Friday, September 30, 2016

အခ်စ္ကေပးတဲ့ လွ်ပ္စစ္ စြမ္းအင္



ရႊြီးးးး… ရႊီးးးးး

ေဟာ.. ေရေႏြးအိုး ဆူ ျပီ။ သင္လက္စ ကန္ဇြန္းရြက္ေလးေတြကို ဇကာထဲ ပစ္ထည့္လိုက္တယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ျမန္ျမန္ ေျပး၀င္ျပီး ေဟာ့ထ္ပလိပ္ ကို ပိတ္၊ ဓာတ္ဗူးေလး ယူျပီး ေရေႏြးျဖည့္လိုက္တယ္။ ေမာင့္ အၾကိဳက္ ေကာက္ညွင္းေမႊး လက္ဘက္ေျခာက္ကေတာ့ ဓာတ္ဗူးထဲမွာ အေစာကတည္းက ထည့္ထားႏွင့္ျပီးသား။ အိုးထဲမွာ နည္းနည္း က်န္ေနတဲ့ ေရေႏြးက ညအိပ္ခါနီး ေသာက္ဘို႔ ေကြကာ ႏွစ္ခြက္စာ ကြက္တိပဲ။ ခုမွ ညေနေစာင္းရံု ဆိုေတာ့ ေအးမသြားေအာင္ ဓာတ္ဗူး အေသးထဲ ထည့္ထားရတယ္။ မီတာခေတြက ေစ်းၾကီးလြန္းေတာ့လည္း ေရေႏြးကို ခဏခဏ ေႏႊးမေနႏိုင္ဘူးေလ။


က်မနဲ႔ ေမာင္က လက္ထပ္ၾကတာ တစ္လ မျပည့္ေသးဘူး။ ႏွစ္ဘက္မိဘေတြကို အပူမေပးခ်င္တာရယ္၊ ႏွစ္ေယာက္တည္း သီးသန္႔ ေနခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ မဂၤလာပြဲ မတိုင္ခင္ကတည္းက တိုက္ခန္းေလး တစ္ခန္းေလာက္ ငွားေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳတင္ စုေဆာင္းထားရတာ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးရဲ့ လူေနမႈ စားရိတ္ကလည္း သိတဲ့အတိုင္းေလ။ ဆယ့္ႏွစ္ေပ၊ ေပေလးဆယ္ တိုက္ခန္းေလး တစ္ခန္းကို စေပၚေပ်ာက္ ငွားတာ တစ္လကို ႏွစ္သိန္း။ ဒါေတာင္ ေျခာက္လႊာမွာမို႔ေနာ္။ ေအာက္ထပ္ေတြဆို ပိုေစ်းၾကီးတာရယ္။ ေျခာက္လစာ အိမ္ငွားေနဘို႔ ပိုက္ဆံ ဆယ့္ႏွစ္သိန္း ဆိုတာ ဟိုတုန္းကဆို ေျမတစ္ကြက္စာလို႔ ေျပာၾကတာပဲ။ မုန္႔ဟင္းခါး တစ္ပြဲ ၃၀၀ ေခတ္မွာ လူလာျဖစ္တဲ့ က်မတို႔ လင္မယားကေတာ့ ဒါေတြ မသိဘူးေပါ့ရွင္။

တကယ္ေတာ့လည္း မသိတာကမွ ခပ္ေကာင္းရယ္ပါ။ သိေနရင္ ျပန္တမ္းတေနရဦးမယ္ မဟုတ္လား။ က်မတို႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ၀င္ေငြက တစ္လကို ငါးသိန္း စြန္းစြန္း။ အိမ္ခန္းခကို ႏွစ္သိန္း ဖယ္ေတာ့ သံုးစရာ ဘယ္ေလာက္မွ မက်န္ေတာ့ဘူးေလ။ ဒါေတာင္ ေမာင္က က်မကို အလုပ္ ထြက္ခိုင္းေနေသးတာ။ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ေမာင္ရယ္လို႔ မနည္း နားခ်ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကေလး ကိစၥေပါ့။ ေမာင္က လက္မထပ္ခင္ကတည္းက သမီးရူး ရူးေနတာ။ သူ႕အတြက္ သမီးေလး တစ္ေယာက္ အျမန္ဆံုး ေမြးေပးဘို႔ က်မကို ပူဆာထားတယ္။ အခ်ိန္ နည္းနည္းယူဘို႔ နားခ်ေပမယ့္ လက္မခံဘူးေလ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်မလည္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေပးတဲ့အၾကံအတိုင္း ေမာင္ မသိေအာင္ သံုးလခံေဆး ဆိုတဲ့ ကိုယ္၀န္တားေဆး သြားထိုးထားလိုက္တယ္။ ဘဏ္စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ တိတ္တိတ္ လုပ္ထားျပီး ပိုက္ဆံလည္း စုရေသးတာ။ မဟုတ္ရင္ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ဟိုဟာ၀ယ္ခ်င္ ဒီဟာ၀ယ္ခ်င္။ ေခတ္ကာလကလည္း သိတဲ့အတိုင္း။ ေပၚလိုက္တဲ့ ပစၥည္းသစ္ေတြဆိုတာ၊ ဘယ္ဟာမဆို ကိုယ့္လက္ထဲ ေရာက္တဲ့ေန႔ ေမာ္ဒယ္ ေအာက္ျပီသာ ေအာက္ေမ့။

