ိဳထားသည့္ သူ႕လက္မ်ားကို ေနရာေရႊ႕သည္။ ေဖာင္းကားေနသည့္ ေတာင္ပူစာေလးကို လက္ႏွင့္ အုပ္ကိုင္လိုက္၏။ က်န္လက္တစ္ဘက္က ေမႊး ခါးကို ေပြ႕သည္။ အက်ီရင္ဘတ္မွ ကပိုကယို ထြက္က်ေနသည့္ ရင္မႊာႏွစ္ခု ေကာင္းျမတ္လက္ေပၚ ေမးတင္ေန၏။ ေကာင္းျမတ္က ခုံမွ ထ ရန္ျပင္လိုက္ေတာ့ ေမႊး သူ႕ကို လွည့္ၾကည့္ျပီး ေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။ ပံုစံ ေနာက္တစ္မ်ိဳး အတြက္ ႏွစ္ဦးသား အခ်က္ျပၾကျခင္း ျဖစ္ဟန္တူ၏။ ထိုင္ရာမွ ထ ရပ္လိုက္သည့္တိုင္ ေအာက္ပိုင္းႏွစ္ခုက လြတ္ မသြား။

စားပြဲကို လက္ေထာက္ျပီး ေနရာယူလိုက္သည့္ေမႊး၊ တင္ပါး လွလွေလးကို အစြမ္းကုန္ ေကာ့ေပးထားသည္။ ေကာင္းျမတ္က ေမႊး ေျခေထာက္တစ္ဘက္ကို ထိုင္ခံုေပၚ တင္ေစလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ခါး က်ဥ္က်ဥ္ေလးကို ဆုပ္ကိုင္ကာ အားျပင္းျပင္းႏွင့္ ေဆာင့္ သည္။ ေနာက္တည့္တည့္မွ ျမင္ေနရသည့္ သူ႕တင္သားၾကီးေတြ က်ံဳ႕ထားပံုက ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွ၏။ ေဆာင့္ခ်က္မ်ားတြင္ မည္မွ် အားပါေနမွန္း သိသာလြန္းေနသည္။ စားပဲြေပၚ ေမွာက္က်လုနီးပါး အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ေနသည့္ ေမႊး ကေတာ့ မည္သို႔ ေနမည္ မသိ။ ထိုင္ၾကည့္ေနသည့္ ေဖြး တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူလာသည္။ မိမိကိုယ္တြင္းမွ လိုအပ္ခ်က္က မိမိ ကိုယ္တိုင္ ေျဖေဖ်ာက္ယူလို႔ ရႏိုင္သည့္ အရာ မဟုတ္ေတာ့မွန္း ေဖြး ခံစားမိလာသည္။ မွန္သလား မွားသလား မဆင္ျခင္ႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပင္ လူက မြတ္သိပ္ လာ၏။ စားပြဲေပၚ တင္ထားသည့္ ဖုန္းေလးဆီ လက္လွမ္းလိုက္သည္။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနသည့္ မိမိ အသက္ရႈသံတို႔ ေအာက္တြင္ ဖုန္းေခၚသံ တစ္ခ်က္ႏွင့္ တစ္ခ်က္က မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေ၀းေန၏။

စူးရွ.. ဖုန္း ကိုင္လိုက္စမ္း.. ငါ့ မွာ အရမ္း အေရးၾကီးတဲ့ကိစၥ ရွိေနတယ္.. ဒီ အတြက္ ငါ နင့္ကို ခ်က္ခ်င္း ေတြ႕ဘို႔လိုလာျပီ.. ဒီကိစၥကို ေျဖရွင္းေပးဘို႔ နင္ရယ္.. ေအးေဆးတဲ့ ေနရာ တစ္ခုရယ္.. ဟုတ္တယ္.. နင္ ကိုယ္တိုင္ ငါ့ကို ေခၚသြားရမယ့္ ေနရာ တစ္ခု.. တိမ္ေတြရွိတဲ့ေကာင္းကင္ေပၚကို လြင့္ တက္သြားမွာလား.. ေခ်ာက္ကမ္းပါး နက္နက္ၾကီးထဲ ျပဳတ္က် သြားမွာလား.. ဘာမွန္း ေသခ်ာ မသိေပမယ့္ ဟိုး အေ၀းၾကီး တစ္ေနရာဆီ နင္ ငါ့ ကို ေခၚသြားေပးရမယ္..


“ေစာလွခ်ည္လား ေဖြး..”
“ဟင္.. ေမေမ အလုပ္မသြားဘူးလား..”
“သိပ္ေနလို႔မေကာင္းလို႔သမီးေရ.. ဒီေန႔မွ မနားရင္ ပိုဆိုးလာမလားလို႔..”
“ဖ်ားလို႔လား ေမေမ.. မိေမႊး ၾကည့္ေပးသြားေသးလား.. ေဆးေကာ..”
“သူက ေမေမ မႏိုးခင္ကတည္းက သြားႏွင့္တာ ေဖြးရဲ့.. ထားပါ.. သမီး သြားစရာရွိတာသြားေလ.. ျပန္လာမွ ေမေမ့ကို ေဆးခန္း လိုက္ပို႔ေခ်.. ဘြတ္ကင္ လုပ္ထားျပီးျပီ..”

ေမေမကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး က်ဴရွင္သြားရန္ ခပ္သြက္သြက္ ထြက္လာခဲ့သည္။ သည္ေန႔ ေမေမ အိမ္မွာ ရွိေနမွာဆိုေတာ့ စူးရွကို အိမ္ေခၚလာလို႔ မရဘူးေပါ့။ မေန႔က ဘြားေလး နယ္သို႔ ခဏျပန္သြားသည္။ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာမည္ဟု ေျပာသြားသျဖင့္ ေဖြး စိတ္ထဲ ထီေပါက္သလို ေပ်ာ္ေနမိ၏။ က်ဴရွင္က ဒီေန႔ျပီးလွ်င္ သံုးရက္ဆက္တိုက္ နားရက္။ မိိမိ စိတ္ကူးမ်ားကို အစီအရီ ေနရာခ်ျပီး ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ စိတ္လႈပ္ရွားေနမိသည္။ သည္မနက္ ေမေမ အလုပ္မသြားဘူး ဆိုေတာ့မွ စိတ္က ထင့္ကနဲ ျဖစ္သြား၏။ ေမေမက ေတာ္တန္ရံု ေနမေကာင္း ျဖစ္ခဲပါတယ္ေလ.. သံုးေလးရက္ေတာ့ နားဘို႔လိုမယ္ မထင္ပါဘူး.. ခုလည္း ၾကည့္ရတာ သိပ္ အဆိုးၾကီး ဟုတ္ပံုမရပါဘူး.. ညေန ေဆးခန္းဘြတ္ကင္ လုပ္ထားတယ္လို႔ေတာ့ေျပာတယ္.. ဟို ဆရာ၀န္ေလာင္း အဘိုးတန္ သမီးၾကီးက အေမေနမေကာင္းတာ သိေတာင္ သိရဲ့လား.. အင္းေလ.. ငါလည္း ဘာထူးလဲ.. တကယ္ဆို သည္ေန႔ က်ဴရွင္ဖ်က္ျပီး ေမေမ့နား ေနေပးသင့္တာ.. ဒါေပမယ့္ ေမေမရယ္.. ခုေလာေလာဆယ္ ေဖြး စိတ္ထဲမွာက.. တအားၾကီးကို.. ဟိုလိုမ်ဳိး..။

အေတြးေပါင္းစံုႏွင့္ ေဖြး ငွားစီးလာသည့္ တက္ဆီက က်ဴရွင္ရွိရာ တိုက္ေအာက္သို႔ ေရာက္လာျပီ။ ေစာင့္ေနက်ေနရာတြင္ စူးရွ ရွိမေန။ ဘာသေဘာလဲ စူးရွ.. မေန႕ကလည္း ဖုန္း မကိုင္ဘူး.. ဒီမနက္လည္း နင္ ရွိရမယ့္ေနရာမွာ ရွိမေနဘူး..။ ဖုန္းေခၚၾကည့္ရင္း လူက ဟိုဟိုသည္သည္ မ်က္လံုးေ၀့ ၾကည့္လိုက္၏။ ဖုန္းလည္း မကိုင္ျပန္။ တကယ္ပဲ ငါ တစ္ေယာက္တည္းပါလား။ ထိုင္ေနက် ဆိုင္ေလးဆီ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ရင္ထဲမွာ ဟာေနသည့္ ခံစားခ်က္က ဘာႏွင့္မွ် မတူ။ ေလွ်ာက္ေနက် လမ္းကပဲ ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာသစ္ၾကီး ျဖစ္ေနသလိုလို။ ဆိုင္ထဲေရာက္ျပီးေနာက္ ဖုန္းထပ္ဆက္ေတာ့လည္း မကိုင္။

သည္လိုႏွင့္ မိနစ္မ်ားစြာ ကုန္လြန္ျပီး မာလာေဆြ ေရာက္လာသည္အထိ စူးရွ ေပၚမလာ။ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းခန္းထဲေရာက္ျပီး သင္တန္းခ်ိန္ ကုန္လြန္သြားသည္အထိ စူးရွ ထံမွာ တစ္စံုတစ္ရာ အဆက္အသြယ္ မရခဲ့။ တကယ္ဆို မိမိတို႔ႏွစ္ဦး သေဘာတူညီမႈ ယူထားျပီးသည့္ အေျခအေနအရ သူ႕တြင္ အေၾကာင္းၾကီးငယ္ သြားလာစရာ ရွိလွ်င္ မိမိထံ အေၾကာင္းၾကားသင့္သည္ မဟုတ္ပါလား။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ညိွႏိုင္းခဲ့ၾကသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားတြင္ သည္တစ္ခုမ်ား က်န္ခဲ့ေလသလား။ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ သူ႕အေနႏွင့္ မိမိအေပၚ သည္လိုျပဳမူျခင္းကေတာ့ လြန္လြန္းသည္ဟု ေဖြး စိတ္မွ တစ္ဘက္သတ္ ေတြးမိသည္။

“ငႏံုေကာင္ ေနမ်ားမေကာင္းလို႔လား..”
“……….”
“ဟဲ့ ေဖြး.. ငါ ေျပာတာ ၾကားလား.. အယ္.. ဘာလဲဟ.. ငုတ္တုတ္ၾကီး ငိုင္ေနလိုက္တာ..”
“အင္.. ဘာလဲ.. နင္ ဘာေျပာလိုက္လို႔လဲ မာ.. ငါ မၾကားလိုက္လို႔..”
“ခိခိ.. ၾကား မလား.. ငါ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး.. မိန္းမ.. မွန္မွန္ ညာစမ္း.. နင့္ စိတ္ေတြ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ..”
“အာ.. ဘာကို ဘယ္ေရာက္ရမွာလဲ.. အာရံု ေနာက္ရတဲ့အထဲ.. နင္က တေမွာင့္..”
“ေအာင္မာ.. ဒီမွာ ႏွင္းေဖြးေဖြး.. နင္နဲ႔ငါ သိလာတာ မေန႔တေန႔ကမွ မဟုတ္ဘူးေနာ္.. နင့္ စိတ္ကို နင္ကိုယ္တိုင္ျပီးရင္ ငါ အသိဆံုး..”

မာလာ့စကားကို ေဖြး ခြန္းတုန္႔ မျပန္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ နင့္ စိတ္ကို နင္ကိုယ္တိုင္ျပီးရင္ ငါ အသိဆံုးတ့ဲလား မိမာ.. ခုေလာေလာဆယ္ ငါ့ကိုယ္ငါ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး ဆိုရင္ နင္ ဘာေျပာမလဲ.. ကိုယ္ အရမ္းၾကီး မက္ေမာတြယ္တာေနမိတဲ့ အရာတစ္ခု.. ကိုယ့္နားကေန ရုတ္တရက္ၾကီး ေပ်ာက္ သြားတာ.. ။ မ်က္၀န္းေထာင့္မွ စိုစြတ္လာသလို ခံစားခ်က္က ေဖြး စိတ္ကို အေတာ္ပင္ ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ေစသည္။ ဘာကိစၥ မ်က္ရည္ လည္ရတာလဲ.. နင္က ဘာေကာင္မို႔လို႔ ငါ့ကို မ်က္ရည္လည္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရတာလဲ စူးရွ.. ငါ နင့္ကို အရမ္း မုန္းတယ္ သိလား။

သည္လိုႏွင့္ ရွည္လ်ားလွေသာ ေန႕တစ္ေန႕ အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ ကုန္လြန္ သြားခဲ့သည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမ့ကို ေဆးခန္း ပို႔ဖို႔ ျပင္ဆင္၊ ေဆးခန္းေရာက္ေတာ့ လိုအပ္သည့္ စစ္ေဆးမႈမ်ားႏွင့္ ဟိုသည္ ေျပးလႊားရင္း ညစာ စားခ်ိန္နီးမွပင္ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္။ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ အိပ္ရာ ထက္တြင္ လွဲခ်ရင္း ဖုန္းေခၚၾကည့္မိျပန္ေသး၏။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျမည္သံ၏ အဆံုးတြင္ လူၾကီးမင္းေခၚဆိုေသာ ဖုန္းသည္ သတ္မွတ္ခ်ိန္အတြင္း ျပန္လည္ေျဖၾကားျခင္း မရွိပါသျဖင့္..။

ကြ်န္းကြက္ အ၀ါေရာင္ မ်က္ႏွာက်က္က ေ၀၀ါးလာသည္။ နင့္ကနဲ လႈိက္တက္လာသည့္ ပင္သက္ကို ျမိဳခ်လိုက္သည့္ ခဏ၊ နထင္ဆီမွ ေရေႏြးစီေၾကာင္းတစ္ခုက နားရြက္ထဲအထိ စီးက်လာ၏။ ေသလိုက္စမ္း စူးရွ.. နင္ သြား ေသလိုက္စမ္း.. နင္လည္း အလကားေကာင္ပဲ.. ဒီကမာၻေပၚမွာ ငါ့ကို မ်က္ရည္က်ေစတဲ့သူမွန္သမွ် အကုန္ အလကားလူေတြခ်ည့္ပဲ.. အဲ့ဒီအထဲမွာ အဆိုးဆံုးက နင္ပဲ.. ဘာလို႔လည္း သိလား.. ငါ့ကို တစ္သက္ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးခဲ့ျပီးမွ.. ခုလိုၾကီး.. ခုလို ရုတ္တရက္ၾကီး ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔.. နင္ အရမ္း ရက္စက္တယ္ စူးရွ.. ငါ မေက်နပ္ဘူး.. သိလား.. ငါ လံုး၀ မေက်နပ္ဘူး..။


“သက္သာရဲ့လား ေမေမ..”
“အင္းးးး.. ဒီေန႔ က်ဴရွင္ မရွိဘူးမဟုတ္လားေဖြး.. ေမေမ သမီးကို ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာစရာရွိတယ္..”

ဘြားေလး မရွိသည့္ရက္မ်ားအတြင္း မီးဖိုေခ်ာင္ တာ၀န္က ေဖြး တစ္ေယာက္တည္းအေပၚ လံုးလံုး ပံုက်ေနသည္။ ညက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ေသာ္လည္း စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွစြာပင္ မနက္အေစာၾကီး ႏိုးေနမိျပန္၏။ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္သည္ႏွင့္ အရင္ဆံုး ျမင္ေယာင္မိတာက မိမိကို ေငးၾကည့္ေနက် ရီေ၀ေ၀ မ်က္၀န္းတစ္စံု။ အခ်စ္ဆိုတာ တကယ္ပဲ အိပ္စက္ျခင္းမ်ားကို တားဆီးတတ္သလား..။ ေမေမ့အတြက္ မနက္စာ ျပင္ဆင္ျပီး လာပို႔ေပစဥ္ ေမေမ စကားေျပာလိုသည္ ဆို၍ ဆန္ျပဳတ္ပန္းကန္ေလး ခ်ကာ ေမေမ့ အနားတြင္ ထိုင္လိုက္၏။

“သမီးမွာေကာ ခ်စ္သူရွိေနျပီလား ေဖြး..”
“ရွင္.. ဟို..”

