Tuesday, October 18, 2016

ခႏၱာရင္း၍…..




ေဆာင္းတြင္းအခ်ိန္မို႔ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ျပီးသိပ္မၾကာခင္မွာခင္ အေအးဒဏ္တို႔သည္ စတင္၀င္ေရာက္လာပါေတာ့သည္။ ၀တ္ထားသည္ကလည္း စကတ္အတိုအပါးေလးႏွင့္အကၤ် ီအပါးေလးကိုသာ ၀တ္လာခဲ့ေသာေၾကာင့္ ႏြယ္တေယာက္ အေအး၏ဒဏ္ကုိ လက္ပိုက္၍ခံေနျပီး အင္ယားကန္ဟိုဘက္ျခမ္းရွိ ပဘက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အေပၚလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ႏွင့္အတူ လာေခၚမည့္သူ႔ကိုမွန္းေမွ်ာ္ေနမိပါသည္။
အျမင့္ကားတစ္စီးသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦးရပ္ေနရာဆီသို႔ ထိုးဆိုက္လာပါသည္။ ကားေပၚတြင္ေတာ့ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ေခၚမည္ဟုဆိုကာ ေစ်းစကားကို ကားတံခါးေလးဟ၍ အထဲမွေျပာပါသည္။ ႏြယ္တို႔နွစ္ဦးလည္း သူတို႔ကားျပတင္းေပါက္နားသြား၍ ေစ်းစကားေျပာပါသည္။ ခဏအၾကာတြင္ေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ (ေလးဦးေလးဖက္)အဆင္ေျပသြားျပီမို႔ ဖြင့္ေပးလိုက္ေသာ ကားေနာက္တံခါးမွ ကားေပၚသို႔တက္သြားၾကပါေတာ့သည္။ ေအးစိမ့္မႈကရွိဆဲ သစ္ပင္မ်ားကေတာ့ အင္ယားေရကန္အေငြ႔အသက္ႏွင့္ သာယာေနဆဲျဖစ္ပါသည္။


ကားေပၚေရာက္သြားသည္ႏွင့္ စကားစရွာ၍ အေရွ႕ခန္းမွေအာ္ၾကီးက သူကိုယ္သူမိတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။ ႏြယ္တို႔လည္းအျပန္အလွန္ျပန္မိတ္ဆက္လိုက္ပါသည္။ ကားေမာင္ေနသူနာမည္က ေကာင္းကင္(အမ်ားကခ်စ္စႏိုးနဲ႔နတ္နတ္)ဟုေၾကာင္းႏွင့္ အျခားအလာပသလာပစကားမ်ားကို ေအာ္ၾကီး(ေအာ္စကာ)ကပင္ ေရပက္မ၀င္ ေကာင္မေလးမ်ားကို ေျပာပါေတာ့သည္။ ကားေမာင္းေနသူ ေကာင္းကင္ကေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳရင့္က်က္သူမို႔ အခန္းတြင္းေရာက္မွသာ သူအစြမ္းကို ျပမည့္ပံုေပၚပါသည္။ ေကာင္မေလးမ်ားကလည္း လုပ္စားေနသူေလးေတြမို႔ အေၾကာနက္ပါသည္။ ေအာ္ၾကီးကို အေတြ႔အၾကံဳသိပ္မရွိေသးေသာ ငေပါေလးဆိုသည္ကို သတိထားမိၾကပါသည္။ ေကာင္းကင္ကေတာ့ သူတို႔စကား၀ိုင္းသို႔၀င္မပါ ျပံဳးျပံဳးၾကီးႏွင့္ ကားေမာင္းေနပါသည္။ ထို႔သို႔ႏွင့္ပင္ သူတို႔သြားလိုရာျဖစ္သည့္ ေကာင္းကင္သူ႔မိန္းမမသိေအာင္ ဘုမ္း၀ယ္ထားေသာတိုက္ခန္းေလးရွိရာ တိုက္ေရွ႕သို႔ေရာက္လာခဲ့ၾကပါသည္။
‘ေရာ့ ေအာ္ၾကီး မင္းတို႔အေပၚတက္ႏွင့္ ငါဒီမွာလုပ္စရာရွိတာလုပ္ျပီးတတ္လာခဲ့မယ္’
ကားေသာ့ကိုပစ္ေပးရင္း ေကာင္းကင္ကေအာ္ၾကီးကို လွမ္းေျပာလုိက္ပါသည္။
ေအာ္ၾကီးလည္းရလာေသာ ကားေသာ့ကုိေ၀ွ႕ယမ္းရင္း ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကိုေနာက္ကထား၍ ဦးေဆာင္ကာ တိုက္ခန္းသို႔တက္လွမ္းခဲ့ပါေတာ့သည္။ သူအခန္းေသာ့ကို ေ၀ွ႔ယမ္းရင္း ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြျဖစ္ေနသည္ကိုၾကည့္၍ အေနာက္မွပါလာေသာ ႏြယ္ႏွင့္မိုးတို႔ သူကိုရယ္ေနၾကသည္ကိုေတာ့ ေအာ္ၾကီးတစ္ေယာက္မသိရွိရွာေပ။
အခန္းတံခါးကိုဖြင့္ျပီးေနာက္ အတြင္းနံရံၾကီးမီးခလုတ္ကို ေအာ္ၾကီးဖြင့္လုိက္ပါသည္။
‘လာၾက…’
အေနာက္မွေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို ျပံဳးရႊင္ေသာမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေအာ္ၾကီးခရီးဦးၾကိဳဆိုျပန္ပါသည္။ သူတို႔သံုးေယာက္ခံုတြင္ ထိုင္ေနၾကျပိးခဏအၾကာမွာပင္ ေကာင္းကင္အခန္း၀င္းသို႔၀င္လာပါသည္။ လက္အတြင္းတြင္ေတာ့ စားစရာထုပ္မ်ားအျပည့္ျဖင့္။ ေအာ္ၾကီးလည္းအလုိက္သိစြာျဖင့္ပင္ ၀ယ္လာသမွ်ကို စားပါေတာ့သည္။ ေကာင္းကင္ကေစတနာေကာင္းသည္ ေကာင္မေလးေတြဗိုက္ဆာေနရင္ သူလုပ္ခ်င္တာအျပည့္အ၀ကို မလုပ္ေပးႏိုင္မည္စိုးသျဖင့္ စားစရာအျပည့္အ၀သြား၀ယ္ယူခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စားေသာက္ျပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေကာင္းကင္ကႏြယ့္ကုိေခၚ၍ အတြင္းခန္းသို႔၀င္သြားျပီး ေအာ္ၾကီးကေတာ့ မိုးႏွင့္ခ်စ္ရည္လူးရန္ လုပ္ငန္းစတင္ပါေတာ့သည္။
မည္သို႔စရမည္ကုိ မသိသျဖင့္ ေနာက္ေဖးခဏဆိုကာ ေကာင္းကင္တို႔အတြင္းခန္းကိုေခ်ာင္းပါေတာ့သည္။ ေကာင္းကင္ကလည္း ေအာ္ၾကီးအဆင္မေျပမွာစိုး၍ သင္ၾကားစာမ်ားရယူႏိုင္ရန္ တံခါးကိုေစ့ရံုသာေစ့ထားသျဖင့္ ေကာင္းကင္အားၾကည့္ကာ အတုယူပါေတာ့သည္။ အနည္းငယ္ၾကည့္ျပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ လက္ေတြ႔စမ္းသပ္ရန္ အိမ္ေရွ႕ခန္းသို႔ျပန္လာခဲ့ပါသည္။


