Monday, October 3, 2016

အရုန္းခက္ ရမၼက္

Image Hosted at ImgWallet.com
 

“လာ.. မမ ေရာက္ျပီ တက္ရေအာင္..”
“အင္.. ဘယ္ကို တက္ရမွာတုန္း..”
“မြန္း ေျပာတဲ့ဆိုင္က ဒီတိုက္ေလ မမ.. မျမင့္ပါဘူး ပထမထပ္မွာ..”
“ေအာ္.. မမက ဆိုင္ ဆိုေတာ့ ေျမညီပဲ ထင္တာေလ.. ရပါတယ္ မြန္းရဲ့.. ျမင့္လည္း ျမင့္ေပါ့.. မမ တက္ႏိုင္ပါတယ္..”
“ဟုတ္.. လာ မမ..”

ခင္မင္သူမ်ားက မြန္း ဟု ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကသည့္ ေငြလမင္း ဆိုေသာ ေကာင္မေလး၊ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ တိုက္ခန္း ေလွခါးကို ေရွ႕မွ တက္သြားသည္။ အသက္ (၂၀) အရြယ္၊ အရပ္ (၅)ေပ ျပည့္ရံုကေလးႏွင့္ လူေကာင္ကလည္း က်စ္က်စ္ သြယ္သြယ္ေလး၊ ပုခံုး ထိ ေရာက္ရံု ဆံပင္ ေျဖာင့္စင္းစင္းေလးကို ခပ္ေျမာက္ေျမာက္ စု ခ်ည္ စည္းထားတတ္သည့္ သူမ ပံုစံေလးက မသိလွ်င္ ကေလးသာသာ အရြယ္ဟု ထင္မွတ္ မွားစရာ။


သူမ ေနာက္မွ ဟိုၾကည့္သည္ၾကည့္ႏွင့္ လႈပ္စိစိ ပါလာသူက မမ ဆိုသည့္ ေဒၚ၀င့္ထည္၀ါ။ ဆံပင္ရွည္ရွည္၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ကိုယ္ေနဟန္ ေက်ာ့ေက်ာ့ႏွင့္ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ ပုရိသတို႔ မက္ေမာေလာက္သည့္ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားကို ပိုင္ဆိုင္သည္။ အသက္အားျဖင့္ (၃၀) ပတ္လည္ ဆိုေသာ္  

လည္း Admin officer ဆိုေသာ ရာထူးႏွင့္ ခပ္တင္းတင္း မ်က္ႏွာထားတို႔ေၾကာင့္ အပ်ိဳၾကီးမမ ေဒၚ၀င့္ထည္၀ါကို တစ္ရံုးလံုးက ခ်စ္ေၾကာက္ ရိုေသၾကသည္။ မြန္းက မမ၀င့္ ၏ လက္ေအာက္မွ Admin staff ၀န္ထမ္းမေလး ျဖစ္သည္။ စည္းကမ္းႏွင့္ စနစ္ဇယား ၾကီးလြန္းေသာ မမ၀င့္ ေခၚ ေဒၚ၀င့္ထည္၀ါ၊ ေတာ္ရံု လက္ေအာက္ငယ္သားႏွင့္ လမိုင္း ကပ္ခဲသည္။ လုပ္ငန္းသေဘာထက္ ပို၍ တြဲသြားတြဲလာ ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပင္။

ဇီဇာေၾကာင္ အပ်ိဳၾကီးဟု အမ်ားက သတ္မွတ္ၾကသည့္ ၀င့္၊ Admin ဌာနသို႔ ေငြလမင္း ဆိုသည့္ မြန္း ေရာက္လာေတာ့ ပံုစံ နည္းနည္း ေျပာင္းသြားသည္။ သြက္သြက္လက္လက္ႏွင့္ သူသိသူတတ္ ေနရာတကာပါ၊ ဘာခိုင္းခိုင္း ဖင္ေပါ့ေပါ့ႏွင့္ မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္သည့္ မြန္းကို သူမ သေဘာက်သည္။ မြန္းက အလိုက္လည္း သိသည္။ ေနာက္တစ္ခု အားသာသည္က မြန္းတြင္ အေႏွာင္အဖြဲ႕ မရွိ။ အျခား အမ်ိဳးသမီး ၀န္ထမ္းေတြလို ဘဲနဲ႔ ကဲဘို႔ အခ်ိန္ေပးစရာ မလိုသလို မီးဖြားခြင့္ ယူမွာလည္း စိုးရိမ္ဘို႔ မလို။ ဒါကေတာ့ သည္ကေလးမ ရည္းစားသနာ မရခင္ ခြ်င္းခ်က္ အေျခအေနေပါ့ေလ။ ေလာေလာဆယ္ အေနအထားအရေတာ့ အလုပ္ အေရးၾကီးလွ်င္ ၾကီးသလို ေန႔ေန႔ညည ပိတ္ရက္ နားရက္ ဘာမွ မေတြးဘဲ ခိုင္းသမွ် အကုန္ လုပ္သည္။ မြန္း အိမ္က ရုံးႏွင့္လည္း မေ၀း။ ေျမာက္ဒဂံု မွ ျမိဳ႕ထဲသို႔ ရုံးတက္ရသည့္ ၀င့္အဘို႔ မြန္းက တကယ့္ ေျချမန္ေတာ္ လက္ပါးေစ။ သည္လိုသည္လို အားသာခ်က္ေတြႏွင့္ ယာယီ အလုပ္သင္ ၀န္ထမ္းမေလး မြန္းကို Admin ဌာန၏ အျမဲတမ္း ၀န္ထမ္း၊ တနည္း မိမိ လက္ေထာက္အျဖစ္ ၀င့္ ကိုယ္တိုင္ ေခၚယူလိုက္သည္။





ရုံးတြင္ ထို စာ ထုတ္သည့္ေန႔က အမ်ားက အံ့ၾသၾက၏။ တခ်ိဳ႕လည္း ေျပာၾကသည္။ အပ်ိဳၾကီးမမ သူ႕ေလာက္ မလွလို႔ မြန္းကို သူ႕လက္ေထာက္အျဖစ္ ေခၚယူျခင္းဟု။ တကယ္ ထင္လည္း ထင္စရာပင္။ အလွၾကိဳက္သည့္ မမ အပ်ိဳၾကီး၊ မြန္း ႏွင့္ တြဲသြားလွ်င္ မိမိ လွတာ ပိုမို ေပၚလြင္သည္ပဲ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ၀င့္ အေတြးက သည္သို႔ မဟုတ္ပါေခ်။ မြန္းကို ၀န္ထမ္း တစ္ဦး ဆိုသည္ထက္ ခ်စ္စရာ ကေလးမေလး လို႔ ျမင္မိျခင္းေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ အျမဲလိုလို လိုတာထက္ပို၍ တင္း ထား ေနရသျဖင့္ မာေတာင့္ေတာင့္ ျဖစ္ေနသည့္ မိမိ မ်က္ႏွာထား၊ မြန္း၏ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ရယ္စရာ စကားမ်ား ေၾကာင့္ ရယ္ရေမာရသည္။ မ်က္ႏွာေက်ာ ေျပရသည္ေပါ့ေလ။ သည္လို သံေယာဇဥ္ေလး အရင္း တည္လာေတာ့ မိမိ အတြက္ တိုလီမိုလီ အသံုး အေဆာင္ စသည္ေလးမ်ား ၀ယ္ျဖစ္တိုင္း မြန္း ဘို႔ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ ပါေအာင္ ၀ယ္ေပးတတ္၏။

ခုလည္း သည္ေနရာကို ေရာက္လာျခင္းက ေဘာ္လီ ခ်ဳပ္ဘို႔။ ေရွ႕လထဲတြင္ ရံုးမွ မန္ေနဂ်ာ တစ္ဦး မဂၤလာ ေဆာင္မည္။ ထိုသူက ၀င့္ ကို ခ်စ္ေရး ဆိုဖူးသူ။ တနည္း ဆိုရပါလွ်င္ မိမိ အိုက္တင္ခံ လြန္သြား သျဖင့္ သူမ်ားေနာက္ ပါသြားသူ။ သို႔ျဖစ္၍ အႏွီ မန္ေနဂ်ာ၏ မဂၤလာပြဲတြင္ မိမိက သတို႔သမီး ရံႈးေအာင္ လွေနဘို႔ လိုသည္ မဟုတ္ပါလား။ သည္လိုႏွင့္ပဲ ဆံစ မွသည္ ေျခဖ်ားတိုင္ေအာင္ ျပစ္ခ်က္ မရွိေအာင္ အလွဆင္ေရး စီမံကိန္း ဆြဲရေတာ့၏။ သည္ စီမံကိန္းတြင္ မြန္းက ဒါရိုက္တာ။ သူမကိုယ္တိုင္ေတာ့ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ မေနတတ္ပါဘဲ အုပ္ရွိမမ လွဘို႔အေရး ဘယ္က ဘယ္လို ရွာေဖြလာမွန္း မသိသည့္ အခ်က္အလက္ေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ အလွ စီမံကိန္း အေကာင္ထည္ ေဖာ္ေတာ့သည္။

ကုပ္ကုပ္ ကပ္ကပ္ စုေဆာင္းလာသည့္ ပိုက္ဆံမ်ားလည္း ကုန္လိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ သို႔ေသာ္ ေဒၚ၀င့္ထည္၀ါ မႏွေျမာပါ။ နည္းနည္းေလးမွ မႏွေျမာပါ။ တစ္ခုပဲ ရွိသည္။ သည္ပြဲအတြက္ သူမ ၀ယ္ျခမ္းသမွ် မြန္း အတြက္ ဘာမွ ၀ယ္မေပးႏိုင္။ အလိုက္သိေသာ မြန္းကလည္း ေပးလွ်င္ စိတ္ဆိုးမည္ဟု ေျပာရွာပါသည္။ ေနာက္မ်ားမွပဲ လုပ္ငန္းထဲမွ အၾကံအဖန္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးအတြက္ ေဘာနပ္စ္ ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ဖန္တီးေပးလိုက္မည္ဟု ေတြးထားလိုက္၏။ သည္လိုႏွင့္ပဲ ဆံပင္၊ အ၀တ္အစား၊ အသားအေရ အလွအပႏွင့္ ေျခသည္းလက္သည္းပါ မက်န္ မိုင္ကုန္ လက္ကုန္ အစြမ္း ကုန္ေအာင္ စီစဥ္ျပီး သကာလ၊ ညေနခင္း ဒင္နာပြဲတက္ ၀တ္စံု ဆက္ဆီက်ဘို႔အေရး အတြင္းခံ ေဘာ္လီက အခရာ က်သည္ ဟူေသာ ဆရာမၾကီး မြန္း၏ ညႊန္ၾကားခ်က္ အစီစဥ္ အတိုင္း နံမည္ၾကီး ေဘာ္လီ ခ်ဳပ္ဆိုင္သို႔ ႏွစ္ဦးသား ခ်ီတက္ခဲ့ၾကျခင္းပင္။