ေမေမ ေမးလိုက္ပံုက ရုတ္တရက္ၾကီးမို႔ ေဖြး ဘာျပန္ေျဖရမွန္း မသိ ျဖစ္သြားသည္။ ခ်စ္သူတဲ့လား ေမေမ။ သည္အခ်ိန္မွာ ခ်စ္သူဆိုတဲ့ စကားလံုးက သမီးအတြက္ သိပ္ မုန္းစရာေကာင္းလြန္းပါတယ္။ ေမေမ့ ၾကည့္ရတာ အနည္းငယ္ ေမာေနပံုပင္။ ေမေမ့ မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္ေနမိသည့္ ေဖြး။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကို ေၾကာက္လာမိသည္။ အသက္ (၅၀) မျပည့္ေသးေသာ္လည္း ေလာကဓံ၏ အထုအေထာင္း မ်ားေၾကာင့္လား၊ လတ္တေလာ ခံစားေနရသည့္ ေ၀ဒနာေၾကာင့္လား၊ ေမေမ့ မ်က္ႏွာမွာ လိုတာထက္ ပို၍ အိုစာေနသေယာင္ ထင္မိသည္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီး လင္ေယာက်ၤား မရွိပါဘဲ သမီးႏွစ္ေယာက္၏ ဘ၀ ကို တစ္ေယာက္တည္း ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရွာသည့္ ေမေမ။ ေမေမ အေတာ္ၾကီး ပင္ပန္းခဲ့ျပီပဲ။ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့မိေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ ေမေမ့ မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

ေဖြး လက္ကေလးမ်ားကို လာေရာက္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည့္ ေမေမ့ လက္မ်ား ေအးစက္ေန၏။ မေန႔က ေဆးခန္းတြင္ အထူးကု ဆရာ၀န္ၾကီး၏ စစ္ေဆးခ်က္ လကၡဏာမ်ား အရ ေမေမ့ ေက်ာက္ကပ္တြင္ ျပႆနာ တစ္စံုတစ္ခု ရွိေနပံုေပၚသည္။ လိုအပ္ေသာ ကုသမႈမ်ားအတြက္ ေဆးစစ္ခ်က္ အေျဖမ်ားက နက္ျဖန္မွ ရမည္။ သူေဌးေရာဂါဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ ေငြကုန္ေၾကးက် မ်ားတတ္လြန္းသည့္ ေ၀ဒနာမို႔ သည္အိမ္အတြက္ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ေမေမ၊ ေငြေရးေၾကးေရး ေတြးပူေနျခင္း ျဖစ္ဟန္တူ၏။ ေဖြးလည္း တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် မေတြးဘူးေသာ သည္အိမ္အတြက္ ေငြေၾကး ကိစၥမ်ား၊ ေမေမ့ ၀င္ေငြႏွင့္ လုပ္ငန္း အေျခအေန စသည္တို႔ ေခါင္းထဲ ၀င္လာခဲ့၏။ ဒါေတြ ခုမွ ေတြးမိသည့္ အတြက္၊ ေမေမ့ကို ေမ့ထားမိသည့္အတြက္ ပထမဆံုး အၾကိမ္အျဖစ္ ေနာင္တ ရမိသည္။

“ေနာက္ ႏွစ္လေလာက္ေနရင္ ေမႊး က လက္ထပ္ေတာ့မယ္ မဟုတ္လား.. ေဖြး မွာေရာ ရည္ရြယ္သူ ရွိေနျပီလား ေမေမ သိခ်င္လို႔ေလ..”
“အာ မရွိပါဘူး ေမေမရာ.. ေဖြးက ေမ့နားမွာ တစ္သက္လံုး ေနမွာပါ..”

ေမေမ့ မ်က္ႏွာ ျပံဳးရင္း ေခါင္းေလး အသာ ျငိမ့္၏။ ေဖြးလည္း ျပန္ ျပံဳးျပမိသည္။ အာရံုထဲတြင္ ဖ်တ္ကနဲ ေပၚလာသည့္ ပံုရိပ္တစ္ခုေၾကာင့္ မိမိ အျပံဳး ပီျပင္ပါ့မလားဟု ေတြးကာ ေခါင္းကို ခပ္ျမန္ျမန္ ငံု႔လိုက္ရ၏။ မိမိ အမူအရာကို ေမေမ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္သြားသည္။

“ေမေမ့ကို အမွန္တိုင္းေတာ့ ေျပာမွ ျဖစ္မယ္ေနာ္ ေဖြး.. သမီး အေျဖေပၚ မူတည္ျပီး ေမေမ ေျပာစရာ ရွိလို႔ေလ.. အေရး ၾကီး တယ္..”

တိမ္၀င္သြားသည့္ ေမေမ့ အသံေလးေၾကာင့္ ေဖြး စိတ္ထိခိုက္သြားမိသည္။ ေမေမရယ္.. ဘာေတြမ်ား ေျပာခ်င္လို႔လဲ..။

“ေဖြး မညာပါဘူး ေမေမ.. ေမေမ ေျပာစရာရွိတာ ေျပာပါ.. ဒါေပမယ့္ ခု ေမေမ ေမာေနလားဟင္.. ေမေမ ေျပာမယ့္ ကိစၥက ေနာက္မွ ေျပာလို႔ မရဘူးလား..”
“ေဖြး ကို ေမေမ အိမ္ေထာင္ ခ်ေပးခ်င္တယ္..”
“ရွင္..”

ေျပာျပီး ေမေမ ခဏ အေမာေျဖေနသည္။ ႏွဖူးတြင္ စို႔လာသည့္ ေခြ်းေလးမ်ားကို ေဖြး သုတ္ေပးလိုက္၏။ ေမေမ့ ၾကည့္ရတာ စကားတစ္ခုကို လိုရင္းေျပာႏိုင္ဘို႔ ၾကိဳးစားေနရပံုပင္။ ေမေမ ေမာေနမွန္း သိေသာ္လည္း ဆက္ေျပာမည့္ စကားကိုေတာ့ ေဖြး အျမန္ဆံုး သိခ်င္မိသည္။ ေဖြးကို အိမ္ေထာင္ ခ်ေပးခ်င္တယ္တဲ့လား ေမေမ။ ေမေမ ရုတ္တရက္ၾကီး သည္လို ဘာလို႔ ေျပာရတာလဲ.. မဟုတ္မွ လြဲေရာ.. ရုပ္ရွင္ေတြ ထဲကလို ေမေမ့မွာ.. ဘုရား ဘုရား.. မဟုတ္ပါေစနဲ႔..။

“တကယ္က ေမေမ့ အလုပ္ေတြ သိပ္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနတာ ၾကာျပီ သမီး..”
“……….”
“သမီး ေဖေဖရဲ့ မိတ္ေဆြ မိသားစုက ကူညီေပးေနလို႔ ေမေမ ခုေလာက္ထိ ရပ္တည္ေနႏိုင္တာ..”
“……….”
“ေမႊး ရဲ့ ပညာသင္ စရိတ္ကလည္း မေသးလွဘူး မဟုတ္လား..”
“……….”
“အခု ေမေမ အိပ္ရာထဲ လဲရျပီ ဆိုရင္ ဒီအေၾကာင္းေတြ သမီး သိမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ေလ..”

ေဖြး မ်က္ရည္ လည္လာမိသည္။ ေမေမ့ ခမ်ာ သမီးႏွစ္ေယာက္ အတြက္ ရုန္းကန္ရင္း အဆင္မေျပမႈမ်ားကိုပါ ျမိဳသိပ္ခဲ့ရတာပါလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလို ေမေမ ခြန္အားနည္းေနခ်ိန္ အနားမွာ ရွိခြင့္ ရတာကိုေတာ့ ေဖြး ေက်နပ္မိသည္။ ေစာေစာက ေျပာစကားအရ ေမေမက မိမိကို ေမႊး ထက္ပို၍ အားထားေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေဖြး ကို အိမ္ေထာင္ ခ်ေပးခ်င္တယ္ ဟူေသာ စကားႏွင့္ ပတ္သက္၍ေတာ့ အနည္းငယ္ ရင္ထိတ္မိသည္။ မိမိ ဆႏၵမပါဘဲ မိဘ စီစဥ္သည့္ ေယာက်ၤားတစ္ဦးႏွင့္ တစ္သက္လံုး အတူေနရမည့္ ကိစၥကိုေတာ့ အိပ္မက္ပင္ မမက္ခဲ့။ ေမေမ ဆက္ေျပာမည့္ စကားကိုပဲ ရင္တမမႏွင့္ နားစြင့္ေနမိသည္။

“ဒီအေျခေနအတိုင္း ဆိုရင္ ေမေမတို႔ လုပ္ငန္းေတြ ဆက္ရပ္တည္ႏိုင္ဘို႔ ခက္ေနျပီ ေဖြး.. အထူးသျဖင့္ ဒီအလုပ္ေတြကို ဆက္ဦးေဆာင္ရမယ့္ သမီးအတြက္ အရမ္း..”
“ေမာေနရင္ နားပါ ေမေမရယ္.. ေမေမ ေနေကာင္းသြားမွ ေဖြး နဲ႔ တိုင္ပင္မယ္ေလ ေနာ္..”
“ရပါတယ္.. ေမေမ ခုပဲ ေျပာခ်င္တယ္..”
“…………”
“အခု ေမေမ့ကို ကူညီေနတဲ့ မိတ္ေဆြ.. သမီးတို႔ေဖေဖရဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ.. သူက သူ႕သားနဲ႔ သမီးကို ေနရာ ခ်ထားေပးခ်င္တယ္တဲ့..”
“…………”
“ေမေမ စကားကုန္ေတာ့ မေျပာရေသးပါဘူး ေဖြးရယ္.. သမီးမွာ တျခား ရည္ရြယ္သူ မရွိရင္ေတာ့ သူတို႔ ကမ္းလွမ္းတာကို ေမေမ မျငင္းခ်င္ဘူး..”
“ဟိုေလ.. ေဖြး တစ္ခု ေမးရမလား ေမေမ..”
“…………”
“ေမေမ့ မွာ သူတို႔ကို ေပးစရာ အေၾကြးေတြ ဘာေတြမ်ား..”
“သမီးငယ္ ရယ္..”
“ဟင့္အင္း.. စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ပါနဲ႔ ေမေမရယ္.. ေမေမ အရမ္း ပင္ပန္းေနျပီ..”
“ေမေမ့မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အခက္အခဲရွိရွိ.. သမီးေလးကို အေၾကြးနဲ႔ အသိမ္းခံရတာမ်ိဳးအထိေတာ့ ေမေမ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး ေဖြးရယ္.. ခုက အေၾကြး ဆိုတာထက္ သမီး ေရွ႕ေရးအတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့သူမို႔လို႔ ေမေမ ေျပာတာပါ.. ေမေမ သမီးႏွစ္ေယာက္လံုးကို စိတ္ခ် သြားခ်င္တယ္..”
“ေမေမ ရယ္..”

ကုတင္ေခါင္းရင္းတြင္ မွီေလွ်ာေလွ်ာ ထိုင္ေနသည့္ ေမေမ့ ရင္ခြင္ထဲ ေဖြး တိုး၀င္မိသည္။ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုစာမက အမွတ္တမဲ့ ေနမိခဲ့ေသာ ေမေမ့ရင္ခြင္က ေႏြးေနဆဲပါလား။ ေဖြး လက္ကေလးေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ ေမေမ့ လက္မ်ား တုန္ရီေနရွာ၏။ ေမေမ့ ႏွလံုးခုန္သံမ်ားထဲတြင္ က်ဥ္းၾကပ္မႈမ်ား ေရာေႏွာေနမွန္း ေဖြး ခံစားလိုက္မိသည္။ ေဖြး ေခါင္းထဲတြင္လည္း အေတြးေရာင္စံုမ်ား ေယာက္ယက္ ခတ္ကုန္သည္။ မိမိ ဘ၀ အတြက္သာမက ေမေမ့ အတြက္ပါ အေရးအၾကီးဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္ေနမွန္း ခံစားလိုက္မိ၏။ အနာဂတ္ လမ္းေျဖာင့္သြားျပီ ျဖစ္သည့္ ေမႊး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဒါေတြ သိခ်င္မွ သိပါလိမ့္မည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုခ်ိန္မွာ ေမေမ့ နားတြင္ အနီးကပ္ေနေပးႏိုင္ယံုမွ်မက၊ ေမေမ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ရင္ဆိုင္ေနသည့္ ေသာက အခ်ိဳ႕ကို ေမႊး ထက္အရင္ သိခြင့္ရျခင္း၊ ေမေမ့ကို တကယ္ ကူညီႏိုင္သူသည္ သင္းသင္းေမႊး မဟုတ္ဘဲ မိမိ ျဖစ္ေနျခင္းတို႔ အတြက္ေတာ့ ေဖြး တကယ္ပဲ ေက်နပ္မိသည္။ သို႕ေသာ္ ေမေမ့ ဆႏၵ ျပည့္၀ေစဘို႔ မိမိ စြန္႔စားရမွာက တစ္ဘ၀လံုးစာ မဟုတ္ပါလား။ မိမိ စေတးရမွာက ႏွလံုးသား၊ တစ္သက္လံုး ထိန္းခ်ဳပ္ရမွာက ဦးေဏွာက္ အသိတရား။ ႏွင္းေဖြးေဖြး၏ အသိအာရံုအားလံုး မ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္ အတူ ရီေ၀မႈန္၀ါးခဲ့ရပါသည္။

ေဖြး ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ေမေမရယ္.. ခုေန ေဖေဖရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ.. သမီး ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ေမေမ.. အခု အရမ္း အားနည္းေနျပီ.. ဒီအေျခေနထိ ေရာက္ေအာင္ ေမေမ့ကို ေဖြး ပစ္ထားခဲ့မိတယ္.. ေမေမ အဆင္ေျပရဲ့လား ဆိုတဲ့အေတြးကို တစ္ခါမွ မေတြးဘဲ ေလာကၾကီးကို မေက်နပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းခဲ့မိျပီလား.. ဒီအေၾကာင္းေတြ ေဖေဖသာသိရင္ ေဖြးကို စိတ္ဆိုးမွာလားေဖေဖ.. ေမေမ့ကို မကူပဲ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေနခဲ့မိတဲ့ ေဖြးကို ေဖေဖ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ပါ့မလား.. ေဖြး မွာ အခ်ိန္ မွီေသးလား.. ေမေမ့အတြက္ အေကာင္းဆံုး အေထာက္အကူ ျဖစ္ေအာင္ ခုခ်ိန္မွာ ေဖြး လုပ္ေပးႏိုင္တယ္လား.. ဒါေပမယ့္ ေဖြး လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းၾကီးက …………. ……………….. ……………..စူးရွရယ္.. ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ ဟင္..

မာလာ့ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားရဲ့လား ေဖြး.. ေမေမ စိတ္ပူတယ္ေနာ္..”
“စိတ္ပူပါနဲ႔ ေမေမရယ္.. ေဖြး ေျပာျပီးပါျပီ.. ေမေမသာ ဟိုမွာ  ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူခဲ့.. စိတ္ညစ္စရာေတြ ဘာမွမေတြးဘဲနဲ႔ေလ ေနာ္..”
“သမီး ပါရင္ေတာ့ ပို အဆင္ေျပာတာေပါ့ ေဖြးရယ္..”
“ေမႊး တစ္ေယာက္လံုးပါေနတာပဲ ေမေမရဲ့.. ေကာင္းျမတ္ကလည္း ခုမွ သိတဲ့သူမွ မဟုတ္တာ.. ေမေမ အဆင္ေျပမွာပါ..”