ေအာ္ၾကီးအိမ္ေရွ႕ခန္းျပန္အေရာက္တြင္ေတာ့ မိုးသည္သူ႔ကိုယ္ေပၚမွအ၀တ္မ်ားကို ဖယ္ရွားျပီးျဖစ္ေနျပီျဖစ္သည္။ မိုး၏လံုးတီးပံုစံကိုျမင္လုိက္သည္ႏွင့္ ေအာ္ၾကီးခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းဆိုသလို ေသြးမ်ားထၾကြလာကာ သူ႔ကိုယ္ေပၚရွိအ၀တ္မ်ားကို ခၽြတ္ပစ္လုိက္ပါသည္။ ျပီးေနာက္ ေကာင္းကင္တို႔အခန္းမွ ရခဲ့သည့္သင္ခန္းစာအတြင္း မိုးကိုထိုင္ခံုေဘးၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ေလးဘက္ကုန္းခိုင္းတြင္ သူကေနာက္ကဆြဲရန္ ျပင္လုိက္ပါသည္။ ျပီးေနာက္မိုး၏အဖုတ္ေပါက္၀ကို သူ၏ဒုတ္ႏွင့္ေသခ်ာေတ့လုိက္ပါသည္။ ျပီးေနာက္ထိုးလုိက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္မ၀င္ပါ၊ထိုးရသည္မွာအဆင္မေျပျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုးလို႔၀င္သြားျပန္ရင္လည္း အနည္းငယ္သာ၀င္ျပီး ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္တစ္ခါႏွစ္ခါေလာက္မွာပင္ ဒုတ္ကကၽြတ္ကၽြတ္သြားပါသည္။ အရွိန္ရသည္မရွိဘဲ ဒုတ္ကို အေပါက္တည့္ေအာင္ထည့္ေနရသည္ႏွင့္ပင္ ေအာ္ၾကီးေခၽြးေတာ္ေတာ္ထြက္သြားပါသည္။ ခံရေသာမိုးကိုယ္တိုင္ပင္ အရသာမရွိဘဲ ေလးဘက္ေထာက္ထားရ၍ ပင္ပန္းသည္သာ အဖတ္တင္ေနပါသည္။ ေနာက္ဆံုးအထူးေတာ့ဘူးဆိုကာ မိုးကိုယ္တိုင္ပင္ လက္တဖက္ကိုေထာက္၍ က်န္လက္တဖက္ျဖင့္ ေအာ္ၾကီး၏ဒုတ္ကိုကိုင္ကာ သူမအေပါက္ထဲသို႔ေသခ်ာ၀င္ေအာင္ထည့္ေပးရပါေတာ့သည္။ အ၀င္အထြက္မွန္ရန္အတြက္လည္း ေအာ္ၾကီးကို သူမကပင္နည္းေပးလမ္းျပလုပ္ေပးေနရပါေတာ့သည္။ ထိုမွပင္ အ၀င္အထြက္မွန္၍ သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ ေအာ္ၾကီးတခ်ီျပီးသြားပါေတာ့သည္။ တခ်ီျပီးျပိမို႔ ေအာ္ၾကီးကအရသာေကာင္းသြားေသာ္လည္း မိုးမွာေတာ့အရသာေကာင္းေကာင္းမခံစားလိုက္ရသျဖင့္ ေက်နပ္မႈမရွိေသးေပ။
ေအာ္ၾကီးသည္ ေနာက္တခ်ီဆြဲရန္ အားေမြးသည့္အေနျဖင့္ အသင့္ရွိေနသည့္ ေကာင္းကင္၀ယ္လာေသာ ပဲႏို႔ဗူးကိုေသာက္၍ အားေမြးေနပါသည္။ မိုးကေတာ့ မေက်နပ္လည္း မရႏိုင္ေသးတာမို႔ သူမလည္း ပဲႏို႔ဗူးကိုေသာက္၍ အနားယူလုိက္ပါေတာ့သည္။
‘ေအာ္ၾကီးဘယ္လိုလဲကြ…’
ေကာင္းကင္၏အေမးကို ေအာ္ၾကီးကျပံဳးလ်က္ ပါးစပ္ေတာ့မဟႏိုင္ သူေတာ္ေတာ္ေမာသြားဟန္တူသည္။ ႏြယ္လည္းမိုးေဘးနားကပ္ထိုင္လုိက္ပါသည္။ အတြင္းခန္းထဲကထြက္လာေသာ ႏြယ္ႏွင့္ေကာင္းကင္တြင္ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီမ်ားသာ ၀တ္ထားျပီး ႏွစ္ေယာက္လံုး အေပၚဗလာျဖင့္ျဖစ္ပါသည္။ ေအာ္ၾကီးႏွင့္မိုးကေတာ့ အ၀တ္မကပ္။
တီဗီကိုၾကည့္ရင္း ေကာင္းကင္ကႏြယ္၏အဖုတ္ကို သူ႔လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ မထိတထိစြေပးေနပါသည္။ ေအာ္ၾကီးကေတာ့ ႏို႔မစို႔ရတာၾကာျပီဆိုကာ မုိး၏ႏို႔ကိုသာ အသဲအသန္ကုန္းစို႔ေနပါသည္။ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားသာ ျပီးသြားခဲ့သည္ ေအာ္ၾကီးကေတာ့ အစို႔မရပ္ေသးေပ။
‘အေခြေျပာင္းလို္က္မယ္ေနာ္…’
ရိုးရိုးအဂၤလိပ္ကားၾကည့္ေနရာမွ ေကာင္းကင္ကအေခြထ၍ ေျပာင္းလုိက္ပါသည္။ ေျပာင္းလိုက္ေသာအေခြသည္ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ ေအာကားျဖစ္ပါသည္။ ေအာကားကိုၾကည့္ရင္း ေအာ္ၾကီးႏို႔စို႔ေနတာကိုရပ္၍ ေကာင္းကင္နည္းတူ မိုး၏အဖုတ္ကို ကလိေနပါေတာ့သည္။ ကလိရင္းကလိရင္းကပင္ မိုးအဖုတ္မွအရည္မ်ားထြက္လာျပီး မိုးတေယာက္အရသာထူးကို ခံစားခြင့္ရလုိက္ပါသည္။ မိုးနည္းတူႏြယ္လည္းခံစားေနရပါသည္။ သို႔ေသာ္မိုးလို႔တခါတည္းေတာ့မဟုတ္ တခါျပီးတခါကိုျဖစ္သည္။
အိပ္ခ်ိန္လည္းေရာက္ေနျပီမို႔ အတြင္းခန္းတြင္းတြင္ဘဲ အားလံုးအတူတူအိပ္ၾကရေအာင္ဟု ေကာင္းကင္က ေျပာလုိက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ႏြယ္ကလက္မခံခ်င္ပါ၊ မိုးကလက္ခံေနသျဖင့္သာ အတြင္းခန္းရွိ ကုတင္တြင္ေလးေယာက္သားအိပ္ရန္ သေဘာတူလိုက္ရပါသည္။
အိပ္ခန္းထဲတြင္ေတာ့ ႏြယ္မွန္းထားသည့္အတုိင္းပင္ အိပ္ခ်င္ျပီေျပာေသာ္လည္း မအိပ္ျဖစ္ေသးဘူး အစကတေယာက္ကိုတေယာက္အတြက္ဟုသာ ေျပာ၍ေခၚလာေသာ္လည္း အခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ႏြယ္သည္ ေအာ္ၾကီး၏ဒုတ္ကိုစုပ္ေပး၍ ေကာင္းကင္ကေလးဘက္ေထာက္ထားေသာ ႏြယ့္အဖုတ္ျပဲျပဲေလးကို တဆတ္ဆတ္ႏွင့္လုပ္ေနပါသည္။ မိုးကေတာ့ေအာ္ၾကီး၏အဖုတ္လ်က္ေပးမႈကို အရသာခံေနပါသည္။ ေအာ္ၾကီးလွ်ာအစြမ္းကလည္း သိသည့္အတုိင္းပင္ အရည္တို႔က တသြင္သြင္ထြက္လ်က္ေပါ့။