ပထမထပ္ တိုက္ခန္း ေရွ႕ေရာက္၊ ဘဲလ္ တီးလိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ထြက္ၾကိဳသည္။ မြန္းက သြက္သြက္လက္လက္ ၀င္ခ်သြားသည္။ အမ၀မ္းကြဲမ်ားႏွင့္ သြားေနက် ဆိုင္မို႔ မြန္း အတြက္ မစိမ္း။ ႏွစ္ခါေလာက္ ေတြ႕ဖူးလွ်င္ပင္ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္လို ရင္းႏွီး သြားတတ္သည့္ မြန္း၏ စရိုက္ေၾကာင့္ ဆိုင္ရွင္ အန္တီၾကီးပါမက စက္ခ်ဳပ္သမကေလးမ်ားႏွင့္ပင္ ခင္ေနျပီ။ အလုပ္၀င္ျပီးေနာက္၊ ခုတေလာေတာ့ မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာျပီ။ “ေအာ.. ဘယ္သူလဲ မွတ္တယ္.. သမီးက ဟို.. အဲ.. ေနစမ္းပါဦး.. ပါးစပ္ဖ်ားတင္ နံမယ္ ေမ့ေနတယ္ဟဲ့..” အန္တီၾကီးက မြန္းကို ၾကည့္ျပီး ႏႈတ္ဆက္သည္။ မမ၀င့္အတြက္ ထိုင္ခုံတစ္လံုး ဆြဲယူေပးလိုက္ရင္း အန္တီၾကီးကို ျပန္ႏႈတ္ဆက္လိုက္၏။

“မြန္းေလ.. အန္တီ.. ေငြလမင္းေလ.. မွတ္မိဘူးလား..”
“မြန္း.. ေငြလမင္း.. အယ္ မွတ္မိျပီ.. ၾကည့္စမ္း.. မြန္း မလာတာ ၾကာျပီေကာ.. ဟိုတေလာက မယုတို႔ လာလို႔ေတာင္ ေမးမိေသးတယ္..”
“ဟုတ္.. အန္တီ.. မြန္း အလုပ္ ၀င္ေနျပီေလ.. အာ့မို႔..”
“ေအာ.. ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္..”
“ဒါ မြန္းရဲ့ အထက္အရာရွိ မမေလ.. မမက အေရးၾကီးတဲ့ ပြဲတစ္ခု တက္ရမွာ.. အာ့ ပြဲတက္ ၀တ္စံုအတြက္ အန္တီ့ဆီ လာခဲ့တာ..”
“အပ္ခဲ့ဘို႔လား ညီမ.. အပ္ထည္ဆို ၾကာမွာ..”
“ဆိုဒ္ရွိရင္ တခါတည္း ယူသြားမွာ အန္တီရဲ့.. မမကို မြန္း ေျပာျပျပီးျပီ.. မမယုတို႔လိုမ်ိဳးပဲေလ.. ခုတိုင္း ခုယူ..”
“ေအာ္.. ဟုတ္ျပီ.. ဒါဆို တိုင္းလိုက္ရေအာင္ေလ ေနာ.. လာ ညီမေလး..”




အန္တီၾကီး ညႊန္ျပရာ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ဘက္သို႔ ၀င့္ ၀င္သြားလိုက္၏။ မြန္းလည္း ေနာက္က လိုက္၀င္လာသည္။ အေနာက္မွ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္က ေပၾကိဳးႏွင့္ စာအုပ္ေလး ကိုင္ျပီး လိုက္ ၀င္လာသည္။ ၀င့္ ၀တ္လာသည္က ဘေလာက္စ္ အက်ီရင္ေစ့ေလး။ သိပ္အၾကပ္ၾကီး မဟုတ္ေသာ္လည္း ပံုက်က် ကိုယ္တိ အက်ီမို႔ ေဘာ္လီတိုင္းဘို႔ အဆင္ေျပသည္။ ကိုယ္တိုင္း ယူလို႔ေကာင္းေအာင္ မိမိ စိတ္တိုင္းအက်ဆံုး ပံုက် သပ္ရပ္သည့္ အက်ီကို တမင္ ေရြး၀တ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ အန္တီၾကီးက ေကာင္မေလး လွမ္းေပးေသာ ေပၾကိဳးကို ယူလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးက စာအုပ္တြင္ ေရးမွတ္ရန္ ျပင္သည္။ မြန္းက ေနာက္ နည္းနည္း ဆုတ္ေပးျပီး ရပ္ေနသည္။ အန္တီၾကီး လုပ္ငန္း စ ၏။ ေပၾကိဳး သိုင္း၍ ရင္ကို တိုင္းသည္။ (၃၆) လက္မ.. ဒီဆိုဒ္ေတြေတာ့ ရွိတယ္.. ခဏေစာင့္ယူလို႔ ရေလာက္တယ္ ဟု ကိုယ္တည္း ေရရြတ္သလို ေျပာလိုက္၏။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ နည္းနည္း ဆုတ္ျပီး

“ၾကယ္သီး ျဖဳတ္လိုက္ ညီမ..”
“ရွင္..”
“အက်ီၾကယ္သီး ေလ..”
“ရွင္..”

ဒုတိယမိ ရွင္ လိုက္ရင္း မြန္းကို လွမ္းၾကည့္မိ၏။ သူငယ္မ မြန္းက ႏႈတ္ခမ္းေစ့လွ်က္ပဲ အသားကုန္ ျပံဳးျပသည္။ smiling face icon ေလးႏွင့္ တူေသာ သူမ အျပံဳးက မိမိကို ေနာက္ေနသလိုပင္။ ေဘာ္လီခ်ဳပ္ဘို႔ ကိုယ္တိုင္းယူတာ ရင္ဘတ္ ၾကယ္သီး ျဖဳတ္ျပရမွာလား။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားသည့္ ၀င့္၊ မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မြန္း အပါအ၀င္ ေဘးလူအားလံုးက ပံုမွန္ပင္။ အင္းေလ.. ေဘာ္လီကိုယ္တိုင္း ဆိုေတာ့လည္း အက်ီေပၚက တိုင္းလို႔ မတိက်ႏိုင္ဘူး ထင္ပါရဲ့။ တျခား ဆိုင္ေတြေရာ သည္လိုပဲလား။ ဒါမွ မဟုတ္ သည္ဆိုင္ကပဲ တမူထူးျခင္းေလလား။ ဒါေၾကာင့္ပဲလည္း အင္မတန္ ပံုက်ေသာ ေဘာ္လီရယ္လို နံမည္ ၾကီးေပတာေပါ့ေလ။ စကၠန္႔ အနည္းငယ္အတြင္း ၀င့္ အေတြးတို႔ ကမာၻ ပတ္ကုန္သည္။ မိမိ ကိုယ္တိုင္ ကလည္း ေဘာ္လီကို တစ္ခါမွ် တိုင္းမ၀တ္စဖူးမို႔ ေဘာ္လီအပ္လွ်င္ ကိုယ္တိုင္း ဘယ္လိုယူလည္း တကယ္မသိပါေခ်။ ေပကလပ္ကလပ္ လုပ္ျပေနသည့္ မြန္းကေတာ့ ေမးဆတ္ကာ မ်က္လံုးႏွင့္ အခ်က္ျပ၏။ ခြ်တ္လိုက္ေလ မမရဲ့ ဟူသည့္သေဘာ။

ေျခာက္ကပ္ကပ္ အာေခါင္ထဲမွ ေလတစ္ခ်က္ ဂလု ကနဲ ျမိဳခ်လိုက္သည္။ အပ်ိဳၾကီးမမ ရင္ဖြင့္ျပရရွာျပီ။ အေရးထဲ ပန္းထိုး ၾကယ္သီးေလးက ကြင္းထဲတြင္ တစ္ေနေသး၏။ လက္ဖ်ားေလးေတြ ေအးစက္စက္ ျဖစ္လာသည္။ ငါ့ ႏွယ္ေနာ္.. အက်ီရင္ဘတ္ေလး ခြ်တ္ျပခိုင္းတာပဲ ေျခတုန္ လက္တုန္ ျဖစ္ရတယ္လို႔.. မိန္းမခ်င္းပဲ.. ဘာ ျဖစ္သတုန္းးး.. ဒီ ေသာက္ ၾကယ္သီးကလည္း တစ္ တစ္ရန္ေကာ.. ျမန္ျမန္ ကြ်တ္တာ မဟုတ္ဘူး.. ။ ကိုယ့္စိတ္ႏွင့္ ကိုယ့္ၾကယ္သီးကို အလိုမက် ေတြးေတာေရရြတ္ရင္း ၾကယ္သီးကို အံက်ိတ္၍ ေဆာင့္ ဆြဲသည္။ အင့္.. ကြ်တ္ျပီ တစ္လံုး။ သည္လိုႏွင့္ပဲ ရင္ဘတ္ၾကယ္သီး သံုးလံုး ျပဳတ္သြား၏။ ရေရာေပါ့ သည္ေလာက္ဆို..။ လက္ႏွစ္ဘက္ ေဘးခ်ျပီး ခါးဆန္႔ ရပ္ေပးလိုက္၏။ ဟူးး.. သက္ျပင္း ပိစိေကြးေလးေတာ့ ခ်မိသြားသည္။

“အကုန္ ျဖဳတ္ေလ ညီမ.. တိုင္းရတာ အဆင္ေျပေအာင္..”
“ရွင္..”

ဒါက တတိယေျမာက္ ရွင္ ရျခင္း။ ကဲေလ.. ထူးပါဘူး.. အကုန္ ဆိုလည္း အကုန္ေပါ့။ မြန္းကို လွည့္ၾကည့္မိျပန္သည္။ ဘူးသီး လက္သည္းစိတ္ မ်က္လံုးေလးႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက နားရြက္ ခ်ိတ္လုနီးပါး ျပံဳးျပျပန္၏။ ခါတိုင္းေတာ့ သည္ကေလးမ၏ ကေလးမ်က္ႏွာေလးႏွင့္ အျပံဳးေလးက ခ်စ္ဘို႔ေကာင္းပါသည္။ သည္ေန႔ေတာ့ ထိပ္ေခါက္ခ်င္စရာ မ်က္ခြက္ ေျပာင္စပ္စပ္ေလး ျဖစ္ေနေတာ့၏။ ေနာက္ထပ္ ၾကယ္သီးႏွစ္လံုး ထပ္ျဖဳတ္ေပးလိုက္သည္။ အက်ီရင္ဘတ္ ေဟာင္းေလာင္း ျဖစ္သြား၏။ ၀တ္ထားသည့္ ယိုးဒယားျဖစ္ ဇာေဘာ္လီေလး၊ ႏို႔အံု တည့္တည့္တြင္ ေခြ်းကြက္က စိုေနသည္။ ဘတ္(စ္)ကား တိုးစီးလာရသည္ပဲကိုး။

ငါ့ ကိုယ္က ေခြ်းေစာ္ေတြမ်ား နံေနေလမလား.. ၀တ္လာမိတဲ့ ေဘာ္လီကလည္း အေဟာင္း.. ဇာနားကြပ္ေလးေတြေတာင္ လိပ္ေနျပီ.. ေခြ်းက ကြက္ေနေသး.. အန္တီၾကီးနဲ႔ ဟိုေကာင္မေလးက ထားေတာ့.. ေနာက္ ေတြ႕မွာမွ မဟုတ္ဘဲ.. ဟို သူငယ္မ မြန္းက.. အင္းးး.. မြန္းက သည္ဆိုင္နဲ႔လည္း ရင္းႏွီးေနေသးတယ္.. ေနာက္ၾကံဳမွ အတင္း တုပ္ေနၾကမလား.. ဟူးးး.. သည္မိန္းမၾကီး တိုင္းမွာျဖင့္ တိုင္းတာ မဟုတ္ဘူး.. ဘာ ေစာင့္ေနျပန္တယ္ မသိ.. ဟင္းးး ေနာ္.. ဟင္းးးး.. စိတ္ေတြမ်ား မရွည္စရာ ေကာင္းလိုက္ပါဘိ..