ေမာင့္မွာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြ ဆရာေကာင္း သမားေကာင္းေတြေတာ့ ေပါပါတယ္။ ေငြေၾကး အကူညီလိုရင္ အခ်ိန္မေရြး ရႏိုင္တဲ့သူေတြေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေခ်းသံုးတဲ့ ပိုက္ဆံဆိုတာ အခ်ိန္တန္ရင္ ျပန္ေပးရတာပဲေလ။ က်မ အေၾကာက္ဆံုးက သူမ်ား အေၾကြး ကိုယ့္အေပၚ တင္သြားမွာကိုပဲ။ ဒီေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စိစိကုပ္ကုပ္ ေနရတယ္ရွင္။ လင္ေတာ္ေမာင္ကေတာ့ ေခြ်တာသံုးတာ က်မ အလုပ္၊ ေလာက္ေအာင္ရွာဘို႔က သူ႕အလုပ္တဲ့ေလ။ ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ က်မကေတာ့ ပိုက္ဆံကို ေမာင့္ေလာက္နီးနီး ခ်စ္တယ္ရွင့္။ အိတ္ထဲေရာက္လာသမွ် တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျပန္မထြက္ေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ထိန္းရတာပါပဲ။ တစ္ခုေကာင္းတာ ေမာင္တို႔အလုပ္က ေန႕လည္စာ ထမင္းေကြ်းတယ္။ က်မ အလုပ္ကေတာ့ ကိုယ့္ထမင္းဗူးနဲ႔ ကိုယ္ေပါ့ေလ။ မိန္းမ ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း လက္ဘက္ေလး သုတ္ ထည့္သြားလိုက္လည္း တစ္နပ္စာ ျပီးတာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလဆို လမ္းထိပ္က အသုတ္ေလး၀ယ္ျပီး ထမင္းခ်ည့္ပဲ ထည့္သြား၊ ေန႔လည္က်မွ အသုတ္ေလးနဲ႔ ထမင္းနဲ႔စားေပါ့။ သူမ်ား သေရာ္မွာလည္း က်မ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ကိုယ့္ မရွိရင္ ဘယ္သူ လာ အလကားေကြ်းတာမွတ္လို႔။

ညေနစာေလးေတြကိုေတာ့ ေမာင့္အၾကိဳက္ျဖစ္ေအာင္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စီစဥ္တယ္။ အသားဟင္းေလး တစ္ခြက္ရယ္။ အရြက္ေၾကာ္ေလး ျဖစ္ျဖစ္၊ အရည္ေသာက္ေလး ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုနဲ႔ေပါ့။ ဒါကလည္း ေန႔တုိင္း မဟုတ္ဘူးရွင့္။ ကုသိုလ္လည္းရ၊ စားရိတ္လည္း သက္သာေအာင္ စည္းကမ္းေလး တစ္ခု လုပ္ထားတယ္။ အပတ္စဥ္ ေမာင့္ေမြးေန႔ နဲ႔ က်မ ေမြးေန႔ရယ္၊ ျမတ္စြာဘုရား ဖြားျမင္ေတာ္မူတဲ့ ေသာၾကာေန႔ရယ္ကို အသားသတ္လြတ္ စားခိုင္းတာေလ။ ဒီေတာ့ တစ္ပတ္မွာ သံုးရက္က အရြက္ေၾကာ္ တစ္ခုခုနဲ႔ ငရုတ္သီးဆားေထာင္း ပါရင္ ျပီးတယ္။ က်န္တဲ့ ေလးရက္မွာလည္း တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ဆို ေမာင့္မိဘအိမ္နဲ႔ က်မ မိဘအိမ္ကို တလွည့္စီ သြားၾကတာဆိုေတာ့ တစ္ရက္စာ ေလွ်ာ့တြက္လို႔ ရျပန္ေရာ။ ေမာင့္ထက္အရင္ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့က်မက ညေနဆို အလုပ္က အျပန္ေစ်း၀င္၊ ၀ယ္ျခမ္း ခ်က္ျပဳတ္ေပါ့ေလ။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေကာင္းျပန္တာ ညေနခင္းေစ်းက မနက္ပိုင္းထက္ သက္သာတာ မ်ားတယ္ရွင့္။

ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္လို႔ ျပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး အလွျပင္၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေမာင့္ ျပန္ခ်ိန္ ေျခာက္နာရီခြဲကို သနပ္ခါး ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး လိမ္းျပီး ေစာင့္ရတာေပါ့။ အခုလည္း ကန္ဇြန္းရြက္ေလး ေရေဆးျပီး ဇကာနဲ႔ စစ္ထားလိုက္တယ္။ စားခါနီးမွ ေၾကာ္မယ္ေလ။ ေရလဲ ထမီေလး ၀တ္ျပီး ေရခ်ိဳးခန္း ၀င္ေတာ့ ငါးနာရီ ေလးဆယ့္ငါး။ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ ဆိုတဲ့အခ်ိန္က က်မ တစ္ကိုယ္လံုး ေမာင့္စိတ္ၾကိဳက္ သနပ္ခါးလူးဘို႔ ေကာင္းေကာင္း လံုေလာက္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ အုတ္ကန္ထဲမွာ ေရက တစ္၀က္က်ိဳးေနျပီ။ ကိစၥ မရွိဘူး ကုန္းခတ္လိုက္ ရတာပဲ။ အလကားေန ေရတင္ေနရင္ မီတာ ကုန္မယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္လာတတ္တဲ့ က်မ ေယာကၡမၾကီးကေတာ့ ေျပာသား။ ေရအိုးေရကန္ ဆိုတာ မေလ်ာ့စေကာင္းတဲ့။ အျမဲ ျပည့္ေနမွ လာဘ္ေကာင္း သတဲ့။ က်မ အယူအဆကေတာ့ အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံ သိပ္ မေလ်ာ့ဘို႔ အဓိကပဲ။ ဒါေတာင္ အျမဲ ျပည့္ေနဘို႔ မတတ္ႏိုင္ေသးလို႔ရယ္။ လူၾကီးေတြ ေျပာသမွ် သူတို႔ေရွ႕ေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ေမေမ ေပါ့ရွင္။


ေျခသည္းေလးေတြ အရင္ တိုက္ခြ်တ္ေဆးေၾကာ လုပ္ခ်င္တာနဲ႔ ထမီ မခြ်တ္ေသးပဲ ေျခေထာက္အရင္ တိုက္မယ္ေပါ့။ ဘရပ္ရွ္ေလး ယူျပီး အုတ္ကန္ထဲက ေရကို ကုန္း ခပ္တုန္း ျပဲလက္စ ထမီေရလဲက ဗ်ိ ကနဲ ကြဲသြားေသး။ ေအာ္ ငါ့ ႏွယ္.. ျပဲျပန္ေပါ့ ေနာက္တစ္ေနရာ၊ လွည့္၀တ္စရာေတာင္ မက်န္ပါလားလို႔ေတြးရင္း ျပံဳးမိတယ္။ ျပဲဆို ကိုးတန္း ဆယ္တန္းတုန္းက ၀တ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းစိမ္းထမီေလ။ လက္ရွိ က်မ အသက္နဲ႔ တြက္ရင္ သူ႕ခမ်ာ ဆယ္ႏွစ္သမီး ျဖစ္ေနျပီပဲ မျပဲ ခံႏိုင္မလား။ ေမာင္ကေတာ့ ေျပာသား။ သူ႕ေရွ႕ ထမီ ပတ္လည္ကြဲနဲ႔ လာေနျပရင္ ဆက္ဆီ က်တယ္ ဆိုပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်မ မဖာျဖစ္တာရွင့္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကိုယ့္လင္ ဆိုေပမယ့္ အဲ့လိုေလး မလံု႔တလံု ေနျပရတာ ေပ်ာ္စရာေလ။ သူ႕အျမင္မွာ က်မကို ဘယ္ေတာ့မွ ရိုးမသြားေစခ်င္ဘူး။

ေျခသည္းေလးေတြ ေဖြးျဖဴသြားေတာ့မွ ဆက္ဆီ ထမီ ပတ္လည္ျပဲကို အသက္ေအာင့္ျပီး ခြ်တ္လိုက္တယ္။ တန္းေပၚကို တယုတယ တင္ျပီး ေရတစ္ခြက္ ကုန္း ခပ္။ ကိုယ္ေပၚကို စိုယံု ဆြတ္ေပါ့ေလ။ ဆပ္ျပာတိုက္လို႔ ရ ေတာ္ေရာေပါ့ေနာ့။ ဆပ္ျပာ တိုက္ျပီးရင္ေတာ့ ငါးခြက္ေလာက္ ခ်ိဳးမွပါ။ သိပ္ေခြ်တာေနလြန္းေတာ့လည္း ကိုယ္န႔ံ ဘာညာ မေျပာင္ရင္ ေရေမႊးဘိုး ကုန္ေနဦးမယ္။ ခ်ိဳင္းနဲ႔ ေပါင္ၾကားေတြကို အဓိကထားျပီး သန္႔ေအာင္ ပြတ္လိုက္တယ္။ သပြတ္အူဖတ္ေလးနဲ႔ေလ။ သပြတ္အူ တစ္ခု ၀ယ္လိုက္ရင္ ပန္းကန္ေဆးတာနဲ႔ ေခ်းတြန္းတာ ႏွစ္ပိုင္း သံုးလို႔ ရတယ္ေကာ။ ဟို ေရာင္စံု ေဖာ့တံုးေတြထက္ အမ်ားၾကီး အသံုးခံတယ္။ ႏို႔ႏွစ္ဘက္ကို ဆပ္ျပာတိုက္ရင္း ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြ ေထာင္ ေနေအာင္ ဆြဲေပးရေသးတယ္။ ကေလးေမြးရင္ အဆင္သင့္ျဖစ္ဘို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ခုလည္း က်မ ရဲ့ ေမာင္က ညတိုင္း ႏို႔စို႔ရမွ အိပ္ေပ်ာ္တာေလ။ အဖုတ္ကေလး ကိုလည္း အတြင္းထိ ဂ်ိဳဂ်ိဳေဂ်ာင္ေဂ်ာင္ ေဆးရေသး။ ကိုယ့္ကို ညတိုင္း လွ်ာေကြ်းေနတဲ့ လင္ မျငဴစူေအာင္ေပါ့ရွင္။ ေနာက္ဆံုးလုပ္ရတဲ့ သန္႔ရွင္းေရးက စအို၀။ က်မလင္ ခ်စ္တတ္ပံုမ်ား ခ်ီးပါတဲ့ ဖင္ေပါက္ေတာင္ ႏွာေခါင္း ထိုးထည့္တတ္တာေလ။ ဒီေတာ့ က်မမွာ ဖင္ကိုေတာင္ ယဥ္ဖိုေအာင္ သ ရ ပါေလေရာ။