ေလးေယာက္သားပံုစံမ်ိဳးစံုျဖင့္ကဲၾကပါသည္။ ေအာ္ၾကီးကအျခားေနရာမွာ ေကာင္းကင္ထက္ညံ့ေသာ္လည္း အဖုတ္လ်က္ေပးရာတြင္ေတာ့ လွ်ာစြမ္းအလြန္ထက္လွသူျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္ပင္ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ပါသည္။
ည1-2နာရီခန္႔အခ်ိန္တြင္ျဖစ္သည္ သူတို႔ေလးေယာက္(ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္ကိုအလယ္တြင္ထား၍) မိုးကိုေအာ္ၾကီးက ႏြယ့္ကိုေကာင္းကင္ကဖက္ကာ အိပ္စက္အနားယူေနၾကပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ခ်စ္စဖြယ္သိပ္ကိုေကာင္းလွစြာေသာ နာဂစ္အမည္ရသင့္ ေလမုန္တိုင္းၾကီးႏွင့္ ေလဆင္ႏွာေမာင္းတို႔သည္ အေပါင္းအသင္းလုပ္ကာ သူတို႔တိုက္ႏွင့္အနီးဆံုးေနရာတြင္ စတင္တုိက္ခတ္ပါေတာ့သည္။ တုိက္ခန္းတြင္းတြင္မို႔ သူတို႔အိပ္ေကာင္းလ်က္။ သို႔ေသာ္သူတို႔ၾကာၾကာမအိပ္လုိက္ရပါ၊ ေလဆင္ႏွာေမာင္းၾကီးသည္ သူတို႔အိပ္ေပ်ာ္ေနရာ တိုက္တစ္ခုကိုပင္ တုိက္ခတ္ရန္ေရာက္ရွိလာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ နာဂစ္အားေၾကာင့္ ကြဲသြားေသာမွန္မ်ားအတြင္းသို႔ ေလဆင္ႏွာေမာင္းေလး၀င္၍ လာပါေတာ့သည္။
အအိပ္ဆတ္ေသာႏြယ္ႏွင့္မိုးက စတင္သိလုိက္ပါသည္။ ေဘးမွကုလားေသကုလားေမာအိပ္ေမာက်ေနေသာ ေအာ္ၾကီးႏွင့္ေကာင္းကင္ကိုႏိုးလုိက္ပါသည္။ ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္က ပင္ပန္းလြန္း၍ထင္သည္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ႏွိဳးမရ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိုးကေအာ္ၾကီးမ်က္ႏွာေပၚတတ္ခြ၊ ႏြယ္ကေကာင္းကင္မ်က္ႏွာေပၚတတ္ခြ၍ ေဘာင္းဘီကိုခၽြတ္ကာ အဖုတ္ျဖင့္မ်က္ႏွာကိုပြတ္ကာမွပင္ ႏွစ္ေယာက္သား ‘ဘာျဖစ္တာလဲ…ဘာျဖစ္တာလဲ’ ဆိုကာ ႏိုးထလာၾကပါေတာ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ႏိုးလာခ်ိန္တြင္ေတာ့ အိမ္ရွိပစၥည္းမ်ားပ်ံ႕က်ဲလ်က္။
ဥာဏ္ပညာၾကီးမားလွေသာ မိန္းခေလးႏွစ္ေယာက္၏အၾကံျဖင့္ တိုက္ေအာက္ထပ္သို႔အျမန္ဆင္းေျပး၍ ကားျဖင့္ေလျငိမ္ရာသြားရန္ ၾကံရြယ္လိုက္ပါသည္။ အၾကံသိပ္ေကာင္းသြား၍ထင္သည္ သူတို႔ေအာက္ထပ္ေရာက္၍ ကားထဲေလးေယာက္စလံုးေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ ေလဆင္ႏွာေမာင္းေလး၏ ေ၀့၀ိုက္တိုက္ခတ္မႈႏွင့္အတူ ကားေလးေလေပၚတတ္သြားပါေတာ့သည္။ ဒါကုိေတာ့ ေအာ္ၾကီးက ထေပ်ာ္ျပီးးး
‘ငါ့ေလယာဥ္ပ်ံစီးဖူးျပီကြ…ေလယာဥ္ပ်ံစီးဖူးျပီ’
သူလည္းၾကာၾကာမေပ်ာ္လုိက္ရပါ၊ ေလယာဥ္ပ်ံ(ကားပ်ံ)သည္ တည့္တည့္မသြားဘဲ အေပၚသို႔စက္၀ိုင္းပံုေလး ၀ိုက္၍၀ိုက္၍တတ္သြားပါေတာ့သည္။ ကားမွန္မ်ားကို ပိတ္ထားမိသျဖင့္ေတာ္ေသးသည္ သဲမႈန္႔ ၊ ဖုန္မႈန္႔မ်ားဒဏ္ကို မခံလုိက္ၾကရေပ။ သို႔ေသာ္ အေရွ႕ကိုမျမင္ရဘူးဆိုကာ ေကာင္းကင္ကကားေရွ႕မီးမ်ားကို ဖြင့္လုိက္ပါသည္။ မ်က္စိေရွ႕တြင္ပင္ ႏြား၊၀က္၊ၾကက္ႏွင့္သစ္ပင္တို႔သည္ လည္လ်က္၊ အရာရာအားလံုးေမွာင္မိုက္လ်က္၊ လည္ပတ္လ်က္။
‘အားးးးးးးးးးးးးးး’
ေအာ္သံႏွင့္အတူ မိုးေပၚမွေလဆင္ႏွာေမာင္းေလးသည္ ကားေလးကို သဲေသာင္ျပင္စပ္နားသို႔ အေရာက္တိုင္ေအာင္လုိက္ပို႔ေပးသြားပါသည္။ သူ(ေလဆင္နွာေမာင္း)ကသာ ျဖည္းႏွင္းစြာခ်ေပးလိုက္ေသာ္လည္း အက်မေတာ္သျဖင့္ ကားဘီးေလးခုသည္ မိုးေပၚသို႔မ်က္ႏွာမူလ်က္။ တေယာက္ကိုတေယာက္ပိေနသျဖင့္ ေလးေယာက္သားအေတာ္ေလးကို တိုး၍ကားထဲမွထြက္လုိက္ရသည္။ အျပင္ေလာကမွ သာယာေအးခ်မ္းလွသည့္ ကၽြန္းကေလးက သူတို႔ကိုၾကိဳဆိုလ်က္။ သို႔ေသာ္ကားအျပင္ေရာက္မွ ၾကိဳဆိုေနေသာကၽြန္းကိုၾကည့္၍ သူတို႔ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္သြားခဲ့ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြန္းအက်ယ္သည္ ေခြးတေဟာင္စာသာ ရွိေနေသာေၾကာင့္ပင္။