အလံုပိတ္အခန္းထဲ ပန္ကာလည္း မရွိပါဘဲ ဘယ္ကေန ေလ ၀င္ေနသည္မသိ။ ရင္လႊာ ႏွစ္ဘက္ ေလ ဟပ္ သလို ဟာတာတာႏွင့္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးကေတာ့ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း ျဖစ္ေနသည္။ ရွမ္းတရုတ္ စပ္ဟန္တူသည့္ အန္တီၾကီး၏ လက္ ျဖဴျဖဴၾကီးက မိမိ ႏို႔အံုကို ဗ်စ္ကနဲ အုပ္ကိုင္သည္။ ၀င့္ နည္းနည္း တြန္႔ သြား၏။ ျမီးေညွာင့္ရိုးနားမွ ဖင္ေၾကာ တစ္ခ်က္ ရံႈ႕သြားသည္။ ႏို႕ကိုင္ခံတာႏွင့္ ဖင္ေၾကာက ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ရံႈ႕ရသည္ မသိ။ အပ်ိဳၾကီးမမ တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ ဤႏွယ္ ဖံုးကြယ္အပ္ေသာ အလွအပကို သူတပါးအား ျမင္ေစဖူးသည္ မရွိခဲ့။ အခုေတာ့ျဖင့္ ႏုျဖဴထြားထြား အိအိအယ္အယ္ ေပါက္ဆီႏွစ္လံုးမွာ ကေလးမ ငယ္ငယ္ႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕တြင္ ဟိုတို႔ သည္ဆိတ္ႏွင့္။ အေနခက္လွေသာ္လည္း မထူးဇာတ္ ခင္းရ ေပေတာ့သည္။ ၀တ္ထားသည့္ ဇာေဘာ္လီ ရင္အံုက မိမိ၏ စံခ်ိန္မိ ခ်ိဳခ်ိဳ ႏွစ္လံုးကို လံုေအာင္ မဖံုးႏိုင္။ သည္တေလာ မိမိ ကိုယ္အတိုင္းကလည္း အရင္ထက္ အတန္ငယ္ ၀ လာသည္မွာအမွန္ပင္။ လြန္ခဲ့ေသာ လ အတန္ၾကာက ၀ယ္ထားသည့္ ေဘာ္လီမို႔ထင့္၊ ႏို႔အံုၾကီး ႏွစ္လံုးမွာ ေခါင္း၀င္ေသာ္လည္း ကိုယ္မဆန္႔ ျဖစ္ေနရွာသည္။

“လွ်ံ ထြက္ေနတယ္..”
“ရွင္..”
“ေအာ္.. ႏို႔ ႏွစ္လံုး ေျပာပါတယ္.. လွ်ံထြက္ေနတယ္လို႔..”
“ေအာ္.. အဟင္း.. ဟုတ္တယ္.. ၀င့္လည္း နည္းနည္း ၀ လာေတာ့ေလ.. အဟင္းဟင္း..”

ေတာ္ေတာ္ လြန္တဲ့ မိန္းမၾကီး.. ငါ့ဘာငါ လွ်ံထြက္တာ သူ႕အလုပ္ က် ေနတာပဲ.. ေျပာစရာလား.. စိတ္တိုတယ္ တကယ္ပဲ..။ ရင္ထဲမွ ေဒါသမီးေတာက္က ႏွာေငြ႕ ပူပူ မ်ား အျဖစ္ လြင့္ထြက္ကုန္သည္။ ဟိုကေလးမ ေငြလမင္းက လြယ္အိတ္ထဲ ဘာ ကုန္းႏိႈက္ေနသည္မသိ။ မိန္းမၾကီး ေျပာသံကို ၾကားလိုက္ဟန္ မတူ၍ ေတာ္ေသးေတာ့သည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ မိမိကို အားနာ၍ မၾကားဟန္ ျပဳေပးျခင္းေလလား။ အို.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ၾကားခ်င္ၾကား မၾကားခ်င္ေန.. ဟဲ့ဟဲ့.. ဘယ္ႏွာတုန္း.. ဘယ့္ႏွာ ဘယ့္ႏွာ.. ဒီမိန္းမၾကီး ေဘာ္လီ တိုင္းေနတာလား ႏို႕ညွစ္ ေနတာလား.. တံေတြးက ဂလုကနဲ ျမိဳခ် ေနလိုက္ေသးတယ္.. အို.. ဟယ္.. ညွစ္တယ္.. ပင့္တယ္.. တြန္း တင္တယ္.. အေနရ ခက္လိုက္ပါဘိ.. ငါ့ ႏွယ္ေတာ့ ဒုကၡ ပါပဲ ဟယ္..။

“ညီမေလးက ရင္ျခား သိပ္ မက်ယ္ဘူးပဲ..”
“ရွင္..”
“ေအာ္.. ရင္ျခား ဆိုတာ သည္ႏို႔အံု ႏွစ္ခုၾကားကို ေျပာတာေလ ညီမရဲ့.. အမတို႔ စက္ခ်ဳပ္သမား အေခၚေပါ့..”
“ေအာ္.. အဟင္း.. ဟုတ္ကဲ့..”

ရွင္းျပတာေတာ့ ေက်းဇူးတင္ေပမယ့္ စိတ္ရွိလက္ရွိ ပင့္လိုက္ ညွစ္လိုက္ လုပ္ေနတာေတာ့ အျမင္ ကတ္မိသည္။ အေတာ္ ေလေက်ာရွည္တဲ့ မိန္းမၾကီး.. လုပ္စရာရွိတာ ျမန္ျမန္ မလုပ္ဘူး.. ယား ရတဲ့ အထဲ။

“ရင္ျခား က်ဥ္းေတာ့ အ၀တ္စား၀တ္ရတာ ပိုလွတယ္ ညီမရဲ့.. တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြ အပ်ိဳကတည္းက ရင္ျခားက ခပ္က်ယ္က်ယ္.. ကေလးအေမလည္းျဖစ္ေရာ ႏို႔ႏွစ္ဘက္ ေဘးကား၊ ဘတ္ျပဲၾကီးေပါ့ကြယ္.. ငါ့ညီမက ရင္အံုႏွစ္ဘက္ ေစ့ေစ့ေလး ဆိုေတာ့ ဘာ၀တ္၀တ္ ၾကည့္ေကာင္းတာေပါ့..”
“အဟင္းဟင္း.. ဟုတ္ကဲ့ အမ..”
“မြန္း မမက ကေလးအေမ ျဖစ္သြားလည္း လွဦးမွာပါ.. အန္တီရ.. အာ့ခါက် အန္တီ့ဆီ ႏို႔တိုက္ေဘာ္လီ လာ ၀ယ္မွာေပါ့.. ဟဲဟဲ.. ဟုတ္တယ္ေနာ္ မမ.. မြန္း ေၾကာ္ျငာေပးတယ္ေနာ္ အန္တီ.. ေၾကာ္ျငာခ အတြက္ မမကို ရွယ္ လုပ္ေပးရမယ္..”

ေသာက္ကျမင္းမေလး.. ငါ့မ်ား ႏို႔တိုက္ေဘာ္လီ ၀ယ္ခိုင္းဦးမတဲ့.. ေသေတာင္ မ၀ယ္ဘူး.. ဘယ့္ႏွယ္ေတာ္.. ရိုးရိုးတန္းတန္း ေဘာ္လီေတာင္ ခြ်တ္ျပရံုမက ပယ္ပယ္ႏွယ္ႏွယ္ ပင့္လိုက္ ညွစ္လိုက္နဲ႔.. မေတာ္တဆ လင္ရျပီး ကေလးေမြးမိလို႔ ႏို႔တိုက္ေဘာ္လီမ်ား လာအပ္မိရင္ ႏို႔သီးေခါင္းပါ ဆိတ္ခံရမယ့္ ကိန္း..။ ဟဲ့ဟဲ့.. ေသာက္ပလုပ္တုတ္.. အလိုေတာ္.. အို အို.. ယားတယ္.. ယားတယ္.. အဟင့္.. စိတ္ညစ္လိုက္တာေနာ္..။ မိိမိက ႏို႔သီးေခါင္းအေရး ေတြးကာမွ ဘြားေတာ္ၾကီးက မ်က္မွန္းကိုင္းၾကီးပင့္၊ ကိုယ္ၾကီးကိုင္းျပီး ႏို႔အံုေပၚ ဖြဖြ ပြတ္ကာ ႏို႔သီးေခါင္း ရွာေလေတာ့သည္။ ၀င့္တစ္ေယာက္ ၾကက္သီးေမြးညွင္း ထ ရံုမက ေသးပါ ေပါက္ခ်င္လာေတာ့၏။ ဘာမွေတာ့ မဆိုင္ဘူး ထင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္ပဲ ေသးေပါက္ခ်င္လာသည္ ကေတာ့ အမွန္ပင္။



“အပ်ိဳ ႏို႔ ဆိိုေတာ့ ႏို႔သီးေခါင္းက တယ္ မထြက္ခ်င္ဘူး.. ထိပ္ႏွစ္ဘက္ၾကား ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ တိုင္းရမယ္ေလ.. ညီမ ႏို႔သီးေခါင္းေတာ့ ထြက္တယ္မဟုတ္လား.. စမ္း မမိဘူး ျဖစ္ေနလို႔..”

ဗုေဒၶါ.. လြန္ျပီ.. ဒါေတာ့ လြန္သြားျပီ.. ဘယ့္ႏွယ္ေတာ္.. ေတာ္ရံု ဆို ေတာ္ေရာေပါ့.. ခုေတာ့ ငါ့မ်ား ႏို႔သီးေခါင္း ထြက္ရဲ့လားေလးဘာေလးနဲ႔.. လူမ်ား ဘာမွတ္ေနတယ္ မသိဘူး.. က်မမွာ ဘာခြ်င္းခ်က္မွ မရွိဘူးရွင့္.. ထြက္သမွ ေတာင္ကနဲေတာင္ ေနေသးတယ္.. ငါ တယ္.. ခြ်တ္ျပပလိုက္ရ.. ဟြန္းး။ ရာဘာေဘာလံုးေလး ထက္ျခမ္းလွီးျပီး ကပ္ထားသလို ျဖစ္ေနသည့္ လံုးလံုး၀န္း၀န္း ႏို႔အံုေလးထက္တြင္ တကယ္ပဲ ႏို႔သီးေခါင္းက ေပ်ာက္ေနဟန္ တူ၏။ ဘြားေတာ္ၾကီး ပယ္ပယ္ႏွယ္ႏွယ္ ကုန္း ပြတ္ေနသည္ကို မခံစားႏိုင္ေတာ့သည့္ အပ်ိဳၾကီး မမ ေအာ့ဖစ္ဆာ ခမ်ာ မိမိ ႏို႔သီးေခါင္းရွိရာအရပ္ကို ညႊန္ျပ ရေခ်ေတာ့သည္။ ႏို႔အံုကို ခပ္ဖြဖြ ပင့္ျပီး ရွက္ပုန္း ပုန္းေနသည့္ သီးလံုး ကညာအလွကို ဒါ ကြ ဟု အသာၾကြကာ ေထာက္ျပ ရေတာ့၏။

“အဟြာေလ.. ဟိုဒင္း.. အဲ့ဟို ဟိုဒင္းက ဒီမွာ အမ.. အဟင္းဟင္း..”
“ေအာ္.. ဟုတ္ျပီဟုတ္ျပီ.. အမွန္ေတာ့ အဲ့လို ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေလးက တစ္မ်ိဳး ေကာင္းတယ္ ညီမရဲ့.. အမတို႔က ခ်ည္သားနဲ႔ ခ်ဳပ္ေတာ့ သိပ္ထြားတဲ့ ႏို႔သီးေခါင္းေတြဆို အလံုးလိုက္ ေပၚေနတတ္တယ္.. အာ့က်လည္း ဒီေနရာေလးအတြက္ ႏွစ္ထပ္သံုးထပ္ ခ်ဳပ္ေပးရတာေပါ့ ကြယ္..”
“ဟုတ္ကဲ့.. အဟင္းဟင္း..”