ဒီလိုနဲ႔ ေမႊေႏွာက္ ႏိႈက္ ပြတ္ေနလိုက္တာ လူက ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ ျဖစ္လာတယ္ရွင့္။ ပထမအစီစဥ္ထက္ ျမန္ျမန္ အျပီးသတ္လိုက္တယ္ရွင္။ ဗြမ္းးး… ဗြမ္းးး… ဗြမ္းးး.. ျပီး ျပီ ေရခ်ိဳးလို႔။ ကိုင္း အခုေတာ့ ေရ ႏွစ္ခြက္စာ သက္သာ သြားျပန္တယ္ မဟုတ္လား။ မွန္တင္ခံုေရွ႕ ထိုင္မိေတာ့ ၾကားလိုက္ျပန္တယ္ ဗ်ိ ကနဲ။ ျဖစ္ေသးပါဘူး။ နဲနဲေတာ့ ဖာသင့္ ဖာဦးမွ။ မေတာ္ ကိုယ့္အိမ္ လာတဲ့ဧည့္သည္ေသာင္သည္ေတြ ျမင္သြား ဘယ့္ႏွယ္ လုပ္မတုန္း။ ခုေခတ္က လြယ္တာ ဟုတ္ဘူးရွင့္ အတြင္းခံေတာင္ ေဟာင္းေပ့ ဆိုတာကိုမွ အျမတ္တႏိုး ခိုးၾက ဖြက္ၾကတာ။ က်မ ဆက္ဆီ ထမီေလး လူျမင္ခံလို႔ မျဖစ္ဘူးရယ္။ (ခင္လို႔ စ တာေနာ္ ပင္တီခ်စ္သူ ကိုကိုတို႔ ၊ စိတ္ဆိုးၾကရင္ ခ်ိန္မေရြး လာ၀င္ေျပာပါ။ ျပန္ဖ်က္ေပးမယ္)

အေပြး မရွိေတာ့တဲ့ သနပ္ခါးတံုးေလး ေက်ာက္ပ်ဥ္ေပၚ တင္။ သြက္သြက္ေလး ေသြးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ တကိုယ္လံုး အႏွံ႔ လိမ္းတယ္ေပါ့ရွင္။ အမွန္ေတာ့ ခဏေနရင္ က်မလင္ သနပ္ခါးဖ်က္စက္ၾကီး လွ်ာနဲ႔ လွ်က္လို႔ ကုန္မွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ပ်က္ကာမွ ပ်က္ေရာ၊ လိမ္းဘို႔က ကိုယ့္အလုပ္ ဆိုေတာ့ကာ။ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေပၚ တင္က်န္ေနတဲ့ သနပ္ခါး အကပ္ေလး လက္နဲ႔သပ္၊ လွ်ာေပၚ လွ်က္လိုက္တယ္။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ပါးစပ္ခ်င္း ပလူးရင္ ေမႊးေနေအာင္ေလ။ ျပင္လို႔ဆင္လို႔ ျပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ခ်ဳပ္တဲ့ အိမ္ေနရင္း ဂါ၀န္ေလး ေကာက္ စြပ္လိုက္တယ္။ ပိတ္ဖိုးထက္ ခ်ဳပ္ခက ေစ်းၾကီး၊ ၀ယ္၀တ္ေတာ့လည္း ဒီပံုက ဒီပံုပဲေလ။ လင္ေတာ္ေမာင့္ ပုဆိုးအေဟာင္းေလးေတြ မပစ္ရက္တာလည္း ပါတယ္ေပါ့ရွင္။ ပုဆိုးေဟာင္းနဲ႔ ခ်ဳပ္တဲ့ အိမ္ေနရင္း ဂါ၀န္ေလး။ ဆက္ဆီ က်ေအာင္ ၾကိဳးေလး ႏွစ္ေခ်ာင္း ပုခံုးေပၚ ခ်ည္ရတဲ့ပံု ေပါ့။ ပံုက်တဲ့ ေနရာမွာ ဖဲျပားၾကိဳးေလးသာ ျဖည္လိုက္။ တစ္စကၠန္႔ မျပည့္ခင္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ကြင္းလိုက္ေလး။ ခ်ဳပ္ရတာလည္း မခက္ဘူးရွင့္ ပုဆိုးကြင္းကို က်ဥ္းေအာင္ ညွပ္ခ်ျပီး ပိုသြားတဲ့အစနဲ႔ လက္ကိုင္း လုပ္ယံုပဲ။