ဗိုက္လည္းဆာေနျပီမို႔ စားစရာရွာရန္ ၾကံပါေတာ့သည္။ ကမ္းစပ္နားေရာက္လာသမွ် ငါးမ်ားကို သစ္ေခ်ာင္းအခၽြန္ျဖင့္(ရုပ္ရုင္ထဲကအတုိင္း) ဖမ္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ရုပ္ရုင္ထဲကလိုေတာ့မဟုတ္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ တေကာင္တေလမွ်ပင္ မမိၾကေခ်။ သို႔ေသာ္သူတို႔ကံေကာင္းခဲ့ပါသည္၊ လက္ေမာင္းအရွည္အရြယ္ၾကီး ငါးၾကီးတေကာင္သည္ ကမ္းစပ္တြင္လာေရာက္အိမ္စက္ရင္း ေသသြားဟန္တူပါသည္။ ဟုိငါးေသၾကီး ေအာ္ၾကီးကအရင္ေတြ႔လိုက္ျခင္းျဖစ္ျပီး သူကိုင္ထားေသာ သစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ထိုးကာ သူဘဲဖမ္းမိသလို၊ဘာလိုလုိႏွင့္လုပ္လုိက္ပါသည္။ ေအာ္ၾကီး၏လုပ္ရပ္ကုိ မသိသျဖင့္ အားလံုးက၀ိုင္းခ်ီးက်ဴးၾကပါသည္။ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကလည္း ‘ကိုေအာ္ကသိပ္ေတာ္တာဘဲေနာ္’ ဆိုသျဖင့္ ေအာ္ၾကီးတေယာက္ေခါင္းၾကီးတေမာ့ေမာ့ ျပံဳးျဖီးျဖီးျဖင့္ေျမာက္ေနပါသည္။
ေအာ္ၾကီး၏မိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ မိထားေသာငါးၾကီးကို ကင္၍ေလးေယာက္သားစားျပီးေနာက္၊ ေရျပႆနာက သူတို႔ကိုစတင္ဒုကၡေပးပါေတာ့သည္။ ေကာင္းကင္ကဗဟုသုတရွိသျဖင့္ ပင္လယ္ေရကို ေသာက္မရမွန္းရွင္းျပေသာ္လည္း က်န္သံုးေယာက္ကနားမေထာင္ဘဲ သြားေသာက္ၾကပါသည္။ ေသာက္ျပီးမရမွန္းသိမွတာ ပညာရွိေကာင္းကင္၏စကားကို လက္ခံလုိက္ၾကပါေတာ့သည္။
‘ေရအရမ္းဆာတယ္ဟာ’
‘ငါတို႔လည္းဆာတာဘဲဟ...နင္မခံႏိုင္ရင္ကိုယ္ေသးကိုယ္ျပန္ေသာက္လိုက္ေတာ့’
ႏြယ့္၏စကားကို ေရမေသာက္ရသျဖင့္ ေဒါသထြက္ေနေသာ မုိးကေဒါသသံျဖစ္ ျပန္ေျပာလိုက္ပါသည္။
ထိုသို႔အားလံုးဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္က လက္ေဖ်ာက္တစ္ခ်က္တီးလုိက္ျပီး ထရပ္လုိက္ပါသည္။ ျပီးေနာက္…..
‘အားလံုးငါေျပာတာနားေထာင္ ေရရမည့္နည္းကိုငါသိျပီ’
ေကာင္းကင္၏စကားေၾကာင့္ အားလံုး၏မ်က္လံုးမ်ားက ေကာင္းကင္မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္လ်က္။
‘ကားစက္အင္ဂ်င္ပူရင္ေလာင္းဖို႔ ကားေနာက္ခန္းထဲမွာေရသန္႔တပံုးရွိတယ္၊ အဲ့ဒါကို…’
ေကာင္းကင္စကားမဆံုးလုိက္ေပ က်န္သံုးေယာက္က အေျပးအလႊားျဖင့္ ပလက္လန္ေသာကားၾကီးဆီသို႔ေျပးသြားၾကပါသည္။ ေကာင္းကင္လည္း ေနာက္က်သြားလည္း မေသာက္လုိက္ရမည္စိုးသျဖင့္ အေျပးအလႊားလိုက္သြားလုိက္ပါသည္။ ေတာ္ေသး၏ေကာင္းကင္ေသာက္လုိက္ရေသးသည္။ သူတို႔အတြက္ေလာေလာဆယ္တြင္ ေရကိစၥကို လက္က်န္ေရမ်ားျဖင့္ ျဖည့္ဆည္းရန္အိုေကေနျပီျဖစ္သည္၊ သို႔ေသာ္ထိုေရတစ္ပံုးတည္းသာျဖစ္သည္။ ပံုးကုန္သြားခဲ့ပါမူမည္သို႔ျဖစ္အုန္းျဖစ္နည္း။
အခ်ိန္သည္ မည္သို႔မည္ပံုကုန္သြားသည္မသိ အလင္းေရာင္ပင္ေပ်ာက္သြားျပီျဖစ္သည္။ အိပ္စက္ရန္ေနရာကိုေတာ့ ပလက္လန္ေနေသာကားၾကီးကို အတည့္ျပန္လုပ္၍ ကားအတြင္းတြင္ပင္ အိပ္စက္ရန္အတည္ျပဳလုိက္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ကားအတြင္းတြင္ ေလးေယာက္ထိုင္ရံတာဆံႏိုင္ျပီး အိပ္ဖို႔ရာမလြယ္ကူေပ။ ထိုအခါတြင္ ပညာရွိေကာင္းကင္၏စကားကို နားေထာင္ရန္ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ပညာရွိၾကီးကလည္း ပညာရွိစြာပင္ ကားအေနာက္ခံုတြင္ သူကအိပ္မည္၊ အေရွ႕ဘက္တြင္ေအာ္ၾကီးအိပ္၊ ေနာက္ဖံုးတြင္ႏြယ္ႏွင့္မိုးကို အိပ္ရန္ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါသည္။ အဲ့ဒါကိုႏြယ္က သာယာေလးအသံေလးျဖင့္..
‘ႏြယ္လည္းကိုကိုေကာင္းနဲ႔အေနာက္ခံုမွာအိပ္ပါရေစ’ ဆိုသျဖင့္ မိုးလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနာက္ဖံုးတြင္ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းအိပ္လုိက္ရပါသည္၊ သို႔ေသာ္ေခြေခါက္လ်က္။ ေအာ္ၾကီးကေတာ့ ခါးေနရာတြင္ရွိေနေသာ ကြက္လပ္ၾကီးေၾကာင့္ အိပ္ေရးပ်က္လ်က္၊ ပညာရွိၾကီးေကာင္းကင္ကေတာ့ ဆိုဖာေပၚမွာ ေတာင့္ေတာင့္ဆန္႔ဆန္႔ျဖင့္ ျငိမ့္လ်က္၊ ႏြယ္လည္းေတာင့္ေတာင့္ဆန္႔ဆန္႔ပင္ သို႔ေသာ္ ဆိုဖာေတာ့မပါ ေအာက္ဘက္တြင္ျဖစ္သည္။ ေတာ္ေသးသည္က အမႈိက္မ်ားလွဲက်င္းထားသည္ပင္။



ပင္လယ္လိႈင္းပုတ္သံေလးမ်ားျဖင့္ တညတာကိုကုန္ဆံုးျပီး နံနက္အခ်ိန္မွာေတာ့ အလြယ္တကူပင္ ကမ္းစပ္နားသြားကာ မ်က္ႏွာသစ္ၾက၊ ေရခ်ိဳးၾကပါသည္။ ေရွ႕မၾကည့္၊ေနာက္မၾကည့္လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးျပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ အားလံုးလံုးတီးျဖစ္ေနျပီျဖစ္သည္။ အ၀တ္မ်ားကလည္း ေရေတြစိုရႊဲေနသျဖင့္ ေလပူထဲတြင္လွမ္းလ်က္။
အခုမွပင္သူတို႔ေရာက္ေနေသာေနရာသည္ မည္သည့္ေနရာျဖစ္သည္ကို စတင္၍အစရွာၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ဘယ္အစကိုဆြဲရမည္နည္း ပတ္ပတ္လည္ကေရေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္းဆို၍ သူတို႔ေနရာေလးသာရွိသည္။ မ်က္စိတစ္ဆံုးကၽြန္းရွာမေတြ႔။ အားလံုးစိတ္ညစ္ေနခိ်န္တြင္…..
‘ကမ္းမျမင္..လမ္းမျမင္….’
ႏြယ္ဆိုညည္းလိုက္ေသာ သီခ်င္းေၾကာင့္ အားလံုးညစ္ေနသည့္စိတ္မ်ား ႏြယ့္ဆီထိုးဆင္းသြားပါေတာ့သည္။ ဒါကိုသိေသာႏြယ္သည္လည္း သူ႔ပါးစပ္ကုိသူအုပ္၍ သူတို႔အနီးမွ အျခားတဖက္သို႔ ထြက္သြားပါေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေအာ္ၾကီးကေတာ့ ႏြယ့္၏အဖံုးအကာမရွိေသာ တင္ပါးကိုၾကည့္၍ ျပစ္မွားလ်က္။
ေခြးတေဟာင္စာကၽြန္းေလးတြင္ သားရဲတိရိစၦာန္မ်ားမရွိေသာ္လည္း သစ္ပင္မ်ားကေတာ့ ကြက္ၾကားမိုးရြာလ်က္ ေပါက္ေနပါသည္။ အေပါ့အေလးသြားလိုလွ်င္ မျမင္ကြယ္ရာသစ္ပင္အေနာက္တြင္ပင္ သြားၾကပါသည္။ သူတို႔ေလးေယာက္အခုမွပင္ လူရိုင္းဘ၀ေရာက္မွန္းမသိေရာက္ေနျပီျဖစ္သည္။ လူရိုင္းေတာင္ ရိုးရိုးလူရိုင္းမဟုတ္ ကမၻာဦးစအ၀တ္အစားမ၀တ္သည့္ လူရိုင္းအမ်ိဳးအစားပင္ျဖစ္ပါသည္။
ေန႔လည္စာကဆာလွျပီ မည္သူမွ်အခုထိငါးမမိေသး၊ မိန္းခေလးမ်ားကေတာ့ ေဂြးတန္းလန္းႏွင့္ ငါးဖမ္းေနသည့္ ဆရာၾကီးေအာ္ၾကီးကို အားကိုးလ်က္။ သို႔ေသာ္ငါးမ်ားကကမ္းစပ္တြင္ လာမေသသျဖင့္ ဆရာေအာ္ၾကီးလည္း သစ္ေခ်ာင္းကိုကိုင္ကာ ဟိုထိုးဒီထုိးျဖင့္ပင္။ အခ်ိန္သာကုန္သြားသည္ ငါးကတေကာင္မွ်မမိၾကေသး။ ဗိုက္ဆာသည္ဆိုကာ ဆိုင္းဘုတ္ကိုင္၍ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ဖို႔ရာလည္း သမၼတက ဒီကၽြန္းတြင္ရွိမေနျပန္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အားလံုးျပိဳင္တူေတြးမိလုိက္ေသာ အၾကံေကာင္းကေတာ့ ေရေသာက္ဗိုက္ေမွာက္ေနရန္သာျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။
အၾကံေကာင္းေၾကာင့္ေန႔လည္ခ်ိန္ေလးထိသာ အိုေကမွာစိုေျပေနခဲ့ေသာ္လည္း ညစာခ်ိန္ေရာက္လာျပီမို႔ အားလံုးလည္းကုန္သြားျပီျဖစ္ေသာ ပံုးကိုသာၾကည့္လ်က္။ ဆာေလာင္မႈကိုေျဖသိမ့္ရင္း ေျဖသိမ့္ရင္းျဖင့္ပင္ ကားထဲ၀င္၍ လွိမ့္ပိန္႔အိပ္ၾကပါေတာ့သည္။
‘ကိုေကာင္းကင္ဖုန္းဆက္သင့္ေနျပီ ဘာလို႔မ်ားဖုန္းမဆက္ပါလိမ့္’
မဒမ္ေကာင္းကင္တေယာက္ သူေယာကၤ်ားအတြက္ ပူပန္စိုးရိမ္လ်က္ရွိေနသည္။ ပထမညက အေရးၾကီးကိစၥရွိ၍ဆိုကာ ညျပန္မအိပ္သည္ကုိ ဘာမွမေျပာလိုေသာ္လည္း အခုအခ်ိန္ထိလည္းျပန္မလာ၊ ဖုန္းလည္းမဆက္၊ ဖုန္းဆက္ရင္လည္း ‘ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပ’ ‘စက္ပိတ္ထားပါသည္’ တို႔ကိုသာ ၾကားေနရသျဖင့္ မဒမ္ေကာင္းကင္တေယာက္ အနားရွိ P7 ဟန္းဆက္ေလးကိုပင္ နံရံဘက္သို႔ ပစ္ေပါက္လုိက္ျပီျဖစ္သည္။ P7ေလးလည္း တစစီျဖစ္သြားျပီမို႔ ေနာက္ထပ္ဖုန္းေခၚဖို႔ရာ Iphone6 ကိုသာ အသံုးျပဳေနရပါေတာ့သည္။ သို႔တိုင္လည္း ၀န္ေဆာင္မႈေကာင္းလွေသာ MPTမွ ေကာင္မေလးတေယာက္အသံျဖင့္ပင္ မ်ိဳးစံုေျပာေနသျဖင့္ မဒမ္ေကာင္းကင္ ထိုေကာင္မေလးကိုပင္ ပတ္ရမ္းသည့္အေနျဖင့္ ဆဲဆိုေနပါေတာ့သည္။ Iphone6ေလးကိုလည္း နံရံသို႔ျပန္ေပါက္ရန္ရြယ္လိုက္သည္၊ သို႔ေသာ္ထိုဖုန္းေလးသည္ သူမ၏ေယာကၤ်ား ေကာင္းကင္ကေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပးထားေသာ ဖုန္းေနျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သူမမပစ္ေပါက္ရက္ခဲ့ေခ်။