ရွင္းးး ျပ ျပန္ ျပီ.. အ ဟင့္.. ပါးစပ္ကေျပာ ေတာ္ေရာေပါ့.. ခုေတာ့ ႏို႔သီးေခါင္း အေျခပတ္လည္တစ္၀ိုက္.. လက္ညိႈးၾကီးနဲ႔ ၀ိုက္ ျပလိုက္ေသး.. ျပီး မျပီးႏိုင္ဘူး.. မေရႊမြန္းေရ.. လင္ယူမဲ့ သတို႔သမီးေတာင္ ငါ့ေလာက္ အရွက္ ကုန္ပါမလားဟယ္.. အေရးထဲ ေသးက ေပါက္ခ်င္လာျပန္ျပီ.. ၾကည့္ဦး.. ေသာက္ကျမင္းမေလး.. ဘယ္ဒင္းနဲ႔ ေလကန္ ေနျပန္တယ္ မသိဘူး.. အေရးဆို အားမကိုးရ.. ဒီမွာ ဘြားေတာ္ကို ျမန္ျမန္လုပ္ဘို႔ ၀င္ေျပာေပးပါေတာ့လား.. ေသာက္လိုက္ ကန္းဆိုးကို မသိဘူး.. ေနႏွင့္ဦး ဒင္းေတာ့လား..။ ဖုန္းတစ္လံုး နားကပ္ျပီး ပက်ိပက်ိ တခြိခြိ လုပ္ေနသည့္ မြန္းကေတာ့ ေအာ့ဖစ္ဆာ မမ အထက္ေခြ်း၊ ေအာက္ေခြ်း ပ်ံေနရသည့္ ျဖစ္အင္ကို မသိ။ လူ ျငိမ္ေနရလွ်င္ ပါးစပ္ အျငိမ္မေနႏိုင္သည့္ သည္ကေလးမ။ ရုပ္ေလးကိုက ေသာက္ျမင္ကတ္စရာ။ ဆိတ္ပါးစပ္ႏွင့္ ေမ်ာက္လက္ ဆိုတာ ဒင္းလို ဟာ မ်ိဳးးး။

သည္လိုႏွင့္ပဲ ပင့္လိုက္ ပြတ္လိုက္ ညွစ္လိုက္ တိုင္းလိုက္ႏွင့္ မဟာေဘာ္လီ အေတာ္အတည္ တိုင္းျပီးသကာလ။ စာအုပ္ကေလး ကိုင္ထားသည့္ သူငယ္မကို ေခၚျပီး ဘြားေတာ္ၾကီး ဘီဒိုဖြင့္ကာ ေဘာ္လီဆိုဒ္ ရွာေတာ့သည္။ သည္ေတာ့မွ အပ်ိဳၾကီးမမလည္း လူေရာ ႏို႔ပါ အနား ရေလေတာ့၏။ အေစာက ခံစားေနရသည့္ ေသးေပါက္ခ်င္ေသာ ေ၀ဒနာလည္း အနည္းငယ္ သက္သာသြားေလ၏။ ႏွစ္ဦးသား ဧည့္ခန္းတြင္ ေခတၱ ထိုင္ေစာင့္ၾကသည္။ ေဘာ္လီမ်ားက ဆိုဒ္အလိုက္ အၾကမ္းထည္သာ ခ်ဳပ္ထားျပီး ယခုလို ၀တ္မည့္သူကို အဏုလံု ပတိလံု ညွစ္ပလစ္ တိုင္းျပီးမွ အေခ်ာ သတ္ေသာဟူ၏။ စက္ခန္းဘက္မွ တဂ်ံဳးဂ်ံဳး ခ်ဳပ္သံ ၾကားျပီး မၾကာသကာလ ရျပီ ညီမေရ.. လာ ၀တ္ၾကည့္ေခ်ေတာ့ ဟူသည့္ အသံကို နား နပန္းၾကီးစြာ ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ “ရရင္ ယူျပီး ျပန္မယ္ေလ မြန္း..” ခပ္တိုးတိုး ေျပာလိုက္၏။ အားကိုးပါတယ္ ေကာင္မစုတ္ေလးရယ္.. ၀တ္ မၾကည့္ပါရေစနဲ႔ဟု မ်က္လံုးႏွင့္ပဲ ေျပာလိုက္သည္။ အပ်ိဳၾကီးမမ၏ ေညာင္ညက္ညက္ အသံကို မ်က္ကြယ္ ျပဳရက္သည့္ ေငြလမင္းကေတာ့ ဆတ္ကနဲ ထကာ ကန္႔လန္႔ကာ ခန္းထဲ စြပ္ကနဲႏွင့္ သူက ဦးေအာင္ ၀င္သြားေတာ့ေလ၏။




“လာေလ မမ.. ၀တ္ရေအာင္.. လိုတာပိုတာ တစ္လက္စတည္း ျပင္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ မလာရေတာ့ဘူးေပါ့..”
“ေအာ္.. အင္း.. အဟင္းဟင္း.. အင္းအင္း.. လာျပီ.. အဟင္း..”

သူေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္ေပတာပဲ။ စိတ္ၾကီးရယ္ ညစ္လွပါေသာ္လည္း ခုမွေတာ့ မထူးျပီ။ ဟိုဟာ ျဖစ္မွေတာ့ ဟိုဒင္း ေၾကာက္ေနလို႔ မရျပီ မဟုတ္ပါလား။ မိမိက လွခ်င္ေပတာကိုး။ သည္လိုႏွင့္ပဲ ေဘာ္လီ လဲ၀တ္ျဖစ္ေတာ့၏။ အဲ.. ခက္ ကျပီ.. ေအာက္ကဟာက စကပ္ထမီ.. ေဘာ္လီ ခြ်တ္ဘို႔ ဘယ့္ႏွာ ဘယ့္ႏွာ ထမီ ရင္လွ်ားမလဲ.. ေသာက္က်ိဳးရယ္ နည္းပါေပါ့.. မြန္း ေရ.. အဲ့မိန္းမၾကီးကို အျပင္ ေခၚထုတ္သြားစမ္းပါဟဲ့.. ငါ့ဘာငါ လဲ၀တ္စမ္းပါရေစ..။ ေဟာေတာ္္.. ေဟာေတာ္.. ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္နဲ႔.. ဒီေကာင္မေလး.. ေအးေလ.. သူက သူစိမ္းမွ မဟုတ္ဘဲ.. သူ ၀င္ကူခြ်တ္ေပးေတာ့လည္း ငါ့ေဘာ္လီ ျမန္ျမန္ ကြ်တ္သြားတာေပါ့.. ဒါလည္း ေကာင္းတာပါပဲ.. ငါဘာငါဆို လက္တုန္ေျခတုန္နဲ႔..။ အေတြးက မဆံုးမီ ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္ ေငြလမင္း လက္ခ်က္ႏွင့္ ေဘာ္လီ ခ်ိတ္တို႔ ကြ်တ္ေလျပီ။ အေပၚအက်ီ ခံေနမွေတာ့ လက္ေမာင္းၾကိဳးက ဘယ့္ႏွာ့ ျဖဳတ္မတုန္း..။ ေဘာ္လီတစ္ထည္ ခြ်တ္ဘို႔အေရးက ဟိုလူေတြ အုပ္စုလိုက္ ေဘာင္းဘီ ခြ်တ္သေလာက္ မလြယ္ပါ့လား ေနာ္..။ (ဘာမွ မဆိုင္ေသာ္လည္း စပ္ဆက္ ေတြးမိသြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။)

“ထူးပါဘူး မမရာ.. အကုန္သာ ခြ်တ္ပစ္လိုက္ပါ.. မိန္းကေလး ခ်င္းခ်င္းပဲဟာ..”
“ေအးပါ.. အင္းအင္း.. အဟင္းဟင္း..” (ငါ့ႏွယ္ေနာ္.. ေသးက ေပါက္ခ်င္လာျပန္ျပီ.. အဟင့္..)
“ဒီလို ညီမေလး.. ဆြဲ စိလိုက္.. အင့္.. ဒီေနရာကို အံက်ေအာင္ ခ်.. ဒါက အေရးၾကီးတယ္.. ေဟာသလို ႏိႈက္ျပီး ပင့္တင္လိုက္.. ေဟာ ေတြ႕လား ဒီအံုၾကီး တစ္ခုလံုး ဒီလို လံုသြားမွ.. ဒီေနရာကို တင္းေပးထားတာကလည္း အေပၚကို ျမင့္ျမင့္ေလး ပင့္တက္ ေနဘို႔ေလ.. အင့္.. ႏိႈက္ ႏိႈက္ ညီမ ကိုယ္တိုင္ ႏိႈက္ၾကည့္.. ဟုတ္ျပီ.. ေခါင္းထိပ္ေလးက ဒီ အခြက္တည့္တည့္ ရွိပေစ.. ဒါမွ ေတာင္ထိပ္ေလးလို ခြ်န္းထြက္လာမယ္.. အဲ ဟုတ္သြားျပီ.. လွလိုက္တာ ညီမရယ္.. ညီမခါးက (၂၇) လက္မတည္း ရွိတာဆိုတာ့ ကိုယ္လံုးေလးက ခ်ပ္ရပ္ ေက်ာ့ရွင္း သြားတာပဲ.. ဖေယာင္းရုပ္ေလးနဲ႔ေတာင္ တူေသးေတာ့.. ေနာ့ မြန္းရယ္.. ဂလု..”