ေဟာ ေျပာရင္း ဆိုရင္း ၾကားရပါျပီ ေအာက္က တက္လာတဲ့ လင္ေတာ္ေမာင့္ ေျခသံ။ တံခါးေလး အေျပးဖြင့္၊ သူ႔ရံုးအိတ္ လက္လႊဲယူျပီး အသင့္လုပ္ထားတဲ့ သံပုရာရည္ခြက္ေလး ကမ္းေပးလိုက္တယ္။ သိၾကလား၊ သဲအိုးထဲက ေသာက္ေရေအးေလး တစ္ဖန္ခြက္ထဲကို သံပုရာသီး အလံုးလိုက္ ေလး ထည့္ေပးထားတာေလ။ ဆား၊ သၾကား မလိုတဲ့ သံပုရာရည္။ အမယ္ ေသာက္ၾကည့္ၾကဦး။ ေမႊးေမႊးေလးနဲ႔ ရင္တကယ္ ေအးတာေနာ္။ က်မ ခ်စ္တဲ့ လင္ေတာ္ေမာင္ကေတာ့ အရမ္းၾကိဳက္ ဆိုပဲ။ ဖန္ခြက္ေလး ကမ္းယူ။ ေရ တစ္က်ိဳက္ ေမာ့။ ျပီးေတာ့ က်မ ပါးကို ရွဴးးးးးးးးးးးးး ကနဲ ဖိနမ္း။ ခုေလးတင္ လွ်ာေပၚလိမ္းထားတဲ့ သနပ္ခါး၊ ျပြတ္ ျပတ္ ပလပ္ နဲ႔ စုပ္လိုက္ လွ်က္လိုက္တာ က်မ လွ်ာ ကြ်တ္ထြက္သြားမတတ္ပါပဲ။ အိမ္ထဲကို ၀င္ပံုလည္း ၾကည့္၊ အီၾကာေကြး ရွံဳးေအာင္ ပူးလို႔ ကပ္လို႔။ အိပ္ခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ က်မ ကိုယ္ေပၚ ရွာေဖြေရး လုပ္တယ္။ အတြင္းခံ ၀တ္မ၀တ္ စစ္တာေလ။ အက်ီေပၚကေန စမ္းလိုက္ ပြတ္လိုက္ ႏိႈက္လိုက္တာ စမ္းေပါက္က ေတာက္ေတာက္ ယိုလာတဲ့အထိပဲ။ သူ႕စိတ္ၾကိဳက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ေအာက္က ေဟာင္းေလာင္း အထက္လည္း ဗလာပါ ဆိုတာ သိမွ အပြတ္အႏႈိက္ ရပ္ေပးတာ။

အက်ီလဲေလ ေမာင့္.. ဆိုျပီး ႏွာသံေလးနဲ႔ ခပ္ခြ်ဲခြ်ဲ ေျပာရင္း က်ယ္သီးေတြ ခြ်တ္ေပးရတယ္။ လင္ေတာ္ေမာင္ ျငိမ္ျငိမ္ မေနေပါင္။ က်မ ခါးကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ စံု ကိုင္ျပီး ပုဆိုးေအာက္က အတံနဲ႔ ဂါ၀န္ေအာက္က ကမူ ေဖာင္းေဖာင္းကို ပြတ္ရင္း ဂူေအာင္းဘို႔ က်င္းရွာေနတယ္ေလ။ သူ႕ကိုယ္သူ တန္ဂို က ေနသလိုလို ဖင္စေကာ၀ိုင္းလွည့္ျပီး ေကာ့ပက္ေကာ့ပက္နဲ႔။ က်မလည္း အျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ ဗလာျဖစ္သြားတဲ့ ရင္အုပ္ေဖာင္းေဖာင္းၾကီးေပၚက မူလီ ေခါင္း ႏွစ္ခုကို တလွည့္စီ ခပ္ဖြဖြ ကိုက္ပစ္လိုက္တယ္ မွတ္ကေရာပဲ။ သူလည္း အပြတ္ရပ္၊ က်မ ပါးစပ္ထဲေတာ့ ဘတ္စ္ကား ေပၚက လူေပါင္းစံု အနံ႔နဲ႔ ေခြ်းေစးေတြက ငံက်ိက်ိ။ ေခြ်းေလာက္ေတာ့ မရြံေတာ့ပါဘူးေလ။ ေသးေပါက္တဲ့ အတံၾကီးေတာင္ (ေဒၚခ်ိဳ႕ အလံုး ခဏ ငွားသံုးသည္။ ခြက္ဒစ္ ယူေလာ့ သူငယ္ခ်င္း) အားရပါးရ စုပ္ျပီး ပ်စ္တိ ပ်စ္ခြ်ဲအရည္ေတြ ျမိဳခ်ပစ္ေသးတာ။ (အနံ႔ေတာ့ မေသခ်ာလို႔ ထည့္မေရးေတာ့ဘူး၊ ညွီမယ္လို႔ ယူဆတယ္၊ ဟုတ္တယ္ဆို ေပးေနာ္ တစ္မွတ္..)