မဒမ္ေကာင္းကင္တေယာက္ သူ႔ေယာကၤ်ားေကာင္းကင္ကို လွည့္ပတ္ရွာပါသည္။ သို႔ေသာ္အလုပ္မွာလည္းမရွိ၊ ဘယ္သြားမွန္းလည္းမသိျဖစ္ေနတာမို႔ ေနာက္ဆံုးတြင္ မဒမ္ေကာင္းကင္လည္း ဦးေလးျဖစ္သူ အျငိမ္းစားရဲမွဴးၾကီးဦးထြန္းေအးထံသို႔ သြားေရာက္၍ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကုိ နတ္သံမေႏွာဘဲ ငိုခ်င္းရွည္ျဖင့္ ေျပာပါေတာ့သည္။ အျငိမ္းစားရဲမွဴးၾကီးဦးထြန္းေအးလည္း တူမေတာ္ေလး၏အပူမီးကို ျငိမ္းသတ္ေပးဖို႔ရာ သူ၏သားတပည့္လည္းျဖစ္ေသာ လက္ရွိတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသည့္ စခန္းမွဴးေလးကိုသာ ဖုန္းဆက္၍အကူအညီလွမ္းေတာင္းလုိက္ပါေတာ့သည္။
စခန္းမွဴးေလးမွာလည္း အမွဳလုိက္ရာတြင္ေတာ္သျဖင့္ ပင့္ကူ(စပိုက္တာ)ဟုပင္ နာမည္ေျပာင္ေပးထားရေသာ သူေလးပင္ျဖစ္သည္။ သူ႔လက္ကလြတ္ေသာ လူဆိုးဟူ၍မရွိ၊ မမိသည္သာရွိသည္။ မဒမ္ေကာင္းကင္၏မ်က္ရည္မ်ားကို မျမင္ခ်င္ေသာ စခန္းမွဴးေလးပင့္ကူသည္ အမွဳကို မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ေတာက္ေလွ်ာက္ အစေဖာ္ထုတ္၍ စံုစမ္းပါေတာ့သည္။ သူ၏စြမ္းပါကားေၾကာင့္ပင္ 1နာရီအတြင္းတြင္ပင္ ေကာင္းကင္စတင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ေလဆင္ႏွာေမာင္းႏွင့္နာဂစ္တို႔ ပူးတြဲတိုက္ခတ္သြားရာ တိုက္ကုိေျခရာခံမိသြားခဲ့ပါသည္။
သူတို႔ေလးေယာက္ကားထဲတြင္အိပ္ေနရင္း ကားေလးသည္ တခုခုမွသြင္းထုတ္လုိက္သလို ေရြ႕လ်ားသြားပါသည္။ အစပိုင္းတြင္မသိၾကေသးေသာ္လည္း ဗိုက္ဆာ၍အိပ္မရျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေနာက္တခါတြင္ေတာ့ သိလိုက္ၾကပါသည္။ သိသိျခင္းေအာက္ဆင္းၾကည့္လုိက္ခ်ိန္တြင္ သူတို႔ကားေလးသည္ မူလရပ္ထားရာေနရာႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလးေ၀းေနျပီး မူလကားရပ္ထားခဲ့ေသာေနရာမွာ ေရျပင္အတိျဖစ္ေနျပီျဖစ္သည္။ ေခြးတေဟာင္စာကၽြန္းေလးသည္ပင္ ေျခခ်စရာေျမမ်ားသိပ္မက်န္ေတာ့ေပ။
အားလံုးထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔ျဖစ္ေနၾကသည္။ သည္အခ်ိန္တြင္ ေအာ္ၾကီးကစ၍….
‘ကိုေကာင္း ကမၻာပ်က္တဲ့ကားၾကည့္ဖူးလားးး’
‘ေအးၾကည့္ဖူးတယ္ကြ ဘာျဖစ္လို႔လဲ’ စိုးရိမ္ေနသည့္ၾကားက ေအာ္ၾကီးကိုလွည့္ပင္မၾကည့္ဘဲ ေရျပင္ကုိသာၾကည့္လ်က္ အေျဖလွမ္းေပးလုိက္ပါသည္။
‘အဲ့ထဲမွာဗ်ာ ကမၻာလည္းပ်က္ေရာ စံုတြဲတစံုေလ ခ်စ္ေတးေႏွာရင္းေသမယ္ဆိုျပီး ခ်စ္ေတးေႏွာရင္းေသသြားၾကတာေလ အဲ့အခန္းသိလား’
ထိုမွပင္ေကာင္းကင္သေဘာေပါက္သြားေတာ့သည္။ ေအာ္ၾကီးသည္ ေသမယ့္အတူတူ ရိကၡာအျပည့္အ၀ယူရန္ တုိင္ပင္ခ်ိတ္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိလုိက္ရသည္။ အခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ကားမွန္(မွန္မရွိေတာ့ပါ)မွေန၍ေရျပင္ကုိၾကည့္လ်က္ အေနာက္မွတေကာင့္သား ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေကာင္မေလး၏ကုန္းေနေသာ တင္ပါးကိုဆြဲလ်က္၊ အစကဖင္ေပါက္မပါဟု ငွားထားေသာ္လည္း အခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ဖင္ေပါက္ထဲကို ထည့္သြင္းခံေနရလ်က္။
‘အ…အ…အ…’
‘ျဖည္းျဖည္း…ျဖည္းျဖည္းးး အ.. နာတယ္’
‘ကိုေအာ္ၾကီးျဖည္းျဖည္းလုပ္ပါေနာ္…’
‘ကုိေကာင္း ျဖည္ျဖည္းးးးး”
ေသရပါေတာ့မယ္ဆိုကာ ႏြယ္ႏွင့္မိုးတို႔၏ဖင္ေပါက္မ်ားကို မေသခင္အ၀အျပဲကို အားကုန္ထုတ္၍ လုပ္ေနပါေတာ့သည္။ တေယာက္တေယာက္လုပ္ေနျခင္းမဟုတ္ဘဲ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေအာ္ၾကီး ဘက္ေျပာင္း၍လည္း လုပ္ၾကေပါေသးသည္။
(ေရးထားရတာ လက္ကုိေတာ္ေတာ္ေညာင္း၊ တင္ရျပန္ေတာ့လည္း ေကာနက္ရွင္ေၾကာင့္ မ်က္စိေတာ္ေတာ္ေညာင္း)