ေနာက္ဆံုးက ဂလုသံကေတာ့ ဘြားေတာ္ၾကီး သြားရည္ ျမိဳခ်လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မဟာေဘာ္လီ ပံုက်က် ၀တ္ေရးလမ္းညႊန္က ရွည္လ်ားစြာ လက္ခ်ာ ေပးလိုက္ရသည္မဟုတ္ပါလား။ “ဟုတ္ပါ့ အန္တီရယ္.. မမ ကိုယ္လံုးက မယ္ဗမာ ရံႈးေအာင္ လွတာ.. ခုမွ ပို ေပၚလြင္သြားေတာ့တယ္.. ဂလု..” သည္ေကာင္မေလး စကားသံေနာက္က ဂလု ကေတာ့ ဘာလို႔ ျမည္မွန္း ၀င့္ မေ၀ခြဲတတ္ပါ။ မိမိ အလွကို အားက် သြားျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္။ သူမ ကိုယ္လံုးေလးက သြယ္သြယ္ေသးေသးႏွင့္ ေခြးပစ္တုတ္ေလာက္သာ ရွိသည္ မဟုတ္ပါလား။ စိတ္ေက်နပ္သြားေသာ ၀င့္လည္း ခုမွပဲ သက္ျပင္း ခ်ႏိုင္ေတာ့၏။ အဲ.. မျပီးေသးဘူး.. ျပန္လဲ၀တ္ရင္ ျပန္ခြ်တ္ရဦးမွာပါလား..။ ေစာေစာက ထ ထားသည့္ ၾကက္သီးတို႔က ခုထိ မေျပေသး။ အနားက ခံုေပၚတြင္ ဇာေဘာ္လီ တစ္ပါတ္ႏြမ္းေလးမွာလည္း ေခြ်းအျပိဳက္ျပိဳက္ စိမ့္၀င္ ထားသည္မို႔ လက္ႏွီးစုတ္ေလး ေရစြတ္ထားသလို ပင္ပန္း ႏြမ္းခ်ိ ေနရွာသည္။ လွပ တင့္တယ္သည့္ ေဘာ္လီသစ္ကလည္း ကိုယ္ေပၚတြင္ ရႈမျငီး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျပန္လဲမ၀တ္ေတာ့ပါဟု ဆံုးျဖတ္ျပီး အေပၚအက်ီကိုပဲ ခပ္သြက္သြက္ ေကာက္စြပ္လိုက္ေတာ့၏။ ေဘာ္လီသစ္၏ စြမ္းပကားေၾကာင့္ အဆီပိုမ်ား က်စ္လစ္ သိပ္သည္းသြားလိုက္သည္မွာ အေစာက ကိုယ္တိ ျဖစ္ေနသည့္ ဘေလာက္စ္ အက်ီပင္ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ ျဖစ္သြားသေယာင္။ စမတ္က်တယ္ ဆိုတာ ဒါပဲ ျဖစ္ရမည္။ မိမိ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ မြန္းက လက္မ ေထာင္ျပသည္။

“ေရလည္ မိုက္တယ္.. မမရာ.. ရွယ္ပဲ.. ေအာက္က ဗိုက္ခ်ပ္ေလးနဲ႔သာ တြဲ၀တ္လိုက္ရင္ လံုးးး ၀ ပြဲသိမ္း.. ေနာ္ အန္တီေနာ္..”
“အင္.. ဘာလဲ ဟင္ မြန္း.. ဘယ္လို ဗိုက္ခ်ပ္လဲ..”
“ဒီလိုေလ ညီမရဲ့.. အမတို႔ဆိုင္မွာ ေဘာ္လီအျပင္ ဗိုက္ခ်ပ္ေဘာင္းဘီလည္း ခ်ဳပ္တယ္ေလ.. ကိုယ္လံုး အလွ ေဘာင္းဘီေပါ့ကြယ္.. ႏွစ္ခု တြဲ၀တ္လိုက္ရင္ အင္မတန္ အဆင္ေျပေပါ့.. ငါ့ ညီမ အိုးၾကည့္ရတာ လက္မ (၄၀) နီးနီးေတာ့ရွိပံုပဲ..”
“အမ မွန္းတာ နီးစပ္ပါတယ္.. ၀င့္ တင္က (၃၉) အမ.. အဟင္းဟင္း..”
“ရင္ (၃၆).. ခါး (၂၇).. တင္က (၃၉).. အိုးးးး.. အရပ္ကလည္း ျမင့္ေသးတယ္.. ငါ့ညီမ ၀င္ျပိဳင္ရင္ ခုေခတ္မယ္ေတြ ဘယ္ ေနရာ ရွာမလဲကြယ္.. အဟင္းဟင္း..”
“အမက ေျမွာက္ေနျပန္ပါျပီ.. အမ ေဘာ္လီ ပံုေကာင္းလို႔ပါ အမရဲ့.. အဟင္းဟင္း..”
“နဂိုရွိမွ နဂုိင္းထြက္တာပါ ညီမရယ္.. ဟို မြန္းကေလး အာ့လို ဆင္ေပးၾကည့္ပါလား.. အဟင္းဟင္း..”
“က်န္းးး.. အန္တီေနာ္.. ဟြမ့္.. မြန္းကို အားငယ္ေအာင္ ေျပာတယ္ေပါ့ေလ.. မြန္းက မမကို ဗိုက္ခ်ပ္ပါ ေၾကာ္ျငာ ေပးေနတဲ့ဟာကို.. သိလားမမ ၀တ္ၾကည့္မလား တစ္ခါေလာက္ေလ.. ခု ၾကံဳတုန္း တစ္ခါတည္း တိုင္း ၀ယ္သြားမလား..”
“တိုင္းးးး ၀ယ္ ရ မယ္..”
“အင္းေလ.. ခု ေဘာ္လီ ၀ယ္သလိုပဲေလ.. ခု တိုင္း ခု ယူ..”
“ငင္..”



ငင္.. တိုင္း မယ္..။ ေတာ္…။ ေဘာ္လီ တိုင္းတာ အက်ီ ခြ်တ္.. ပယ္ပယ္ႏွယ္ႏွယ္ ညွစ္.. ႏိႈက္ႏိႈက္ ခြ်တ္ခြ်တ္ ပြတ္.. ခု တစ္ခါ ေဘာင္းဘီ ဆိုေတာ့.. ေအာင္မယ္ေလး.. မေတြးရဲဘူး.. ငါ့ဘာငါေတာင္ ကုန္းမၾကည့္ဖူးတဲ့ အဖုတ္.. ကိုင္မယ္လူနဲ႔ ၾကည့္မယ္လူနဲ႔.. မေတာ္ ႏို႔သီးေခါင္းၾကား အကြာေ၀းတိုင္းသလို အဖုတ္ အလွ်ားတိုင္းဘို႔ ထမီခြ်တ္ျပီး ေပါင္ခြၾကား ကား ျပ ဆိုမွ ေသာက္က်ိဳး နည္းရခ်ည့္.. ေတာ္ျပီေတာ္ျပီ.. ငါ သည္ေလာက္ လွေနလို႔လည္း ဟိုလူကျဖင့္ သူမ်ားလင္ ျဖစ္ေနမင့္ဟာပဲ..

“ေနာက္မ်ားမွပဲ မြန္းရယ္.. ခုေတာ့ အခ်ိန္လည္း မနည္းေတာ့ဘူး မဟုတ္လား.. ေနာ္..”
“အဲ ဟုတ္သား.. မမက ေျမာက္ဒဂံုထိ ျပန္ရမွာ အန္တီရ.. ညေနေတာင္ ေစာင္းျပီ.. သြားမွ.. ေတာ္ၾကာ ကားသိပ္ၾကပ္ေနမယ္.. မမက ညဘက္ တကၠစီလည္း တစ္ေယာက္တည္း စီးရဲတာ မဟုတ္..”

ေတာ္ပါေသးရဲ့ ေက်းဇူးရွင္..။ သည္လိုႏွင့္ပဲ က်သင့္ေငြ ရွင္းေပးျပီး ေဘာ္လီဆိုင္မွ ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ခြာခဲ့ၾကေလသည္။ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ ေလွ်ာက္ျပီးသကာလ ဆိုင္တစ္ခုေရွ႕ အေရာက္တြင္ “မမ ဗိုက္ဆာလား..” ဟု မြန္းကေမးေလ၏။ သည္ေတာ့မွ မိမိလည္း သတိျပဳမိသည္။ ကေလးမကို မုန္႔ေလးေတာ့ ေကြ်းသင့္သည္ မဟုတ္ပါလား။ “စားေလ မြန္း.. ဘာစားမလဲ..” ဟု စကားေထာက္ေပးေတာ့ “ဘာဂါနဲ႔ အေအး စားၾကမယ္ မမ.. ဒီဆိုင္က မြန္း ၀ယ္စားေနက်.. ေကာင္းမွေကာင္း..” ဟု ေျပာကာ ဆိုင္ထဲ ဦးေဆာင္ ၀င္သြားျပန္ေတာ့သည္။ ဆိုင္က လူရွင္းသည္။ ေကာင္တာသာ ရွိျပီး စားပြဲထိုင္ခံုမ်ား မရွိ။ မိမိက ေယာင္လည္လည္ ျဖစ္ေနတုန္း ေမ်ာက္မူးလဲ မေလးက ေကာင္တာတြင္ စားစရာ မွာျပီးေနျပီ။ ဘယ္နား သြား ထိုင္စားရမလဲ ေတြးေနတုန္း ဘာဂါ ႏွစ္ခုႏွင့္ အေအးဖန္ခြက္မ်ားက ေကာင္တာေပၚ ေရာက္လာျပီ။ ေငြရွင္းရန္ ပိုက္ဆံအိတ္ ဖြင့္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက လက္ထဲ ဆုပ္ထားသည္မသိသည့္ ငါးေထာင္တန္ေလး တစ္ရြက္ႏွင့္ သူမေလးက ဦးေအာင္ ရွင္းသည္။ “မမကလည္း.. မြန္းလည္း တစ္ခါတစ္ေလ ေကြ်းခ်င္ေသးတာေပါ့..” ေျပာရင္း မိမိကို ခ်စ္စဖြယ္ မ်က္ေစာင္းထိုးသည္။

“လာ မမ.. ဟိုဘက္မွာ သြားထိုင္စားမယ္..” ေကာင္တာေဘးတြင္ တံခါးေပါက္ေလး တစ္ခု ရွိသည္။ ထြက္သြားလိုက္ေတာ့ ျခံ၀န္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးႏွင့္ သီးသန္႔ ခံုေလးေတြ ခ်ထား၏။ ဆိုင္ေလးက သေဘာက်စရာပင္။ မိမိ အၾကိဳက္ကို သိႏွင့္ျပီးသူမို႔ မြန္း မွာလာသည္က ဘာဂါႏွင့္ လိေမၼာ္ရည္။ ထိုင္စားၾကရင္း ၀င့္ခမ်ာ အနည္းငယ္ အခက္ ေတြ႕ေတာ့၏။ မဟာေဘာ္လီ ၾကပ္ထုတ္ထုတ္က ဟန္လုပ္၍ပင္ စားမ၀င္။ အရသာရွိလွေသာ ဘာဂါကို တစ္ကိုက္ႏွစ္ကိုက္မွ်သာ ျမည္းႏိုင္ျပီး ႏွေျမာတႆ သံုးၾကိမ္ရြတ္ဆို၍ အသာ ခ်ထားရေတာ့သည္။ အေအးေလးကိုေတာ့ျဖင့္ မ၀င္၀င္ေအာင္ က်ိတ္ျမိဳ ၾကည့္ဦးမည္။ ထိုစဥ္ အနားသို႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာ၏။ မြန္း ႏွင့္ ရြယ္တူခန္႔ ရွိမည္။ မြန္းကို ႏႈတ္ဆက္သည္။
“ဟဲ့ မြန္း.. နင္ မြန္းမဟုတ္လား.. ငါ မင္းေဇာ္ေလ.. မွတ္မိဘူးလား..”
“အမ္.. ေအာ္ အင္း.. မွတ္မိျပီ..”
“ငါ တူပါတယ္လို႔ ၾကည့္ေနတာ.. နင္ ဆိုင္ထဲ ၀င္လာကတည္းကပဲ..”
“ဟုတ္လား.. အင္း ငါကေတာ့ နင့္ မျမင္မိပါဘူး.. မျမင္လို႔ကို ၀င္လာမိတာ..”
“အာ လုပ္ျပီ.. နင္ကေတာ့.. ငါတို႔ မေတြ႕တာ ၾကာေပမယ့္ နင့္ပံုစံက မေျပာင္းလဲဘူးပဲေနာ္ မြန္း..”
“ေအး.. ငါ့ပံုစံလည္း မေျပာင္းလဲဘူး.. ငါ့ အကိုေတြလည္း အရင္လိုပဲဟ.. ဘာမွ ေျပာင္းလဲမသြားဘူး.. ဟဲဟဲ..”
“ဟီးး.. ငါ သြားလိုက္ဦးမယ္.. ဟိုမွာ ေဘာ္ဒါေတြ ေစာင့္ေနလို႔.. ဟဲဟဲ..”