လာ ကလိ ေနတယ္.. နာ ခ်င္လို႔.. ဆိုျပီး က်မ ၀တ္ထားတဲ့ ဆက္ဆီ ဂါ၀န္ကို ၾကိဳး ျဖည္မယ္ လုပ္ပါေလေရာ။ ေရခ်ိဳးဦးေလ ေမာင္ရဲ့ လို႔ ညဳခြ်ဲခြ်ဲေလး ေျပာရတယ္ တကယ္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ျဖီးလိမ္း ခ်ယ္သ ထားတာေလ။ သူ႕ကိုယ္က မ တစ္ေထာင္ ညီွေစာ္နံ နဲ႔။ ေျပာရရင္ အတံထဲက ထံုးႏွစ္ရည္ကမွ တစ္ဦးတည္း အနံ႔၊ ညွီရင္ေတာင္ နည္းနည္းေတာ့ သက္သာလိမ့္ဦးမယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အတင္း တြန္းလႊတ္၊ အျပင္ကေန တဘက္ေလး ကိုင္ျပီး ေစာင့္ေပး၊ ထြက္လာေတာ့ ေရ သုတ္၊ လင့္ ေ၀ယ်ာ ၀တ္စ ေက်ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ မိန္းမ ေနာက္ဘ၀က် ေယာက်ၤားေလး ျဖစ္တတ္သတဲ့။ (ၾကားဖူးတာ ေျပာတာ၊ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန)။ အေပၚပိုင္း ေရေျခာက္ေတာ့ ေအာက္ကို ၾကည့္မိတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ေတာ့္ ေမာင္သံေခ်ာင္းက တင္းေန ေတာင့္ေနလိုက္တာမ်ား။ ေပတံသာဆို ေရျပင္ညီ မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္း ဆြဲလို႔ ရေလာက္တယ္ အဟုတ္။ ဟြန္းေနာ္ ဟြန္းေနာ္.. ဆိုျပီး ငယ္ထိပ္ကို ခပ္ဆဆ ပုတ္လိုက္တယ္။ က်မကို ရန္ ျပန္ေစာင္၊ ပါးျပင္းေထာင္ျပေနတဲ့ ဒစ္ျပဲၾကီး၊ အကြဲထိပ္မွာ သြားရည္က အသီးလိုက္ ယို လို႔။

က်မလည္း ပါးေစာင္ထဲ ရႊဲလာတဲ့ သြားရည္ေတြ ျမိဳခ်ျပီး ဆတ္ကနဲ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္၊ ေပါင္ႏွစ္ဘက္ လက္နဲ႔ ဖက္ ကိုင္ျပီး ေငါက္ေတာက္ၾကီးကို ငံု ပစ္လိုက္တာ တစ္ခ်က္တည္း လည္ေခ်ာင္း၀ ေရာက္ကေရာ။ ရွလူးးးးးးးး ျပြတ္ ဂလု (ဘယ္အသံ မွန္လဲ ကြကိုယ္သာ ေတြးေတာ့)။ တအားစုပ္ ျပီး ျမိဳခ် ပစ္တာ က်မပါးေစာင္ထဲက သြားရည္ေတြလား၊ ေငါက္ေတာက္ၾကီးရဲ့ မလိုင္ရည္ေတြလား မသိေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာတာေတာ့ က်မ ဒီေလာက္ အားကုန္ စုပ္ ျပီး အထဲကဟာေတြ ျမိဳခ်ပစ္တာေတာင္ ဒင္းက ပိန္ရွံဳ႕ မသြားတဲ့ျပင္ ပို ထြားလာသလိုပဲ။ လင္ေတာ္ေမာင့္ လက္ေတြက က်မ ဆံပင္ကို လာ ထိုးဖြေနတယ္။ သူ မတ္မတ္ မရပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ပါးစပ္ကလည္း တအူးအူးနဲ႔။ က်မလည္း ေငါက္ေတာက္ၾကီးကို ျမိန္ရည္ယွက္ရည္ ပြဲေတာ္တည္ပစ္လိုက္တာ အာေတြ ေညာင္းလာတဲ့ အထိပဲ။