ထိုအခ်ိန္တြင္ ကားဘီးသည္နစ္ေနျပီ ပင္လယ္ျပင္တြင္ေတာ့ ေလဆင္းႏွာေခါင္းေလးတခု ေ၀ွ႕ေ၀ွ႕ကာသူတို႔အနီးသို႔ ေရာက္လာေနျပီျဖစ္သည္။ အဲ့ဒါကုိၾကည့္ျပီးေပ်ာ္သြားသူကမိုးပင္ျဖစ္သည္။ အေနာက္မွလုပ္ေနေသာ ေကာင္းကင္၏ထိုးေဆာင့္မႈကိုခံရင္း လက္ကုိျပတင္းေပါက္အျပင္ထုတ္ကာ…
‘ေဟ့…ဒီကိုလာ…ဒီကိုလာ….’
မိုး၏လုပ္ရပ္ကုိ အားလံုးကေငးလ်က္၊ ေလဆင္ႏွာေမာင္းေလးကေတာ့ ၾကားသြား၍ထင္သည္ သူတို႔ရွိရာသို႔ ေရာက္လာျပီး သူတို႔ကားေလးကို ေ၀ွ႕ကာ၀ိုက္ကာျဖင့္သယ္ေဆာင္သြားပါေတာ့သည္။
‘၀ုန္းးးးးးးးးးးး’
ကားထဲသို႔ သဲမ်ားပင္၀င္သြားလာပါသည္။ သူတို႔မ်က္စိေရွ႕တြင္ေတာ့ ထီးထီးမားမားၾကီးရွိေနသည္က ပိရမစ္အေဆာက္အအံုၾကီးတခုျဖစ္သည္။ အေဆာက္အအံုၾကိး၏အေရွ႕တြင္ေတာ့….၊ ေလးေယာက္စလံုးအေျပးအလႊားပင္ သြားၾကပါသည္။ ေတြ႔ေနရေသာသစ္ပင္ၾကီးေအာက္ကုိ လက္အားျဖင့္တူးဆြၾကပါသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ သန္႔စင္ေသာေရမ်ားကို သူတို႔ရရွိလုိက္ၾကပါေတာ့သည္။
ေရလည္းေသာက္ျပီးျပီ အားရွိျပီမို႔ ပိရမစ္ထဲကို၀င္ခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။ ခန္းနားကေတာ့ ပိရမစ္ၾကီးထဲတြင္ ခဏအပန္းေျဖၾကပါသည္။ အားျပန္ရလာျပီမို႔ဟုအေၾကာင္းျပကာ ေအာ္ၾကီးကႏြယ့္နားကို ကပ္သြားျပီး ႏြယ့္လက္ေလးကို စတင္ကိုင္လုိက္ပါသည္။ ျပီးေနာက္ႏြယ့္ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ဖမ္းယူစုပ္နမ္းလုိက္ပါသည္။ ႏြယ္လည္း ကိုယ္တိုင္ကပင္ရြေနသည္မို႔ ေအာ္ၾကီးကႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ျပန္လည္စုပ္ယူရင္း ေအာ္ၾကီးကိုသိုင္းဖက္လုိက္ပါသည္။ ျပီးေနာက္ေအာ္ၾကီး၏ ႏႈတ္ခမ္းမွတဆင့္ ရင္ဘတ္၊ ဗိုက္ႏွင့္ ဒုတ္ဆီသို႔ေလွ်ာဆင္းသြားပါသည္။ ႏြယ္ထန္ေနသျဖင့္ ေအာ္ၾကီးဒုတ္ကုိ သူမလွ်ာအစြမ္းျဖင့္ အစြမ္းကုန္ယက္ေပးေနပါသည္။ တခ်က္တခ်က္ထိပ္ဖ်ားေလးကို ယက္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေအာ္ၾကီးတေယာက္ ရွိန္းတိန္းရွိန္းတိန္းျဖစ္ေနရပါေတာ့သည္။
ေကာင္းကင္ကေတာ့ မိုးကိုဘာမွမလုပ္ဘဲ ေခ်ာင္တြင္ေခြကာ သူ႔မိန္းမအေၾကာင္းကိုသာ စဥ္းစားေနပါေတာ့သည္။ အိမ္တြင္ မဒမ္ေကာင္းေနလို႔မွေကာင္းပမလား၊ သူ႔ကိုမ်ားလုိက္ရွာေနေရာ့မလား စသည္စသည္ျဖင့္ စိုးရိမ္ပူပန္ေနပါေတာ့သည္။ မိုးမွာေတာ့ ေအာ္ၾကီးႏွင့္ႏြယ့္ကိုၾကည့္ကာ သေရက်လ်က္။
ေနာက္ဆံုးမိုးမေနႏိုင္ေတာ့ပါ ႏြယ္ေအာ္ၾကီး၏ဒုတ္ကုိ တခ်ီျပီးတခ်ီလ်က္ေပးေနျခင္းကိုၾကည့္ရင္း အနားသို႔သြားကာ သူကိုယ္တုိင္ပင္ ေအာ္ၾကီး၏ဒုတ္ကို၀င္ေရာက္ယက္ေပးပါေတာ့သည္။ ႏြယ္ႏွင့္မိုး တေယာက္တပိုင္းစီခြဲ၍ ေအာ္ၾကီး၏ဒုတ္ကုိ အရည္မ်ားမထြက္ႏိုင္ေတာ့သည့္တိုင္ ယက္ေပးၾကပါေတာ့သည္။
ေကာင္းကင္အသိစိတ္ျပန္၀င္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေအာ္ၾကီးသည္မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္ျဖင့္ ျပိဳင္းေနျပီျဖစ္သည္။ မိုးႏွင့္ႏြယ္ကေတာ့ ေအာ္ၾကီးဒုတ္ကုိလွ်ာျဖင့္ကလိလ်က္။
‘ဒီေကာင္ေတာ့ေသေတာ့မွာဘဲဆိုကာ’
ေကာင္းကင္သည္ ယက္ေနေသာႏွစ္ေယာက္ဆြဲေခၚလိုက္ျပီး၊
‘မိုး ညည္းကငါဖင္ကုိယက္..’
‘ႏြယ္ ဒီကိုလာ ေလးဘက္ေထာက္’
ဟုဆိုကာ ေကာင္းကင္သူလိုခ်င္တဲ့ ပံုစံအတုိင္းခိုင္းျပီး ႏြယ့္ကုိေခြးလိုးလိုးပါေတာ့သည္။ ေခြးခေလးတေကာင္လိုပင္ ႏြယ္သည္လည္း ‘တအိအိ…တအုအုျဖင့္’ ခံေနပါသည္။ ေကာင္းကင္က အဖုတ္ကိုအရင္ဆံုး လိုးျပီးေနာက္၊ ဖင္ေပါက္ကုိထပ္မံလိုးျပန္ပါသည္။ ျပီးေနာက္မွာေတာ့ ႏြယ္ကိုအေနာက္ပို႔လုိက္ျပီး မိုးကိုလိုးျပန္ပါသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို လိုးျပီးခ်ိန္တြင္ေတာ့ အားလံုးပင္ပန္းျပီမို႔ အနားယူလိုက္ၾကပါေတာ့သည္။