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ရက္က ေမႊး မဂၤလာပြဲ ျပီးျပီ။ ေငြေဆာင္ ကမ္းေျခကို ပ်ားရည္ဆမ္းခရီး သြားၾကမည္ျဖစ္၏။ ေမႊးတို႔ လင္မယားက ေမေမ့ကိုပါ လိုက္ခဲ့ဘို႔ ေျပာသည္။ ေဖြးလည္း စီးပြားေရး ကိစၥမ်ားၾကားတြင္ လံုးလည္လိုက္ျပီး က်န္းမာေရးပါ ထိခိုက္ေနရသည့္ ေမေမ့ကို ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူေစခ်င္ပါသည္။ ေမေမ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခရီးတစ္ခုခုသြားရန္ ဆႏၵရွိပံုေပၚ၏။ သို႔ေသာ္ အတူသြားရမည္က ၾကင္စဦး ဇနီးေမာင္ႏွံ ျဖစ္ေနသည့္အျပင္ ေဖြးကလည္း မလိုက္လိုပါဟု ေျပာထားသျဖင့္ ေမေမ ဤသို႔ တုန္႔ဆိုင္းေနျခင္းပင္။ တမင္ ကတ္ဖဲ့ျခင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း မိမိမ်က္စိေရွ႕တြင္ တီတာ တြတ္ထိုးေနမည့္ ဤစံုတြဲကို ေဖြး မည္သို႕မွ် ၾကည့္လို႔ရမည္ မထင္။ သိပ္မၾကာေသးမီ အခ်ိန္ကပင္ ေမေမ့ဆႏၵ အားလံုးကို ေခါင္းျငိမ့္ လက္ခံခဲ့ျပီမို႔ သမီး အလိမၼာလံုးလံုး ျဖစ္သြားေသာ ေဖြးကို ေမေမ တစ္စံုတစ္ရာ ေစာဒက မတက္ခဲ့ရွာပါ။ ဘြားေလးကလည္း မေန႔ကတည္းက တရားစခန္း ၀င္သြားသည္။ အိမ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့မည့္ ေဖြးအတြက္ မာလာ့ကို ညေခၚအိပ္ရန္ ေမေမ မွာေနျခင္းျဖစ္၏။

“သြားၾကမလား ေမေမ..”
“ေအးေအး.. ေမေမ စိတ္ခ်မယ္ေနာ္ ေဖြး.. မာလာ့ဆီ ဆက္ျဖစ္ေအာင္ဆက္ဦး.. ညက် ေမေမ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္..”

ကားေပၚသို႔ အထုတ္အပိုးမ်ား လိုက္တင္ေပးလိုက္သည္။ ေမေမတို႔ ကားထြက္သြားျပီး ျခံတံခါးပိတ္ အိမ္ထဲ ျပန္၀င္လာခဲ့၏။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းတို႔ လႊမ္းမိုးေနေသာ သည္အိမ္ၾကီးထဲတြင္ မိမိ တစ္ေယာက္တည္းပါလား။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္ေသာ အျပံဳးတစ္ခ်က္ကို ျပံဳးလိုက္မိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္လခန္႔က ယခုလို အိမ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရမည့္ အခြင့္အေရးကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရလဲ။ သည္လို ေန႔မ်ိဳးက မိမိ အတြက္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ၊ ရင္ခုန္ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းခဲ့သလဲ။ မိမိကို အိမ္ေထာင္ ခ်ေပးခ်င္သည္ဟု ေမေမ ေျပာခဲ့ျပီးေနာက္ က်ဴရွင္ ဖြင့္ရက္ ျပန္ေရာက္လာေသာ္လည္း စူးရွတစ္ေယာက္ လံုး၀ ေပ်ာက္ေနခဲ့သည္။ ဖုန္းဆက္လို႔လည္း မရသည့္ေနာက္ဆံုး ေၾကကြဲ ေဆြးျမည့္ေနေသာ မိမိႏွလံုးသား၏ အလိုကို လိုက္ျပီး စူးရွ ေနထိုင္ရာ ဆရာ့အိမ္သို႔ ေဖြးတစ္ေယာက္ မိုက္မဲစြာ ေရာက္သြားမိပါသည္။

“အန္တီ့ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာေနာ္ သမီး.. စူးရွနဲ႔ ဘာ ကိစၥေတြ ျဖစ္ခဲ့လို႔လဲ..” ဆရာကေတာ္ သည္လို ေမးလာခ်ိန္ ေဖြး ရွက္လြန္း၍ အေငြ႕သာ ပ်ံထြက္သြားလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။ သြားေလသူ ေဖေဖ့ မ်က္ႏွာကိုလည္း ဖ်တ္ကနဲ ျမင္ေရာင္မိသည္။ ေဖေဖေရ.. ေဖေဖ အားကို တန္ဘိုးထားခဲ့တဲ့ သမီးက ေယာက်ၤားေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္သြားလို႔ လိုက္ရွာေနသတဲ့.. ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲလို႔ အေမးခံရေလာက္ေအာင္ သမီး ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနျပီထင္တယ္ ေဖေဖရယ္.. အဲ့ဒါ နင့္ေၾကာင့္ စူးရွ၊ ခုေန နင့္ကိုေတြ႕ရင္ မေသမခ်င္း မွ်င္းျပီး သတ္မယ္ သိလား.. ငါ နင့္ကို သတ္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ လြမ္းေနတယ္ သိလား..။

“ဟုိေလ အန္တီ.. ဘာ မွ ျဖစ္ခ့ဲလို႔ မဟုတ္ပါဘူး.. ဟိုဥစၥာ..”
“စူးရွ အေၾကာင္းက အန္တီလည္း သိပ္ မသိဘူး သမီးရဲ့.. သမီးက အန္တီ့ သမီးအရြယ္ေလးမို႔လို႔ စိတ္ပူမိတာေလ.. အန္တီ့ကို အေမလိုသေဘာထားေျပာ.. ဒါမွ မဟုတ္လည္း သမီး သူငယ္ခ်င္းလို သေဘာထားလိုက္.. စူးရွကို အိမ္အထိ လာရွရေလာက္ေအာင္ အေရးၾကီးတဲ့ကိစၥ ရွိေနသလား သမီး..”

ၾကင္နာႏူးညံ့စြာေမးလိုက္သည့္ အန္တီ့မ်က္ႏွာတြင္ မိမိကို တစ္စံုတစ္ရာ အထင္ျမင္ေသးျခင္းမ်ိဳးေတာ့ လံုး၀ ရွိမေနပါ။ သားသမီး မရွိသူမို႔ ကေလးခ်စ္တတ္သည္ဟု သိထားေသာ အန္တီ့ကို အလွဴရက္ကသာ ေတြ႕ဖူးျခင္းျဖစ္ျပီး သိပ္ၾကီးလည္း မရင္းႏွီး။ တကၠသိုလ္ ဆရာမ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ အန္တီက ေခတ္လူငယ္ေတြကို အမ်ားၾကီး နားလည္ပံု ရပါသည္။ ယခုလည္း ေဖြးပံုစံ ျဖစ္အင္က အပူရုပ္ကို ဟန္လုပ္ဖံုးျပီး လင္ေပ်ာက္ရွာေနရေသာ မိန္းမမိုက္ေလးနဲ႔မ်ား တူေနျပီလား။ ရွက္လြန္းလို႔သာ ေသရေၾကးဆို ႏွင္းေဖြးေဖြး ခ်က္ခ်င္း အသက္ထြက္သြားႏိုင္ပါသည္။ မစဥ္းစား မဆင္ျခင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ထြက္လာမိျပီးမွ သည္အခ်ိန္ သည္အိမ္မွာ ဆရာရွိမေနတာ ေတာ္ေသးသည္ဟုပဲ ေတြးရေတာ့၏။

“အေအးေလး ေသာက္လိုက္ဦးသမီး.. ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာၾကတာေပါ့.. စူးရွ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္း မသိေပမယ့္ သမီး အခက္အခဲကိုေတာ့ အန္တီ ကူညီႏိုင္ေလာက္ပါတယ္.. ”
“ဟို.. သမီး နဲ႔.. သမီးနဲ႔ စူးရွက.. ဟိုေလ အန္တီ ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..”
“…………”
“ဟိုေလ အန္တီ.. သမီးတို႔ၾကားမွာ.. …... အန္တီ စိတ္ပူေလာက္ရမယ့္ ပတ္သက္မႈမ်ိဳး.. …… အဲ့လို မ်ိဳးၾကီး မဟုတ္ပါဘူးအန္တီ.. ဒါေပမယ့္ သူ ရုတ္တရက္ၾကီး ဘာမေျပာညာမေျပာ ေပ်ာက္သြားေတာ့.. သမီး.. ဟို.. သမီး သိခ်င္လို႔ သက္သက္ပါ.. သူ.. သူ ဘယ္ ေရာက္ေနတာလဲလို႔.. သိခ်င္လို႔ သက္သက္ပါ..”

ၾကင္နာရိပ္ သန္းေနသည့္ အန္တီ့ မ်က္၀န္းမ်ားက ေဖြးအတြက္ လံုျခံဳေစပါသည္။ အန္တီ ဘာကို စိုးရိမ္ေနမွန္းလည္း ေဖြး နားလည္မိသည္။ တကယ္လည္း မိမိ အျဖစ္က လူၾကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေတြးပူစရာ မဟုတ္ပါလား။ အထူးသျဖင့္ မိမိလို အရြယ္ေရာက္ျပီးစ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ဦး အေနႏွင့္ ရြယ္တူ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို လိုက္ရွာေနမိျခင္းက ရိုးရွင္းေသာ ကိစၥတစ္ခုမဟုတ္မွန္း မ်ားစြာ သိသာေစသည္ပဲေလ။ မိခင္စိတ္ၾကီးမားေသာ အန္တီဆရာမ၏ ေႏြးေထြးေသာ အၾကည့္မ်ားေၾကာင့္ စူးရွကို လာရွာမိေသာ ေဖြး၊ အလြန္ ရွက္မိေသာ္လည္း စိတ္သက္သာရာေတာ့ ရခဲ့ပါသည္။ လူက ထူပူေနမိေသာ္လည္း ရင္ထဲရွိရာကို အမွန္အတိုင္း ေျပာျပဘို႔ သတၱိ၀င္လာမိ၏။ ေရာက္လာျပီးသည့္ ေနာက္ေတာ့ တြန္႔ဆုတ္ေနလို႔လည္း မထူးေတာ့ျပီ မဟုတ္ပါလား။ အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ႏွင့္ ရွင္းျပလိုက္ေသာ စကားမ်ားေၾကာင့္ ေဖြး၏ ျဖစ္အင္ကို အန္တီ နားလည္ သြားပံုရပါသည္။ သက္ျပင္းေလးတစ္ခ်က္ မသိမသာ ခ်ျပီး..

“’ဒီလို ေဖြးရဲ့.. စူးရွက အန္တီတို႔ အိမ္မေရာက္ခင္က ေန႔ဘက္ ေက်ာင္းတက္ရင္း ညဘက္ေတြ တက္ဆီေမာင္းတယ္.. ေကာင္ေလးက ရိုးသားပါတယ္.. အေနလည္း ေအးတယ္.. တစ္ရက္ ဆရာ့ အကိုတစ္ေယာက္ သေဘၤာ ျပန္တက္ခါနီး.. ညဘက္ ဆိုင္သြား စားၾကေသာက္ၾကတယ္ေလ.. အားလံုးက မူးေနၾကေတာ့ အိမ္အျပန္ ကားေမာင္းဘို႔ အဆင္မေျပဘူး မဟုတ္လား.. အဲ့မွာ ကားငွားစီးရင္း ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲ့အကိုရဲ့ အေရးၾကီးတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြနဲ႔ ပိုက္ဆံ ၁၀သိန္းနီးပါး ထည့္ထားတဲ့အိတ္.. စူးရွ ကားေပၚ က်န္ခဲ့တယ္.. လိပ္စာရွာျပီး လာျပန္ေပးလို႔ တစ္ျပားမွ မေလွ်ာ့ဘဲ ျပန္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့ကြယ္.. အဲ့ေနာက္မွာ စကား စပ္မိၾကရင္း ကိုယ့္စားရိတ္ေလး ကိုယ္ရွာျပီး ပညာသင္ေနတဲ့ကေလး ဆိုတာ သိသြားေတာ့ အန္တီ့ ညေနဘက္ က်ဴရွင္ေတြ ဆရာလည္း လိုက္ပို႔ဘို႔ မအားရင္ သူ႕ကား လွမ္းေခၚသံုးျဖစ္တယ္.. ဆရာတို႔ အေပါင္းအသင္းေတြ စားၾကေသာက္ၾကရင္လည္း သူ႕ပဲ ပို႔ခိုင္း ၾကိဳခိုင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့ကြယ္.. ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ အတူ စုငွားေနတဲ့ အိမ္ကေလးကို ပိုင္ရွင္က ေရာင္းလိုက္တယ္ ဆိုလား.. အေဆာင္ေနဘို႔ စံုစမ္းေနတယ္ ဆိုတာနဲ႔ ဆရာက လြတ္ေနတဲ့ ဂိုေဒါင္ေနာက္က အခန္းေလးကို ေနပါေစ ဆိုျပီး ေပးထားလိုက္တာ.. ေကာင္ေလးက ေတာ္ရွာပါတယ္.. အန္တီနဲ႔ ဆရာက တူလိုသားလို ဆက္ဆံေပမယ့္ အေနအထိုင္ အရမ္း တတ္တယ္.. သူ အငွားေမာင္းေနတဲ့ ကားက ေရာင္းမယ္ဆိုျပီး စေပၚ ကိစၥေတြ အရႈပ္အရွင္း ျဖစ္တာေတာင္ အန္တီတို႔ ကူညီတာ သူ လက္မခံဘူး.. တစ္ခု ဆိုးတာက သူ႕ အေၾကာင္း ဘာဆို ဘာမွ မေျပာတာပဲ.. အန္တီလည္း အစက ၀ရမ္းေျပး ဘာညာ ျဖစ္ေနမွာ စိုးမိေသးတာ.. ဒါေပမယ့္ လူ႕စရိုက္က ေနရင္းနဲ႔ ၾကည့္လို႔ ရတယ္ေလ.. ေကာင္ေလးက လူေအးပါ.. အခု ကိစၥကေတာ့ အန္တီေရာ ဆရာေရာ နားကို မလည္တာ.. ဘယ္ေရာက္လို႔ ေရာက္သြားမွန္းမသိ ဆက္သြယ္လို႔လည္းမရ.. ရဲတိုင္ရမလား.. သတင္းစာထဲ ထည့္ရမလား.. စဥ္းစားျပန္ေတာ့လည္း ကေလးေပါက္စမဟုတ္.. ကိုယ့္အိမ္ကလည္း ဘာမွ မေပ်ာက္.. အိမ္မွာ အေဆာင္လာေနသလို ပံုစံထက္ပိုျပီး ဘာမွလည္း သူ႕အေၾကာင္း မသိဆိုေတာ့ သမီးရယ္.. သမီး ဆရာကေတာ့ ေဒါလည္းပြ၊ စိတ္လည္းပူေပါ့.. သံေယာဇဥ္ကလည္း ရွိေနေတာ့ေလ..”