ဖင္ကုတ္ေခါင္းကုတ္ႏွင့္ စကားေျပာေနရင္း ခ်က္ခ်င္း လစ္ထြက္သြားသည္မို႔ အပ်ိဳၾကီး စိတ္၀င္စားသြားသည္။ မဟုတ္မွလြဲေရာ သည္ေကာင္ေလးၾကည့္ရတာ မြန္းနဲ႔ ဇာတ္လမ္း ရွိဖူးပံုရ၏။ ေနာက္သလို ေျပာင္သလိုႏွင့္ ေမးၾကည့္ေတာ့..

“မြန္းကို လိုက္ေၾကာင္ဖူးတဲ့ေကာင္ေလ မမရ.. ေတာ္ရံုေကာင္ေလာက္က မြန္း လက္ခ်က္နဲ႔ လန္ထြက္ သြားၾကတာခ်ည္းပဲ.. ဒီေကာင္က ရုးသလိုေပါသလိုနဲ႔ ေၾကာင္ခ်ီး.. ေနာက္ဆံုး မြန္း အာရံုေနာက္လာလို႔ အကိုေတြ လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္မွ ဒင္း ဂြမ္း သြားတာ..”

ဒါေၾကာင့္ ငါ့အကိုေတြ ဆိုသည့္စကားတစ္ခြန္းႏွင့္ ထိုသူငယ္ လစ္ေျပးသြားျခင္းျဖစ္မည္။ မြန္းတြင္ အကို ငါးေယာက္ရွိသည္။ သမီးေလး လိုခ်င္လြန္းေသာ ဖခင္ခမ်ာ တ၀ုန္း၀ုန္း အားထုတ္ရင္း၊ မိခင္ခမ်ာ တျဗြတ္ျဗြတ္ ညွစ္ထုတ္ရင္း ငါးေယာက္သာ လူျဖစ္လာသည္ အကုန္ အတံေငါက္ေတာက္ႏွင့္။ ေနာက္ဆံုး ဒါဇင္၀က္ေျမာက္ ကိုယ္၀န္ကို ေဆာင္ခ်ိန္မေတာ့ ဖခင္ခမ်ာ ေဒါသထြက္လွ်င္ပင္ ငါလီး ဟု မဆဲ၀ံ့။ မိန္းမလည္း ေသြးဆံုးလုျပီမို႔ သည္တစ္ေယာက္သာ အတံေပါက္လာလွ်င္ သမီးေခ်ာေလးရဘို႔ လမ္း မရွိေတာ့ျပီ မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမြးလိုက္ပါသည့္ သမီးေလးမွာ ေရွ႕က အတံ ငါးေခ်ာင္း လက္ေျမွာက္ရသည့္ ေမ်ာက္ေလာင္းမေလး ျဖစ္လို႔ေနေတာ့သည္။ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ေရာက္ေတာ့ မိန္းကေလးရယ္လို႔ ပိပိျပားျပား ျဖစ္ေစလိုျခင္းငွာ မိန္းကေလး သီးသန္႔ေက်ာင္းတြင္ တက္ေစသည္။ ဤတြင္ ျပိဳင္ကားကို ခ်ိဳေရာ အေတာင္ပံပါ တပ္ ေပးသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေခ်ေတာ့၏။ မိန္းကေလးခ်င္း ရည္းစာစာ ေပးျခင္း၊ အခ်စ္ေတာ္ ထားျခင္း စသည္ျဖင့္ အထက္တန္းေက်ာင္း ျပီးေျမာက္သည္အထိ ေသာင္းက်န္းလိုက္သည္မွာ ထို မိန္းကေလးေက်ာင္းတြင္ မြန္း လက္ခ်က္ လြတ္သည့္ ေက်ာင္းသူ ရွားလွေသာဟူ၏။ အုပ္ရွိမမ အပ်ိဳၾကီးကေတာ့ ဤႏွယ္ သူမ၏ တပည့္ေက်ာ္ အေၾကာင္း မသိရွာဘဲ ဘာရယ္မဟုတ္ စကား စ သည္။

“ဒီေတာ့ ညည္းေလးက ရည္းစား မထားဖူးဘူး ဆိုပါေတာ့..”
“ရည္းစား ဆိုတာ ေယာက်ၤားေလးနဲ႔ကို ေျပာတာလား..”
“အင္းေလ..”
“ေယာက်ၤားေလးနဲ႔ေတာ့ ထားဖူးဘူး.. မိန္းကေလးရည္းစားေတြေတာ့ မြန္းမွာ အားရီးပဲ.. သက္ေစ့ေတာင္ မကဘူး..”
“ဟမ္.. ဘယ္လို ဘယ္လို..”
“အ ဟီး..”



“မြန္း စိတ္က တမ်ိဳး မမရဲ့.. ေယာက်ၤားဆို ဘယ္ေယာက်ၤားမွ စိတ္မ၀င္စားဘူး.. မိန္းကေလး ဆိုရင္ေတာ့.. ဟီးဟီး..”
“ျမတ္စြာဘုရားးးး…”
“ဟီး.. တကယ္ေျပာတာ မမရ.. မြန္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ရည္းစားမေလးေတြ.. ရည္းစားမၾကီးေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္.. ျပီးေတာ့ အကိုေတြနဲ႔ ၾကိဳက္သမွ် ေယာင္းမေလာင္းေတြလည္း သူတို႔မစားခင္ မြန္း အရင္ ႏိႈက္ျမည္းပလိုက္တာပဲ..”
“ဗုေဒၶါ..”
“သိလားမမ.. မြန္း အၾကိဳက္ကေလ..”
“အြန္း..”
“မြန္းထက္ ငါးႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကီးျပီး.. ပညာတတ္.. ရုပ္ေခ်ာ.. အေနတည္.. အမ်ားေလးစားရမယ့္ အဆင့္တစ္ခု ရွိတဲ့ မမၾကီးတစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔မ်ား ဖူးစာ ဖက္ရရင္ ေသေပ်ာ္ျပီ.. ဟီးး..”
“ခြီးး ဖလူးး.. အဟြပ္.. ဟြပ္..”
“အယ္ မမ.. ကနိကနိ..”

   ၾကားလိုက္ရသည့္ စကားေၾကာင့္ အပ်ိဳၾကီးမမခမ်ာ ၾကက္သီးထရံုမက ေသာက္လက္စ အေအးပင္ သီးေတာ့သည္။ “အဲ့လို မိန္းမမ်ိဳး ရရင္ မြန္း အတည္ယူမွာ မမရ..” မီး၀င္း၀င္း ေတာက္ေနသည့္ ဏွာမ်က္လံုး အျပဴးသားႏွင့္ အားပါးတရ ဆက္ေျပာေနေသးသည္။ ၀င့္ တစ္ေယာက္ ေဘးဘီ၀ဲယာသို႔ မ်က္လံုး ေ၀့ၾကည့္မိ၏။ “ယူျပီးရင္လည္း မြန္းက သူ႕ကို အလွၾကည့္ထားမွာပါ.. စား၀တ္ေနေရး၊ အိမ္မႈ ကိစၥ၊ မြန္း အကုန္ တာ၀န္ယူမွာ.. တစ္ခုပဲ.. မမက မြန္း ခ်စ္သမွ် ခံေပးဘို႔ပဲ..” ျမတ္စြာ ဘုရား.. ေျပာလိုက္သည့္ စကားတြင္ မမက မြန္းခ်စ္သမွ် ခံေပး ဆိုပါလား.. မမက ဆိုပါလား.. မဟုတ္မွလြဲေရာ သည္ေကာင္မေလး ငါ့ မ်ား.. အို အို.. ငါပဲ နားၾကားမွားတာ ေနမွာပါေလ..။

“မမပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ.. ေယာက်ၤားနဲ႔ မိန္းမ ညားရင္.. အလြန္ဆံုး ေပ်ာ္ရ တစ္လ ေပါ့.. ျပီးရင္ သူက ေအးေဆး.. ကိုယ္က ကေလးေမြး.. သူတို႔က် ေလွခါးသံုးထစ္ ဆင္ရင္ လူပ်ိဳ ျပန္ျဖစ္သတဲ့.. ကိုယ့္က် ေရပိုက္ေခါင္း တစ္ခုလံုး ထိုးထည့္ေဆးေတာင္ အပ်ိဳ ျပန္မျဖစ္ဘူး..”
“……….” (ဤႏွယ္ အသံုးအႏွႈံး ေျပျပစ္မႈေၾကာင့္ အပ်ိဳၾကီး မ်က္လံုး လင္ကြင္းေလာက္ ျပဴး သြားပါသည္။)
“တကယ္က ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္လို ခ်စ္တတ္ၾကင္နာတတ္ရင္ မိန္းမခ်င္း ခ်စ္ရတာ ပိုေတာင္ မိုက္ေသးတာ မမရ.. သိလား..”
“ေအး.. ေအး ပါ ဟယ္.. စား စား မြန္း.. ေန၀င္လုျပီ ဆိုေတာ့ေလ.. အဟင္းဟင္း..”

ေန၀င္လုခ်ိန္ တနည္း ႏြားရိုင္း သြင္းခ်ိန္။ ေပါက္ကရေတြခ်ည္း လႊတ္ေျပာေနသည့္ မြန္း မ်က္ႏွာေလးက အီးတီလိုလို မွင္စာလိုလို။ ဟိုမေရာက္ သည္မေရာက္၊ လက္ေတာက္ေလာက္ရွိသည့္ ေကာင္စုတ္မေလး၏ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ စကားမ်ားကို ၀င့္ နားမေထာင္ရဲေတာ့။ မိမိက ကေလး ဆိုျပီး ခင္ခင္မင္မင္ အေရးေပးမိသည္။ ခုေတာ့ ဒင္းက ဘာၾကီးမွန္း မသိ။ ခက္တာက သူမ ေျပာသမွ် နားေထာင္မိျပီး မိမိကိုယ္ထဲတြင္ ရြစိရြစိႏွင့္ အေစာက ေသးေပါက္ခ်င္စိတ္က မဆီမဆိုင္ ျပန္၀င္လာသည္။