အသင့္ထည့္လာေသာ ေရပံုးမွေရမ်ားသည္လည္း အနည္းငယ္ေလးသာျဖစ္တာေၾကာင့္ ကုန္သြားခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ အျပင္ကုိျပန္ထြက္ဖို႔ရန္ကလည္း သူတို႔ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုခရီးေရာက္ေနျပီျဖစ္သည္။ အေရွ႕မွာတံခါးတခ်ပ္ကိုေတြ႔သျဖင့္ ေအာ္ၾကီးအလ်င္အျမန္သြားကာ တြန္းဖြင့္လိုက္ပါသည္။
‘ကၽြီ…..’
တံခါးပြင့္သြားသည္ႏွင့္ အခန္းတြင္းသို႔ၾကည့္ကာ အားလံုးမ်က္လံုးမ်ားက အျပဴးသားျဖစ္သြားပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေတာေတာင္စိမ့္စမ္းသစ္ပင္မ်ားႏွင့္ လွပေသာေလာကၾကီးတခုကို သူတို႔မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္လုိက္ရေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။
ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္ေအာ္ၾကီးလည္း ၀မ္းပန္းတသာျဖစ္ကာ အနီးရွိေရစီးေခ်ာင္းေလးသို႔ အေျပးသြား၍ ေရေသာက္ပါေတာ့သည္။ သူ႔နည္းတူပင္ က်န္သံုးေယာက္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေရေသာက္ျပီး၍ ေခ်ာင္းေအာက္ေျခကုိၾကည့္မိခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေက်ာက္မ်ိဳးစံုျပခန္းသို႔ေရာက္သြားသည့္ႏွယ္။ ေကာင္းကင္က ေရထဲသို႔ႏႈိက္၍ တခုယူလုိက္ပါသည္။ ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ပါသည္။
‘ဒါ နီလာအသစ္ေတြဘဲ….’
ေကာင္းကင္ေပးလုိက္ေသာ မွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ အားလံုးမ်က္လံုးမ်ားက အေရာင္ေတာက္လ်က္။ ျပန္ဖို႔ထက္ရတနာေတြရေရးကုိသာ အက်ိဳးေမွ်ာ္လ်က္ ေခ်ာင္းေလးအတိုင္း လုိက္ဆင္းခဲ့ၾကပါသည္။ ေခ်ာင္းေရ၏အစေရတံခြန္ဆီ အေရာက္မွာေတာ့ ေက်ာက္ရိုင္းတုံး(ေကာင္းကင္၏စမ္းစစ္မႈအရ)ၾကီး ေပၚမွေန၍ စီးဆင္းလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ၾကရပါသည္။ အားလံုးမ်က္လံုးမွာ တပ္မက္စိတ္ေတြလႊမ္းျခံဳလ်က္။
‘အူ….ပံု…ဗံု…ပံု…အူးးး’
‘ဟာဘာသံေတြလည္ ဟာဘာသံေတြလည္းးး’
ေအာ္ၾကီး၏အလန္႔တၾကားေအာ္သံ အားလံုးလည္းထို႔နည္းတူ လုိက္ေအာ္ၾကပါသည္။ သူတို႔အနီးသို႔ ေအာက္ပုိင္းအ၀တ္အစားနံငယ္ပိုင္းမွ်သာ ၀တ္ထားၾကေသာ အမ်ိဳးသမီးလူရိုင္းအုပ္စုၾကီးသည္ လွံပံုစံ(ရွည္ရွည္ခၽြန္ခၽြန္)မ်ားကို ကိုင္လ်က္ သူတို႔ေလးေယာက္ကို၀ုိင္းလုိက္ၾကပါသည္။ အမ်ားႏွင့္ေလးေယာက္မို႔ အင္အားခ်င္းမယွဥ္သာဘဲ ႏြယ္ၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းကို ခံလုိက္ၾကရပါေတာ့သည္။
တြင္းအေပၚသို႔လွမ္းၾကည့္ပါက ၀ါးျခမ္းမ်ားျဖင့္ က်ားကြက္ပံုတံခါးက ကာရံေနျပီး ထို၀ါးျခမ္းေပၚတြင္ လူရိုင္းမမ်ားက ကခုန္လ်က္။ ေအာက္မွၾကည့္ေနရသည္မို႔ သူတို႔၏တခါမွရိတ္ထားဟန္မရွိေသာ အဖုတ္ေလးမ်ားသည္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေအာ္ၾကီးကို လက္ယက္ေခၚေနသေယာင္ ျဖစ္ေန၏။
‘ကိုေကာင္းတြင္းထဲမွာေသးနံ႔ရသလိုဘဲေနာ္…’
ေကာင္းကင္ႏွာေခါင္ရႈံ႕ၾကည့္ပါသည္။
‘ေအးဟုတ္တယ္ကြ…ေအာ္ၾကီးမင္းကေတာ္ေတာ္ႏွာေခါင္းေကာင္းတဲ့ေကာင္ဘဲကြာ’
ေအာ္ၾကီးကခ်ီးမြမ္းခံလုိက္ရသျဖင့္ စပ္ျဖီးျဖီးျဖစ္သြားသည္။
‘၀ူးး၀ူးးး၀ါးးး၀ူးး၀ူးး၀ါးးးး’
က်ယ္ေလာင္ေသာ အခ်က္ေပးသံႏွင့္တူသည့္ အသံႏွင့္အတူ သူတို႔အေပၚတြင္ကခုန္ေနၾကေသာ လူရိုင္းမအားလံုးသည္ အကမ်ားကိုရပ္တန္႔လုိက္ၾကျပီး ဦးတည္ခ်က္တဖက္တည္းကို မ်က္ႏွာေပးလုိက္ၾကပါသည္။