ရွည္လ်ားစြာ ရွင္းျပလိုက္သည့္ အန္တီ့စကား အဆံုးတြင္ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့သည့္ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ခုကို ေဖြး ေကာင္းေကာင္း ခံစားမိလုိက္ရသည္။ ျပင္ဦးလြင္အထိ လိုက္ရ ေကာင္းမလား ဟူေသာ အေတြးကိုေတာ့ ေဖြး အေကာင္ထည္ မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့။ သည္အတိုင္း ဆိုပါလွ်င္ စူးရွႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိမိ သိထားတာေတြ အားလံုးက အမွန္ဟုတ္ပါ့မလား။ တကယ္လို႔မ်ား မိမိ ဖတ္ခဲ့ဖူးသည့္ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးသည္ လူငယ္တစ္ဦး၏ စိတ္ကူးယဥ္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္သာ ျဖစ္ေနခဲ့မည္ဆိုပါလွ်င္ သည္ဇာတ္လမ္းကို အေျခခံျပီး သူစိမ္းေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို အိပ္ခန္းထဲအထိ ေခၚကာ မိုက္မဲစြာ ပါတ္သက္မိသည့္ မိမိ အျဖစ္က….။

ထိုညက ေဖြး ငို ခဲ့သည္။ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ နာက်ည္းမႈ ၀မ္းနည္းမႈ တစ္ခုခုေၾကာင့္ မ်က္ရည္ က်ရံု သက္သက္မဟုတ္ပါဘဲ နင့္သီးစြာ ငိုရႈိက္ခဲ့ပါသည္။ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ေနေသာ ရင္ထဲတြင္ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ေအာင္ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ေမွ်ာခ်ခဲ့သည္။ အခ်စ္ ဆိုေသာ စကားလံုးကို ရႈိက္သံမ်ားႏွင့္ ေမာင္းထုတ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ေန႔မနက္တြင္ ေမေမ့ထံသြားကာ ေဖြး အနာဂတ္အတြက္ ေမေမ စီစဥ္သမွ် နာခံမည္ဟု ကတိေပးလိုက္ေတာ့၏။ လဲျပိဳလုလု ျဖစ္ေနေသာ ေမေမ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား ေဖြး လက္ျဖင့္ ျပန္လည္ ဦးေမာ့ လာေစရမည္။ ႏွင္းေဖြးေဖြးကို အထင္အျမင္ ေသးသူအားလံုး ႏွင္းေဖြးေဖြး၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ အမွန္တကယ္ ဦးညႊတ္လာရမည္။ အထူးသျဖင့္ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ ျပီးလွ်င္ ျမန္မာျပည္တြင္ ပိုစ့္တင္ မ၀င္ဘဲ ႏိုင္ငံျခားတြင္ ပညာ ဆက္သင္လိုေသာ သင္းသင္းေမႊးတို႔ လင္မယား၊ သူတို႔ႏွစ္ဦးလံုး၏ တစ္သက္တာ ေက်းဇူးရွင္အျဖစ္ ထာ၀ရ ေလးစားေနရမည့္သူမ်ားထဲတြင္ မိမိလည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္ရမည္။ ေနာက္ဆံုး ခ်စ္ရသည့္ေမေမ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသ၍ စေနသမီး ႏွင္းေဖြးေဖြးသည္ အားကိုးရေသာ သမီး၊ လိမၼာ သိတတ္ေသာသမီး၊ မိဘ လက္ႏွင့္ ျမွင့္တင္ေပးေသာ ေရႊပံုေပၚတြင္ စံေနသည့္ သမီး ျဖစ္ရမည္။

သည္လို အခြင့္အေရးေတြ ရဘို႔ အရိုးခံ အေျခအေနအတိုင္း ၾကိဳးစားဘို႔ဆိုတာ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ႏိုင္။ အထူးသျဖင့္ ေမေမ့ က်န္းမာေရးအပါအ၀င္ မိမိ မ်က္စိေရွ႕တြင္ ျမင္ေနရသည့္ အေျခအေနအားလံုးက ယိုင္လဲေနျပီမဟုတ္ပါလား။ သည္လို အခ်ိန္မွာ မိမိက ေခါင္းမာ ေပကပ္ျပီး ကိုယ့္အားႏွင့္ကိုယ္ ၾကိဳးစားျပေနလည္း မည္သို႔မွ် မလြယ္ေတာ့။ မခ်ိမဆန္႔ ရုန္းကန္ေနရမည့္ အေနအထားကို ေရာဂါသည္ မိခင္က ရင္ေမာစြာ ျမင္ေနရဦးမည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေမေမ့ က်န္းမာေရး အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မိမိ ဘ၀တစ္ခုလံုး ရင္းရသည္မွာ အရံႈးမရွိဟု ေဖြး ျမင္မိသည္။ ဒါကမွ တကယ့္ လက္ေတြ႕ဘ၀ မဟုတ္ပါလား။ ဘယ္ကလာလို႔ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိသည့္ ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္အေပၚတြင္ စုျပံဳက်ေရာက္ေနေသာ ေသာက္သံုးမက်သည့္ အခ်စ္ ဆိုတာၾကီးက တကယ္တမ္း မိမိ လက္ေတြ႕ဘ၀ အျမင့္ေရာက္ဘို႔ ဘာမွ အသံုးမ၀င္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ဘ၀တြင္ ဂုဏ္သေရရွိ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကီးတစ္ခု၏ သတို႔သမီးအျဖစ္ ေတာင္းဆို ကမ္းလွမ္း ခံရျခင္းသည္ ဂုဏ္သိကၡာေကာင္း တစ္ရပ္ ဟု ေျပာမည္ ဆိုပါလွ်င္ ျငင္းသူရွိလွ်င္ေတာင္ နည္းပါလိမ့္မည္။ မည္သို႔ပင္ ေနာက္ျပန္လွည့္၍ မရသည့္ လမ္း ဆိုေသာ္လည္း ေမေမ့ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္မ်ားကို အျပံဳးႏွင့္သာ ျမင္ရမည္ ဟူေသာ အေျခအေန တစ္ခုတည္းႏွင့္ပင္ သည္လမ္းကို ေရြးဘို႔ ေဖြး ဆံုးျဖတ္ခဲ့၏။ ဒါက မိမိဘ၀အတြက္ စူးခင္းေသာ လမ္း မဟုတ္.. စူးေညွာင့္ ခလုတ္ကင္းေသာ စိန္စီသည့္လမ္း ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား။

ေနခဲ့ေတာ့ စူးရွ.. ငါ့ ရင္ထဲမွာ နင့္ေနေအာင္ စူးခဲ့ျပီးျပီ.. ငါ့ အသည္းေတြ ဒဏ္ရာဗရပြနဲ႔ အက္ရွ ခဲ့ျပီးျပီ.. ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္.. ခ်စ္သေလာက္လည္း မုန္းတယ္.. ဘာလို႔လဲ သိလား.. ငါ ေက်နပ္တဲ့အထိ ငါ့ကို ေပးဆပ္ပါ့မယ္ ဆိုတဲ့နင္က.. ငါ တကယ္အလိုအပ္ဆံုး အခ်ိန္မွာ ငါ့ကို ထားခဲ့တာေလ.. နင့္လိုေကာင္က.. နင့္လို ေသာက္သံုးတစ္စက္မွ မက်တဲ့ လမ္းေပၚက ေကာင္က ငါ့ကို ထားခဲ့တာ.. ငါ့ အမိန္႔ မရဘဲ ငါ့နားကေန ထြက္သြားခဲ့တာ.. သိလား စူးရွ.. နင္က ငါ့ ဘ၀မွာ အခ်စ္ရဆံုးနဲ႔ အမုန္းရဆံုး တစ္ဦးတည္းေသာ ေယာက်ၤားပဲ..


“တီ… တီ…”

အိမ္ေရွ႕ဆီမွ ကားဟြန္းသံေၾကာင့္ ေဖြး အေတြးတို႔ ရပ္တန္႔သြားခဲ့သည္။ ၀ရန္တာမွ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္တြင္း အလွဆင္သည့္ အဖြဲ႕။ ေဖြး လက္ထပ္ရမည့္ သတို႔သားေလာင္း၏ မိဘမ်ားက ေမႊး မဂၤလာပြဲ အတြက္ တိုက္ခန္းက်ယ္ တစ္ခန္း လက္ဖြဲ႕သည္။ ေမေမ့ အေျပာအရ ေကာင္းျမတ္ႏွင့္လည္း ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ ေတာ္ေၾကာင္းသိရ၏။ ေငြေၾကးအေနအထားျခင္း ယွဥ္လွ်င္ေတာ့ ေဖြး၏ ေယာကၡမေလာင္းမ်ားက ေကာင္းျမတ္၏မိဘမ်ားထက္ အမ်ားၾကီး သာသည္ဟု ဆိုသည္။ သည္တစ္ခ်က္ကလည္း ေဖြး အေနႏွင့္ သည္လူကို လက္ခံဘို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ရျခင္းမ်ားအနက္ တစ္ခု အပါအ၀င္ပင္။ ေမေမတို႔ ေငြေဆာင္မွ ျပန္လာျပီးလွ်င္ သူႏွင့္ ေဖြး ေတြ႕ၾကရန္ စီစဥ္ထားျပီးျပီ။ ေဖြး ဆႏၵကို အေလးအနက္ထားေသာ ေမေမက လူငယ္ခ်င္း အရင္ ရင္းႏွီးမႈ ယူႏိုင္ေစရန္ စီစဥ္ေပးထား၏။ တစ္ဘက္မွလည္း ေမေမ့ စကားကို လက္ခံပံုရပါသည္။

မဂၤလာပြဲ ေန႔က ေယာကၡမေလာင္း အန္တီၾကီးႏွင့္ ေဖြး ေတြ႕ရသည္။ သေဘာေကာင္းျပီး တည္ျငိမ္ေသာ စိတ္ထားရွိပံုရသည့္ သူေဌးမၾကီးက ေဖြး ကို ေႏြးေထြးႏွစ္လိုစြာ ဆက္ဆံပါသည္။ ေမေမ့ကိုလည္း ညီအစ္မရင္းသဖြယ္ ခင္မင္ပံုရ၏။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ အေတာ္ေလး ေနမေကာင္းသည့္ၾကားမွ သည္မဂၤလာပြဲကို လာေရာက္ခ်ီးျမွင့္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မၾကာမီ အခ်ိန္အတြင္း ေနာက္ထပ္ မဂၤလာတစ္ခု ေမွ်ာ္လင့္မိေၾကာင္း ေမေမ့ကို ေျပာသြား၏။ အန္တီၾကီး၏ အမူအရာက ခန္႔ထည္လွေသာ္လည္း ေမေမ့အေပၚ စီးစီးပိုးပိုး ႏိုင္ျခင္းမ်ဳိး လံုး၀ မေတြ႕ရပါ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိမိ အိမ္ေထာင္ဘက္ေလာင္းလ်ာက မိမိ မိသားစုကို အေကာင္းဆံုး ေထာက္ပံ့ႏိုင္သူ ျဖစ္ေနျခင္းကိုေတာ့ ေဖြး အတိုင္းမသိ ေက်နပ္မိသည္ အမွန္ပင္။ ေဖြး ျခံတံခါး၀သို႔ ေရာက္ေတာ့ ကားေပၚမွ လူတစ္ဦး ဆင္းလာသည္။

“အမ.. ဒါ ကိုေကာင္းျမတ္တို႔ အိမ္လား မသိဘူး..”
“ကိုေကာင္းျမတ္ အိမ္မဟုတ္ဘူး.. ကိုေကာင္းျမတ္ မိန္းမ အိမ္..”
“ခင္ဗ်ာ..”
“အခန္း ဒက္ကေရးရွင္းလုပ္ဘို႔ မဟုတ္လား.. လုပ္မယ့္ အခန္းက (…) မွာေလ..”
“ဟုတ္တယ္ ခင္ဗ်.. ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္သြားေတာ့ အခန္းက ေသာ့ခတ္ထားတယ္.. ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ ကိုေကာင္းျမတ္က ပစၥည္းေတြ သည္ကို ပို႔ထားေပးပါဆိုလို႔..”
“ကိုယ့္ရံုးကိုယ္ ျပန္သယ္သြားလိုက္ေပါ့.. စ အပ္ကတည္းက ဘယ္ေန႔ စ မယ္လို႔ ခ်ိန္းမထားဘူးလား.. အံ့ၾသတယ္ တကယ္ပဲ..”
“ပစၥည္း ဆိုေပမယ့္ မမ်ားပါဘူးအမ.. ကြ်န္ေတာ္တို႔က အဲကြန္း အဖြဲ႕ပါ.. ေလာေလာဆယ္ အဲကြန္း အရင္တပ္မယ္ဆိုလို႔.. အဲကြန္းနဲ႔ မီးၾကိဳး၊ ထရန္ကင္းျပား ဘာညာေလာက္ပါပဲ.. ျပန္သယ္တာက ရေတာ့ရတယ္အမရယ္.. က်ေနာ္တို႔ တျခားေနရာေတြ သြားရဦးမွာမို႔လို႔.. ျပန္မလွည့္ခ်င္လို႔ပါ.. ေတာက္ေလွ်ာက္ သယ္သြားဘို႔ က်ေတာ့လည္း..”
“ကဲပါ.. ၀င္.. ထားခဲ့လိုက္..”
“ဟုတ္ကဲ့အမ.. ေက်းဇူးပါ..”
“ေနာက္ထပ္ေတာ့ ဘာမွ လာမပို႔နဲ႔ေနာ္.. သူတို႔ျပန္ေရာက္ျပီဆိုမွ လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္ၾက..”
“ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်..”

ပစၥည္းမ်ားက သိပ္မမ်ားလွသည္မို႔ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ပင္ နံရံေထာင့္ကပ္ကာ ခ်ခိုင္းထားလိုက္သည္။ အလုပ္သမား အဖြဲ႕ျပန္သြားေတာ့ မနက္ကေလးစာ အတြက္ ဘာမွ မစားရေသးသည့္ မိမိအစာအိမ္က အခ်က္ေပးလာျပီမို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ ၀င္ကာ ေရခဲေသတၱာဖြင့္လိုက္၏။ အထဲတြင္ ဘီယာဗူးမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနသည္။ မဂၤလာဦးညက ေကာင္းျမတ္ႏွင့္ အေပါင္းအပါတစ္စု၊ အိမ္တြင္ ေသာက္ၾက စားၾကေသးသည္ေလ။ ဘီယာဗူးမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ေဖြး လက္လွမ္းလိုက္သည္။ တစ္ခါမွ ေသာက္မၾကည့္ဘူးသည့္ အရသာကို သိခ်င္လာ၏။ စိတ္ညစ္လွ်င္ အရက္ေသာက္ၾကသည္ဟု ၾကားဖူးသည္။ ဘီယာက အရက္ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ခါမွ မေသာက္ဖူးေသးတဲ့ မိမိအတြက္ေတာ့ ခံစားခ်က္ တစ္ခုခုကို ေပးစြမ္းႏိုင္မွာ ေသခ်ာ၏။

ဘီယာ သံုးဗူးႏွင့္ ေၾကာင္အိမ္ထဲမွ အာလူးေၾကာ္ထုတ္မ်ားယူျပီး အေပၚထပ္ မိမိ အိပ္ခန္းသို႔ ျပန္လာလိုက္သည္။ မူးေအာင္ ေသာက္ပစ္မည္။ ဆဲခ်င္စိတ္ေပၚလာလွ်င္ ေအာ္ဆဲပစ္မည္။ အိမ္တြင္ မိမိတစ္ေယာက္တည္း။ မိမိတြင္ ဂရုစိုက္ရမည့္သူ မရွိသလို မိမိကို လာဂရုစိုက္မည့္သူလည္း မရွိ။ လူတစ္ေယာက္ ဘ၀တြင္ မြန္းက်ပ္ေနသည့္ စိတ္ကို အၾကီးအက်ယ္ လႊတ္ခ်ေပးဘို႔ ေန႔တစ္ေန႔ သို႔မဟုတ္ နည္းလမ္းတစ္ခုေလာက္ေတာ့ ရွိသင့္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ဒီသံုးေလးရက္ ျပီးလွ်င္ မိမိဘ၀ လံုး၀ ေျပာင္းလဲသြားမည့္ လမ္းတစ္ခုကို ေလွ်ာက္ရေတာ့မည္။ နံနက္ အိပ္ရာ ႏိုးသည္မွ ည အိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္ အထိ စက္ရုပ္တစ္ခုလို ရွင္သန္ရေတာ့မည္။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ရွင္သန္ခဲ့ေသာ ဘ၀တစ္ခုကို နိဂံုး ခ်ဳပ္ရေတာ့မည္။ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ရံႈးနိမ့္မႈ စသည့္စသည့္ လူျဖစ္ရေသာ ဒုကၡမ်ားကို တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္ရေတာ့မည္။ ႏွလံုးသားက ေရြးခ်ယ္သူ မဟုတ္သည့္ ဘ၀ အေဖာ္အတြက္ မိိမိေသြးသား၊ မိမိ အခ်ိန္၊ အရာရာကို ေပးဆပ္ရေတာ့မည္။

အားပါးတရ ငံုလိုက္မိသည့္ ဘီယာ အရသာက ပါးေစာင္ထဲ ခါးတူး ခ်ဥ္စုတ္ လြန္းလွ၏။ ဖြီးးးကနဲ ျပန္ေထြးထုတ္ျပီး လက္ထဲမွ ဘီယာဗူးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဒီေလာက္ ပူေလာင္ခါးနံေနတဲ့ ပူခါးနံ အရသာၾကီးကို ဘာလို႔ ၾကိဳက္ၾကတာပါလိမ့္။ ဒါလည္း မိုက္မဲျခင္း တစ္မ်ိဳးပဲလား..။ သည္ကဲ့သို႔ ဆိုပါလွ်င္ မိမိကေကာ..။ ဘယ္ကလာလို႔ ဘယ္ကို သြားမွန္းမသိသည့္ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္၊ တကယ္တမ္း မိမိ လက္ေတြ႕ဘ၀အတြက္ ဘာမွ လုပ္မေပးႏိုင္သည့္ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္၊ မိမိ ၀မ္းနည္း အားငယ္ေနရသည့္ အခ်ိန္တြင္ မိမိနား မရွိသည့္ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္၊ သည္လို ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို တြယ္တာမက္ေမာေနသည့္ မိမိက ဘီယာခါးခါးကို ႏွစ္သက္ေသာ သူမ်ားထက္ပင္ ပို မိုက္ေနေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။ အိပ္မက္သာ ျဖစ္သင့္သည့္ ကိစၥတစ္ခုကေန ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေသးသည့္ ႏွင္းေဖြးေဖြး၊ ေနာက္ထပ္ ဘီယာ တစ္ငံုကို က်ိတ္မွိတ္ ျမိဳခ်လိုက္သည္။