ဘတ္စ္ကား မစီးမီ နီးစပ္ရာ စူပါမာ့ကတ္အတြင္း ၀င္ကာ ရွဴရွဴး ေပါက္ရေသး၏။ ၀တ္လာေသာ ေဘာ္လီအသစ္ကလည္း ဒုကၡ ေပးေခ်ျပီ။ ျပန္လဲ၀တ္ရန္ စိတ္ကူးမိကာမွ ေဘာ္လီအေဟာင္း ျပန္ယူမလာမိမွန္း သတိရသည္။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ျပီမို႔ ေအာက္ဆံုး သံုးခ်ိတ္ကို ျဖဳတ္ထားလိုက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ရေတာ့၏။ ညေနလည္း ေမွာင္ရီပ်ိဳးျပီ။ အေပၚမွ ဘေလာက္စ္ကလည္း ေရွ႕ကြဲ အက်ီမို႔ ေအာက္က ေဘာ္လီ ခ်ိတ္ျဖဳတ္ထားမွန္း မသိသာ။ ႏို႔အံု ေအာက္ အေျခမွ ဆြဲတင္းထားသည့္ ေဘာ္လီက ေအာက္မွ သံုးခ်ိတ္ ျဖဳတ္ထားသည့္တိုင္ အဆင္ေျပေျပ ပံုက် ေနေသး၏။ ဘရာစီရာေလး ၀တ္ထားသည္ႏွင့္ တူသြားသည္။ အပ်ိဳၾကီးမမ အသက္ ၀ ၀ ရွဴႏိုင္သြားသလို စိတ္လည္း ေပါ့ပါးသြား၏။ ရွဴးေပါက္ရန္ ပင္တီခြ်တ္ေတာ့ ဂြၾကားတြင္ စိုစိစိ ျဖစ္ေနသည္။ ဖုတ္ဖုတ္ အေခါင္းေပါက္မွ ခြ်ဲက်ိက်ိ ဂ်ယ္လီရည္ အမွ်င္တန္းကေလးက ေရေဆးလို႔ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မေျပာင္ခ်င္။ အဖုတ္ေလးကို ေသခ်ာ ျဖဲျပီး အေခါင္းတည့္တည့္ ထိုးေဆးရေတာ့၏။ ေရပန္း ပိုက္ေကာက္ေလးကို ကိုင္ရင္း ဟို မွင္စာမေလး ေျပာသည့္ ပိုက္ေခါင္းၾကီး ထိုးထည့္ ေဆးတာေတာင္ ဟူေသာ စကားကို သြားသတိရျပီး ၾကက္သီး ထ မိသည္။ ေရပန္းမွ ေရအားကလည္း စူးစူးေလးႏွင့္ ခံလို႔ အေတာ္ေကာင္းသည္။ ေနာက္ဆံုး အပတ္ေတြ ေအးျပီး အေအးပတ္မည့္အေရး ေတြးကာ ရပ္လိုက္ရေသာ္လည္း စိတ္က တယ္ အားမရခ်င္။

အိမ္အျပန္ ဘတ္စ္ ေပၚ ေရာက္ေတာ့ ညေန ရံုးဆင္းခ်ိန္ ပီပီ ကားက ၾကပ္လြန္းသည္။ ထိုင္စရာ ေနရာ ရဘို႔ ေ၀းစြ၊ မတ္မတ္ပင္ အႏိုင္ႏိုင္ ရပ္ရ၏။ ေတာ္ေသးသည္က ပိုက္ဆံအိတ္ ပါးပါးေလး တစ္ခုသာ မိမိ လက္ထဲတြင္ ကိုင္လာရျပီး ျခင္းေတာင္းကို မြန္းက ယူသြားေပးသည္။ ၀င့္ အရပ္က အေတာ္အတန္ ျမင့္ေသာ္လည္း ကားေခါင္မိုးမွ တန္းကိုေတာ့ မမွီတမွီ ျဖစ္ေနသည္။ လက္ကိုင္ ကြင္းမ်ားကလည္း တစ္ခုမွ မအား။ တန္းကိုပဲ လက္ေမာင္း ျပဳတ္မတတ္ ဆြဲခိုထားရ၏။ ေျမာက္ဒဂံုအျပန္ ေနာက္ဆံုးကား မို႔ထင္သည္။ ၾကပ္ေနမွန္း သိသိႏွင့္ တက္လာသူေတြက မနည္း။ ၀င့္လည္း တိုးရင္းေခြ႕ရင္း ေနာက္နားသို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာ၏။ ေျခကုပ္ျမဲျမဲရဘို႔ မနည္း အားယူ ရပ္ေနရစဥ္ မိမိ ဖင္ေပၚ လက္တစ္ဘက္ ေရာက္လာသည္။ ငါးပိ ငါးခ်ဥ္သိပ္ ၾကပ္ေနသည့္ ကားမို႔ မေတာ္တဆဟု ထင္မိသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ထိုလက္က ဖင္လံုး ႏွစ္ခုၾကားကို ေရာက္လာသည္။ ၀င့္ မ်က္လံုး ျပဴးသြား၏။ မိမိ မဟုတ္တာ လုပ္ခံရေတာ့မည္မွန္း သိလိုက္သည္။ ေနရာေရႊ႕ ရပ္ရန္ ၾကိဳးစား၏။ မည္သို႔မွ် မရ။ မည္သူမည္၀ါမွန္း မသိသျဖင့္ ေနာက္တည့္တည့္သို႔ မွန္းသမ္းကာ တံေတာင္ႏွင့္ ေဆာင့္တိုးပစ္၏။ ၾကပ္ပိတ္သိပ္ေနေသာ ကားေပၚတြင္ မိမိ၏ တံေတာင္ သိုင္းကြက္က မည္သို႔မွ် အရာ မထင္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထို လူစိမ္း၏ အေတြ႕ၾကံဳ ရင့္က်က္ ၾကြမ္းက်င္ေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားမွာ အပ်ိဳၾကီးမမ၏ ဖင္ႏွစ္တံုးၾကားသို႔ စုန္ခ်ီဆန္ခ်ီ ေရာက္လာ ပါေတာ့သည္။

၀တ္ထားသည့္ ထမီမွာလည္း အသားေပ်ာ့ေပ်ာ့မို႔ ႏိႈက္ရ လြယ္ေနသည္ထင့္။ ခဏေလးအတြင္းမွာပင္ ဖင္ႏွစ္တံုးၾကား ေျမာင္းေဖာ္ေနသည့္ လက္ၾကီးမွာ ေပါင္ႏွစ္လံုးၾကား ဇြတ္တိုး၀င္လာျပီး အဖုတ္ၾကီးကို အုပ္ ကိုင္လိုက္ပါေတာ့သည္။ ျပီးေတာ့ ျငိမ္ျငိမ္မေနဘဲ အက္ကြဲေၾကာင္းေနရာ တည့္တည့္သို႔ ကလိကေလာက္ လုပ္ေတာ့သည္။ ကြ်မ္းက်င္အဆင့္ဟု ေျပာရမည္ ျဖစ္ေသာ ဤလက္ၾကီး၏ ကလိခ်က္မ်ားက ၀င့္ကို ရုန္းခ်ိန္ မေပးခဲ့။ ကားကလည္း ၾကပ္သည္ထက္ ၾကပ္လာ၏။ ၀င့္ မ်က္လံုးမ်ား မူးေနာက္ ျပာေ၀လာသည္။ အသိစိတ္အားလံုးက အဖုတ္ေခါင္း၀ ေရာက္ေနေတာ့၏။ မိမိ ကိုယ္ကို သတိ မထားလိုက္မိစဥ္မွာပဲ ဖင္ၾကီး ေနာက္ေကာ့ျပီး ေပါင္ႏွစ္ဘက္ကို ခပ္ဟဟ ကားေပးထားမိေတာ့သည္။ ေအာက္မွ အဖုတ္လည္း ဂ်ယ္လီရည္ေတြ စိုရႊဲလာေတာ့သည္။



လက္ၾကီးက ထမီေပၚမွပင္ ပြတ္ရင္း ႏိႈက္ရင္း ပင္တီၾကားကို ေရာက္လာသည္။ ေတာ္ေတာ္ အႏိႈက္ ပိုင္ႏိုင္တဲ့သူဟုပဲ စိတ္အိုက္အိုက္ႏွင့္ မွတ္ခ်က္ ခ်မိသည္။ အေစာက သည္လက္ႏွင့္ အဖုတ္ ၾကားတြင္ ထမီႏွင့္ ပင္တီ ခံေနသည္။ ခုေတာ့ သူ႕လက္က ထမီကို လံုးေထြး ထိုးထည့္ကာ ပင္တီအတြင္း ေရာက္လာျပီ။ အပ်ိဳၾကီးမမ စိတ္ညစ္မိေသာ္လည္း သည္အရသာထူးမွ ရုန္း မထြက္ႏိုင္။ တန္းကို ခိုဆြဲထားသည့္ လက္ကို အားျပဳျပီး ေျခေထာက္တစ္ဘက္ကို မသိမသာ ၾကြေပးလိုက္မိသည္။ ခါးေလးကို လိမ္ ျပီး ဖင္ကို ေနာက္သို႔ ေကာ့ေပးထားမိျပီ။ မိမိ အလိုရွိေနျပီမွန္း တစ္ဘက္လူက ရိပ္မိသြားျပီမို႔ ပယ္ပယ္ႏွယ္ႏွယ္ အႏိႈက္ ခံရပါေတာ့သည္။ သည္ၾကားထဲ ဖင္ၾကားေျမာင္းကို မာေတာင္ေတာင္ အေခ်ာင္းၾကီးႏွင့္ ဖိထိုးေနမွန္းလည္း သိလိုက္သည္။ ရုန္းမရမယ့္တူတူ လုပ္ခ်င္တာသာ လုပ္ပါေစေတာ့ဟု ေတြးရင္း အရသာ ခံေနလိုက္ေတာ့သည္။

အိုးး… ဒီလူ႕ႏွယ္.. ႏိႈက္တတ္လြန္းပါဘိ.. အီးး.. ေကာင္းလိုက္တာ.. ထမီ ခံေနလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္.. မဟုတ္ရင္ေတာ့ ငါ့မယ္ ေသရခ်ည့္.. အင္းး.. ဟုတ္တယ္.. ႏိႈက္ ႏိႈက္.. နာနာေလး ႏိႈက္ေပးစမ္းပါ… ရွီးး အမေလး.. ငါ့ အဖုတ္ထဲ သူ႕လက္ၾကီး အတင္း ထိုးထည့္ေနတယ္.. ဖင္ၾကားကိုလည္း လီးနဲ႔ ေထာက္ျပီး ပြတ္ဆြဲေနေသး.. ဒီလက္ေနရာမွာ လီးတံၾကီးမ်ားသာဆိုရင္.. သူ႕လီးၾကီး ငါ့အဖုတ္ထဲ ၀င္လာရင္.. အိုးး.. အီးး.. ငါ အခု လူၾကားထဲ လက္နဲ႔ အလိုးခံေနရပါေပါ့လား.. လက္ၾကီးက ႏိႈက္ပံုေတြ ေကာင္းလိုက္တာေနာ္.. ငါ့အဖုတ္ထဲ ထိုးေမႊေနတာ လက္ညိႈးလား လက္ခလယ္လား.. အို.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတယ္.. ခုေန လက္မဟုတ္ဘဲ လီး အစစ္ၾကီး ဆိိုလည္း ခံပစ္မွာပဲ.. အင္းးး ႏိႈက္.. ႏိႈက္.. ေအာင္မေလး.. ထမီပါ ခြ်တ္ေပးပစ္လိုက္ခ်င္လာျပီ.. လူေတြ ငါ့မ်ား ၾကည့္ေနမလား.. အို ၾကည့္ေပ့ေစ.. ေနာက္ ျပန္ေတြ႕မယ့္လူ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး..