မြန္း.. ေမာင္.. လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္.. မလုပ္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး.. ေျပာပံုက ရွင္းေရာပဲ။ အပတ္မရွိဘဲ အပတ္ လည္ေနတဲ့ က်မ လင္ေလ။ က်မလည္း သူ႕ အထူ မေစာင့္ဘဲ ျမန္ျမန္ ထ ေပးလိုက္တယ္။ မေတာ္လို႔ ေမာင္မင္းၾကီးသား မလိုင္ေတြ အန္ကုန္ရင္ ဒုကၡ။ ျမိဳခ်ရမွာ ရြံလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ မေရာက္ရင္ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။ က်မ ပုခံုးေပၚက ဆက္ဆီ ဖဲျပားကို ဆြဲ ျဖဳတ္တယ္။ အေရးထဲ အထံုးနဲ႔ အျဖည္ မွားဆြဲလို႔ ျဖဳတ္မရ ျဖစ္ေနေရာ။ က်မလင္ စိတ္ၾကီးခ်က္ေလ။ ထံုးသြားတာကို ရေအာင္ မျဖည္ဘဲ ေဆာင့္ဆြဲပစ္တာ က်မ ဆက္ဆီဂါ၀န္ေလး ၾကိဳးျပဳတ္သြားပါေလေရာ။ က်မလည္း ပံုမွန္ ဆိုရင္ေတာ့ ႏွေျမာ မိမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဲ့လို ပြဲၾကမ္း ခံရတာေလးကိုက ပိုပိုျပီး ဆက္ဆီက်ေနသလိုပဲ။ အင္ဂ်လီနာဂ်ိဳလီလို စတိုင္ေလးနဲ႔ ဆက္ဆီက်က် ဟန္ေရးျပျပီး ကုတင္ေစာင္းမွာ ဖင္ဘူးေတာင္း ေထာင္၊ ေပါင္းရင္းကို လက္နဲ႔ ဆြဲဟျပီး စိန္ေခၚေပးလုိက္တယ္။ သတိၱရွိရင္ ၀င္ေအာင္းေပါ့။ ေသြးဆာနဲ႔ က်မ ရဲ့ ဗီးနပ္စ္ဖလိုင္းထရပ္ အပြင့္ေလးက ပါးျပင္းေထာင္ေနတဲ့ ေျမြဘုရင္ၾကီးကို ၀ါးဘို႔ စားဘို႔ ပါးစပ္ တျပင္ျပင္နဲ႔။

လင္ေတာ္ေမာင္ ျမန္ခ်က္က အလင္းရဲ့ ျမန္ႏႈန္းနဲ႔ နင္လားငါလားပဲ။ ဒီေလာက္ ျဖဲဟ ေပးထားတာေတာင္ ေပါင္ရင္းႏွစ္ဘက္ကို လက္ဖ်ံရိုးနဲ႔ ဆြဲခ်ိတ္ျပီး မ တင္လိုက္ေသးတာ။ ဒီလို ျပင္လိုက္ျပီဆိုရင္ သူ အရမ္း ၾကမ္းေတာ့မယ္မွန္း က်မ သိတာေပါ့။ ျဖည္းျဖည္းေနာ္ ေမာင့္.. ေျပာမလို႔ လွည့္ၾကည့္တုန္း ရွိေသး၊ တစ္ခ်က္တည္း ေဆာင့္သြင္းပစ္တာေလ။ က်မလည္း သူ႕လက္ထဲမွာ ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္၊ မ်က္လံုးထဲ ၾကယ္ေတြလေတြ ျမင္ကုန္ပါေလေရာ။ ေငါက္ေတာက္ၾကီး ရွည္ခ်က္၊ ထြားခ်က္၊ ေအာက္ေပါက္က ၀င္ျပီး ပါးစပ္က ျပန္ထြက္မလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ နာလည္းနာ ေကာင္းလည္းေကာင္း။ ၀ုန္းကနဲ ေဆာင့္လိုက္၊ ျပန္ဆြဲထုတ္လိုက္နဲ႔၊ ကလီစာေတြပါ ကြ်မ္းျပန္ကုန္ေတာ့တယ္။