“အာားးး.. ရွီးးးး..” ပူေလာင္ ခါးသက္သည့္ အရသာက လည္ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ဆင္းသြား၏။ အ၀င္က သက္ေတာင့္သက္သာ သိပ္မရွိလွေသာ္လည္း ပထမ တစ္ငံုလို ေထြးမထုတ္မိ။ ၀မ္းဗိုက္ထဲထိ ပူဆင္းသြားသည့္ ဘီယာ ခါးခါး၏ အရသာကို ေနာက္တစ္ငံု ထပ္ ခံစားၾကည့္ရင္း မဲ့ ျပံဳး ျပံဳးမိသည္။ ဟက္ ကနဲ တစ္ခ်က္ရယ္ရင္း စားပြဲေပၚရွိ လက္ပ္ေတာ့ပ္ ေလးကို ဖြင့္လိုက္၏။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေအာ္ဟစ္ ဆိုလိုက္ခ်င္သည့္ အာသီသေၾကာင့္ သီခ်င္းေလးေတြ ကူးထားသည့္ ဖိုလ္ဒါ ေလးကို ဖြင့္၊ အရင္ဆံုး ႏွိပ္လိုက္မိသည့္ သီခ်င္းက ခုတေလာ ေန႔တိုင္းနီးပါး နားေထာင္ေနမိသည့္ Just Give Me A Reason. မိမိ အၾကိဳက္ဆံုး အပိုဒ္ေလးေရာက္ေတာ့ စက္မွ ေတးသံႏွင့္အတူ လိုက္ဆိုရင္း ေပါက္ကြဲ ခံစားမိလိုက္သည္။

“♬ ♬ ♬ ♬ ♬ ♬ Just give me a reason. Just a little bit's enough
Just a second we're not broken just bent.
And we can learn to love again ♬ ♬ ♬

♬ ♬ ♬ It's in the stars. It's been written in the scars on our hearts
We're not broken just bent.
And we can learn to love again…♬ ♬ ♬ ♬ ♬ ♬”

"တစ္ကယ္ပဲ နင္နဲ႔ငါ အျပီး ခြဲၾကရျပီလား စူးရွ.. ငါ ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းက နင္နဲ႔ လံုး၀ ျပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့ လမ္းခြဲတစ္ခုလား.. ဒါမမဟုတ္ ခဏေလး အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္သြားရံု လမ္းေကြ႕ တစ္ခုလား.. ငါ့ ႏွလံုးသားမွာေတာ့ ေသရာပါမယ့္ ဒဏ္ရာတစ္ခု တကယ္ျဖစ္သြားျပီ.. နင့္ ရင္ထဲမွာေရာ ငါ နဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး ဘယ္လို ခံစားခ်က္မ်ဳိး ပါသြားလဲ..  တကယ္တမ္း အခ်စ္ရဲ့ အရသာက ဘာလဲ.. ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အခ်စ္ဆိုတာ ရွိေရာ ရွိလိုက္ရဲ့လား.. တကယ္က အဲ့သည္ အခ်စ္ရဲ့ ဆန္းက်ယ္မႈေတြကို ငါတို႔အတူ သင္ယူလို႔ ရတယ္ေလဟာ.. အဲ့ဒါကို နင္က ဘာလို႔.."

ရင္ထဲမွ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္မႈက ဘီယာတစ္ဗူးလံုး ကုန္သြားသည့္တိုင္ ေပ်ာက္မသြား။ လူက မူးေနာက္ ရီေ၀လာျခင္းသာ အဖတ္တင္၍ ခံစားေနရသည့္ ေ၀ဒနာက လံုး၀ ေလ်ာ့မသြားတာ ေသခ်ာပါသည္။ တစ္ခုေတာ့ သိသလိုလို ရွိသည္။ မ်က္၀န္းမ်ားမွ ဆည္တမံ က်ဳိးသလို မ်က္ရည္မိုး ရြာေနမိေသာ္လည္း ေဖြး ေအာ္ရယ္ေနမိ၏။ ဘီယာဗူး ေနာက္တစ္လံုးကို လက္လွမ္းလိုက္သည္။ ထပ္ေသာက္ဦးမည္။ ဘာမွ မသိေတာ့ေလာက္ေအာင္၊ ေမွာက္က် သြားျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားေအာင္ အထိကို ေသာက္ဦးမည္။ ဒုတိယေျမာက္ ဘီယာဗူး၏ ပထမဆံုး တစ္ငံု။ သည္တံဆိပ္ သည္အမ်ဳိးအစား ျဖစ္ေသာ္လည္း ေစာေစာက တစ္ဗူးေလာက္ မခါးေတာ့တာ ေသခ်ာ၏။

"တစ္ခါပါပဲ.. ဘယ္ကိစၥမဆို ပထမဆံုး တစ္ခါကပဲ ခက္တာပါ.. ဟာ ဟ.. ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား စူးရွ.. နင္ ဆိုတဲ့ အစုတ္ပလုတ္ ကေလကေခ် လမ္းေဘးက ေကာင္ကို ငါ သည္ေလာက္ တြယ္တာမိတာ တျခားေၾကာင့္ လံုး၀ မဟုတ္ဘူး.. နင္က ငါ့ ဘ၀ရဲ့ ပထမဆံုး ေယာက်ၤား ျဖစ္ေနလို႔.. သိလား.. နင့္ေနရာမွာ တျခားလူဆိုလည္း ငါ ခုလို တြယ္တာမိမွာပဲ.. ဒါက ငါ့ဘ၀ရဲ့ ပထမဆံုး အေတြ႕အၾကံဳကို တြယ္တာတာ.. နင့္လို သူမ်ားအိမ္မွာ ကပ္ေနရတဲ့ သူေတာင္းစား သာသာ အေကာင္ကို တြယ္တာတာ လံုး၀ မဟုတ္ဘူး.. နင္ သေဘာေပါက္လိုက္ စူးရွ.. တကယ္ေတာ့ နင္က ငါ့အတြက္ ဖိနပ္တစ္ရံေလာက္ေတာင္ အဆင့္မရွိ၊ တန္ဘိုး မရွိတဲ့ေကာင္.."

ေနာက္တစ္ငံုအတြက္ လက္ရြယ္ေနတုန္း အိမ္ေရွ႕ ျခံ၀န္းတံခါးမွ ဘဲလ္သံ ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ ေဖြး စိတ္ရႈပ္သြား၏။ ဟို အဲကြန္းအဖြဲ႕ ဆိုတဲ့ ေကာင္ေတြပဲေနမွာ.. ဘာမွ လာထပ္မထားပါနဲ႔ ဆိုတာကို ေသာက္ဇယားရႈပ္တဲ့ဟာေတြ.. ေတြ႕မယ္.. ငါ့ အေၾကာင္းသိမယ္..။ ေတာက္ တစ္ခ်က္ ေခါက္ရင္း လက္ထဲမွ ေသာက္လက္စ ဘီယာဗူးကို ခ်ကာ ျခံ၀ဆီ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ လူက ရီေ၀ မူးေနာက္ေနေသာ္လည္း ေျခလွမ္းမ်ားက ေျပာေလာက္ေအာင္ ယိုင္မေနပါ။ ျခံေရွ႕တြင္ ဘာကားမွ ရပ္ထားျခင္း မရွိ။ ဘယ္က သူေတာင္းစား၊ အိမ္ေရွ႕ ဘဲလ္ လာတီးတယ္ မသိဘူး။ ေခါင္းေပၚမွ ဆံပင္မ်ားကို လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ထိုးဖြလိုက္မိသည္။ စိတ္တိုတိုႏွင့္ ျခံ၀န္း သံတံခါးကို ေဆာင့္ဖြင့္လိုက္စဥ္…။

“စူးရွ…”

ဘီယာက မိမိကို ယစ္မူးေစပါသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိေရွ႕တြင္ ေျခစံုရပ္ေနသည့္ ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္ကို သူပဲဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ေတာ့ မိမိ မမူးေသးတာ ေသခ်ာ၏။ ဒါဆို တကယ္ပဲ သူေပါ့။ အျပာေရာင္ ေျဖာ့ေျဖာ့ ရွပ္အက်ီႏွင့္ ကခ်င္လံုခ်ည္ ၀တ္ထားသည္။ အသားအနည္းငယ္ ညိဳသြားသေယာင္ရွိျပီး မ်က္ႏွာနည္းနည္း ေခ်ာင္သြားသည္မွလြဲ၍ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေနာက္ပစ္ကာ ခပ္ကိုင္းကိုင္း ရပ္ေနသည့္ သူ႕ပံုစံ၊ ျပံဳးေတာ့မလိုလို ႏႈတ္ခမ္းမ်ားႏွင့္ ရီေ၀ေ၀ မ်က္လံုးမ်ားက သူမွ သူ အစစ္။ ရက္ေပါင္း (၇၀)ေက်ာ္ မိမိ ႏွလံုးသားကို ဒုကၡေပးခဲ့သည့္ စူးရွ။ လံုး၀ ထင္မွတ္မထားသည့္ အေျခအေနမို႔ ေဖြး မ်က္လံုးမ်ား မူးေနာက္ ျပာေ၀သြားသည္အထိ စိတ္လႈပ္ရွားမိပါသည္။ လူက ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ေငးကာ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ။ ဘာစကားမွလည္း မေျပာမိ။

စူးရွ.. ေဖြးကို ခပ္ယဲ့ယဲ့ အျပံဳးျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ေဖြး အရမ္း ပိန္သြားတာပဲ။ မ်က္ႏွာေတြ နီရဲျပီး ငိုမ်ား ငိုထားသလား။ ေျခလွမ္း တိုးေရႊ႕ကာ သူမႏွင့္ လက္တစ္ကမ္း အကြာဆီ တိုးကပ္သြားလိုက္၏။ မိမိကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ သူမ မ်က္၀န္းမ်ားက စူးရဲ ေတာက္ပဆဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခါတိုင္းလို အားအင္မ်ား ျပည့္မေန။ မိမိဘ၀တြင္ ေတြ႕ဖူးသမွ် မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ လံုး၀ မတူသည့္ ႏွင္းေဖြးေဖြး၊ ေဒါသထြက္ေနစဥ္တြင္ပင္ လွႏိုင္လြန္းသည့္ သူမ မ်က္ႏွာေလးကို သတိလက္လြတ္ ေငးေနမိသည္။ စကၠန္႔ အနည္းငယ္ ၾကာသြားသည္ အထိ သူမ မိမိကို စိန္းစိန္းၾကီး စိုက္ၾကည့္ေနဆဲ။ ငါ့ကို စိတ္ဆိုးေနလား ေဖြး.. နင္ ငါ့ကို အရမ္း စိတ္ဆိုးမွာပဲ.. ငါ့ကို စိတ္ၾကိဳက္ အျပစ္ေပးပါ ေဖြးရယ္ ေနာ္.. နင္ေပးတဲ့ အျပစ္ေတြ ခံယူျပီးမွ ငါ နင့္ကို ေျပာစရာရွိတာေတြ ေျပာျပမယ္ေလ။ လက္သီးကို က်စ္ေနေအာင္ ဆုပ္ထားျပီး ေမးေၾကာမ်ား ေထာင္ ထ လာသည့္အထိ အံက်ိတ္ရပ္ေနသည့္ ေဖြး။ မ်က္လံုးမ်ားက အေရာင္တလက္လက္ ေတာက္ပကာ ႏွာသီးဖ်ားေလးက ရဲေနသည္။ ငါ သိတယ္.. နင္ အရမ္း ေက်ကြဲေနျပီမွန္း.. ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီေဒါသေတြ ငါ့ အေပၚ ပံုခ်လိုက္ျပီးရင္ နင္ ေပ်ာ္သြားမွာပါ.. နင္ေပ်ာ္ေအာင္ ငါ လုပ္ေပးႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္ ေဖြးရယ္..။

“ေဖြး.. ေနေကာင္းရဲ့လား..”

ျဖန္းးးးးးးးး…

“ဟာ....”
“…………..”
“ေဖြး.. ငါ ရွင္း ျပ..”

ျဖန္းးးးးးးးးး…

“ေဖြး..”
“ထြက္ သြား..”
“ေဖြး.. ခဏ.. ခဏေလး..”
“ထြက္ သြား လို႔ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္..”
“ခဏေလး ေဖြးရယ္.. ငါ ရွင္းျပပါရေစဦး..”
“ငါ့မွာ ဘာမွ နားေထာင္စရာ မရွိဘူး.. နင္ ဘယ္သူလဲ.. ဘယ္က ေကာင္လဲ.. ခုခ်က္ခ်င္း ငါ့ မ်က္စိေရွ႕က ထြက္သြား..”
“ေဖြးရယ္.. နင္ စိတ္ဆိုးေနမယ္မွန္း ငါ သိပါတယ္.. ငါ့ကို ၾကိဳက္သလို လုပ္ေလ ေနာ္.. ရက္ ထပ္တိုးေလဟာ ေနာ္.. ငါ့ကို အျပစ္ေပးမယ့္ရက္ ထပ္တိုးလိုက္.. ေနာ္..”
“ထြက္ သြားးး….. ခု ခ်က္ခ်င္း ထြက္သြားးးး….”

ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္၏ ပါးကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ရိုက္ဖို႔ ေဖြး ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့။ ခုေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာကို ခ်ာကနဲ လည္ထြက္သြားသည္ အထိ ေဖြး ရိုက္လိုက္မိသည္။ ပါးႏွစ္ခ်က္ ပိတ္ရိုက္ျပီးသည့္တိုင္ မိမိကို ဇြတ္အတင္း ေတာင္းပန္ေနသည့္ စူးရွ။ သည္အေျခေန ေရာက္မွေတာ့ ဘာ ထူးဦးမွာမို႔လဲ။ နင္ ငါ့ကို ေတာင္းပန္လိုက္ရံုနဲ႔ ငါ ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းက ေျပာင္းသြားမွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ လွည့္ျပန္မည့္ပံု မေပၚေသာ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေဖြး ဆက္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့။ သည္ထက္လည္း ပို ပါတ္သက္ရန္ စိတ္မရဲေတာ့။ မ်က္စိစံုမွိတ္ကာ နားႏွစ္ဘက္ကို ပိတ္ျပီး ေအာ္လိုက္မိသည္။ ဆိတ္ျငိမ္ရပ္ကြက္ ျဖစ္သည့္အျပင္ လမ္းေပၚတြင္လည္း အသြားအလာ ရွင္းေန၍သာ ေတာ္ေတာ့၏။ သူ႕ကို ေအာ္ထုတ္ရင္း ေခါင္းကို တအားၾကီး ရမ္းခါလိုက္မိသည္မို႔ ေဖြး အာရံုထဲ မိုက္ကနဲ ျဖစ္သြား၏။ ဘီယာ၏ အရွိန္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ရုတ္တရက္ ယိုင္သြားသည့္ ေဖြး လက္ေမာင္းကို စူးရွ ထိန္းကိုင္လိုက္သည္။

“ငါ့ အသားကို မထိနဲ႔..”
“ေဖြး.. နင္ ဘီယာေတြ ေသာက္ထားတာလား.. ဟုတ္လား..”
“နင့္ အလုပ္လား.. ငါ့ဘာငါ ဘာေသာက္ေသာက္ေပါ့.. နင္နဲ႔ငါ ဘာဆိုင္လို႔လည္း..”
“အာ.. လာ.. အိမ္ထဲသြားရေအာင္.. ေနာ္..”
“ေအာင္မာ.. အိမ္ထဲသြားရေအာင္ ဟုတ္လား.. ေျပာပံုက.. ေနစမ္းပါဦး.. နင္က ငါ့ကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ေျပာရေအာင္.. နင္က ဘာေကာင္မို႔လို႔လဲ စူးရွ.. ဟမ္.. ဒီအိမ္ကေရာ နင့္ အိမ္မို႔လို႔လား.. နင့္လို အိမ္မရွိရာမရွိ.. သူမ်ားအိမ္ ကပ္ေနရတဲ့ေကာင္က ငါ့ကို ဆရာလာလုပ္ေနတာလား.. ဟုတ္လား စူးရွ..”
“ေအးပါ.. ငါ မွားသြားပါတယ္ ေဖြးရယ္.. ဒါမယ့္ အိမ္ထဲေတာ့ သြားရေအာင္ေလ ေနာ္.. ျခံေပါက္၀ၾကီးမွာ မေကာင္းဘူးေလ..”
“နင္ ဘာေကာင္လဲ.. ဟမ္ စူးရွ.. နင္က ဘာေကာင္လဲ..”
“ငါက နင့္ ရဲ့ အျပစ္သားေလ ေနာ္.. နင္ ငါ့ကို ပိုင္တယ္.. ၾကိဳက္သလို လုပ္လို႔.. ခိုင္းခ်င္တာ ခိုင္းလို႔ ရတယ္ေလ ေနာ္..”
“ကြ်န္.. သိလား.. နင္က ငါ့ ကြ်န္..”
“အင္း အင္း.. ဟုတ္တယ္.. ငါက နင့္ ကြ်န္.. ငါ့ကို နင္ပိုင္တယ္.. ေက်နပ္ေနာ္ ေဖြး..”
“ငါ နင့္ကို သတ္ပစ္ခ်င္တယ္ စူးရွ.. သိလား..”
“ေဖြးရယ္..”
“………….”
“………...”
“လုပ္ဟာ.. သတ္ခ်င္သတ္.. နင္ ေက်နပ္တဲ့ထိ ငါ့ကို လုပ္ခ်င္တာလုပ္..”
“ေသခ်ာလား စူးရွ..”