အႏိႈက္ ကြ်မ္းက်င္ ပညာရွင္အဆင့္ဟု သတ္မွတ္ရမည္ ျဖစ္ေသာ လက္ၾကီးမွာ အားထည့္၍ လႈပ္ရွား ပါေတာ့သည္။ ေနာက္မွလည္း ေထာက္လိုက္ ပြတ္လိုက္ ေကာ့ထိုးလိုက္ႏွင့္ လီးအရသာ ခံေနပါသည္။ က်န္သည့္ လက္တစ္ဘက္က အက်ီဗိုက္ေအာက္ ေရာက္လာပါေတာ့သည္။ ၀င့္လည္း စိတ္ညစ္သည့္ ၾကားမွပင္ မ်က္ျဖဴဆိုက္မတတ္ အရသာ ေတြ႕ေနပါေတာ့သည္။ သြားျပီ.. ငါ့ဘ၀ေတာ့ ဆံုးျပီ.. အင့္..ရွီးးး… ေကာင္းလိုက္တာ..။ အသက္ရွဴၾကပ္လို႔ ျဖဳတ္လာမိသည့္ ေဘာ္လီ ခ်ိတ္မွာ သေကာင့္သား ႏို႔ႏိႈက္ရန္ လမ္းဖြင့္ ေပးထားသလို ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထုိလူ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ ေဘာ္လီ တစ္ထည္လံုးတြင္ အတင္းဆံုး ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္သည့္ ႏို႔ေအာက္တည့္တည့္ ကန္႔လန္႔ ခ်ဳပ္ရိုးမွ ခ်ိတ္သည္ မည္မွ်ကြ်မ္းက်င္ေသာ လက္ ျဖစ္ေစကာမူ တစ္ဘက္တည္းႏွင့္ ျဖဳတ္မရႏိုင္ပါေခ်။ သည္အတြက္ေတာ့ ေဘာ္လီခ်ဳပ္ပညာရွင္ အန္တီၾကီးကို ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။ မဟုတ္လွ်င္ လူၾကားသူၾကားထဲ အဖုတ္ပါမက ႏို႔ပါ ရန္ရွာ ခံရဦးမည္ မဟုတ္ပါလား။ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ ရုန္းမရသည့္ ရမၼက္၏ အရသာသည္ ကားၾကပ္ျခင္းကို တဒဂၤ ေမ့သြားေစသည္မွာေတာ့ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။

ႏို႔ႏိႈက္ရန္ အခြင့္မသာေသာ လက္ၾကီးမွာ ဗိုက္သားႏုႏုကို ပြတ္ပါေတာ့သည္။ လက္၀ါးၾကီးက ၾကမ္းတမ္းလွသလို လက္ေခ်ာင္းမ်ားကလည္း တုတ္တုတ္ခဲခဲၾကီးမ်ား ျဖစ္မည္ဟု ၀င့္ မွန္းမိသည္။ ရုတ္တရက္ ကားဘရိတ္နင္းလိုက္ရာ ထိုလူ ဟန္ခ်က္ ပ်က္သြားပါေတာ့သည္။ လက္မ်ားက ဗိုက္ပြတ္လ်က္တစ္ဘက္ အဖုတ္ႏိႈက္ေနသည့္က တစ္ဘက္ မဟုတ္ပါလား။ ကားဘရိတ္ေၾကာင့္ ၀င့္ ကိုယ္လံုးေပၚ အားျပဳလိုက္သည္။ အႏိႈက္ခံရသည့္ အရသာ ေရဆူမွတ္နား နီးေသာ ၀င့္လည္း ရွိသမွ် အားႏွင့္ ထိုလူကို ေတာင့္ခံေပးထားလိုက္သည္။ ႏွစ္ဦးသား အေပးအယူ အလြန္အမင္း တည့္ေနျပီမို႔ ပြတ္ခ်က္မ်ား ၾကမ္းလာသလို ေထာက္အားလည္း ေကာင္းလာသည္။ ေအာက္က စပါယ္ရွယ္ ထိုးေမႊ ကေလာ္ႏိႈက္ေနသည့္ လက္လည္း ေမာ္တာ တပ္ထားသလို သြက္လာသည္။ ၀င့္လည္း အားရပါးရ အံက်ိတ္ ေအာင့္ခံရင္း မ်က္လံုးမ်ားျပာေ၀ကာ လူတစ္ကိုယ္လံုး ေျမာက္တက္ သြားပါေတာ့သည္။



ကားေပၚမွ ဆင္းလ်င္ ဆင္းခ်င္း အနားရွိ ကြမ္းယာဆိုင္ေနာက္ ေျပး၀င္ကာ မိမိ ေနာက္ကို အထိတ္တလန္႔ ၾကည့္မိသည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ထမီေနာက္ဘက္ အလယ္တည့္တည့္တြင္ ဧရာမ အစိုကြက္ၾကီးႏွင့္ ထမီစမွာလည္း လံုးေထြး ေက်မြျပီး တစ္ခုခုႏွင့္ ထိုးထည့္ခံထားရမွန္း အင္မတန္မွ သိသာေနျပီ။ မွတ္တိုင္မွသည္ အိမ္ေရာက္ေအာင္ လမ္း အတန္ငယ္ ေလွ်ာက္ရဦးမည္မို႔ အပ်ိဳၾကီး အခက္ ေတြ႕ရျပန္ပါသည္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေမွာင္လုလု ျဖစ္ေနပါျပီ။ သို႔ေသာ္ လမ္းမီးမ်ားက လင္းထိန္ေန၏။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျဖတ္သြားသည့္ ဆိုက္ကားတစ္စီး တားကာ အိမ္ျပန္လာလိုက္ေတာ့သည္။

ကိုယ္လံုးေလး က်ံဳ႕ကာ ဆိုက္ကားေပၚတြင္ ကုပ္ကုပ္ေလး လိုက္ပါလာမိသည္။ ဆိုက္ကားဆရာ၏ လက္ၾကီးကို ၾကည့္ျပီး မဆီမဆိုင္ ကလီစာ တုန္သြားရျပန္သည္။ ဆိုက္ကားဆရာ၏ လက္ၾကီးမွာ တိုတိုတုတ္တုတ္ႏွင့္ လက္ဆစ္ၾကီးမ်ား ေဖာင္းကားျပီး လက္၀ါးျပင္ၾကီးကလည္း မေသးလွ။ ၀င့္ စိတ္ထဲ အေစာက လက္ၾကီးလည္း ဒီဆိုဒ္ေလာက္ေတာ့ ရွိပံုပဲဟုစဥ္းစားမိသည္။ အရွည္ခ်င္းေတာ့ တူမည္မထင္။ ဟိုလူ႕လက္က ထမီခံထားတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ထိထိမိမိ ႏိႈက္ႏိုင္သည္မဟုတ္ပါလား။ ဒီလူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြက နဲနဲ တိုသည္။ အခုေန ဒီလက္တိုတိုတုတ္တုတ္ၾကီး မိမိ ကိုခ်ဳပ္၍ အဖုတ္ႏိႈက္မည္ ဆိုလွ်င္ မည္သို႔ေနမည္နည္းဟု ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေတြးမိကာ တြန္႔ကနဲေနေအာင္ပင္ ၾကက္သီး ထသြားသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရပင္ မေသာက္ႏိုင္။ အိပ္ခန္းအတြင္း ေျပး၀င္းကာ တံခါး အလံုပိတ္၊ အ၀တ္အားလံုး ခြ်တ္ခ် ပစ္လိုက္သည္။ မွန္၀ိုင္း ေသးေသးေလး တစ္ခ်ပ္ ယူ၊ ကုတင္ေခါင္းရင္ မွီထိုင္၊ ေပါင္ႏွစ္ဘက္ျဖဲကားျပီး အဖုတ္ကေလးကို ရႈစားမိသည္။ နီတ်ာတ်ာ အတြင္းသားေလးမ်ား ပတၱျမားေသြးေရာင္ စိုလက္ေန၏။ လက္ထိပ္ကေလး အသာေတ့ျပီး ခပ္ဖြဖြ အရသာ ခံမိသည္။ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေမႊ႕ၾကည့္သည္။ အေစာက ပီပီျပင္ျပင္ရလို္က္သည့္ ဖီလင္ႏွင့္ တျခားစီမွ တျခားစီ။ မိမိဘာသာ မၾကာခဏ ပြတ္ႏိႈက္ ေဆာ့ကစား ဖူးပါေသာ္လည္း သူမ်ားလုပ္ေပးတာ ဒီေလာက္ ေကာင္းမွန္း ၀င့္ အခုေတာ့ သိခဲ့ရျပီ။ လက္ေတာင္ ဒီေလာက္ေကာင္းလွ်င္ သူ႕ေနရာႏွင့္ သူ႕ပစၥည္းႏွင့္ သာဆို ဆိုဖြယ္ရွိမည္ မဟုတ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိန္းကေလးေတြ လင္ယူၾကတာေပါ့ေလ ဟု ေတြးမိသြားသည္။ ဒီလိုေတြးမိေတာ့ တစ္ခါ မြန္း ေျပာသည့္ အေၾကာင္းက ေခါင္းထဲ ၀င္လာ၏။ မိန္းမမ်ား လင္ယူရတာ မတန္ ဟု ပညာရွိမမက မိန္႔ၾကားသည္ မဟုတ္ပါလား။

၀င့္ ေခါင္းထဲ လင္းကနဲ တစ္ခ်က္ ျဖစ္သြား၏။ “တကယ္က ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္လို ခ်စ္တတ္ၾကင္နာတတ္ရင္ မိန္းမခ်င္း ခ်စ္ရတာ ပိုေတာင္ မိုက္ေသးတာ မမရ.. သိလား..” ဟူေသာ စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္မိသည္။ “မြန္းထက္ ငါးႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကီးျပီး.. ပညာတတ္.. ရုပ္ေခ်ာ.. အေနတည္.. အမ်ားေလးစားရမယ့္ အဆင့္တစ္ခု ရွိတဲ့ မမၾကီးတစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔မ်ား ဖူးစာ ဖက္ရရင္ ေသေပ်ာ္ျပီ.. ဟီးး..” ဟူေသာ စကား နားထဲ ျပန္ေရာက္လာသည္။ “ယူျပီးရင္လည္း မြန္းက သူ႕ကို အလွၾကည့္ထားမွာပါ.. စား၀တ္ေနေရး၊ အိမ္မႈ ကိစၥ၊ မြန္း အကုန္ တာ၀န္ယူမွာ.. တစ္ခုပဲ.. မမက မြန္း ခ်စ္သမွ် ခံေပးဘို႔ပဲ..”။ သူမ ရည္ညႊန္းေသာ မမ ဆိုသည္မွာ မိမိကိုသာ ဆိုပါလွ်င္ ဟု ေတြးမိသြားသည္။

အုပ္ရွိမမ အပ်ိဳဟိုင္းၾကီး ေဒၚ၀င့္ထည္၀ါ တစ္ေယာက္ ကုတင္ေပၚ ပက္လက္ လွဲခ်ျပီး ဒူးႏွစ္ဘက္ေထာင္၊ ေပါင္ကားကာ အဖုတ္ေႏြးေႏြးကို လက္ႏွင့္ အသာ အုပ္ကိုင္ရင္း ဇိမ္ခံေနမိသည္။ မ်က္ႏွာက်က္ ျဖဴျဖဴေပၚတြင္ ေဘာ္လီခ်ဳပ္သည့္ အန္တီၾကီး၊ အႏိႈက္ ပါရဂူ လက္ ၾကီးႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ျမင္ေယာင္မိသည္ က မိန္းမ လိုခ်င္ပါသည္ ဟူေသာ ေငြလမင္း ဆိုသည့္ မွင္စာမေလး၏ ေျပာင္စပ္စပ္ မ်က္ခြက္ ကေလး ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
 <<<<<ျပီးပါျပီ>>>>>

No comments:

Post a Comment