သူတို႔မ်က္ႏွာမူထားရာေနရာမွ ၀ူး၀ါးအသံမ်ားျဖင့္ ေျပာဆိုေနသံကိုၾကားရျပီးေနာက္ လူရိုင္းမေလးေယာက္သည္ ေဘးဘက္ရွိ၀ါးျခမ္းျပားတံခါးကိုဖြင့္ေပး၍ ေအာ္ၾကီးႏွင့္ေကာင္းကင္ အေပၚသို႔တြယ္တက္ရန္အတြက္ ေလွကားခ်ေပးပါသည္။ ေအာ္ၾကီးတို႔လည္း ေလွကားအတုိင္းတက္ခဲ့ၾကပါသည္။
‘သခင္မကိုေမာ္ဖူးၾကစမ္း’
လူရိုင္းမ၏ ပီျပင္လွစြာေသာ ျမန္မာစကားေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္သားမ်က္လံုးျပဴးသြားပါသည္ (ေနာက္မွသိရသည္က လူရိုင္းမမ်ား၏အဘြားမ်ားက ျမန္မာျပည္ဖြားမ်ားျဖစ္ျပီး ပ်ဴေခတ္တြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသားမ်ားကဲ့သုိ႔ အခြင့္အေရးမ်ားရရွိရန္ ေတာင္းဆိုရင္း ေနာက္ဆံုးမရသျဖင့္ ဒီေနရာတြင္ အမ်ိဳးသမီးသီးသန္႔ႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါသည္။) ႏွစ္ေယာက္စလံုးဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ခုိင္းသည့္အတုိင္း ပုလင္ေပၚရွိ သခင္မကိုဒူးေထာက္၍ ခစားဖူးေမာ္လုိက္ပါသည္။
‘ငါသခင္မလြမ္းအမိန္႔ေတာ္မွတ္မယ္ နာခံၾကေစ’
ပုလင္ထက္မွ သခင္မလြမ္း၏အသံကို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားလိုက္ပါသည္။ မ်က္လံုးေ၀ွ႕ၾကည့္ခ်က္အရ မိုးႏွင့္ႏြယ္တို႔ကို သူတို႔ရဲ့ေဘးတြင္ပင္ ေတြ႔လုိက္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ မိုးႏွင့္ႏြယ္တို႔သည္ လူရိုင္းအျပင္အဆင္မ်ားျဖင့္ ျဖစ္ေနျပီျဖစ္သည္။
‘မိန္းခေလးေတြကိုေတာ့ ငါတို႔ျမိဳ႕သူအျဖစ္သတ္မွတ္ေပးလိုက္ျပီ’
‘ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလည္း ျမိဳ႕သားအျဖစ္သတ္မွတ္ေပးပါေနာ္ သခင္မလြမ္း’
ေအာ္ၾကီး၏ၾကားျဖတ္ေျပာလိုက္ေသာ အသံျဖစ္သည္။ ေအာ္ၾကီးသည္ ဒူးေထာက္ေနရင္းမွ ေဘးတြင္မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ လူရိုင္းမေလးမီးမီး၏ ေျခေထာက္မ်ားကို ပြတ္သပ္ေပးျခင္းျဖင့္ လူရိုင္းမေလးမီးမီးကို စေနာက္ေနရင္းျဖစ္ပါသည္။
‘တယ္ ငမိုက္သား သခင္မစကားကိုျဖတ္ေျပာရသလား’ ဆိုကာ မီးမီးသည္ ေအာ္ၾကီးကို ေျခေထာက္ျဖင့္ ကန္လုိက္ပါသည္။ အပြတ္ျပတ္၍ ေအာ္ၾကီးတေယာက္ ပက္လက္လန္သြားပါေတာ့သည္။
‘မင္းတို႔ကို ျမိဳ႕သားသတ္မွတ္လို႔မရဘူး ငါတို႔ျမိဳ႕မွာျမိဳ႕သားမထားဘူး.. မင္းတို႔ဒီမွာေနခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့….’
ေအာ္ၾကီးသည္ အလြန္ေနခ်င္ေနပံုရသည္ သခင္မလြမ္း၏ေျပာလာမည့္စကားကို နားေထာင္ေနပါသည္။
‘ဒင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ လိင္အဂၤါကိုျဖတ္ပစ္ေစ’
‘ဟိုက္….’
အမိန္႔စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ေအာ္ၾကီးႏွင့္ေကာင္းကင္ အလ်င္အျမန္မတ္တပ္ရပ္၍ ထေျပးၾကပါေတာ့သည္။ ေနာက္က်သည့္ေျခေထာက္သစၥာေဖာက္မွတ္ကာ အလ်င္အျမန္ေျပးၾကပါေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္းေရွ႕ကားမေရာက္ေပ၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၀၀တုတ္တုတ္ လူရိုင္းမႏွစ္ေယာက္စီက သူတို႔ကိုလက္ေမာင္းမွမကိုင္၍ ပင့္ထားေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။


ေအာ္ၾကီးမ်က္ရည္က်မတတ္ လူရိုင္းမမ်ားကိုေတာင္းပန္ေနပါသည္။ ေကာင္းကင္ကေတာ့ သခင္မလြမ္းဘက္လွည့္၍……..
‘သခင္မရယ္…ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ကၽြန္ေတ္ာ့မယားက်န္ခဲ့ပါတယ္၊ သူကၽြန္ေတ္ာ့ကို ျပန္မေတြ႔ရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ့္အဆံုးစီရင္ေနပါလိမ့္မယ္… ကၽြန္ေတ္ာ့ကို ျမန္မာႏုိင္ငံျပန္ပို႔ပါေနာ္…’
ေကာင္းကင္၏သူ႔မယားအေပၚ ေလးနက္ေသာခ်စ္ခင္မႈေၾကာင့္…
‘ေကာင္းျပီ ဒါဆိုမင္းကိုငါ အခြင့္အေရးတခုေပးမယ္၊’
‘ဟုတ္ကဲ့၊ဟုတ္ကဲ့ေပးပါ။’
‘မင္းေနတဲ့ေနရာျပန္ေရာက္ရင္ မင္းမိန္းမအေပၚအျမဲသစၥာရွိရမယ္၊ သစၥာမေဖာက္ရဘူး၊ အခုလို မိန္းခေလးသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မထားရဘူး၊ အဲ့လိုမင္းလုပ္ႏိုင္လား’
‘ဟုတ္…ဟုတ္…ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏိုင္ပါတယ္’
‘မင္းစကားမင္းတည္ပါေစေနာ္..’
ေကာင္းကင္ေခါင္းကိုသာညိမ့္၍ခ်ည္း အေျဖေပးေနပါသည္။
အေလွ်ာက္ေကာင္းအေထာင္းသက္သာဆိုသလိုပင္ ေကာင္းကင္၏ေကာင္းမြန္ေသာ ေလွ်ာက္လႊဲခ်က္ေၾကာင့္ သခင္မလြမ္းသည္ ေကာင္းကင္အား မူရင္းေနရာျဖစ္သည့္ နာဂစ္ႏွင့္ေလဆင္ႏွာေမာင္းေပါင္းတုိက္ခံရေသာ တိုက္ေနရာသို႔ သူမ၏တပည့္ ေလဆင္ႏွာေမာင္းေလးအား လုိက္လံပို႔ေဆာင္ေပးခိုင္းလိုက္ပါသည္။
ေကာင္းကင္သတိျပန္ရလာခ်ိန္တြင္ေတာ့ အနီးတြင္ ခ်စ္လွစြာေသာ မဒမ္ေကာင္းကင္၊ အျငိမ္းစားရဲမွဴးၾကီးဦးေလးဦးထြန္းေအး၊ စခန္းမွဴးေလးပင့္ကူႏွင့္ နပ္စ္မငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ေကာင္းကင္စိတ္ထဲတြင္ နပ္စ္မေလးကို စိတ္ျဖစ္ျပစ္မွားရန္ၾကံလုိက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူရိုင္းမတို႔၏သခင္မလြမ္း၏ သတိေပးစကားသံကို ျပန္ၾကားလုိက္မိသျဖင့္ သူ႔ဇနီး မဒမ္ေကာင္းကင္၏လက္ကုိသာ ကိုင္လ်က္။
လူရိုင္းမတို႔၏သခင္မလြမ္း၏သတိေပးစကားကေတာ့………
‘နင္ ကတိပ်က္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ နင့္ကိုငါ့ရဲ့ေလဆင္ႏွာေမာင္းလႊတ္ျပီး ျပန္လာေခၚမယ္၊ ျပီးရင္နင့္ရဲ့လိင္တံကို ျဖတ္ပစ္ျပီးေတာ့ နင့္ကိုျပန္ေကၽြမယ္’ ဆိုသည္ပင္ျဖစ္ပါသည္။
မိုးႏွင့္ႏြယ္ကေတ့ာ အရင္လိုခႏၱာကိုယ္ရင္းမွ ထမင္းစားရေသာ အလုပ္ကုိမလုပ္ရေတာ့ဘဲ ေအးခ်မ္းတဲ့ေလာကေလးတခုတြင္ လြတ္လပ္စြာ မိန္းခေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါေတာ့သည္။ သူတို႔သိသည္မ်ားကို ေ၀ငွျခင္းျဖင့္ လူရိုင္းမေလးမ်ားကို လူရိုင္းေခ်ာမေလးမ်ားအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲေပးလုိက္ၾကပါသည္။
ေအာ္ၾကီးကေတာ့ သူေနခ်င္ေသာ လူရိုင္းမေလးမ်ားႏွင့္အတူ ေနရပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏လိင္အဂၤါေလးမွာေတာ့ ေသာ့ခတ္၍ဖုံးအုပ္ခံထားရပါသည္။ ကံေကာင္းသည္က လူရိုင္းမေလးမီးမီးႏွင့္အတူ အတူစား၊အတူေန၊အတူ….ဘ၀တြင္ ေနရေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္။
ေကာင္းကင္သည္မဒမ္ေကာင္းကင္ကုိ ေခြးလိုးလိုးရန္အတြက္ကုန္းခိုင္းျပီး ေနာက္မွထိုင္၍ ေဆာင့္ပါေတာ့သည္။
မဒမ္ေကာင္းကင္သည္လည္း ‘အု..အု..အ..အ..’ အသံမ်ားထြက္လ်က္။
မွတ္ခ်က္။   ။  ႏြယ့္ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကိုထပ္မံဖတ္ရႈေပးဖို႔ေျပာၾကားရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္အပ္ပါသည္။


ျပီးပါျပီ။

No comments:

Post a Comment