ေဖြး မ်က္လံုးမ်ားကို ေမွးက်ဥ္းျပီး သူ႕ကို စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ မိမိကို ေတာင္းပန္ တိုးလွ်ိဳးေနသည့္ သူ႕ အၾကည့္မ်ားက မိမိထံမွ ခြင့္လႊတ္မႈ တစ္စံုတစ္ရာကို ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္စြာ ေမွ်ာ္လင့္ ေနသေယာင္။ ေဖြး ရင္ေတြ တဒိန္းဒိန္း တုန္လာရသည္။ နာက်င္မႈႏွင့္ ပီတိကို တစ္ထပ္တည္း ခံစားေနရသလို ျဖစ္ေန၏။ မထြက္သြားသင့္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ထြက္သြားခဲ့သူ၊ ခုတစ္ခါ ျပန္ေရာက္မလာသင့္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ေရာက္လာျပန္သည္။ ပါးစပ္မွ အၾကိမ္ၾကိမ္ ႏွင္ထုတ္ ေနမိေသာ္လည္း တကယ္တမ္း သူ ထြက္သြားမွာကို ေဖြး စိုးရိမ္မိသည္။ သည္တစ္ၾကိမ္ ထြက္သြားျပီးလွ်င္ မိမိတို႔ ဘယ္ေသာအခါမွ် ျပန္ဆံုႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေနရာ အခ်ိန္အခါႏွင့္ အေနအထား အားလံုးက မိမိ ဘက္မွာ မဟုတ္လား။ လူတစ္ေယာက္ တစ္သက္မွာ တစ္ခါ မိုက္ဖူးခဲ့ၾကစျမဲ ဆိုပါလွ်င္ ေဖြး ဘ၀ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ သည္လို မိုက္မဲသည့္ လုပ္ရပ္မ်ိဳး ေတြးေတာင္ မေတြးခဲ့ဖူးပါ။

ႏွစ္ဦးသား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရပ္ေနမိသည္မွာ လက္တစ္ကမ္း အကြာ။ အခ်ိန္အားျဖင့္လည္း မနက္ေစာေစာ၏ ေန၀န္းနီက ခြန္အား ျပည့္ရံုမက၊ အေတာ္အတန္ပင္ အပူရွိန္ ျမင့္လာျပီ။ စကၠန္႔မ်ားႏွင့္ အျပိဳင္ ကုန္ဆံုးသြားေသာ အသက္ရႈသံ ႏွစ္ခုက လြန္သြားျပီးတိုင္း အသစ္အသစ္ ျပန္ျဖစ္ေန၏။ သူ႕မ်က္လံုးမ်ားက ရီေ၀ ေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို တင္းတင္းေစ့ရင္း မိမိ မ်က္ႏွာကို ေမွ်ာ္လင့္တၾကီး စိုက္ၾကည့္ေန၏။ ျမင့္တက္လာသည့္ ပါတ္၀န္းက်င္ အပူရွိန္ႏွင့္အတူ ႏွလံုးသား အတြင္းမွ အာသီသ အခ်ဳိ႕၏ ေလာင္ျမိဳက္မႈကလည္း တရိပ္ရိပ္ ျမင့္တက္လာသည္။ အကယ္၍မ်ား ႏွင္းေဖြးေဖြး ဆိုေသာ မိမိသည္ မနက္ျဖန္မွ စ၍ က်န္ေသာ ဘ၀ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ကို သမီးလိမၼာ၊ ဇနီးလိမၼာ တစ္ဦးအျဖစ္ အသက္ထက္ဆံုးရပ္တည္သြားပါမည္ဟု ကတိျပဳႏိုင္မည္ဆိုပါလွ်င္ သည္ တစ္ေန႔ေလး ကိုေတာ့ျဖင့္..။

“အခု ဒီအိမ္ထဲကို ေရာက္ေနတာ နင့္သေဘာနဲ႔ နင္ေနာ္ စူးရွ..”
“………..”
“ငါ ေပးမယ့္ အျပစ္ကို ခံႏိုင္ရည္ မရွိေလာက္ဘူးထင္ရင္ ခုကတည္းက ျပန္လို႔ရတယ္..”
“………….”
“ေနာက္တစ္ခု ငါ ေျပာထားဦးမယ္.. ဒီေန႔ နင့္ကို ငါ ေပးမယ့္ အျပစ္က နင့္ အတိတ္နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး စူးရွ.. နင့္ကိုငါ ပိုင္ထားျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငါ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ မရဘဲ နင္ ေပ်ာက္သြားလို႔..”
“အဲ့ကိစၥ.. ငါ ရွင္းျပ..”
“မလိုဘူး.. ငါနင့္ဆီက ဘာ ကြန္ပလိမ္းမွ မလိုခ်င္ဘူး စူးရွ.. မေက်နပ္ရင္ ျပန္ ခု ခ်က္ခ်င္း..”

တကယ္လည္း ေဖြး ဘာမွ မသိခ်င္ေတာ့ပါ။ သိလို႔လည္း ထူးလာစရာ ဘာမွ မရွိျပီ မဟုတ္ပါလား။ စူးရွ ၾကည့္ရတာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ ဟူေသာ စကားကို အေတာ္ေလး ခံရခက္ပံုေပၚသည္။ ေဖြးက ျပန္ ဟု ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ သူ႕ပံုစံက ျပာျပာသလဲ ျဖစ္သြားေတာ့၏။ ခုလည္း ေဖြး အခန္းထဲတြင္ လက္ေနာက္ျပန္ပစ္၍ မတ္တပ္ရပ္ေနသည္။ တကယ္ပဲ ဆရာမတစ္ဦး၏ ေရွ႕တြင္ အျပစ္ခံယူေတာ့မည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးႏွင့္ တူေန၏။ သို႔ေသာ္ မတူသည္က သည္ ေက်ာင္းသားသည္ ဆရာမ၏ အျပစ္ေပးမႈကိုသာ အလိုရွိျပီး ထြက္သြားေတာ့ ဟူေသာ စကားကို မၾကားရဲျခင္းပင္။

“ဒူးေထာက္ ထိုင္ စူးရွ.. နင့္ကို ဘယ္လို အျပစ္မ်ိဳး ေပးရမလဲ ဆိုတာ ငါ စဥ္းစားဦးမယ္..”
“………”

စူးရွ ရင္ထဲမွ သက္ျပင္းခ်လိုက္ေသာ္လည္း အသံ မထြက္ရဲ။ မေက်နပ္လွ်င္ ထြက္သြား ဟူသည့္ စကားၾကီးကို သူ အင္မတန္ေၾကာက္ပါသည္။ သခင္မ၏ အမိန္႔ အတိုင္း ဒူးေထာက္လွ်က္ ထိုင္လိုက္သည္။ စိတ္ထဲမွလည္း လႈပ္ရွားတုန္ရီ ေနမိ၏။ ေဖြး သူ႕ကို ဘာမ်ား လုပ္ခိုင္းဦးမည္ မသိ။ ႏူးညံ့ ၀င္းမြတ္ေနေသာ ေျခေထာက္လွလွေလးမ်ားကို သူ လြမ္းသည္။ သူမ အလိုမက်တိုင္း စက္ေသနတ္ပစ္သလို စကားမ်ား နင့္သီးေအာင္ ေျပာတတ္သည့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လြမ္းသည္။ ေနာက္ဆံုး သူမ ေပးခဲ့သည့္ အဘိုးတန္ ဆုလဒ္ ကေလး၏ ပိုင္ရွင္၊ တနည္း ဆိုရလွ်င္ သူ႕ အေသြးအသား၊ သူ႕ အာရံု အားလံုးကို လႈွံ႕ေဆာ္ႏိုင္စြမ္းသည့္ သခင္မ၏ ကိုယ္ေပၚမွ အစိတ္ အပိုင္းေလးကို လြမ္းသည္။ ဒူးေထာက္ ထိုင္ေနသည့္ မိမိေရွ႕တြင္ ေခါက္တုန္႔ ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသည့္ သူမ။ ဒူးဖံုးရံု အိမ္ေနရင္း ဂါ၀န္ေလးေအာက္မွ ေျခသလံုးလွလွေလးေတြက စင္းျပီး ေခ်ာမြတ္ေန၏။ ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားတြင္ စေတာ္ဘယ္ရီသီး ပံုေလးေတြ ေဖာ္ထားသည္။ ေကာ့ညႊတ္ေနသည့္ ေျခမေလးကလည္း ကိုက္စားခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ဘို႔ ေကာင္းေန၏။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ သူမ ေျခေထာက္ လွလွေလးမ်ားကို တစ္ေနကုန္ေအာင္ ငံုထားလိုက္ခ်င္ပါေတာ့သည္။

ဒူးေထာက္လွ်က္ ေခါင္းငံု႔ ထိုင္ေနသည့္ စူးရွကို မ်က္လံုးေထာင့္ကပ္ကာ ၾကည့္လိုက္၏။ မိမိေျခေထာက္ေလးမ်ားကို တရႈိက္မက္မက္ ငံု႔ၾကည့္ေနသည့္ စူးရွ။ ေဖြးစိတ္ထဲတြင္ ေဖာ္မျပႏိုင္ေသာ ခံစားခ်က္မ်ား ေရာေထြး ရႈပ္ပြေနသည္။ အလိုဆႏၵမ်ားကလည္း တစ္ခုတည္းမက ျဖစ္ေန၏။ တထိတ္ထိတ္ ခုန္ေနသည့္ ရင္ကို ျငိမ္ေအာင္ ထိန္းလိုက္သည္။ ဂေယာက္ဂယက္ ျဖစ္ေနသည့္ အာရံုတို႔ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ စုစည္းလိုက္၏။ မိမိက အားရပါးရ ငိုျပီးေသာ္လည္း ဟိုေနရာေလးက ခုမွ မ်က္ရည္ ၀ဲလာေနသည္။

အရင္ဆံုး နင့္ကိုငါ အျပစ္ေပးရမယ္ စူးရွ.. သခင့္ အမိန္႔ မရဘဲ ထြက္သြားတဲ့ ကြ်န္တစ္ေကာင္ကို အျပစ္ေပးရမယ္.. နာနာေလး ဆံုးမ ေပးရမယ္.. ေနာက္ထပ္ ဒီအျပစ္မ်ိဳး မလုပ္ရဲေအာင္.. ဟင့္အင္း မဟုတ္ဘူး.. ေနာက္ထပ္ဆိုတာက နင္နဲ႔ ငါ့ၾကားမွာ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး.. ဒီေတာ့ နင့္ကိုငါ တစ္သက္ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ခံစားမႈေတြ ဒီတစ္ရက္တည္း အျပီးေပးမယ္..

“လံုး၀ မလႈပ္နဲ႔ေနာ္.. ငါ ျပန္လာခဲ့မယ္..”

ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာျပီး ဧည့္ခန္းဆီ ထြက္လာခဲ့သည္။ ပန္းအိုးတင္ထားသည့္ ဆိုဒ္ေတဘယ္လ္ ေလး နေဘးတြင္ ေစာေစာက အဲကြန္းအဖြဲ႕ လာထားသြားသည့္ ပစၥည္းမ်ား ရွိေန၏။ မီးၾကိဳးတပ္ဆင္ရာတြင္ သံုးသည့္ ထရန္းကင္းျပား ျဖဴျဖဴေလးတစ္ခုကို အစည္းထဲမွ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ ေလးေထာင့္ ပိုက္လို ျဖစ္ေနသည့္ ထရန္းကင္းျပားေလးကို ကိုင္ျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ သြားကာ မိမိလိုေသာ အရွည္ရေအာင္ ကပ္ေၾကးျဖင့္ ညွပ္လိုက္၏။ ေလးေထာင့္ ပိုက္ပံုစံမွ ႏွစ္ ျခမ္း ဆြဲခြာလိုက္ေတာ့ ေစာင္းေလးႏွစ္ဘက္ ေပၚလာသည္။ ေဖြး စိတ္ေတြ လႈပ္ရွား ျမန္ဆန္လာ၏။ ေလထဲတြင္ တစ္ခ်က္ လႊဲၾကည့္လိုက္သည္။ ဒီအျပားနဲ႔ သူ႕ေက်ာေပၚကို.. အိုးး.. ေကာင္းတယ္.. ေစာင္းႏွစ္ဘက္ ပါေနေတာ့ တစ္ခ်က္ရိုက္ရင္ အရႈိးရာ ႏွစ္ေၾကာင္း.. သိပ္ေကာင္းတဲ့ ငါ့ အၾကံပဲ..။

စိတ္ၾကိဳက္ လက္နက္ ရျပီမို႔ မီးဖိုခန္း အတြင္း မ်က္လံုးေ၀့ ၾကည့္လိုက္ေသးသည္။ စတိုဘီဒိုေလးထဲမွ သားေရၾကိဳး ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္လိုက္၏။ ထိပ္ႏွစ္ဘက္တြင္ သံခ်ိတ္ေကာက္ေလးမ်ား ပါသည့္ သားေရၾကိဳးမ်ား။ မိုးရြာသည့္ေနမ်ားတြင္ အိမ္ခန္းအတြင္း အ၀တ္လွန္းရန္ သံုးသည့္ သည္ၾကိဳးေလးမ်ားက ေဖြး အတြက္ အသံုးတည့္ သြားျပန္သည္။ ေနာက္ဆံုး သူမ ထုတ္ယူလိုက္သည့္ အရာက စာအုပ္ခ်ဳပ္ရာတြင္ အသံုးျပဳသည့္ အ၀တ္တိပ္(ပ္) အၾကီးၾကီးတစ္ခု။ ႏွစ္လက္မ အျပားေလာက္ရွိသည့္ သည္တိပ္(ပ္)က ေမႊး ၏ စာအုပ္မ်ားခ်ဳပ္ရာတြင္ သံုးသည္။ ယခုေတာ့ ကြ်န္ေကာင္ေလးကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဘို႔ သံုးမည္။ လိုအပ္မည္ထင္သည့္ ပစၥည္းမ်ား ယူလာျပီး အိပ္ခန္းထဲ ျပန္၀င္ခဲ့သည္။ စိတ္လႈပ္ရွားတုန္ရီေနေသာ္လည္း မိမိ စိတ္ကူးမ်ားကို ေက်နပ္အားရေနမိသည့္ စိတ္ေၾကာင့္ လူက အတိုင္းမသိ ေပ်ာ္ေနမိ၏။ အိပ္ခန္းထဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေထာက္ထားသည့္ ဒူးေပၚ လက္ေလးတင္ကာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ေနသည့္ ကြ်န္ကေလးက မိမိကို ေခါင္းလွည့္ေမာ့ၾကည့္သည္။ လက္ထဲမွ ပစၥည္းမ်ားကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး ပါးစပ္ ဟ သြား၏။

“ခြ်တ္ နင့္ အက်ီ..”
“အြန္..”
“လာျပန္ျပီလား သည္ အြန္.. နင္ နားပင္းေနလား.. ခြ်တ္ အက်ီ..”