က်မလည္း အားရွိသေလာက္ အလုိလို ညွစ္ထားမိတာ က်မ အ၀ွာေလးထဲ သူ႕ ဟိုဒင္းၾကီး အေတာင့္လိုက္ အတစ္လိုက္ အ၀င္အထြက္ လုပ္ေနပံုမ်ား ျမင္သာထင္သာေအာင္ အိမ္ရွင္မ ပီပီ နီးစပ္ရာနဲ႔ တင္စားရရင္ ဆံုထဲငါးဖယ္ ထည့္ေထာင္းေနသလိုေပါ့။ ဇြိဇြိဇြပ္ဇြပ္ ျမည္သံေတြ ထြက္ရံုတင္ ဘယ္ကမလဲ၊ က်မ တစ္ကိုယ္လံုးက အေၾကာအခ်င္ေတြ၊ အႏူးညံ့ဆံုး အသားဆိုင္ေလးနဲ႔အတူ ကြ်တ္ပါသြားမလား ေတာင္ စိုးရိမ္စရာ။ မီးပြင့္မတတ္ ခ်စ္တဲ့ ပြဲေပါ့ရွင္။ အျပီးသတ္ ေဆာင့္ခ်က္ အ၀င္အထြက္ လုပ္ျပီး ခ်ိန္မွာ က်မ သိလိုက္တာ ေငါက္ေတာက္ၾကီး တျပြတ္ျပြတ္ ပန္းထည့္လိုက္တဲ့ အခ်စ္ရည္ေတြ။ က်မ ကိုယ္ထဲ၊ အေသြးအသား အႏွံ႔ကို ခ်က္ခ်င္း ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားတဲ့ အခ်စ္ရည္ေတြ။ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ က်မ ေသြးသားေတြနဲ႔ အဲဒီအရည္ေတြ လႈိဏ္ေခါင္းထဲမွာ ဓာတ္ျပဳျပီး က်မ တစ္ကိုယ္လံုးကေန ထုတ္လႊတ္လိုက္တဲ့ အပူရွိန္ေတြဆိုတာ ဖ်င္းးးကနဲ ဖ်င္းးး ကနဲ။ လင္ေတာ္ေမာင္လည္း ၾကက္သီး အပိန္႔ပိန္႔ထ ေနတဲ့ က်မ အိုးျပည့္ျပည့္ၾကီးကို သူ႕ အ၀ွာနဲ႔ အတင္း ဖိကပ္ထားရင္း ဓာတ္လိုက္သလို အေၾကာေတြဆြဲျပီး တြန္႔ကနဲ တြန္႔ကနဲ တုန္ေနေလရဲ့။

ကိစၥ၀ိစၥေတြ အားလံုး ျပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ပန္း က် ျပီး ေရေတာင္ ထ မေဆးဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ သြားၾကေတာ့တယ္။ တေရးႏိုးလို႔ နာရီ ၾကည့္မိေတာ့ ည သန္းေခါင္ေက်ာ္လို႔ တစ္ခ်က္ ထိုးေတာ့မယ္။ က်မလည္း မထခ်င္ထခ်င္နဲ႔ ထ၊ ခ်က္ထားျပဳတ္ထားတဲ့ ဟင္းေတြ သိမ္းေပါ့ေလ။ မေၾကာ္ျဖစ္လိုက္တဲ့ ကန္ဇြန္းရြက္ေလးက ဆန္ကာထဲမွာ စိုစိုစိမ္းစိမ္း။ ကန္ဇြန္းရြက္ဆန္ကာေလးနဲ႔ အသားဟင္းေလး ႏွစ္ဖတ္ကို ေရခဲေသတၱာေလးထဲ အျမန္ ထည့္သိမ္းလိုက္တယ္။ မနက္ က်မ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို လမ္းထိပ္က အသုတ္နဲ႔ ေျဖရွင္းလိုက္ရင္ ဒါေလးႏွစ္ခုက မနက္ျဖန္ ညစာ ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ သိမ္းလို႔ဆည္းလို႔ ျပီးေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ လင္ေတာ္ေမာင္နား အသာ ျပန္၀င္လွဲ။ ညစာ မစာဘဲ အိပ္သြားရွာတဲ့ က်မ ခ်စ္လင္ကို ဖြဖြေလး နမ္းမိေသးတယ္။ ေစာင္ပါးေလးေအာက္မွာ တံုးလံုးလွဲေနတဲ့ ေငါက္ေတာက္ၾကီးကို ၾကည့္ျပီး အေစာက ဖီးလ္က ျပန္တက္လာေသး။

ကိုယ္ထဲ ရွိန္းဖိန္းထူပူလာေတာ့ က်မ ျပံဳးမိတယ္။ ညစာ အငတ္ ခံႏိုင္တဲ့စြမ္းအင္၊ ေသြးသားေတြကို ေတာက္ေလာင္ပူျပင္းေစတဲ့ စြမ္းအင္၊ မ်က္လံုးထဲ ၾကယ္ေတြ လေတြလို တဖ်ပ္ဖ်ပ္ လင္းေစတဲ့ စြမ္းအင္။ ဘတ္ဒ္ဆြစ္ရွ္ ကေလး ႏွိပ္ျပီး အိပ္ခန္းမီး ပိတ္လိုက္ေပမယ့္ က်မ ကိုယ္ထဲက အခ်စ္ရဲ့ စြမ္းအင္ေတြက လင္းေနဆဲ၊ ပူေနဆဲပဲ။ ရွာရွာၾကံၾကံ ေတြးတယ္ပဲ ဆိုဆို၊ က်မ ေခါင္းထဲ ေတြးမိသြားတာက ဒီစြမ္းအင္ေတြကိုသာ လွ်ပ္စစ္ အျဖစ္ ေျပာင္းႏိုင္ရင္။ ခစ္ ခစ္ ခစ္.. ကိုယ့္ အေတြးကိုယ္ အသံ ထြက္ ရယ္မိသြားတယ္။ ဒီလိုသာဆိုရင္ ငါ့အိမ္မွာ မီတာခ ဘယ္ ကုန္ေတာ့မလဲလို႔ေလ..။

<<<<< ျပီးပါျပီ >>>>>

No comments:

Post a Comment