နားနား ကပ္ကာ အက်ယ္ၾကီး ေအာ္ေျပာလိုက္သည့္ ေဖြး အသံလႈိင္းက နားစည္ကို စူးကနဲ လာရိုက္သည္။ စူးရွ ေက်ာထဲ စိမ့္တက္လာ၏။ အသံက်ယ္က်ယ္ စူးစူးေၾကာင့္လား.. မီးေတာက္ေနသည့္ သူမ မ်က္၀န္းမ်ားေၾကာင့္လား.. ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သခင္မ အလိုက် အစြမ္းကုန္လိုက္ေလ်ာဘို႔ ဆံုးျဖတ္ထားျပီ မဟုတ္ပါလား။ ရွပ္အက်ီ က်ယ္သီးမ်ားကို တစ္လံုးခ်င္း ျဖဳတ္ရင္း တကိုယ္လံုး ရွိန္းတိန္းဖိန္းတိန္း ျဖစ္လာသည္။ မိမိဘ၀၏ ပထမဆံုး အမိန္႔သံမ်ား၊ အရင့္အရင္ ၾကားရဖူးသည္ထက္ အဆ မ်ားစြာ ျပတ္သား လြန္းသည့္ သည္အမိန္႔သံမ်ားေအာက္တြင္ ေဆးမိေနသူ လူတစ္ေယာက္လို ေစညႊန္သမွ် နာခံေနမိသည္။ ကိုယ္အေပၚပိုင္း ဗလာ ျဖစ္သြားေသာ သူ႕ေရွ႕တြင္ သူမ ရပ္ေန၏။ သိပ္လွျပီး သူ႕အတြက္ လန္႔စရာေကာင္းေသာ မိန္းကေလး။ သူ႕မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ထူအန္းျပီး ေပါက္ထြက္မတတ္ ပူေလာင္ေနသည္။ နထင္ေၾကာမ်ား တင္းေနေအာင္ ေထာင္တက္လာသလို ပုဆိုးေအာက္ အတြင္းခံထဲမွ ညီေတာ္ေမာင္လည္း အေၾကာေပါင္း တစ္ေထာင္စိမ့္တက္ကာ ရုန္းကန္ စ ျပဳလာ၏။

အခန္းထဲ ျပန္၀င္လာသည့္ ေဖြးကို စူးရွ ေငးၾကည့္မိသည္။ လက္ထဲတြင္ ပါလာသည့္ ပစၥည္းမ်ားက ဘာအတြက္မွန္း စဥ္းစားမရ။ စံုစီနဖာ ပစၥည္းမ်ားကို ကုတင္ေပၚတင္ျပီး စားပြဲေပၚမွ ဘီယာဗူးဆီ လက္လွမ္းလိုက္သည့္ သခင္မ ေဖြး။ သူမ စိတ္ေတြ ေပါက္ကြဲျပင္းထန္ေနမွန္း သိသာလြန္းေနသည္။ ဘီယာေတြ နင္းကန္ ေသာက္ေနမယ့္အစား ငါ့ကိုသာ ရိုက္သတ္လိုက္ပါေတာ့ ဟု လွမ္းေျပာရန္ စိတ္ကူးမိ၏။ သို႕ေသာ္ မိမိ ေျပာလိုက္ပါမွ နင့္ အလုပ္လား.. နင္က ဘာေကာင္မို႔လဲ.. မေက်နပ္ရင္ ျပန္ ခုခ်က္ခ်င္း.. ဤႏွယ္ စကားမ်ားသာ ၾကားရမည္မို႔ ဒူးေထာက္လွ်က္ပဲ တိတ္ဆိတ္စြာ ထိုင္ေနရေတာ့သည္။

“ထ စမ္း..” သခင္မက လက္ထဲမွ ထရန္းကင္းျပားႏွင့္ မိမိေက်ာျပင္ကို ရႊပ္ကနဲ ရိုက္ရင္း အမိန္႔ေပး၏။ ရိုက္ခ်က္က သိပ္မျပင္း။ ေယာက်ၤားေလး တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ သည္ရိုက္ခ်က္ အားေလာက္က နာက်ဥ္မႈလည္း စိုးစဥ္းမွ် မျဖစ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ထင္မထားမိသည့္ အျပဳအမူမို႔ စူးရွ လန္႔သြားမိသည္။ အသံမထြက္ေအာင္ အံက်ိတ္၍ သက္ျပင္းခ်မိ၏။ သည္ေန႔အဘို႔ေတာ့ ႏြားတစ္ေကာင္လို ၾကိမ္တို႔ျပီး အခိုင္းခံရဖြယ္ ရသည္။ ေဖြး ရိုက္ခ်က္က ထိရံု သာသာမို႔ စူးရွ မည္သို႔မွ် ျဖစ္မသြား။ ၾကည့္ရတာ သည္တုတ္က မနာဘူးထင္တယ္.. ငါပဲ အားေပ်ာ့ေနလို႔လား.. တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ရဲေဆး တင္ထားတဲ့ ဘီယာကလည္း အလကားပါပဲလား.. ငါ ဘာလို႔ လက္တြန္႔ေနမိပါလိမ့္..။ မိမိအေပၚ တင္ေနသည့္ ေဒါသျဖစ္စရာ ကိစၥမ်ားကို ျပန္ေတြးသည္။ ေနာက္ထပ္ မရႏိုင္ေတာ့သည့္ အခြင့္အေရးကို အလကား ျဖစ္မခံႏိုင္။ လက္ထဲမွ ဘီယာ လက္က်န္ကို ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။ ပူေလာင္ခါးသီးမႈမ်ား ရင္ထဲစီး၀င္သြား၏။ ဘီယာဗူးခြံကို ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ေမႊးပြေကာ္ေဇာမ်ားေၾကာင့္ ဗူးခြံက သိပ္ေ၀းေ၀းသို႔ လိမ့္မသြား။ ႏွဖူးေပၚရွိ ဆံစတို႔ကို သပ္တင္ျပီး အမိန္႔ေပးရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ငါ တြန္႔ဆုတ္ မေနေတာ့ဘူး စူးရွ.. ခုခ်ိန္က ငါ့ဘ၀အတြက္ ထင္ရာျမင္ရာ လုပ္ခြင့္ရဘို႔ ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရး မို႔လို႔ေလ..

“ပုဆိုး ခြ်တ္ခ်လိုက္..”
“ဟမ္..”
“ေတာက္..”
“…….”
“စူးရွ.. ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္..”

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေရွ႕တြင္ ကိုယ္အေပၚပိုင္း ဗလာက်င္းလွ်က္ ရပ္ေနရသည္ကပင္ သူ႕အတြက္ ထူထူပူပူ ႏိုင္လွျပီ။ ပုဆိုးခြ်တ္လိုက္လွ်င္ အတြင္းခံေအာက္မွ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ခံုးထေနသည့္ ေကာင္ၾကီးကို သူမ ျမင္သြားေတာ့မည္။ ခိုင္းသည့္အတိုင္း မလုပ္ျပန္လွ်င္လည္း ထြက္သြားဟု ႏွင္ထုတ္ဦးမည္မို႔ အတြန္႔ မတက္ရဲျပန္။ ေအးစိမ့္ေနသည့္ အဲကြန္းခန္းထဲတြင္ ေခြ်းစို႔ေနရသည့္ မိမိ အျဖစ္က ရယ္ရမလို ငိုရမလို။ သူမ မ်က္ႏွာကို ခပ္ေငးေငး ၾကည့္မိေတာ့ အေရာင္ေတာက္ေနသည့္ မ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္ ဆံုသည္။ သည္အၾကည့္၊ သည္မ်က္ႏွာထားကို ျမင္လွ်င္ ေဆးမိသူတစ္ဦးလို ေမ့ေမာ သြားတတ္သည့္ မိမိစိတ္ကို မိမိကိုယ္တိုင္ နားမလည္။ ပုဆိုး ခါးပံုစကို ဆြဲျဖဳတ္လိုက္ေသာ္လည္း လက္ထဲမွ ရုတ္တရက္ လႊတ္မခ်ျဖစ္ေသး။ မ်က္ႏွာေပၚမွ ေခြ်းမ်ားကို ပုဆိုးႏွင့္ သုတ္ရင္း ခ်ည္တံု ခ်တံု ျဖစ္ေနသည့္ သူ႕ကို ေမႊး စိတ္မရွည္ေတာ့။

“စူးရွ.. နင္ ငါ့အခ်ိန္ေတြကို တမင္ လာျဖဳန္းေနတာလား ဟုတ္လား..”
“အာ.. မ မဟုတ္ပါဘူး..”
“မဟုတ္ရင္ ခြ်တ္ ခုခ်က္ခ်င္း.. ရွက္သလိုရြံ႕သလို လာလုပ္မေနနဲ႔.. သူမ်ားရည္းစားကို လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခဲ့တုန္းက နင့္မွာ ေ_ာက္ရွက္ ရွိခဲ့လို႔လား..”

မ်က္လံုးမ်ားကို စိုက္ၾကည့္ကာ တလစပ္ ေျပာခ်လိုက္သည့္ သူမ စကားတို႔က သူ႕ရင္ကို နင့္ကနဲ ရိုက္ခတ္သြားသည္။ လူတစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္း ထ သြား၏။ ဟုတ္သားပဲ.. ငါက မေကာင္းတဲ့ေကာင္.. သည္ အျပစ္ေကြ်းကို ေက်ေအာင္ မဆပ္ႏိုင္မခ်င္း ငါ့ရင္ထဲက စကားကို ေဖြးသိေအာင္ ငါ မေျပာရဲဘူး.. ဒီေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ငါ လုပ္သင့္တာက သူ႕ပါးစပ္ကေန ငါ့အျပစ္ကို ခြင့္လႊတ္ျပီ လို႔ ေျပာလာတဲ့အထိ သူေက်နပ္ေအာင္ ေနေပးဘို႔ပဲမဟုတ္လား..။ မ်က္စိ စံုမွိတ္ျပီး လက္ထဲမွ ပုဆိုးကို လႊတ္ခ်လိုက္သည္။ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ ေအာက္မွ ညီေတာ္ေမာင္ ဗလျပေနပံုက ျမင္လို႔ပင္မေကာင္း။ ခံုးေက်ာ္တံတားၾကီးတစ္ခုလို ခံုးထ ေနသည့္ ထိုေနရာကို လက္၀ါးႏွင့္ အုပ္ကာ ကာထားမိသည္။ ေဖြး မ်က္ႏွာေလးကို မရဲတရဲ ခိုးၾကည့္ေတာ့ ပန္းဆီေရာင္ သမ္းေနသည့္ သခင္မ၊ မ်က္လံုးမ်ားေမွးစင္းကာ သူ႕ကို ၾကည့္ေန၏။ ခပ္မဲ့မဲ့ အျပံဳးကို မထိတထိ ျပံဳးရင္း သူ႕အနား ကပ္လာသည္။ လက္ထဲမွ တုတ္ျဖင့္ ေပါင္လည္ကို ျဖန္းကနဲ ရိုက္၏။ သည္တစ္ၾကိမ္ေတာ့ ပထမတစ္ခ်က္ထက္ အားစိုက္လိုက္ပံုေပၚသည္။ ထရန္းကင္းျပား၏ ေစာင္းႏွစ္ဘက္ေၾကာင့္ ေရွ႕ဘက္ ေပါင္အလည္တြင္ အနီေရာင္ မ်ဥ္းေၾကာင္းေလးႏွစ္ခု ခပ္ေရးေရး ေပၚလာသည္။ ငယ္ပါကို လက္၀ါးႏွစ္ဘက္ျဖင့္ အုပ္ရင္း သူ ဒူးတုန္ လာမိသည္။ အရိုက္ခံရတာက အနည္းငယ္ နာသည္ ဆိုရံုသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမ ရိုက္ခ်က္၊ သည့္ထက္မ်ား အေပၚသို႔ ေရႊ႕လာပါလွ်င္ ျပႆနာ..။ ေနာက္တစ္ခ်က္ ထပ္ရိုက္သည္။ ပထမ ေနရာကိုတိတိက်က် ထပ္ရိုက္လိုက္ျခင္းမို႔ နည္းနည္း ပိုနာသြားသလို အရႈိးရာေလးလည္း ပို ထင္လာသည္။ စူးရွ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလည္း ဆတ္ကနဲ တြန္႔သြားမိသည္။

“ဘာ တြန္႔တာလဲ.. နင္ေယာက်ၤား မဟုတ္ဘူးလား..”
“ဟူးးး…”
“ေနာက္ ဆုတ္..”

သည္စကားကိုေျပာရင္း တစ္ခ်က္ ထပ္ရိုက္သည္။ စူးရွ တျဖည္းျဖည္း လန္႔လာျပီ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေဖြး မ်က္၀န္းမ်ားတြင္ ျမင္ေနက် အရွိန္အ၀ါတစ္ခုက ပတ္၀န္းက်င္မွ ေနမင္း၏ အပူရွိန္လို ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္လာေသာေၾကာင့္ပင္။ ေျခတစ္လွမ္း ေနာက္ဆုတ္လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက ကြ်တ္က်ခဲ့သည့္ ပုဆိုးက မိမိေရွ႕တြင္ ကြင္းလိုက္ပံုလ််က္ ျဖစ္သြားသည္။ ေဖြးက ထိုပုဆိုးကို ေျခေထာက္ လွလွေလးႏွင့္ ကန္ထုတ္လိုက္၏။ ခြ်တ္ခ်ထားသည့္ အက်ီႏွင့္ ေရာျပီး ေျခေထာက္ႏွင့္ စိတ္ၾကိဳက္ နင္းေခ်သည္။ ထို႔ေနာက္မွ အခန္းေထာင့္သို႔ ေျခႏွင့္ ကန္ထုတ္လိုက္၏။ လံုးေထြး ေက်မြေနေသာ မိမိအက်ီႏွင့္ ပုဆိုး အျဖစ္က မိမိကဲ့သို႔ပင္ သနားစရာ ေကာင္းေနေတာ့သည္။ အတြင္းခံေအာက္မွ ဟိုေကာင္ၾကီးကေတာ့ ေဒါသတၾကီး ျဖစ္ေနျပီ။ လႈိက္တက္လာေသာ ရမၼက္ေဇာတို႔ကို မနည္းခ်ိဳးႏွိမ္ခ်ေနရ၏။ မင္း ဗလျပခ်င္ေနတာ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး ငါ့ေကာင္.. ဟိုက သိသြားရင္ သူ႕ၾကည့္ျပီး ေတာင္လာရမလားဆိုျပီး ကပ္ေၾကးနဲ႔ ညွပ္ပစ္မွ ငါ မ်ိဳးကန္း ေနမယ္ကြ..။ သည္လို ေတြးလိုက္မိကာမွပင္ ညီေတာ္ေမာင္က အတြင္းခံေအာက္မွေန၍ အဆတိုးကာ အတြန္႔ တက္ျပေနေတာ့သည္။

“နင့္ လက္ေတြ ေနာက္ပစ္ စမ္း..”
“အာ.. ေဖြး.. ဟို..”

ရႊမ္းးးးးးးးး

“ရွီးး.. အင္း အင္းပါ..”

ခပ္ျပင္းျပင္းရိုက္ခ်က္က မိမိ စိုးရိမ္တၾကီး အုပ္ကာထားမိသည့္ ေနရာတည့္တည့္။ လက္ဖမိုး ႏွစ္ဘက္သာ ခံမေနပါလွ်င္ ဘ၀က မေတြးရဲစရာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သခင္မ အလိုက် လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေနာက္ပစ္လိုက္ရ၏။ ဟင္းလင္း ပြင့္သြားေသာ ဟိုဟာၾကီးက အတြင္းခံ ျပဲထြက္မတတ္ ေဖာင္းကားေနသည္။ ေယာက်ၤား ပီသလြန္းေသာ မိမိ ငယ္ပါၾကီးအတြက္ ဂုဏ္ယူရမည့္အစား ရွက္စိတ္မ်ား တနင့္တပိုး ၀င္လာေတာ့သည္။ စမာန္ထျပီးလွ်င္ အတန္အသင့္ အာရံုေျပာင္းရံုမွ်ျဖင့္ ျပန္မက်တတ္သည့္ သည္ေကာင္ၾကီး ထရန္းကင္းျပားနဲ႔ပဲ ေတြ႕မလား.. ကပ္ေၾကးနဲ႔ပဲ အညွပ္ ခံရမလား.. ေဖြး သည္ေလာက္ေတာ့ မရက္စက္ေလာက္ပါဘူး.. သူ လုပ္သမွ် ငါ မျငင္းဘဲ နာခံရင္ အဆင္ေျပမွာပါ..။ ဂေယာက္ဂယက္ ျဖစ္ေနသည့္ အေတြးတို႔ျဖင့္ နာသြားေသာလက္ဖမိုးကို တင္ပါးႏွင့္ ပြတ္ေနမိသည္။

“အဲ့ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေနာက္ျပန္ ယွက္လိုက္..”
“…………”
“အဲ့လို မဟုတ္ဘူး.. တံေတာင္ဆစ္ကို ျပန္ကိုင္..ေနာက္ျပန္ လက္ပိုက္ ခိုင္းတာဟဲ့ ငတံုးရဲ့..”
“……….”
“အင္း.. ဟုတ္ျပီ အဲ့လို..”

ေျပာျပီး ကုတင္ဆီသို႔ လွည့္သြားကာ တုတ္ကို ကုတင္ေပၚတင္၏။ မိမိဘက္ ျပန္လွည့္လိုက္ေတာ့ သူမ လက္ထဲတြင္ တိပ္(ပ္) တစ္ေခြႏွင့္ ကပ္ေၾကး ပါလာသည္။ ဘုရား ဘုရား.. ငါ ထင္တာ မဟုတ္ပါေစနဲ႔..။ စူးရွတစ္ေယာက္ ေဇာေခြ်းမ်ား သိသိသာသာ ထြက္လာေတာ့သည္။ စိတ္ထဲတြင္ တထိတ္ထိတ္ႏွင့္မို႔ အသက္ပင္ ျပင္းျပင္း မရႈရဲ။ တည္ျငိမ္စြာ လႈပ္ရွားေနသည့္ သခင္ေလး ၏ ေျခလွမ္းမ်ား မိမိိေနာက္ဘက္ဆီ ေရာက္လာသည္။ ေလပူတစ္ခ်က္ ဟူးကနဲ မႈတ္ထုတ္ရင္း မ်က္လံုးမ်ားကို စံုမွိတ္ထားလိုက္ေတာ့၏။

က်စ္လစ္သန္စြမ္းေသာ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္၏ အ၀တ္မဲ့ ခႏၶာကိုယ္က ေဖြးစိတ္တို႔ကို တစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္လာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ေနသည္။ ေနာက္ျပန္ပိုက္ထားသည့္ သူ႕လက္ဖ်ံႏွစ္ခုကို တိပ္(ပ္)ႏွင့္ တစ္ရစ္ခ်င္း ပတ္ပစ္လိုက္၏။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ျပီး မိမိလုပ္သမွ် ျငိမ္ခံေနသည့္ စူးရွ ပံုစံက အရုပ္ေလးတစ္ရုပ္ႏွင့္ တူေနသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းသည္က သည့္အရုပ္ေလး၏ ႏွလံုးခုန္သံမ်ားတြင္ ရမၼက္ေဇာတို႔ လႈိက္ဆူေနျခင္းပင္။ တိပ္(ပ္) ကပ္ထားသည့္ အေပၚမွ ထပ္၍တစ္ခါ သားေရၾကိဳးႏွင့္ ပတ္လိုက္ေသးသည္။ ၾကိဳးအစြန္းႏွစ္ဘက္ရွိ သံခ်ိတ္ေကာက္ေလးႏွစ္ဘက္ကို ခ်ိတ္လိုက္ျပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ မိမိ စိတ္ၾကိဳက္ အေနအထား ေရာက္သြားျပီ ျဖစ္၏။ ဘီဒိုထဲမွ အနက္ေရာင္ ေခါင္းစည္း ပု၀ါေလးကို ထုတ္ျပီး သူ႕မ်က္လံုးမ်ားကို စည္းေႏွာင္လိုက္သည္။ မိမိထက္ ေခါင္းတစ္လံုးနီးပါး အရပ္ျမင့္သူမို႔ လုပ္ရတာ သိပ္ေတာ့မလြယ္။ သို႕ေသာ္ ခဏအတြင္းမွာပင္ စူးရွ ဆိုေသာ ေကာင္ကေလးသည္ မိမိလိုခ်င္သည့္ မ်က္စိမွိတ္ၾကိဳးတုပ္ ခံထားရေသာ အျပစ္သားကေလး ျဖစ္သြားေတာ့၏။

“နင့္ အျပစ္ နင္ သိတယ္ေနာ္ စူးရွ..”
“…….” စူးရွ ေခါင္း ျငိမ့္ျပသည္။
“ငါ နင့္ကို ဆယ္ခ်က္ တိတိ ရိုက္မယ္..”
“သေဘာပါ ေဖြး.. ၾကိဳက္သလို လုပ္ပါ..”
“ဒူး ျပန္ေထာက္..”

အမိန္႔သံတစ္ခ်က္ေပးရင္း တံေခါက္ေကြးကို ေျဖာင္းကနဲ ရိုက္ခ်လိုက္၏။ စူးရွ အံက်ိတ္ခံရင္း ခ်က္ခ်င္း ဒူးေထာက္ေပးသည္။

“၁..”
“အ..”
“ဘာ အ လဲ.. နင္ ေယာက်ၤား မဟုတ္ဘူးလား..”
“ဟူးး..”
“၂..”
“ရွီးး..”
“၃..”
“၄..”
“အင့္..”
“နင္ ဘာေကာင္လဲ ဟမ္ စူးရွ.. သည္ တုတ္က ဘယ္ေလာက္မွ မနာဘူး.. ေ_ာက္ပိုေတြ လာလုပ္ေနတယ္ ဟုတ္လား.. နင့္ အသံက ငါ့ကို စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္တယ္.. ေနဦး ဒီေလာက္ေတာင္ အသံထြက္ခ်င္တဲ့ေကာင္ နင့္ပါးစပ္ကို ဆို႔ထားမယ္..”

သူမ ရိုက္ခ်က္မ်ားက ျပင္းထန္သလို ေနရာလည္း ေရြ႕မသြား။ ေက်ာျပင္ တစ္ေနရာတည္းကို အားထည့္၍ လႊဲရိုက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ မိမိ ဘ၀တြင္ မွတ္မိသေလာက္ အရြယ္မွ စ၍ တစ္ၾကိမ္မွ် ဤသို႔ အရိုက္ မခံရစဖူး။ ယခုလည္း နာလြန္း၍ ေအာ္ညည္းမိျခင္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ေလသံသဲ့သဲ့မွ် ထြက္မိသည္ကိုပင္ ၾကံဖန္ အမ်က္ရွေနသည့္ သခင္မေလးက သူ႕ပါးစပ္ကို ဆို႕ထားမည္ ဆိုျပီး ဘာေတြ လုပ္ေနသည္မသိ။ မ်က္လံုးမ်ားကလည္း အ၀တ္မည္းႏွင့္ ၾကပ္ေနေအာင္ အစည္းခံထားသည္။ အာရံုထဲတြင္ ျပာသြားလိုက္ လင္းသြားလိုက္ႏွင့္ ဒုကၡ မ်ိဳး စံုေနေတာ့၏။ စကၠန္႔ အနည္းငယ္မွ် အၾကာတြင္ မိမိ ပါးစပ္ထဲသို႔ တစ္စံုတစ္ရာ ထိုးထည့္ျခင္း ခံလိုက္ရသည္။ အေၾကာေပါင္းတစ္ေထာင့္ စိမ့္တက္သြားျပီး လူက ဓာတ္လိုက္သလို တုန္ရီလာေတာ့၏။ ေအာက္ မွ အငယ္ေကာင္လည္း ဆီးခံုေၾကာမ်ား ေအာင့္တက္လာသည့္အထိ မာေတာင္ တင္းထန္လာေတာ့၏။ အသက္ျပင္းျပင္း ရႈလိုက္ေတာ့ မိမိယစ္မူးတြယ္တာရသည့္ အီခ်ိဳခ်ိဳရနံ႕ေလးက ၀မ္းေခါင္းထဲအထိ လိႈက္ဆင္းသြားသည္။ ခ်စ္၀တ္ရည္တို႔ႏွင့္ ကိုယ္ရနံ႔ ေႏြးေႏြးေလး ေရာယွက္ေနသည့္ ပင္တီ အနံ႔။

သခင္မေဖြး တစ္ေယာက္ ကြ်န္ေကာင္ေလး၏ ပါးစပ္ကို သူမ၀တ္ထားသည့္ ပင္တီ ေလာေလာလတ္လတ္ ခြ်တ္ကာ ဆို႔လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ထပ္ ရိုက္ခ်က္မ်ား နာသည္ မနာသည္ ခံစားႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့။ တစ္ခ်က္ရိုက္လိုက္တိုင္း အသက္ ျပင္းျပင္း ရႈသြင္းမိသည္။ အသက္ရႈလိုက္တိုင္း ပင္တီေလး၏ ရနံ႔ထူးက ရင္ေခါင္းထဲထိ နင့္ကနဲ ၀င္၀င္လာ၏။ ခ်စ္၀တ္ရည္ ပူပူေႏြးေႏြးတို႔၏ အီေမႊးေမႊးရနံ႔က ရင္ေခါင္း ၀မ္းဗိုက္မွသည္ ငယ္ပါကို ေဆာင့္ဆြဲသလို ျပင္းရွ စူးနစ္ေန၏။ ၾကိဳးတုပ္ ခံထားရသည့္ လက္တို႔ကလည္း ထံုက်ဥ္ေနျပီမို႔ လူတစ္ကိုယ္လံုးတြင္ ေက်ာေပၚမွ တစ္ခ်က္ခ်င္း က်ေနသည့္ အနာႏွင့္ ငယ္ပါဆီမွ ေအာင့္မ်က္မ်က္ ေ၀ဒနာတို႔က တစ္လွည့္စီ သံသရာလည္ေနေတာ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ ရိုက္ခ်က္ (၁၀) ခ်က္လံုးလံုး ဒဏ္ရာ ေနရာမေရြ႕ဘဲ ျပီးေျမာက္သြားေတာ့၏။

စူးရွႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဘက္သို႔ အလွည့္တြင္ ေစာေစာက ပစ္ခ်လိုက္သည့္ ဘီယာဗူးကို အမွတ္မထင္ တက္နင္းမိျပီး တစ္ခ်က္ယိုင္သြား၏။ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း ဆြဲျပီး ဟန္ပါပါ အမိန္႔ေပးေနသည့္ မိမိက သူ႕ေရွ႕တြင္ ဟန္ခ်က္ ပ်က္သလို ျဖစ္သြား၏။ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ထူထူပူပူမို႔ ဘီယာဗူးကို ေဒါသထြက္သြားမိသည္။ ဖေနာင့္ႏွင့္ တစ္ခ်က္ ေဆာင့္နင္းလိုက္ေတာ့ ဘီယာဗူးေလး ပိန္ရံႈ႕သြားသည္။ စူးရွ ပါးစပ္တြင္းမွ ပင္တီေလးကို ဆြဲဖယ္ေပးလုိက္သည္။ တစ္လက္စတည္း မ်က္လံုးတြင္း စည္းထားသည့္ အ၀တ္ကိုပါ ေျဖေပးလိုက္၏။

“လာစမ္း.. သည္ ဗူးစုတ္ကို လာေကာက္.. ဟုိ အမႈိက္ပံုးထဲ သြားထည့္..”

လက္ႏွစ္ဘက္ ေနာက္ျပန္တုပ္ေႏွာင္ထားျပီး ဗူးကိုလာေကာက္ ဟူသည့္ အမိန္႔ေၾကာင့္ စူးရွ မိမိလုပ္ရမည့္ အလုပ္က ဘာဆိုတာ ေတြးျပီး ရူးခ်င္ခ်င္ ျဖစ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ အတြန္႔မတက္ရဲ။ အရိုက္ခံရတာၾကီးက သိပ္မနာလွေပမယ့္ ရွက္မိသည္။ မည္သူမွ် မရွိသည့္ေနရာ ဆိုေသာ္ျငား မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျပဳသမွ် ႏုေနမိျခင္းက မိမိ ဘ၀တြင္ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ခဲ့ဘူးသည့္ ကိစၥ မဟုတ္ပါလား။ မ်က္လံုးမ်ား ပုတ္ခပ္ပုတ္ခပ္ႏွင့္ အားယူလိုက္ရသည္။ အျမင္အာရံုက ျပာသလို ၀ါသလို ျဖစ္ေနဆဲ။ သူမ ေျခဖ်ား လွလွေလး ေရွ႕တြင္ မရႈမလွ ပိန္ရံႈ႕ေနသည့္ ဗူးခြံေလးက မိမိကို ေလွာင္ျပံဳး ျပံဳးျပေနသည္။ ဒူးတုပ္လွ်က္ ဘီယာဗူးကို ပါးစပ္ႏွင့္ ကိုက္ရန္ျပင္၏။ ေစ့ထားမိသည့္ ဒူးႏွစ္ဘက္ကို အေတာ္ၾကီး ကားလိုက္ရသည္။ ကိုယ္အေပၚပိုင္းတစ္ခုလံုး ျပားျပား၀ပ္သြားေအာင္ ထိုင္လိုက္မွပင္ အဆင္ေျပေတာ့၏။ မိမိ ပံုစံက အေပၚစီးမွ ငံု႔မိုးၾကည့္ေနသည့္ သခင္မေလး အတြက္ေတာ့ အေတာ္ရယ္စရာ ေကာင္းေနမည္ထင္သည္။ အေရးထဲ ဗူးစုတ္က ေခ်ာ္ထြက္ ေနေသးသည္။ ေနာက္ျပန္တုပ္ခံထားရသည့္ လက္ေတြလည္း က်င္လွျပီ။ ဗူးခြံကို ျမန္ျမန္ ကိုက္မိသြားေအာင္ အာရံုစိုက္လိုက္၏။ ၾကာေနလွ်င္ ေသာက္သံုးကိုမက်ဘူး ဟူသည့္ ျမည္တြန္သံကို ၾကားရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား။

ပိန္ရံႈ႕ေနသည့္ ဗူးခြံေလးက ေဖြး စိတ္မွ ေပးေနေသာ အမိန္႔ကို ၾကားေနသေယာင္ေယာင္။ စူးရွတစ္ေယာက္ ပါးစပ္ႏွင့္ ခဲမည္ၾကံလိုက္ ေခ်ာ္ထြက္သြားလိုက္ ျဖစ္ေနသည့္ ဘီယာဗူးပိန္ေလးကို မရမက ကိုက္ယူေနရွာသည္မွာ အစာကို အငမ္းမရ လုယက္ေနသည့္ ေခြးေလးတစ္ေကာင္လို ျဖစ္ေနသည္။ ခုခ်ိန္မ်ား သူ႕လည္ပင္းကို လည္ပတ္ေလးတစ္ခုေလာက္ ဆင္ေပးျပီး ေခြးေလးလို ၾကိဳးႏွင့္ဆြဲကာ လိုုရာ ညႊန္ၾကားရလွ်င္ အေတာ္ ေပ်ာ္ဘို႔ ေကာင္းမည္ပင္။

 .
အပိုင္း ၄ ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္
   

No comments:

Post a Comment